Sociale verplichtingen....

[Phaerion]

Waarom verwachten mensen dat je op een uitvaart van een familielid komt
opdraven?
Ook als je er om persoonlijke gevoelens en redenen niet bij kan zijn?

Ik ga er vanuit dat een ieder het verlies van een dierbare op zijn eigen manier verwerkt...dat is iets héél persoonlijks.
In de éérste instanntie is iedereen het daar mee eens.
Maar aan de andere kant verwachten ze wél dat je er bij bent voor diegene die achterblijven.

Dat is zo dubbel....waar is dan die ruimte om het op je eigen manier te verwerken
als je toch min of meer op het sociale vlak gedwongen wordt om je gezicht er te
laten zien?

[Gé Brander]

Phaerion schreef op 06 December 2002 @ 15:55:
Waarom verwachten mensen dat je op een uitvaart van een familielid komt
opdraven?
Ook als je er om persoonlijke gevoelens en redenen niet bij kan zijn?

Ik ga er vanuit dat een ieder het verlies van een dierbare op zijn eigen manier verwerkt...dat is iets héél persoonlijks.
In de éérste instanntie is iedereen het daar mee eens.
Maar aan de andere kant verwachten ze wél dat je er bij bent voor diegene die achterblijven.

Dat is zo dubbel....waar is dan die ruiimte om het op je eigen manier te verwerken
als je toch min of meer op het sociale vlak gedwongen wordt om je gezicht er te
laten zien?

Dat je het zo ziet... Daar blijkt een zeker egoisme uit. Je kijkt voornamelijk naar hoe jij het wil verwerken.

Waar het om gaat is dat je door aanwezig te zijn (is kleine moeite) diegene die achterblijven aardig mee kan steunen (is erg belangrijk voor die personen).

Er wordt te weinig stilgestaan bij het hoe te verwerken door de nabestaanden. Ik kan me dus best voorstellen dat sommige mensen geen prijs stellen op een condoleance als ik kom te overlijden. Alleen wordt die vraag nooit gesteld...

[Verwijderd]

Het is denk ik inderdaad een blijk van medeleven voor de nabestaanden. Stel dat een verschrikkelijk dierbaar iemand van jou komt te overlijden (ouders, broers, zussen, kinderen o.i.d.) en jij staat daar in je eentje op de begravenis omdat iedereen door 'persoonlijke redenen' besluit om het op een andere manier te verwerken...

[ Voor 3% gewijzigd door Verwijderd op 06-12-2002 16:03 ]

[Exirion]

c70070540 schreef op 06 december 2002 @ 16:00:
Dat je het zo ziet... Daar blijkt een zeker egoisme uit. Je kijkt voornamelijk naar hoe jij het wil verwerken.

Dat werkt natuurlijk twee kanten op he. Het is van de familie net zo goed egoistisch om hem de verplichting op te leggen aanwezig te zijn omdat dat 'nou eenmaal zo hoort'. Maar het komt misschien wel voor veel mensen over als ongeinteresseerdheid als je niet komt.

[Swop1200]

Het is een stuk respect voor de overledene dat je dan toont. Niet alleen voor de overledene, maar idd ook voor de nabestaanden. Dat soort dingen zijn belangrijk, belangrijker dus dan het feit of je "wel of niet zin hebt" om te gaan.

[Phaerion]

Hmm dat egoistische is een neurologische aanleg......ik ben niet zo heel erg goed in staat
om op een gewone manier met mijn gevoel om te gaan.

Ik moet het persee beredeneren en relativeren anders kom ik er niet uit.
Gevoel is voor mij iets heel feitelijks dat meer op denken gebaseerd is dan
op handelen uit gevoel.
Doe ik dat niet...dan sluit ik mijzelf helemaal af en duik ik weg in mijn eigen fantasie wereldje.
Mijn familie kent me zo natuurlijk al jaren....en weet ook dat er iets mis met me is.

Ik zie het dan ook heel snel als egoïsme van hun kant als ze met alle geweld verlangen dat ik er bij moet zijn.
Omdat ze weten dat ik niet zó met mijn gevoel om kan gaan als ik eigenlijk zou moeten.
Het is dus niet belangrijk hoe ik me er op dat moment bij voel, maar of ik er ben voor
diegenen die achterblijven.

Maar ik ben toch ook één van de nabestaanden die achterblijft?

