Opvoeding... een nieuwe poging

[Gideon]

Aangezien het eerste topic al na 5 posts werd gesloten, wil ik er toch weer een start mee maken. Het onderwerp is best een goede discussie waard, omdat iedereen er wel íets serieus over kan zeggen. Als mensen ontkomen we immers niet aan de sturende invloeden van buitenaf. Invloeden die ons niet alleen vormen, maar ook kunnen misvormen.

Een inspirerend stukje uit een praktisch-psychologisch boek:

van alle zaken die invloed uitoefenen op de ontwikkeling van het gevoel van eigenwaarde, de basis voor ons welzijn, is de opvoeding wel de meest indringende.
We zijn allemaal tot een bepaalde graad afhankelijk van onze omgeving. We kunnen wel iets doen om de omgeving te veranderen, maar onze mogelijkheden zijn beperkt. Voor een kind is het vrijwel onmogelijk zich aan de invloed van de omgeving te onttrekken, ookal zou die nog zo schadelijk zijn voor de ontwikkeling van een gezond gevoel van eigenwaarde.
Duidelijkheid en ondersteuning in de ouder-kind relatie zijn sleutelbegrippen als het gaat om de langzame ontplooiing van een gezond gevoel van eigenwaarde in een kind.

[..]

Ouders (en andere opvoeders) geven hun kind tijdens de opvoeding 'boodschappen' mee die een nadelig effect kunnen hebben op de ontwikkeling van de eigenwaarde van het kind. Van alle boodschappen is de boodschap 'Je bent niet goed genoeg' in alle mogelijke variaties gegeven, de schadelijkste. Vaak is het geen aanklacht van de opvoeders aan het adres van de kinderen, ouders zullen hun kind heus niet zeggen dat het slecht is. Het is eerder een eindeloos suggestief gefluister dat het beter kan, wat een kind het gevoel geeft dat het niet goed genoeg is. Ouders zeggen 'Schiet op!' en dan weer 'Niet zo hollen!' Ze zeggen 'Eten!' en dan weer 'Niet zo schrokken!' Ze zeggen 'Duidelijk spreken!' en dan weer 'Niet zo schreeuwen!'

Helaas ontvangen te velen van ons deze boodschap: 'Je hebt kwaliteiten, maar je bent niet goed genoeg zoals je bent' Je moet een beetje worden bijgeschaafd, een beetje opgeknapt. 'Lach eens een beetje', 'Doe niet zo opgewonden!', 'Gebruik je hersens dan ook eens...' Kortom: je voldoet niet. Ooit zullen we voldoen, maar vandaag is het nog niet zover. Nu voldoen we nog niet aan de verwachtingen die onze opvoeders koesteren.

Het trieste gevolg van de negatieve boodschap is, dat veel mensen het oordeel 'Je voldoet niet' als waar aannemen en zich vele jaren uitputten op jacht naar De Goedkeuring. Zij zullen denken in termen als: 'Als ik een succes van mijn huwelijk maak, dan voldoe ik' of: 'Nog één stapje hoger en dan heb ik het gemaakt'.
Maar we kunnen de strijd om onze eigenwaarde op deze wijze niet winnen. We hadden hem al verloren op het moment dat we aanvaardden dat we iets moesten bewijzen. We kunnen ons slechts bevrijden door deze gedachte af te wijzen.

Kinderen die merken dat hun ouders van hen houden en aan den lijve ondervinden dat zij worden geaccepteerd zoals zij zijn, zullen niet gauw het gevoel hebben dat zij voortdurend door hun ouders op de proef worden gesteld. Zij hebben een onbetaalbare voorsprong in de ontwikkeling van een gezond gevoel van eigenwaarde.

[..]

Maar al heeft de opvoeding een enorme invloed op de ontwikkeling van het gevoel van eigenwaarde, het is niet de enig beslissende factor.
Er zijn kinderen uit warme, ondersteunende gezinnen waarin de eigenwaarde door de ouders werd gekoesterd en gevoed. Desondanks waren ze overgeleverd aan twijfel aan zichzelf en groeiden ze in onzekerheid op. Andere kinderen komen met een gezond gevoel van eigenwaarde tevoorschijn uit schrikbarend onderdrukte jeugdjaren.

[..]

Uiteindelijk bepalen we zelf welke wending ons leven neemt, dat we zelf verantwoordelijk zijn voor de conclusies die we trekken uit onze ervaringen en de beslissingen die we nemen.
De aard van de beslissingen die we nemen en de conclusies die we trekken, geven de mentale acties weer waarmee we de gebeurtenissen van ons leven sturen. Die vormen de beslissende factoren voor de persoonlijke waardering die we voor onszelf hebben.

Zoals hierboven blijkt, is de opvoeding voor een groot deel van invloed op de persoonlijke waarde die we aan onszelf toekennen en daarmee beslissend voor ons welzijn. Desalniettemin is ze niet de enige factor. De manier waarop we er zelf mee omgaan is minstens zo belangrijk.

