principes, wat is dat?

[Verwijderd]

Ìk lees in de krant een interview met Veronica-direkteur Bert de Veer. Een interessante man, hij heeft vroeger bij Veronica gewerkt, is lange tijd regisseur geweest van zijn geesteskind Barend en van Dorp en En heeft jarenlang een column gehad bij Vrij Nederland waar hij vurige pleidooien hield voor fatsoen op de televisie. Zo schreef hij ooit: "het maatschappelijk reilen en zeilen is te belangrijk om over te laten aandeelhoudende maatpakken die liever in de Forbes 400 staan dan tegen beter weten in te pogen de wereld een beetje beter achter te laten"

Hij heeft de kans om directeur te worden van Veronica te worden met twee handen aangegrepen, omdat hij al zijn talenten daarin kan ontplooien. Hij doet een aantal uitspraken:

"Het televisievak heeft mij cynischer gemaakt over de mogelijkheden die er zijn. Maar is het stukjesschrijven in vrij Nederland wél maatschappelijk relevant? Ik ben nooit zo'n idealist geweest, Ik vind voldoening in leuk werk. Het leven is verder zinloos." Ik vind wel dat je moet woekeren met de talenten die je hebt. Het feit dat ik acht boeken heb geschreven heeft daarmee te maken.

Als nieuwe programmadirecteur plande hij wel meteen zes avonden in de week een seksprogramma vanaf 23.00 uur (17% van het totale aanbod). De zondag durfde de van huis uit gereformeerde Van der Veer niet aan, "Dat vind ik ongepast". wat was er over van de Idealen als televisiecriticus? Of was die column in het intellectuele Vrij Nederland ook een pose?

"In dat stuk spreek ik politici aan op hun beleid. Als ik zelf ruimte krijg op een commerciële zender,dan pak ik die. Ik moet in de eerste plaats goede kijkcijfers zien te genereren. En er zijn twee manieren om een beginnende zender op de kaart te zetten. Met voetbal of met seks. "Mijn dierbaren hebben wel afgeleerd zich er mee te bemoeien. Discussies over goede smaak zijn zinloos. Het zijn de cijfers die de waarheid spreken.

Ik zit met een aantal vragen:
- Zijn principes een luxe die je in een topmanagementfunctie niet kan veroorloven?
- Is het hanteren van principes een fase die voorbij gaat als je ouder wordt en de cynische werkelijkheid ontmoet?
- getuigt zijn openhartige houding van eerlijkheid of juist het niet?
- Is er een relatie tussen principes en welvaart. Zijn wij te rijk geworden voor principes of nog niet rijk genoeg of maakt het niets uit?
- Wat is de waarde van principes. helpen ze je of hinderen ze je. Heb je ze eigenlijk wel nodig. En wanneer kan je van principes spreken?
- Moeten wij principes kiezen die ons van pas komen of moeten we ons onderwerpen aan onze principes?
- zijn principes misschien een zelfopgelegde illusie om de zinloosheid van het leven te ontlopen.
Samenvattend: principes wat is dat? Graag jullie mening

[Dido]

Ik heb het idee dat je een wat krappe definitie van principes hanteert. Ook "mijn geld gaat voor alles" is een valide principe.

- Zijn principes een luxe die je in een topmanagementfunctie niet kan veroorloven?

Je kunt je afvragen of consequent aan bepaalde principes vasthouden niet juist een vereiste is om op zo'n positie te komen...
Iemand die er blijk van geeft geen enkel principe te hanteren is onvoorspelbaar en, belangrijker, onbetrouwbaar; zo iemand loopt het risico nooit verder dan jongste bediende te komen. ("Ik blijf met mijn poten uit de kas van mijn baas" is een heel belangrijk principe voor mensen die om het even welke baan willen behouden...)
[quote]- Is het hanteren van principes een fase die voorbij gaat als je ouder wordt en de cynische werkelijkheid ontmoet? [quote]
Denk het niet, hoewel je principes kunnen veranderen. Om even een quote te vercopuleren: Als je op je achtiende geen communist bent heb je geen hart; als je op je veertigste geen kapitalist bent heb je geen hersens.

