Het is ook maar net wat je verstaat onder 'gaaf'. Ik vind over het algemeen een spel 'gaaf' als het goeie (pompende) muziek heeft die je eigenlijk vanzelf harder wilt zetten, of als het een soort van spektakel is. Misschien een beetje overdreven, maar een spel is gaaf als je de adrealine
(schrijf ik dat goed?) door je lijf voelt pompen.
Enkele voorbeelden van spellen die ik erg gaaf vond:
One Must Fall 2097. Ik vind het nog steeds heerlijk om in deze beat 'm up de gamespeed lekker hoog te zetten, en het geluid hard. Dit spel heeft gewoon fantastische muziek en heerlijk geluid. (
hier te downloaden.) Dat ook nog eens gecombineerd met een lekkere gameplay. OMF kan voor mij niet meer op.
Nog een voorbeeld is
Forsaken, inmiddels alweer een oudje uit 1997. Ook dit spel is gaaf door de lekkere soundtrack die eronder hangt. Bovendien kunnen de graphics, die voor die (3DFX Voodoo 1/2) tijd fantastisch waren, nog steeds best mee. Het spel was en is gewoon een lust voor de ogen en oren, en speelde lekker vlot. Heeeeeeeerlijk.
Nog een derde:
Star Wars Episode One Racer. Ondanks het feit dat ik absoluut niets om Star Wars geef, vind ik ook dit een erg gaaf spel. Dit komt mede door de zeer zeker niet onaardige muziek, maar vooral door de gigantische snelheden waarmee je door de tracks lijkt te scheuren.
En nu ik er al weer drie gehad heb, schiet me nog een vierde spel te binnen:
Novastorm. Ook alweer een erg oud spel. Novastorm vond ik gaaf door de pompende muziek in combinatie met de (toendertijd) prachtige filmpjes die naadloos overgingen in het spel zelf. Terwijl je druk bezig was met schieten wentelde en draaide je door de levels waarbij je balken en wanden enzo moest mijden. Alles onder begeleiding van een constant doorlopende pompende soundtrack.
Samengevat is het voor mij dus echt de combinatie muziek en snelheid die een spel gaaf maken. Overigens zijn de spellen die ik nu genoemd heb zeker *niet* mijn favoriete spellen. Ik vind/vond ze weliswaar erg gaaf om te spelen, maar het zijn voor mij geen blijvertjes, behalve OMF2097, die speel ik nog steeds en ik zit ook met smart te wachten op het vervolg OMF:Battlegrounds dat vooraan in 2003 uit moet komen. De rest van de spellen heb ik na enkele dagen spelen wel gezien omdat ze dan saai worden naar mijn mening. En bij Novastorm is het grote minpunt dat je absoluut niet kunt saven oid, dus als je dood bent moet je weer helemaal vooraan beginnen. Er frustrerend als je niet voorbij een bepaalde eindbaas komt. Maar aan de andere kant maakt dat ook weer een uitdaging van het spel.
Hierboven heeft eigenlijk iedereen verteld wanneer hij/zij vindt dat een spel GOED is. Maar ik ben van mening dat een GAAF spel niet altijd GOED hoeft te zijn. Het is maar net wat je bedoelt met 'gaaf'. Uiteraard is het erg persoonlijk wanneer je een spel goed vindt, maar ik zal ter afsluiting van deze idioot lange post toch nog even antwoord geven op de vraag van de topicstarter.
Ik zie mezelf voornamelijk als FPS'er, (en dan vooral Quake III), al ben ik ook al heel wat uurtjes zoet geweest met Diablo II en Warcraft III.
Waarom vind ik deze drie genoemde spellen goed?
Quake III - Wat ik erg leuk vind om te doen is een soort skill-meting. Daar leent Q3 zich natuurlijk perfect voor. Ik speel het al jaren, en vind het nog steeds erg leuk. (Vooral 1on1) Je bent continu bezig je zo te positioneren dat jij wel je tegenstander kunt raken, maar hij jou niet. Daarbij komt natuurlijk de skill om op het juiste moment het juiste wapen te gebruiken, en is timing erg belangrijk. Het leukste vind ik dan nog om tegen een bekende te spelen die op hetzelfde niveau speelt als ik. Zo krijg je erg spannende potjes.
Diablo II - Dit is eigenlijk helemaal niet mijn type spel, en toch heb ik er al vele uren in gestopt. De pest met Diablo II is dat het zo verschrikkelijk verslavend is. Telkens weer ga je nog "heel even" door om nét dat ene leveltje, dat ene waypoint of die ene skill te krijgen. Erg knap van Blizzard.
Warcraft III - Prachtig spel. Ook dit is weer een soort skillmeting, maar op een andere manier dan Q3. Het sterke punt is dat er maar liefst vier totaal verschillend spelende rassen zijn, en dat het spel toch erg goed uitgebalanceerd is. Voor ieder wat wils zal ik maar zeggen. Eigenlijk vind ik alle 'speciale eigenschappen' van Warcraft III perfect. Daarmee doel ik op dingen zoals het hero systeem, en de lage foodlimit waardoor je kleine, goed uitgebalanceerde legers moet hebben. Kortom een erg goed spel.
En nu, last but not least: wat dacht je van oude bordspellen zoals
Monopoly en
Risk? Die worden tot op heden zowel door jong als oud nog steeds veel gespeeld. Dat bewijst toch ook wel dat het goede spellen zijn.
En nu ga ik deze veel te lange post die waarschijnlijk toch niemand helemaal (

) zal uitlezen beëindigen.
The sentence below is true.
The sentence above is false.