Een eerlijk en zuiver gevoel van eigenwaarde, dat net zoals gezondheid een onvoorwaardelijk goed is, zal ook niet aanzetten tot competitie en vergelijkingen. Het zal evenmin tot uitdrukking worden gebracht ten koste van een ander of met de bedoeling zichzelf boven de ander te stellen. Stereotiep gedrag zoals arrogantie en grootspraak, die dikwijls in verband worden gebracht met een teveel aan eigenwaarde, getuigen eerder van een gebrek (verbloeming van een tekortkoming) dan aan een overmaat ervan.

Persoonlijk denk ik dat de stelling in het reeds gesloten topic: opvoeding is de sleutel tot veel van de problemen die zich op deze wereld voordoen. voor een groot deel waar is. Niet dat alle wereldproblemen als sneeuw voor de zon verdwijnen zodra iedereen op een juiste wijze wordt en is opgevoed, maar voor het algeheel welzijn op wereldniveau zou het zeker van positieve invloed kunnen zijn.

Opvoeding dient mijns inziens daarom maar één doel te beogen: een maximale opbouw van een zuiver gevoel van eigenwaarde in het kind.

[Verwijderd]

Dankjewel Gideon, voor dit pleidooi voor de opvoeding.
Er kan niet genoeg op gewezen worden hoe belangrijk opvoeding van kinderen is!
Er zou veel meer waardering moeten zijn voor die belangrijke taak van ouders dan er tegenwoordig in de Nederlandse samenleving is.

Zoals je quotes laten zien is het niet alleen maar de opvoeding die bepalend is voor de toekomst van het kind (aangeboren karaktertrekken en invloed van de ruimere omgeving tellen ook mee), maar dat de opvoeding zeker voor een groot deel bepaalt hoe iemand zich in de rest van z'n leven zal voelen en zich zal gedragen.
Ik ben het daar helemaal mee eens.
Ik denk dat ik wel kan spreken uit ervaring. Ik merk zelf nog regelmatig welke (goede en minder goede) effecten de opvoeding die ik zelf heb gehad van mijn ouders op mijn huidige leven heeft, hoewel ik zelf ook al kinderen heb grootgebracht.
Aan mijn kinderen bemerk ik weer hoe ze zijn "gevormd" door de combinatie van hun (verschillende) karakters en hun (ongeveer gelijke) opvoeding.

[Verwijderd]

Opvoeding is idd heel belangrijk. Dat bepaalt voor een heel groot deel het gedrag van iemand.

Maar kom es met een concreet plan! Je kan wel makkelijk zeggen:"Iedereen moet leren opvoeden!". Daar is iedereen het natuurlijk mee eens, maar hoe? Reclamecampagnes?

{edit}
Of gaat het daar niet over?

[ Voor 10% gewijzigd door Verwijderd op 11-01-2003 11:34 ]

[Verwijderd]

als je van belgie bent: je moet eens kijken naar huisje weltevree, gaat over opvoeding en zo, laatste keer: over drugs, uitgaan,drank,... er zitten jeugdige mensen en ouders en die discussieren dan zo over het onderwerp. Is met chris dussochoi(of zo)

[Verwijderd]

Ik denk niet dat er een universeel opvoedplan is. Ikzelf ben vrij, vrij opgevoed, maar ik denk dat er mensen zijn die bij zo'n opvoeding misbruik maken van die vrijheden en dat daardoor de ouders weer strenger gaan opvoeden. Ook denk ik dat je van echt slechte opvoeders geen goede kunt maken.

[Verwijderd]

ligt vooral aan ouders maar ook aan kind zelf, welke vrienden en zo hij/zij heeft

[Verwijderd]

Post verwijderd van Kickazz: Dit is de HK niet.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 11 januari 2003 @ 13:19:
Post verwijderd van Kickazz: Dit is de HK niet.

Mijn excuses, kzal het hem dan zeggen op school

[Verwijderd]

een mens zegt dan voor 1 keer iets ernstigs

[Gideon]

Verwijderd schreef op 11 januari 2003 @ 12:13:
Ik denk niet dat er een universeel opvoedplan is. Ikzelf ben vrij, vrij opgevoed, maar ik denk dat er mensen zijn die bij zo'n opvoeding misbruik maken van die vrijheden en dat daardoor de ouders weer strenger gaan opvoeden. Ook denk ik dat je van echt slechte opvoeders geen goede kunt maken.

Dat is een interessante gedachte. Je zegt dat je vrij bent opgevoed. Maar wat bedoel je daar concreet mee? Dat je ouders je aan je lot hebben overgelaten, zonder een ge- en verbodssysteem op jou toe te passen (wellicht een beetje extreem)?

[Verwijderd]

Goed stuk Gideon

Bij opvoedproblemen zie je steeds een aantal thema's terugkomen:

- De tragiek van de opvoeder is dat hij nadat veel moeite heeft gedaan om zijn eigen tekortkomingen op te heffen, geconfronteerd wordt met zichzelf doordat een kind dezelfde tekortkomingen heeft als hij. Het kind wordt dan niet toegestaan de zelfde fouten te maken als de opvoeder. Terwijl een kind toch moet leren van zijn fouten.