Ik hoor dat soort dingen vaker bij dat soort gelegenheden.....
Ook van mensen die "normaal" zijn.
Omdat iedereen een eigen invulling kan hebben voor persoonlijke zaken.
En dán zie ik dat het van die mensen wél geaccepteerd en gerespecteerd wordt.

Het heeft niets met respect van mijn kant uit te maken.
Want ik respecteer mijn hele familie.
Ik houd net zo van ze als de rest van de familie.....dus ik zie het probleem niet.


Ik voel me er trouwens zwaar beroerd onder dat ik niet bij dat soort momenten aanwezig kan zijn voor de familie.
Ik zie het ook echt als een gebrek....en vervloek mezelf er vaak om.

[ Voor 16% gewijzigd door Phaerion op 06-12-2002 16:12 ]

[Gé Brander]

Nou, doe er dan wat aan. Ik kon enkele jaren geleden een echte klootzak voor mijn collega's zijn om de manier waarop ik reageerde op bepaalde zaken. Dat werd me aangerekend en ik zag zelf in dat het niet slim was om daar mee door te gaan, ook al zou dat wel makkelijker zijn voor mezelf. Nee, ik heb er voor gekozen om dat niet voor mezelf te veranderen maar voor anderen. Het is nu eenmaal geven en nemen in het leven.

[Phaerion]

Het is echt vaag soms......en ik wordt er voor onderzocht.
Ik zit nu voor de zóveelste keer in de molen van de pschychiatrie, en nu ook
neurologie geloof ik.

En het kan zijn dat ik aan een lichte vorm van het syndroom van Asperger lijd...
maar daarover staat nog niets vast.
^{da's een vorm van autisme}

Het zou in ieder geval heel erg veel verklaren wat ik tot nu toe nooit begrepen heb
....en waarom ik het nooit begreep.
Ik heb geen laag iq maar ben wel zwaar onder mijn niveau opgeleid.
Heb nooit normale contacten met mensen kunnen onderhouden enzo.....


Maar op momenten zoals nu....mijn Oma is overleden, weegt het extra zwaar.
Simpelweg omdat ik me zelf af ga sluiten zodra ik ermee bezig moet zijn.
En dan word ik apatisch of zo.....het gaat ook vanzelf en heb dat niet onder controle.

Het valt me ook erg moeilijk om er over te schrijven...maar ik moet het voor mezelf uitzoeken.

[Verwijderd]

Als er iemand overleden is in je familiekring, mijn condoleances Phaerion.
Zelf heb ik dit ook vaak meegemaakt in mijn familie (is vrij groot, dan heb je vaker begrafenissen) Mijn idee over het wel bezoeken van een uitvaart is:
Je kan er zijn voor alles toffe momenten in het leven en erg veel plezier hebben met je familie. Waarom zou je dan ook niet de meest zware momenten samen beleven? Dát maakt je samen sterker en bindt je samen. Je kunt elkaar tot steun zijn. Misschien heb je geaccepteerd dat je dit soort dingen alleen moet verwerken maar wie weet kun jij een ander méér tot steun zijn dan je zelf beseft! Do what is right en veel sterkte...

[Verwijderd]

Wil je het het rationeel bekijken, bekijk het dan ook rationeel:

Als je je niet wil aanpassen heeft dat negatieve gevolgen, die zwaarder wegen. Jij bent vrij om elke keus te maken die jij wilt en jij overziet de gevolgen. Geen reden dus om boos te zijn over de gevolgen. Gewoon accepteren als horend bij jouw rationele keuze.

Het is namelijk niet rationeel om te verwachten dat de meerderheid zich aan een persoon gaat aanpassen. optimaliseer je het nut en ga dus met frisse tegenzin naar de begrafenis, je zelf realiserend dat je je daar een hoop gezeik me bespaard.

Nog verder door rationaliserend. Probeer het leuk te vinden aangezien je toch moet gaan. Zo optimaliseer je het nut nog verder.

[WhizzCat]

Phaerion schreef op 06 December 2002 @ 16:30:

[...]

Het valt me ook erg moeilijk om er over te schrijven...maar ik moet het voor mezelf uitzoeken.