- getuigt zijn openhartige houding van eerlijkheid of juist het niet?

Dat is iets dat alleen de toekomst kan uitwijzen. Wel wekt hij een gevoel van vertrouwen. Persoonlijk vertouw ik niemand die claimt altijd aan dezelfde, onveranderlijke, principes vast te houden. Tijden veranderen, iemands persoonlijke situatie ook. Als daarmee zijn of haar manier van tegen de wereld aankijken niet veranderd betekent dat meestal dat die persoon te star is in zijn opvattingen of dat ie liegt als ie zegt dat er niets verandert...

- Is er een relatie tussen principes en welvaart. Zijn wij te rijk geworden voor principes of nog niet rijk genoeg of maakt het niets uit?

Wie zegt dat er geen principes meer zijn? "de cijfers spreken" is een valide principe, of het nou strookt met de optimistisch-socialisme-op-afstand instelling van veel studenten, of de waarom-zouden-wij-moeten-delen-met-buitenlanders onderbuikgevoelens van een ander deel van de maatschappij doet daar weinig aan af.

- Wat is de waarde van principes. helpen ze je of hinderen ze je. Heb je ze eigenlijk wel nodig. En wanneer kan je van principes spreken?

Op het moment dat je keuzes wilt baseren op een onderliggende - veelal morele - reden gebruik je daarvoor principes. Echter, je zult er noodgedwongen een hiearchie in moeten aanbrengen. Met andere woorden, je zult prioriteiten moeten stellen. Zo kan iemand die als principe heeft dat doden verkeerd is, nog steeds voor de doodstraf zijn. Een dergelijke prioriteit wordt dan vaak door anderen als hypocriet gezien, een zorgvuldige afweging is dus op zijn plaats.
OP het moment dat je je principes niet kunt verdedigen denk ik dat ze je meer hinderen dan helpen, maar op het moment dat je een voor jezelf verdedigbare en werkbare set principes hebt bepaald kun je er zeker je voordeel mee doen.

- Moeten wij principes kiezen die ons van pas komen of moeten we ons onderwerpen aan onze principes?

Zoals ik hierboven al zei, ben ik van mening dat een principe dat je niet zelf kunt verdedigen jezelf - en anderen! - alleen tot last is. Een voorbeeld hiervan zie ik in alle grote religies terug, of het nou gebod, dogma of wet wordt genoemd. Ik zal echter niet ontkennen dat diezelfde religies wel degelijk als leidraad kunnen dienen bij het bepalen van iemands eigen principes.

- zijn principes misschien een zelfopgelegde illusie om de zinloosheid van het leven te ontlopen.

Ik denk dat ze eerder een zelfopgelegde leidraad zijn om het nemen van beslissingen in het leven eenvoudiger, verklaarbaar en acceptabel te maken en om de consequenties van die beslissingen makkelijker te aanvaarden.
Op het moment dat in principes de zin van het leven moet worden gezocht voel ik meer dan een lichte huivering, aangezien ddie twee dingen zich voor mij op een totaal verschillend vlak bevinden.

Samenvattend: principes wat is dat? Graag jullie mening

Zie hierboven

[ALH]

Principes verschillen natuurlijk per "referentiekader" als ik het zo mag zeggen.
Maar ik denk dat het is wat je al zei:

Ik denk dat ze eerder een zelfopgelegde leidraad zijn om het nemen van beslissingen in het leven eenvoudiger, verklaarbaar en acceptabel te maken en om de consequenties van die beslissingen makkelijker te aanvaarden.