- Sommige mensen zijn zo ontevreden over hun eigen opvoeding, dat zij in hun opvoeding doorslaan naar het tegenovergestelde. Dit is een variant op het eerste omdat zij handelen vanuit hetzelfde starre karakter als hun ouders.

- Bij sommige mensen staat de opvoeding in het licht van het voorkomen van de persoonlijke mislukking die zij zelf in hun leven voelen. Hun kind moet bereiken wat hen nooit gelukt is.

- Opvoeders die erg geleden hebben onder de afwijzing of mishandeling van een opvoeder vervallen zelf weer in hetzelfde patroon. Je ziet dit o.a. bij incest, maar zo kunnen bijv. vrouwen wiens vader alcoholist is weer trouwen met een alcoholist.

- Erg schadelijk is het favoritisme, waarbij de ouder(s) bepaalde kinderen voortrekken en andere achterstellen. Je ziet dat het patroon vaak bij de eigen kinderen wordt voortgezet. Afgewezen kinderen blijven smachten naar een aai over de bol en doen vaak erg hun best om zich te bewijzen

- Een ander thema is dat ouders die zelf erg verwend zijn in hun opvoeding en daardoor erg egocentrisch zijn geworden een onmenselijke hardheid naar hun kinderen ten toon kunnen spreiden.

- Ouders die hun kinderen niet los kunnen laten: Ze willen een kind nog blijven opvoeden na het begin van de pubertijd. Wanneer een kind voor de pubertijd nog geen normen en waarden kent is het toch echt te laat. Vanaf dat moment gaat een kind leren van zijn eigen fouten en kan een ouder alleen nog een kameraad zijn. De zedenprediker is niet meer welkom.

- Ouders die niet een lijn trekken of op hun aanvankelijke beslissingen terug komen. Dit leidt ertoe dat kinderen elke situatie als een onderhandelingssituatie zien en nooit waarden en normen leren en geen gezag kunnen aanvaarden.

- Ouders die weigeren een kind te bestraffen. Dit leidt tot kinderen die op een steeds extremere manier de grens gaan opzoeken en later al snel met de wet in aanraking komen.

- Ouders die machtsspelletjes spelen met hun kinderen, als gevolg van hun eigen frustraties of als wapen in de strijd met de ander opvoeder.

- Willekeur als gevolg van de afwijkingen van de ouders, verslaving, sadisme, pedofilie etc.

- Kille ouders die niet in staat zijn liefde te geven.

- Overdreven verwennerij als gevolg van een eeuwig gevoel om tekort zijn geschoten

Tja, het is een trieste opsomming. Ik kan van elk wel een of meerdere praktijkgevallen opnoemen. Als je daar allemaal geen last van hebt gehad, mag je blij zijn dat je wiegje op een goede plaats heeft gestaan. Gelukkig kan de ene ouder een hoop goed maken, wat de andere tekort schiet.

Het loslaten van het geloof en de opkomst van de psychologie heeft geleidt tot een hoop geëxperimenteer in de opvoeding met vaak slechte resultaten. De individualistische mens denkt dat hij alles zelf het beste weet en voedt veel meer naar eigen inzichten op. Vaak schrikken ze als het kind zelf een andere mening daarover blijkt te hebben. Maar als het experiment mislukt, distantieert hij zich ook veel gemakkelijker en laat de problemen aan de samenleving over.

Daar komt bij dat de jacht naar welvaart, de mensen veel minder tijd geeft om zich met hun kinderen te bemoeien. Het valt de moderne mens ook veel moeilijker om beperkingen op te leggen aan de kinderen. Vroeger kwamen deze beperkingen voort uit noodzaak, nu moet de ouder zelf zijn rug recht zien te houden.

Ik hoorde op de BBC gisteren nog een interessant stukje. In Angelsaksische landen en ik denk ook Nederland, werken mensen zo lang dat ze steeds minder tijd hebben om van de opbrengsten te genieten. Ze kopen wel spullen, maar ze blijven vaak ongebruikt. Daarentegen zijn het juist de kinderen die steeds meer het consumeren voor hun rekening nemen. In zuidelijke de landen werken de mensen korter, maar ze hebben veel meer tijd om zelf van hun verworvenheden te genieten.

De maatschappelijke en economische veranderingen zoals het tweeverdienen, de 24-uurs economie, werken op zondag hebben zo een grote invloed op het gezinsleven. Het is jammer dat mensen daar zo weinig aan denken en te vaak alleen maar $-tekens in hun ogen zien. Ironisch genoeg worden mensen er nauwelijks beter van, want al dat extra inkomen leidt onvermijdelijk tot duurdere huizen en andere prijsstijgingen die een groot deel van de verdiensten weer ongedaan maken.

