Dit wordt eigenlijk een korte startpost, so forgive me.
Het hoofd van NASA heeft inmiddels een tijdje geleden verteld dat ze al druk bezig waren met de voorbereidingen om een mens op Mars te zetten. Daarbij zei hij, hij zag er toch wel uit als 50+, dat het nog binnen zijn leven zal gebeuren dat er een mens op de Mars zal staan. Dat zal dus dan over ongeveer 20 jaar zijn, maar een van mijn vragen cq discussiepunten hierover is: wat schieten we hiermee op? Kijk, ik ben zelf hardstikke geinteresseerd in ruimteverkenning maar op dit moment vind ik Mars absoluut een verkeerd doel.
De laatste keer dat er iemand op de maan stond ligt al een behoorlijk tijdje achter onze ruggen en ik krijg zelfs de indruk dat NASA doet alsof de maan niet eens meer bestaat. Het komt meer zo over om ff er naar toe te gaan, vlag in de grond steken en wat steentjes mee te nemen.......
Erg leuk en interessant maar waarom gaan we naar Mars als we nauwelijks zijn opgeschoten in het algemeen over ruimtevaart en dan nog geen stap verder gekomen zijn op de maan.
Een jaar of twee? geleden werd bekend dat er water of ijskappen op de maan werder gevonden. Dan denk je meteen van waauw, bouw er een fabriek en je hebt een platform voor naar Mars voor slechts een 100ste van de kosten die je hebt op aarde (brandstof dan vooral). Maar nee, de nasa doet dat niet, of ik ben er niet van op de hoogte
)
In plaats van om de maan bewoonbaar te maken en als springplank te gebruiken voor andere planeten laten we de maan gewoon links liggen en alleen nog maar 'verkennen' met de diverse satelietjes ter waarde van miljarden $'s.
Het moet toch goed mogelijk zijn om ten eerste een systeem te ontwikkelen waarmee je veel goedkoper een object of 'cargo' in de ruimte kan krijgen zodat er in principe dan wekelijks goederen in de ruimte -> maan gestuurd kunnen worden? Het mag toch wel intussen mogelijk zijn om een ruimtepak te maken die veel beter is om te werken? Het is intussen toch wel mogelijk om met al dat geld wat ze hebben de maan bewoonbaar te maken?
Hoe denken jullie hierover?
Het hoofd van NASA heeft inmiddels een tijdje geleden verteld dat ze al druk bezig waren met de voorbereidingen om een mens op Mars te zetten. Daarbij zei hij, hij zag er toch wel uit als 50+, dat het nog binnen zijn leven zal gebeuren dat er een mens op de Mars zal staan. Dat zal dus dan over ongeveer 20 jaar zijn, maar een van mijn vragen cq discussiepunten hierover is: wat schieten we hiermee op? Kijk, ik ben zelf hardstikke geinteresseerd in ruimteverkenning maar op dit moment vind ik Mars absoluut een verkeerd doel.
De laatste keer dat er iemand op de maan stond ligt al een behoorlijk tijdje achter onze ruggen en ik krijg zelfs de indruk dat NASA doet alsof de maan niet eens meer bestaat. Het komt meer zo over om ff er naar toe te gaan, vlag in de grond steken en wat steentjes mee te nemen.......
Erg leuk en interessant maar waarom gaan we naar Mars als we nauwelijks zijn opgeschoten in het algemeen over ruimtevaart en dan nog geen stap verder gekomen zijn op de maan.
Een jaar of twee? geleden werd bekend dat er water of ijskappen op de maan werder gevonden. Dan denk je meteen van waauw, bouw er een fabriek en je hebt een platform voor naar Mars voor slechts een 100ste van de kosten die je hebt op aarde (brandstof dan vooral). Maar nee, de nasa doet dat niet, of ik ben er niet van op de hoogte
In plaats van om de maan bewoonbaar te maken en als springplank te gebruiken voor andere planeten laten we de maan gewoon links liggen en alleen nog maar 'verkennen' met de diverse satelietjes ter waarde van miljarden $'s.
Het moet toch goed mogelijk zijn om ten eerste een systeem te ontwikkelen waarmee je veel goedkoper een object of 'cargo' in de ruimte kan krijgen zodat er in principe dan wekelijks goederen in de ruimte -> maan gestuurd kunnen worden? Het mag toch wel intussen mogelijk zijn om een ruimtepak te maken die veel beter is om te werken? Het is intussen toch wel mogelijk om met al dat geld wat ze hebben de maan bewoonbaar te maken?
Hoe denken jullie hierover?
"I don't take life too seriously, no one gets out alive anyways..."