Nu kan evolutie niet al die drie zaken in 1 keer voortbrengen. Evolutie is een stap-voor-stap proces. Het probleem is dat een neus alleen werkt als bovengenoemde 3 zaken aanwezig zijn. Tegelijk. En dat vereist zoveel mutaties die tegelijk optreden dat ik er geen goede alternatieve verklaring voor kan verzinnen. Stel nu dat alleen je neus ontstaat. Dat wil zeggen; er ontstaan een paar reukgevoelige cellen. Zonder een CPU en een transportsysteem kun je er als organisme niks mee. Het zal je 'survival-chance' niet vergroten - en dat is essentieel voor evolutie. Pas als de andere 2 elementen (zender - medium - ontvanger) aanwezig zijn heb je wat aan je neus. Het kan niet allemaal in 1 keer ontstaan - maar wat als het in stappen is gegaan? Zoals ik aangaf heb je niets aan alleen een neus, alleen een medium of alleen een stukje CPU dat wat kan met pulsen van je neus. Alleen deze onderdelen, los van elkaar, maken je kans op overleven niet groter. Ze doen eerder het tegenovergestelde. Evolutie is redelijk efficient - alles wat energie kost maar geen nut oplevert vormt een nadeel en wordt op den duur gefilterd. Of dat voor je neus geldt weet ik niet - maar het lijkt me niet vreemd. Ik zie niet hoe dit systeem in stukken ontstaan kan zijn door alleen evolutie.
Er moet een ander proces zijn dat gigantisch grote mutaties teweeg kan brengen binnen 1 enkele generatie. Ik weet niet welke. Maar nogmaals; over dit argument tegen de evolutie is fel gediscussieerd. Zij zijn het niet eens met mijn argument simpelweg omdat zij wel geloven dat het zomaar kan ontstaan. Ik geloof dat niet. Bovendien zit het lichaam vol met dit soort systemen (je ogen, oren, tast, etc.). Het worden ook wel 'irreduceerbaar complexe systemen' genoemd.
Het is toch niet
zo moeilijk om daar een oplossing voor te vinden die evolutionair gezien mogelijk is? Ik zeg niet dat het zo gegaan is, maar wel dat het niet onmogelijk is dat het zo gegaan is als ik hieronder beschrijf.
Je hebt gelijk dat een systeem zoals het reuksysteem niet zomaar kan ontstaan en dat de kans dat in een complex multicellulair organisme alle mutaties tegelijk plaatsvinden, gering is. Er zijn dan twee richtingen die je in kan gaan qua verklaring.
De eerste is dat het reuksysteem geëvolueerd is uit een ander systeem. Bijvoorbeeld uit een endocriene hormoonreceptor. De hele pathway is dan al aanwezig, en dan kan 1 mutatie in de receptor wel degelijk effect hebben. Door een mutatie kan een dergelijke receptor in (een deel van de) receptorcellen gevoelig worden voor een andere stof. Als het gunstig is dat die stof eenzelfde reactie veroorzaakt als het oorspronkelijke hormoon, zal deze mutatie behouden blijven. Vervolgens kunnen door mutaties in de genen van eiwitten die hersenopbouw reguleren de twee pathways gescheiden worden en uiteindelijk zelfs een ander effect hebben. Vanuit elk van deze twee pathways kan hetzelfde proces weer plaatsvinden voor andere stoffen, en zo kunnen Op eenzelfde manier kunnen veel meer reukreceptors ontstaan, met als uiteindelijk gevolg een zeer goed ontwikkeld reukvermogen. Deze ontwikkeling kan overigens parallel plaatsvinden, er is geen enkele reden waarom er in een populatie niet honderden receptoren tegelijk kunnen ontstaan. Omdat de selectieve voordelen die ze bieden cumulatief zijn, en er door recombinatie individuen zullen ontstaan die alle of zeer veel van de eigenschappen hebben, en daardoor een enorm selectief voordeel hebben tov individuen die slechts weinig receptoren hebben, zullen alle eigenschappen afzonderlijk zich zelfs nog veel sneller door de populatie verspreiden dan ze zouden doen als er slechts 1 gunstige eigenschap zou zijn.
Dit zou een verklaring kunnen zijn, en dit is het soort verklaring dat ik het meest waarschijnlijk acht voor het ontstaan van gezichtsvermogen. De verschillende retinalbindende lichtreceptoren die ons gezichtsvermogen geven, zouden zonder probleem ontstaan kunnen zijn uit een geur- of hormoonreceptor. Dat is gezien de structuurovereenkomst tussen die eiwitten zelfs uiterst waarschijnlijk.