Er is ook nog een andere wetmatigheid: Hoe rijker wij worden, hoe duurder het is om een kind op te voeden. Waar in arme landen kinderen een bron van inkomsten zijn, zijn ze in rijke landen een enorme kostenpost. Dit leidt ertoe dat wij steeds minder kinderen nemen. En onze verwende kinderen zullen waarschijnlijk nog veel minder bereid zijn hun eigen welvaart op te offeren aan hun kinderen.

[Verwijderd]

Gideon schreef op 11 januari 2003 @ 14:46:
Dat is een interessante gedachte. Je zegt dat je vrij bent opgevoed. Maar wat bedoel je daar concreet mee? Dat je ouders je aan je lot hebben overgelaten, zonder een ge- en verbodssysteem op jou toe te passen (wellicht een beetje extreem)?

Nou, ik bedoel daar mee dat er geen specifieke strakke regels waren, maar meer waarden. Dus niet van als je dit doet dan krijg je dat als straf, maar meer van als je iets doet wat wij niet leuk vinden dan vinden we dat niet fijn. Dit werkte goed bij mij, misschien omdat ik me veel inleef in andere en over de gevolgen van mijn daden denk. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit straf heb gekregen.

Maar ik denk dus dat het systeem dat mijn ouders bij mij gebruikt hebben op veel mensen niet zou werken.

[Verwijderd]

Ik lees veel verschillende meningen over opvoeding maar persoonlijk vind het allemaal vrij oppervlakkig wat hier vermeld staat. Opvoeding is niet iets wat concreet te maken is. Opvoeding is per gezin, stad, streek en land een andere inhoud. Die inhoud die iemand aan een opvoeding geeft is in hun ogen de best die ze kunnen geven. Soms moet je als opvoeder afwegingen maken tussen twee negatieve dingen in de opvoeding. Ook door de huidige maatschappij waar veel mensen hard werken om luxe te kunnen veroorloven of hard werken voor hun eigen emotionele en sociale leven speelt een grote rol in de opvoeding. Zelf ben ik er voor om toch jonge ouders te begeleiden in opvoeding. Die begeleiding bestaat niet uit hoe iemand een kind moet opvoeden, maar de ouder goed laten na denken over hoe over opvoeden denken en welke strubbelingen zij meemaken en welke aanpak bij hun past. Een opvoeding geven doe je niet uit een boekje. Opvoeding die je geeft moet bij jou passen anders ben je niet geloofwaardig in je opvoeding en zal de opvoeding die je voor ogen had niet lukken. Dit is dan ook een veelvoorkomende fout die ik bij opvoedingen zien. Ouders hebben een probleempje, een kennis verteld hoe je het aan moet pakken maar het past niet bij die ouders die aanpak waardoor opvoeding niet meer geloofwaardig over komt voor jezelf en het kind. Je blijft in herhaling vallen en dan kan het behoorlijk mis gaan maar dat hoeft niet meestal krijgt het kind dan niet de opvoeding die de ouders voor ogen hadden. Ook worden vaak een aantal grote factoren als "hechting" over het hoofd gezien en daar begint de opvoeding mee als het daar al niet goed gaat komen er een aantal grote problemen bij. Dit komt vaak voor bij te vroeg geboren kinderen.
Ik denk in de huidige maatschappij hebben veel jonge ouders een pedagoog nodig. Heel toevallig ben ik zo'n pedagoog. Ik wil dan ook binnen kort mijn eigen praktijk oprichten en ouders bij de opvoeding gaan ondersteunen. De drempel om een pedagoog in te schakelen wordt voor veel jonge ouders al kleiner. En dit is een zeer positieve ontwikkeling.

[Gideon]

Verwijderd schreef op 11 januari 2003 @ 16:38:

[...]

Nou, ik bedoel daar mee dat er geen specifieke strakke regels waren, maar meer waarden. Dus niet van als je dit doet dan krijg je dat als straf, maar meer van als je iets doet wat wij niet leuk vinden dan vinden we dat niet fijn. Dit werkte goed bij mij, misschien omdat ik me veel inleef in andere en over de gevolgen van mijn daden denk. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit straf heb gekregen.

Begrijp ik hieruit dat je ouders je niet in de onwetendheid hebben gelaten over de achterliggende waarden van de regels die gesteld werden (aangenomen dat je ouders wel bepaalde kaders stelden waarbinnen jij je mocht bewegen)? In dat geval mag je jezelf heel gelukkig prijzen zulke goede ouders te treffen. Ouders die terdege weten waarom en waartoe zij regels stellen en hun kinderen er op wijzen dat de regels niet op zichzelf staan, zijn m.i. een zegen voor de maatschappij.

Ik kan me in het verlengde hiervan dan ook voorstellen dat je ouders zich niet zozeer opstelden als een zelfstandige autoriteit zonder inleving. Maar meer als opvoeders die wel autoriteit over je uitoefenden, maar tegelijkertijd zich ook op een zodanige wijze opstelden, dat ze je behandelden als een gelijkwaardig persoon. Dus als iemand die zowel boven je staat als naast je staat.

