Een schade-vergoeding bij een handicap

[Christiaan]

Op de radio was vanavond een discussie gaande omtrent een uitspraak van een rechter in, ik geloof, Nederland (heb het artikel niet op internet kunnen vinden). Twee ouders en hun gehandicapte dochter hebben een schade-vergoeding ontvangen omdat de dochter leeft. Deze dochter werd namelijk gehandicapt (syndroom van Down) geboren, en de ouders klaagden het ziekenhuis daarvoor aan.

Wat was het geval? De ouders wistten dat in de familie het syndroom van Down al voorkwam, en zij vonden het geen slecht idee een vruchtwaterpunctie uit te laten voeren (waarmee bepaald kan worden of Down aanwezig is). Een arts stelde de ouders echter gerust door aan te geven dat Down niet voor zou komen bij de dochter. De ouders besloten dus geen punctie uit te laten voeren. De baby werd echter wel degelijk met Down geboren.

Nu is het niet zo vreemd dat de ouders een vergoeding krijgen, want het ziekenhuis heeft een fout begaan. Maar de dochter krijgt eveneens een vergoeding *omdat* ze leeft. Er is sprake van een 'wrongful life' en daarom is er een schade-vergoeding uitgekeerd. Het is echter de vraag wat de gevolgen van deze uitspraak zijn; kunnen nu straks ook kinderen die voortkomen uit 'inteelt' huwelijken van andere culturen (waar neven met nichten trouwen bijv) de ouders of het ziekenhuis aan gaan klagen? En hoe zit het straks als genetische manipulatie goed mogelijk is? Mogen kinderen de ouders dan aan gaan klagen omdat ze niet intelligent genoeg zijn? In frankrijk is al een wet aangenomen om dit onmogelijk te maken, moet dat hier ook?

[KneoK]

Wat mij nog veel meer zorgen baart, wat gebeurt er met het meisje als ze hier straks achter komt ? Het is dan wel een kindje met down, maar die mensen zijn ECHT niet gek. En ja, de kans zit er in dat het meisje het helemaal niet door gaat hebben wat er allemaal aan de hand is, maar denk je eens in dat je op een punt in je leven te horen krijgt dat omdat je anders en eigenlijk niet gewild bent, je ouders een schadevergoeding hebben gekregen en als klap op de vuurpijl bestempelt de overheid jezelf als zijnde "niet leefbaar" en geeft nog wat extra geld.

Mijn vriendin werkt zelf met verstandelijk gehandicapte kinderen (waaronder ook kinderen met down) en je kan mij nog meer vertellen, maar die kinderen hebben het echt wel door als er iets aan de hand is. Als papa of mama een dag of een weekend niet komen bezoeken dan vraagt zo'n kind gewoon waarom zij niet komen en heeft dat kind gewoon net zoals elk ander kind het gevoel alleen te zijn gelaten.

* Wij willen wel kinderen, maar hebben geen tijd om voor iets anders te zorgen dan een normaal kind. Als het anders is, snij het dan maar weg, dokter *

BAH !

Ik vind het dus echt belachelijk !!! In het eerste geval (dus de fout van het ziekenhuis) ben ik het er zeker niet mee eens, maar kan ik er inkomen. Het ziekenhuis begaat een fout en moet daarvoor boeten.
Wat mij betreft moet er voor het 2e geval (schadevergoeding voor het meisje zelf) ZEKER een wet komen. Ten eerste is dit natuurlijk extreem fraudegevoelig (ik zit zonder centen, dus laat ik maar verzinnen dat ik sinds mijn 6e al suicidaal ben want dan kan ik pappie en mammie aanklagen !!!) en ten tweede, tsja, ik kan het eigenlijk niet eens goed verwoorden. Wat belachelijk zeg... Een mensenleven is tegenwoordig niets meer waard en de waarde die het nog heeft kan alleen nog maar in geld worden uitgedrukt.

Al krijg ik straks en dadelijk een kind met 3 armen en z'n neus op het achterhoofd, het is MIJN kind, MIJN verantwoording en MIJN trots !!!

[De_Delph]

Juist BioWEB, ik vind ook dat als je besluit een kind te nemen, je daar ook vollédig achter moet staan. Als je het te 'risky' vind, doe het dan niet! Maar het is niet een soort loterij.
Trouwens, als het dat al wél zou zijn: Bij de lotto krijg je toch ook geen schadevergoeding als je niet wint?

[Verwijderd]

Ik vind het onjuist om daar een shadevergoeding voor te eisen.