Echter, dan moet je nog steeds verklaren waar dan de oorspronkelijke signaalketen vandaan komt. Een oplossing hiervoor is te vinden in de observatie dat
elk organisme op aarde wel een of ander reukvermogen heeft. Zelfs de meest primitieve prokaryoot heeft receptoren om chemische stoffen te detecteren. De receptor heeft dan een direct effect binnen de cel, al dan niet via een paar amplificatiestappen. Dit doet vermoeden dat het reukvermogen reeds aanwezig was in de voorouders van alle multicellulaire organismen. Multicelllulaire organismen zijn volgens de meest geaccepteerde theorie ontstaan vanuit eencelligen die in kolonies bij elkaar gingen leven. In deze kolonies trad specialisatie op, bepaalde cellen gingen zich richten op energie-vastlegging, terwijl andere de reproductie voor hun rekening namen. Aangezien de generatieve en vegetatieve cellen klonen van elkaar waren, kon dit systeem evolueren: De negatieve selectiedruk tegen de vegetatieve cellen werd meer dan volledig gecompenseerd door de positieve druk op generatieve cellen. Dit soort samenlevingsverbanden bestaan nog steeds, onder andere in cyanobacteriën en bepaalde amoeben. Meercellig zijn ze niet echt aangezien er nauwelijks communicatie is tussen de cellen, maar eencellig zijn ze ook niet echt meer: Ze kunnen zich alleen niet voortplanten.
Verder in de ontwikkeling van de meercelligen neemt ook de communicatie toe tussen de cellen. Dit kan gemakkelijk via de geurreceptoren die al aanwezig zijn, of bijvoorbeeld via opname van signaalstoffen, via membraanpotentialen, of zelfs via plasmodesma-achtige doorgangen tussen cellen. Als communicatie mogelijk is, is ook specialisatie mogelijk: Waarom zouden alle cellen in een kolonie receptoren blijven maken als het voldoende is dat 1 cel dat doet en de signalen doorcommuniceert? Alle essentiële schakels zijn nu aanwezig: Er is een receptorcel, een doorgevende cel, en een ontvangende cel. Door verdere evolutie op het gebied van signaaldoorgevende cellen kan uit een primitieve kolonie een veel complexer systeem ontstaan, zoals het systeem in een mens.
Zoals al vaker (al veel te vaak eigenlijk) gezegd, waarlijk irreduceerbaar complexe systemen bestaan niet, althans: Ik ben er nog nooit een tegen gekomen, niet bij Behe, niet op GoT en op geen enkele andere site. Of het zo gegaan is als ik hierboven beschrijf weet ik niet, het zal best anders gegaan kunnen zijn. Maar de redenatie hierboven bewijst wel dat wat jij beschrijft niet irreduceerbaar complex is. Een eigenschap als reukzin kan niet ineens onstaan in een multicellulair organisme (tenminste, als je de eerste verklaring die ik gaf even buiten beschouwing laat) maar als je aanneemt dat die eigenschap al vanaf een eencellig stadium aanwezig was (niet zo vreemde aanname als je ziet dat alle organismen, ook eencellige, reukzin hebben) wordt het alweer een stuk logischer. Dat is altijd de oplossing voor zogenaamd irreduceerbare complexen: Houd er rekening mee dat ze misschien in een vroege vorm al ontstaan zijn VOOR ze irreduceerbaar complex werden, voor de accumulatie van mutaties zonder dat er selectiedruk op staat zo groot werd dat de kans erop te klein wordt.
) de mens valt onder de primaten dit is ook een feit! en de mens vertoont veel overeenkomsten met bijvoorbeeld de chimpansee (welke het meest van alle primaten naar de mens toe neigt) en dat niet alleen qua botstructuur en opbouw van het lichaam maar ook qua denken en doen...:strip_icc():strip_exif()/u/23647/Untitled-2.jpg?f=community)
:strip_exif()/u/50696/IconOM_01.gif?f=community)
:strip_exif()/u/10422/bows.gif?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/3095/nietzsche.jpg?f=community)
/u/21498/minimoog.png?f=community)
.:strip_icc():strip_exif()/u/39600/deamonsunset.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/34944/crop603040a7c3bf9.jpg?f=community)
:strip_exif()/u/47543/jpcplanet.gif?f=community)