Verwijderd schreef op 12 January 2003 @ 05:12 een pedagogisch verhaaltje

Persoonlijk denk ik, in tegenstelling tot wat jij betoogt, dat opvoeding in elke situatie wél concreet is te maken. Concreet in de zin van: er zijn bepaalde uitgangspunten die in elke situatie gelden. Want dát is wat ik ik uit jouw verhaaltje mis: heldere uitgangspunten. Opvoeding is ergens op gebaseerd, het streeft een bepaald doel na. Als jij als pedagoog jonge ouders wilt ondersteunen, lijkt het me niet meer dan vanzelfsprekend dat je voor jezelf een bepaald (objectief?) beeld voor ogen hebt die je in elke situatie probeert concreet te maken. Of niet?

[Verwijderd]

Gideon schreef op 12 januari 2003 @ 13:15:
Begrijp ik hieruit dat je ouders je niet in de onwetendheid hebben gelaten over de achterliggende waarden van de regels die gesteld werden (aangenomen dat je ouders wel bepaalde kaders stelden waarbinnen jij je mocht bewegen)? In dat geval mag je jezelf heel gelukkig prijzen zulke goede ouders te treffen. Ouders die terdege weten waarom en waartoe zij regels stellen en hun kinderen er op wijzen dat de regels niet op zichzelf staan, zijn m.i. een zegen voor de maatschappij.

Ik kan me in het verlengde hiervan dan ook voorstellen dat je ouders zich niet zozeer opstelden als een zelfstandige autoriteit zonder inleving. Maar meer als opvoeders die wel autoriteit over je uitoefenden, maar tegelijkertijd zich ook op een zodanige wijze opstelden, dat ze je behandelden als een gelijkwaardig persoon. Dus als iemand die zowel boven je staat als naast je staat.

Ik had het zelf niet beter kunnen zeggen.

[Verwijderd]

Wie kan er nu meest iets aan doen, de ouders of het kind zelf???

[Verwijderd]

Gideon, ik denk dat er geen twijfel over bestaat dat opvoeding bepalend is voor het gedrag van mensen, en daarmee bepalend is voor de samenleving. Ook denk ik dat er wel concrete uitgangspunten voor opvoeding opgesteld kunnen worden. Bvb, wlke positieve invloed kan er uitgaan vh kleineren van je kinderen? Geen, dus beter niet doen.
Maar opvoeden kan je niet doen uitsluitend adhv dergelijke regeltjes; 'de juiste manier' moet eigenlijk vanuit de ouders zelf komen.

Maar de grote vraag is: hoe krijg je mensen zo ver dat ze hun kinderen wel goed opvoeden?

Ik durf te stellen dat veel ouders die 'iets verkeerd doen in de opvoeding' dat niet opzettelijk doen en zich er meestal niet van bewust zijn (juist igv "eindeloos suggestief gefluister"). Als ouders zoiets doen dan heeft dat een oorzaak, die waarschijnlijk in de opvoeding/jeugd van die ouders ligt.
Veel mensen (ouders) bedoelen het nietzo kwaad, maar ze weten niet beter. Een ouder die zelf niet goed is opgevoed zal zelf waarschijnlijk ook niet in staat zijn zijn/haar eigen kinderen goed op te voeden.
Maar daar wordt het probleem niet minder om, het is een visueuze circel die moeilijk is te doorbreken.

[Ed.]

Ik vind het jammer dat ik weinig kan toevoegen aan deze discussie. Ik heb het net helemaal gelezen, en opgeslagen omdat ik de hier in opgenoemde punten zoals die van lasker enorm prijzenswaardig en herkenbaar vind. zoals het puntje:
- Ouders die niet een lijn trekken of op hun aanvankelijke beslissingen terug komen. Dit leidt ertoe dat kinderen elke situatie als een onderhandelingssituatie zien en nooit waarden en normen leren en geen gezag kunnen aanvaarden.

En snap nu eindelijk waarom ik dus vaak moeite heb dat anderen iets over mij te vertellen hebben. Daarbij heb ik wel een goede normen en waarden basis opgebouwd dankzij m'n ouders omdat ze me hier vaak op waarde ervan gewezen hebben.
Ik ben zelf nu 19 jaar, en begin toch steeds meer te zien hoeveel m'n ouders eigelijk voor mij hebben gedaan. Toevallig kwam ik laatst een aantal videotapes van 13 jaar terug tegen, en toen ik zag wat m'n ouders allemaal deden voor ons als kinderen, toen schrok ik best wel, dat ik zoveel liefde 'vergeten' ben.

[Gideon]

Verwijderd schreef op 14 January 2003 @ 16:33:
Ook denk ik dat er wel concrete uitgangspunten voor opvoeding opgesteld kunnen worden. Bvb, wlke positieve invloed kan er uitgaan vh kleineren van je kinderen? Geen, dus beter niet doen.
Maar opvoeden kan je niet doen uitsluitend adhv dergelijke regeltjes; 'de juiste manier' moet eigenlijk vanuit de ouders zelf komen.