Als het ziekenhuis een fout heeft gedaan idd, ben het er mee eens dat je daar een shadevergoeding voor doet. Maar om een shadevergoeding te geven omdat iemand leeft vind ik niet kunnen. Dat komt bij mij zo over van. Als ik had geweten dat mijn kind gehandicapt zou zijn zou ik het "afgemaakt" hebben. Die gene met die handicap zal het echt niet makkelijk hebben dat begrijp ik ook.Maar kan er gewoon niet bij dat je een ziekenhuis laat beboeten op het brengen van een kind.

[Xymox]

Een gevolg van deze uitspraak zal zijn dat ouders meer macht hebben om een prenataal onderzoek af te dwingen, zelfs als er geen duidelijke indicatie bestaat.
Het weigeren van zo'n onderzoek door het ziekenhuis kan hen dan leuke financiele tegenvallers bezorgen !

Dit is een goede zaak omdat je als ouders in alle gevallen zo'n onderzoek zou mogen laten uitvoeren, al is het slechts voor je zielerust !

[Attilla]

BioWEB schreef op 30 March 2003 @ 22:45:
Al krijg ik straks en dadelijk een kind met 3 armen en z'n neus op het achterhoofd, het is MIJN kind, MIJN verantwoording en MIJN trots !!!

Al zal deze reply die ik nu schrijf niet helemaal voor W&L bestemd zijn....

Toch ben ik het helemaal eens met deze uitspraak. Ten eerste vergeten veel mensen dat je een kind KRIJGT en niet NEEMT en hier dien je trots op te zijn en op de beste manier mogelijk voor te zorgen.

[MaDLiVe]

Ik vraag me af hoeveel mensen van jullie werkelijk in aanraking zijn geweest met kinderen die het syndroom van down hebben. Het syndroom kan verschillen in mate van lijden. Voor sommige kinderen is het ondragelijk. In het geval van dit kind bijvoorbeeld, ze had voordurend pijn. Ik heb de documentaire bij 2 vandaag gezien. De ouders hielden veel van het kind maar ze had niet geboren hoeven worden. Ze wouden haar het leed besparen. Iets waar ik me ook wel in kan vinden.

Dit heeft niets te maken met verantwoordelijkheid nemen voor je kind en houden van je kind. Want nu ze er eenmaal is zorgen de ouders met grote zorg voor haar. Het kan toch ook uit liefde zijn dat je je kind het leven ontneemt?

Sja, btreffende de uitspraak. Ik hoop dat ze duidelijke grenzen gaan stellen. Want wat als later een kind zijn ouders aanklaagt omdat hij is geboren?

[ Voor 11% gewijzigd door MaDLiVe op 31-03-2003 11:14 ]

[ari3]

Het is natuurlijk een enorm moeilijk onderwerp. Ik onderscheid drie partijen:

1) OUDERS
Ik durf te stellen dat de meeste ouders graag een "normaal" gezond kind willen. Het zorgen voor een gehandicapt kind is zwaar en daarmee ongewenste door velen.
2) HET KIND
Het kind zal altijd te lijden hebben onder zijn handicap. Zowel fysieke als geestelijke handicaps zijn stigmatiserend en bepalen voor een belangrijk deel de toekomst en gemoedstoestand van het kind. Ouders (en indirect het ziekenhuis) hadden dit leed kunnen voorkomen...
3) SAMENLEVING
Zwaar gehandicapten kunnen niet volwaardig meedraaien in de maatschappij. Dit is wel een feit. Waarom zou je de samenleving daarmee opzadelen als je het kunt voorkomen?

Wel denk ik dat er grenzen moeten worden aangegeven. In het geval dan het Syndroom van Down lijkt het me wel redelijk en zou je zelfs kunnen pleiten voor verplichte abortus afhankelijk van welke van de bovenstaande belangen je het zwaarst vind wegen.

[ Voor 3% gewijzigd door ari3 op 31-03-2003 15:10 ]

[Tettie]

Moeilijkheid is het beslissingsmoment. Hoe bepaal je of een ongeboren kind al dan niet ongelukkig wordt met de handicap? Er zijn hele kuddes mensen met het Down-syndroom die het prima naar de zin hebben. Ga jij dan tijdens een zwangerschap voor een kind beslissen dat ze niet gelukkig had kunnen worden?

Als je tijdens een zwangerschap weet dat het kind niet levensvatbaar is zou ik zeggen bespaar je de moeite. Maar zoals hierboven ook al gezegd is: een kind is een verantwoordelijkheid. Het is geen speelgoed.