Min of meer door de samenleving opgelegde ongeschreven regels, en als je in die samenleving een beetje mee wil komen dan moet je dus ook met de principes meedoen anders lig je eruit

[Verwijderd]

Dido schreef op 26 April 2003 @ 17:15:
Ik heb het idee dat je een wat krappe definitie van principes hanteert. Ook "mijn geld gaat voor alles" is een valide principe.

Eerlijk gezegd probeer ik erachter te komen wat andere mensen onder principes verstaan. Ik weet niet of je van valide of invalide principes kan spreken aangezien je dat zelf uitmaakt.

Is het niet zo, dat als je zegt ik doe alles wat de aandeelhouders van mij verlangen je de afweging bij anderen legt en je dus op dit vlak geen principes veroorlooft. Er zijn natuurlijk ook andere opstellingen mogelijk. Je kunt de functie weigeren, Je kunt de functie aannemen, maar niet verder gaan in het nastreven van de bedrijfsbelangen als je met jezelf kan verantwoorden. Je kunt ook de functie aannemen en eventueel opstappen als je gedwongen wordt iets te doen wat over je grens is, of zoeken naar andere creatieve mogelijkheden.

Deze man stelt zich op het standpunt dat de cijfers regeren, voor andere overwegingen is geen plaats. Ik wil geen veroordeling uitspreken, maar lijkt dit niet een klein beetje op befehl ist befehl, het uitschakelen van de eigen gewetensfunctie om niet voor lastige keuzes te komen staan. Beroept hij zich er niet op dat in de cynische werkelijkheid geen keuzemogelijkheden zijn, zodat hem dat onslaat van dit soort overwegingen.

Vroeger werd altijd gemeend dat de juist de hoogst verantwoordelijken de keuzes bepaalden en dat de hoe meer uitvoerend iemand was, hoe minder hij in te brengen had en dus aanspreekbaar was. Uit dit verhaal begrijp ik dat je (tegenwoordig?) ook op het hoogste nivo geen vrijheid van keuze hebt. Ten minste is dat zo? Ik denk niet dat deze man een brood zal moeten stelen voor zijn arme bloedjes van kinderen als hij onslagen wordt. Misschien moet hij een paar luxes opofferen die ver buiten het bereik van gewone mensen liggen.

[ Voor 15% gewijzigd door Verwijderd op 26-04-2003 21:36 ]

[Verwijderd]

Zegt de Veer niet dat je van de overheid meer morele princiepes zou mogen verwachten dan vh bedrijfsleven?
De overheid biedt ruimte voor 7 dagen per week sex op TV, halverwege de avond. De Veer heeft er zo z'n bedenkingen bij maar voor hem wegen (natuurlijk) de commerciele belangen zwaarder dan de morele princiepes. Tav morele princiepes in de samenleving zou je m.i. terecht meer mogen verwachten vd overheid.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 28 April 2003 @ 15:45:
Zegt de Veer niet dat je van de overheid meer morele princiepes zou mogen verwachten dan vh bedrijfsleven?
De overheid biedt ruimte voor 7 dagen per week sex op TV, halverwege de avond. De Veer heeft er zo z'n bedenkingen bij maar voor hem wegen (natuurlijk) de commerciele belangen zwaarder dan de morele princiepes. Tav morele princiepes in de samenleving zou je m.i. terecht meer mogen verwachten vd overheid.

De commerciele belangen, zijn dat niet zijn eigen belang om een leuke baan te kunnen behouden. Kun je het een principe noemen als je stelt dat anderen jou maar tegen moeten houden bij iets dat jezelf veroordeelt.

Adolf Eichman de architect van de Jodenuitroeing was daar helemaal niet voor, hij wilde ze uitwijzen, eventueel een eigen staat geven. Hij was ook geen antisemiet. Toen Hitler met zijn ideeen kwam van uitroeing nam hij dat eerst niet serieus. Maar hij had een sterk plichtsbesef en wat moet dat moet. Ik zie toch een overeenkomst in dit soort denken. Zit daar niet een gevaar in?