En dat is het 'em nou net. Want wat is 'de juiste manier'? Iedere ouder heeft zo z'n eigen visie op 'de juiste' opvoedingswijze en past deze naar alle goeddunken toe op z'n eigen kroost.
Van het voorbeeld dat je geeft, zullen er ongetwijfeld ouders zijn die stellig van mening zijn dat er wel positieve invloed uitgaat van het kleineren van kinderen (ik veronderstel even dat het dan vooral een invloed betreft die de opvoeder goed uitkomt). Daarnaast zijn er gewoon kinderen die een stevige aanpak vereisen en niet anders willen gehoorzamen dan ze haast letterlijk door het slijk te halen (in dat geval mag je ervan uitgaan dat er al het e.e.a. aan opvoedkundige missers is vooraf gegaan).
Met andere woorden, als 'de juiste manier' vanuit de ouders zou moeten komen, verwacht ik dat er niet veel in positieve zin zal veranderen.

Maar ik begrijp wat je bedoelt als je zegt dat ouders de eerst verantwoordelijken zijn en zodoende de verplichte taak meedragen hun kinderen, die hen het meest nabij zijn, op een juiste wijze op te voeden.

Maar de grote vraag is: hoe krijg je mensen zo ver dat ze hun kinderen wel goed opvoeden?

Ik durf te stellen dat veel ouders die 'iets verkeerd doen in de opvoeding' dat niet opzettelijk doen en zich er meestal niet van bewust zijn (juist igv "eindeloos suggestief gefluister"). Als ouders zoiets doen dan heeft dat een oorzaak, die waarschijnlijk in de opvoeding/jeugd van die ouders ligt.
Veel mensen (ouders) bedoelen het nietzo kwaad, maar ze weten niet beter. Een ouder die zelf niet goed is opgevoed zal zelf waarschijnlijk ook niet in staat zijn zijn/haar eigen kinderen goed op te voeden.
Maar daar wordt het probleem niet minder om, het is een visueuze circel die moeilijk is te doorbreken.

Ik denk dat er bij het opvoeden van kinderen een paar fundamentele zaken continu met elkaar in de clinch liggen:
1. het belang van de opvoeder;
2. het belang van het kind.

Het probleem van de juiste opvoedmethode draait dikwijls om de genoemde punten, omdat men simpelweg niet weet wat de inhoud van beide belangen is en hoe deze twee zich tot elkaar verhouden. Welke gaat wanneer voorop?

Om mensen zover te krijgen dat ze hun kinderen wel goed opvoeden, is het denk ik belangrijk dat ouders allereerst bij zichzelf te rade te gaan. Zolang ouders zelf geen gezond gevoel van eigenwaarde hebben, zoals in de startpost wordt betoogt, zijn ze naar mijn idee ook niet volledig in staat om 'het onvoorwaardelijk goed' aan hun kinderen door te geven. Veel mensen hebben ook totaal geen inzicht in zichzelf en houden zichzelf voor gelukkig te zijn, terwijl ze onbewust te kampen hebben met een verborgen gemis. Onvoorwaardelijke liefde door totale overgave is dan ook ver te zoeken.
Van de mensen die ik ken, zijn er slechts een handjevol die zichzelf écht hebben leren kennen. De manier waarop zij hun kinderen opvoeden (en hebben opgevoed) is letterlijk een voorbeeld voor de omgeving.

Een leuk voorbeeld. Jaren geleden vertelde m'n eigen vader dat hij mij dus niet zou opvoeden zoals hijzelf was opgevoed (heeft nogal een onderdrukte jeugd achter de rug). Nu zeg ik dus exact hetzelfde, met als enig punt van verschil dat ik, in tegenstelling tot m'n pa, intussen wel weet welke uitgangspunten bij de opvoeding tot het gewenste resultaat leiden (voor zover je van 'resultaat' mag spreken - een juiste opvoeding is m.i. allerminst een wedloop).

[Verwijderd]

Rolex schreef op 14 januari 2003 @ 19:38:
- Ouders die niet een lijn trekken of op hun aanvankelijke beslissingen terug komen. Dit leidt ertoe dat kinderen elke situatie als een onderhandelingssituatie zien en nooit waarden en normen leren en geen gezag kunnen aanvaarden.

Maar dat gaat ook weer niet altijd op: een ouder kan beter wel terugkomen op een verkeerde beslissing.
Kinderen kunnen natuurlijk (erg) "vervelend" zijn. Maar ik denk dat dat in de meeste gevallen niet aangeboren is. "Vervelend zijn" is m.i. inspelen op de beperkte tollerantie vd ouder(s) met als doel om je zin door te drijven. Het is chantage en 'onderhandelen'; daarvoor is een minimum aan bewustzijn en verstandelijke vermogens nodig die bij een zuigeling nog niet zijn ontwikkeld.
Ik denk dat een zuigeling in beginsel een 'zuiver' en 'onschuldig' mens(je) is: het kan niet anders dan slapen, voeden, groeien. En huilen natuurlijk.