[zion]

Tettie schreef op 31 maart 2003 @ 15:29:
Moeilijkheid is het beslissingsmoment. Hoe bepaal je of een ongeboren kind al dan niet ongelukkig wordt met de handicap? Er zijn hele kuddes mensen met het Down-syndroom die het prima naar de zin hebben. Ga jij dan tijdens een zwangerschap voor een kind beslissen dat ze niet gelukkig had kunnen worden?

Als je tijdens een zwangerschap weet dat het kind niet levensvatbaar is zou ik zeggen bespaar je de moeite. Maar zoals hierboven ook al gezegd is: een kind is een verantwoordelijkheid. Het is geen speelgoed.

Toch denk ik dat je bij bijv. Down Syndroom niet alleen maar af kan gaan op of het kind mogelijkerwijs gelukkig word. Hierbij is ook van belang of het niet een te zware belasting voor de ouders en/of de samenleving is.

En wat is gelukkig?

[Freee!!]

Paar kleine opmerkingen:
Ik heb de radiodiscussie niet gehoord, maar als het gaat om een (inmiddels negenjarig) meisje met de naam Kelly in combinatie met LUMC, dan is het probleem niet het syndroom van Down (mongooltje), maar een andere, erfelijke (en veel ernstiger) afwijking die in de familie van de moeder voorkomt.

De ouders zijn toen met een kluitje het riet in gestuurd. Het is ze nooit om het geld te doen geweest, hoewel ze dat niet zullen weigeren, maar om erkenning door het LUMC dat er fouten zijn gemaakt en excuses daarvoor.

Bronnen: Alle landelijke dagbladen van eind vorige week.

[KneoK]

MaDLiVe schreef op 31 March 2003 @ 11:10:
Ik vraag me af hoeveel mensen van jullie werkelijk in aanraking zijn geweest met kinderen die het syndroom van down hebben. Het syndroom kan verschillen in mate van lijden. Voor sommige kinderen is het ondragelijk. In het geval van dit kind bijvoorbeeld, ze had voordurend pijn. Ik heb de documentaire bij 2 vandaag gezien. De ouders hielden veel van het kind maar ze had niet geboren hoeven worden. Ze wouden haar het leed besparen. Iets waar ik me ook wel in kan vinden.

Dit heeft niets te maken met verantwoordelijkheid nemen voor je kind en houden van je kind. Want nu ze er eenmaal is zorgen de ouders met grote zorg voor haar. Het kan toch ook uit liefde zijn dat je je kind het leven ontneemt?

Sja, btreffende de uitspraak. Ik hoop dat ze duidelijke grenzen gaan stellen. Want wat als later een kind zijn ouders aanklaagt omdat hij is geboren?

Zoals ik al heb gezegd kom ik in ieder geval wel regelmatig met verstandelijk gehandicapte kinderen in aanraking omdat mijn vriendin hiermee werkt, en er is zoals je zegt zeker een mate van lijden aanwezig maar nog meer een mate van "afwijking" zeg maar, dus net zoals je een griepje hebt of zwaar met koorts op bed ligt. De een is ook veel zelfstandiger dan de ander. Het kan dus ook zo zijn dat iemand zeer zelfstandig is (dus weinig down zullen we maar even simpel zeggen) en op redelijk niveau kan denken, maar wel een hoge mate van lijden heeft. Maar goed, tussen die verstandelijk gehandicapte kinderen waar mijn meissie mee werkt zitten er ook een aantal met het downsyndroom varierend van een klein beetje tot vreselijk veel (om het zo maar even uit te drukken)...

En ik heb verder niets over dit onderwerp gelezen of gehoord maar ging puur op het verhaal in dat Christiaan heeft gepost. Nu ik meer lees over het verhaal (voor zover dit alles klopt wat verschillende mensen posten) sta ik nog voor de volle 100% achter wat ik gepost heb, maar vind jouw punt ook zeer interessant, en heb wat meer begrip voor de situatie gekregen.

Maar ik snap dan nog steeds niet wat een rechter in zijn hoofd haalt om een schadevergoeding voor leven te geven... Naar mijn mening vernietigt de rechter zo de persoonlijkheid van het meisje en valt haar afwijking alleen maar aan... Er wordt voor een meisje (die misschien nooit iets voor zichzelf zou kunnen beslissen, dus af en toe ingrijpen ben ik helemaal niet tegen) gewoon beslist dat ze "niet leefbaar" is.

[ Voor 12% gewijzigd door KneoK op 31-03-2003 22:13 ]