En daar gaat het denk ik vaak mis: er kunnen tal van oorzaken zijn waarom een zuigeling huilt. De oorzaak blijft vaak onduidelijk omdat een baby het niet kan vertellen.
Als een ouder geergerd reageert opo een huilende zuigeling, dan is het alsof de ouder denkt dat er eigenlijk niets aan de hand is maar dat de alleen maar zuigeling 'vervelend' is.
Een ouder is ook maar een mens, maar ik denk dat het bovenstaande een foute reactie vd ouder is. De ouders introduceren ahw het concept van misleiding, lang voordat zoiets opkomt in het brein vd zuigeling, maar de zuigeling leert daar wel van.
Een keer zal niet zo veel uitmaken maar als het structureel is dan maakt het wel uit. Als een zuigeling keer op keer ipv de positieve aandacht die het nodig heeft, negatieve aandacht krijgt (onterechte verwijten), dan komt dat niet ten goede vd ontwikkeling.

De zuigeling komt op een gegeven moment op een leeftijd dat het wel door krijgt dat dmv bepaald gedrag de beslissing ve ouder beinvloed kan worden. Dan kan de baby daar dus misbruik van gaan maken. Maar de basis daarvoor was al eerder gelegd, door de ouders.

Nogmaals ik denk dat opvoeding niet gedaan kan worden uitsluitend met een boek met opvoedkundige regels in de hand. Wel kunnen dergelijke boeken de ouders het noodzakelijke besef bijbrengen, en het kan als naslag werk gebruikt worden.

Daarom nog even een paar concrete uitgangspunten:

- goed voorbeeld doet volgen, en de ouder is -altijd- voorbeeld, 24 uur per dag, jaren lang non-stop. de ouder is niet alleen voorbeeld als die denkt "nu zal ik eens laten zien hoe dat moet". daarom wordt dat ook wel "voorleven" genoemd. Is een beetje een geitenwollensokken term maar geeft wel aan waar het om gaat.

- kinderen (zuigelingen/peuters) voelen meer aan dan men vaak denkt, en wat later -begrijpen- ze (peuters/kleuters) meer dan vaak gedacht wordt.
Kinderen komen op een leeftijd waar ze je de oren van de kop vragen omdat ze alles willen weten. Het is belangrijk om zo goed mogelijk die vragen te beantwoorden, ipv het af te doen als gezeur.
Ook als een kind wat fout doet is het zaak om uit te leggen waarom het fout is. Een kind is in beginsel wel gevoelig voor een argument zoals "als iemand anders dat bij jou zou doen dan zou je dat toch ook niet leuk vinden".
Zo breng je ook normen en waarden bij. Maar als de ouders zelf egocentisch zijn dan zullen ze hun kind die normen ook niet bij kunnen brengen, en dan zal het kind al snel niet meer vatbaar zijn voor zo'n argument.

[Verwijderd]

Een goede opvoeding is heel belangrijk. Dan leren ze de normen en waarden kennen, en wat goed en fout is. Kinderen die niet goed worden opgevoed, zullen later dezelfde "foute" trekjes vertonen als hun ouders.

Maar een goede opvoeding kan alleen maar als de ouders "goede" mensen zijn, én in staat zijn om hun kinderen op te voeden. Helaas is dat in vele gevallen niet zo, en kunnen álle kinderen dus niet helemaal goed opgevoed worden. Gelukkig bepaalt opvoeding niet alléén hoe een volwassene is, maar wel een groot deel.

[MaDLiVe]

Verwijderd schreef op 15 januari 2003 @ 13:23:
Een goede opvoeding is heel belangrijk. Dan leren ze de normen en waarden kennen, en wat goed en fout is. Kinderen die niet goed worden opgevoed, zullen later dezelfde "foute" trekjes vertonen als hun ouders.

Maar een goede opvoeding kan alleen maar als de ouders "goede" mensen zijn, én in staat zijn om hun kinderen op te voeden. Helaas is dat in vele gevallen niet zo, en kunnen álle kinderen dus niet helemaal goed opgevoed worden. Gelukkig bepaalt opvoeding niet alléén hoe een volwassene is, maar wel een groot deel.

Het zijn niet alleen de ouders die een rol vervullen in de opvoeding van de kinderen. Scholen spelen in de jonge jaren ook een grote rol. Kinderen zijn op jonge leeftijd toch het grootste gedeelte van de dag op school. Ze spelen buiten etc. Daar liggen de grootste 'opvoeders'.

[Q]

De focus ligt zo ontzettend op opvoeding in dit topic. Maar ik kan mij een (aantal?) noorderlicht afleveringen herinneren dat de communicatie met leeftijdgenoten vele malen meer bepalend is voor je ontwikkeling dan de invloed van de ouders. Ik zelf denk dat de ouders hooguit de randvoorwaarden scheppen, een basis dus.

Ik kan het bronmateriaal echter niet meer achterhalen.

[Verwijderd]

Hoewel de jeugd een groot deel van de tijd doorbengt op school, denk ik dat opvoeding thuis (door ouders of andere voogd) de belangrijkste is in de meeste gevallen.

Een heleboel wordt ook wel bepaald door vriendjes en vriendinnetjes, maar ik denk dat de invloed van de ouders het grootste is. Zijn bepalen voor het grootste deel wat je doet, wat je eet, hoe je met dingen (bijv geld) omgaat. Ouders bepalen voor een groot deel de normen en waarden. Veel dingen die je van je ouders overneemt, realiseer je je zelf niet. Pas als je bijvoorbeeld (tijdelijk) ergens anders gaat wonen, merk je dat de dingen die je normaal altijd doet niet normaal hoeven te zijn voor anderen. Dan merk je dat bij anderen alles anders gaat.

Natuurlijk zijn er steeds meer gezinnen die niet meer aan het ideale beeld vader-moeder-kind(eren) voldoet. Maar toch denk ik dat de thuissituatie de grootste invloed heeft op de opvoeding

[Q]

Verwijderd schreef op 15 januari 2003 @ 14:22:
Hoewel de jeugd een groot deel van de tijd doorbengt op school, denk ik dat opvoeding thuis (door ouders of andere voogd) de belangrijkste is in de meeste gevallen.

Een heleboel wordt ook wel bepaald door vriendjes en vriendinnetjes, maar ik denk dat de invloed van de ouders het grootste is. Zijn bepalen voor het grootste deel wat je doet, wat je eet, hoe je met dingen (bijv geld) omgaat. Ouders bepalen voor een groot deel de normen en waarden. Veel dingen die je van je ouders overneemt, realiseer je je zelf niet. Pas als je bijvoorbeeld (tijdelijk) ergens anders gaat wonen, merk je dat de dingen die je normaal altijd doet niet normaal hoeven te zijn voor anderen. Dan merk je dat bij anderen alles anders gaat.

Natuurlijk zijn er steeds meer gezinnen die niet meer aan het ideale beeld vader-moeder-kind(eren) voldoet. Maar toch denk ik dat de thuissituatie de grootste invloed heeft op de opvoeding

Dan raad ik je sterk aan om deze bron eens te raadplegen:
http://www.vpro.nl/wetens...36+2848322+158741+1282653

Er worden hier een aantal kanttekeningen geplaatst bij het idee dat de opvoeding zaligmakend is.

In dit boek bestrijdt ze de gangbare psychologische opvatting dat ouders een belangrijke invloed hebben op de persoonlijkheids vorming van hun kinderen. Natuurlijk is er sprake van een genetische invloed maar de invloed van de opvoeding wordt chronisch overschat. Rich Harris stelt dat kinderen voornamelijk beïnvloed worden door de andere kinderen waar ze mee omgaan in een proces dat zij Groeps-socialisatie noemt. De ouders kunnen dat proces nauwelijks beïnvloeden. Kinderen passen hun gedrag aan aan dat van de groep kinderen om hen heen, ze willen zich identificeren zich met de groep mensen die zij als gelijkwaardig aan zichzelf zien en dat zijn niet de volwassenen om hen heen maar de vriendjes en vriendinnetjes.

Nu is deze hypothese niet onomstreden. Maar ik denk dat er zeker een waarheid in zit.

Met name dat aanpassen aan het gedrag van vriendjes en vriendinnetjes is heel erg belangrijk. Ik denk dat dit veel meer invloed heeft. Kinderen die gepest worden oid hebben vaak als probleem dat ze de signalen niet oppikken, dat ze hun gedrag niet aanpassen. Dat laatste heb ik zelf gezien bij een 'vriend'. Deze is erg gepest op school.

[ Voor 1% gewijzigd door Q op 15-01-2003 14:48 . Reden: [=] ]

[Verwijderd]

Ouders moeten zelf een idee hebben over opvoeden wat willen ze bereiken. En daar zal ik ze in ondersteunen als ik ga vertellen aan ouders hoe een opvoeding er uitziet is dat mijn opvoedingsopvatting en dat mag ik nooit een ander opleggen. Natuurlijk zijn er aspecten in de opvoeding dat voor iedereen geldt maar gek genoeg zijn daar ook meestal niet de problemen maar juist wat minder concreet is daar gaat het mis en daar ga ik dan ouders in ondersteunen. Dit komt veel voor. Men denkt dat opvoeding concreet is en dus denken ze dat doe ik wel even maar dan onderschatten veel ouders dat een groot deel van opvoeding juist niet concreet is. Waardoor de ouders dan niet meer weten wat ze nou eigenlijk moeten doen.
ik hoop dat dit antwoord op je vraag is.

[Verwijderd]

Woef007, als je de ondersteuning aan opvoeders net zo brengt als je schrijft, dan weet ik niet of ze het zullen kunnen volgen.
Sorry, dat klinkt een beetje sarcastisch.
Ik bedoel: als je meer aandacht besteedt aan schrijfstijl en interpunctie, dan begrijpt de lezer beter wat je bedoelt.