Als jij, zoals in een vorige post van je staat, al je gevoel wil relativeren en feitelijk wil maken, dan maak je het jezelf heel erg moeilijk imho. Gecondoleerd met je verlies. Ik weet ook wat het is. Als je nichtje van zes maanden oud komt te overlijden weet ik heel goed wat dat is.

Je gevoel kán je niet relativeren. Je probeert er orde in te maken, maar dat kan nou eenmaal niet met emoties, die komen en gaan wanneer ze daar zelf zin aan hebben en jij kan daar niks tegen doen. Schrijven heeft bij mij heel erg geholpen en praten dat doe ik ook steeds meer. Ikzelf ben heel erg gesloten, altijd geweest en daar moet je hard aan werken om dat te veranderen. Als je altijd overal mee blijft zitten, niets eruit gooit, tja, dan heb je daar echt jezelf mee en zal je nooit ergens overheenkomen imho. Het maakt verder niet zoveel uit tegen wie of hoe je dat er uit gooit, ga wat mij betreft tegen een boom in het park lopen schoppen of verscheur een paar telefoongidsen.

Belangrijkste is dat je wat met je gevoel en emoties doet anders kom je er niet van af, voor zover dat trouwens kán en moét. Je moet altijd een stukje houden denk ik, maar dat ligt ook in de menselijke natuur. Enfin, probeer het niet op te kroppen, dat is slecht voor je hart! En ga zelf maar op zoek welk hart ik bedoel. Als je dat antwoord hebt, nou, dan ben je denk ik een heel eind op. Iig, veel sterkte!

[Phaerion]

Verwijderd schreef op 06 december 2002 @ 16:31:
Als er iemand overleden is in je familiekring, mijn condoleances Phaerion.
Zelf heb ik dit ook vaak meegemaakt in mijn familie (is vrij groot, dan heb je vaker begrafenissen) Mijn idee over het wel bezoeken van een uitvaart is:
Je kan er zijn voor alles toffe momenten in het leven en erg veel plezier hebben met je familie. Waarom zou je dan ook niet de meest zware momenten samen beleven? Dát maakt je samen sterker en bindt je samen. Je kunt elkaar tot steun zijn. Misschien heb je geaccepteerd dat je dit soort dingen alleen moet verwerken maar wie weet kun jij een ander méér tot steun zijn dan je zelf beseft! Do what is right en veel sterkte...

Dát is het hem nu juist.

Door hoe ik ben leef ik héél geisoleerd.
Ik heb ook meer problemen met wie en wat ik ben dan met het feit dat m'n Oma overleden is.
Ik voel namelijk helemaal niets.....alleen dat ik van mezelf baal omdat het verlies
me niet raakt op die manier.

En dat zit me het meest dwars...daardoor kan ik niet meer normaal reageren.
Ik kan dat nu niet veranderen of zo.
Maar ik moet vrede vinden met de gedachte dat het voor mij nu eenmaal zo
werkt....maar de omgeving waarin ik leef maakt me dat vaak erg moeilijk.
Omdat het voor een ander heel moeilijk te bevatten is wat ik denk en voel....omdat
ik simpelweg niet bereikbaar voor ze ben.

En nu kom ik over alsof ik vol zit met zelfmedelijden...maar zo bedoel ik het niet.
Ik vind mezelf niet zielig of zo....ik zoek alleen een manier om dingen te relativeren.

Oude mensen overlijden...dat is heel normaal.
En ik wist dat het ging gebeuren.
Heb overlegd met mijn moeke dat ik er liever niet bij wilde zijn en dat ik haar wilde
herinneren zoals ze was.

Daar was ze het in de eerste instantie mee eens....maar ik merkte dat ze het niet
meende.
En dat ze hoopte dat ik het op kon brengen om er op zijn minst voor mijn Opa even bij te zijn.
Maar ik krijg het gewoon niet over mijn hart en de crematie is nu bijna voorbij.

Het lijkt heel erg harteloos...dat weet ik.
Ik snap ook niet waarom ik hier excuses maak voor het gebeurde.
Het klopt niet.

[ Voor 16% gewijzigd door Phaerion op 06-12-2002 16:47 ]

[Verwijderd]

Ik heb het niet over dat je zielig bent, dat staat buiten de discussie. Wat ik probeer aan te geven is dat, hoewel het verlies jou niet raakt op die manier, anderen dat heel anders ervaren. Je kan je natuurlijk afsluiten voor je familieleden, dat is je eigen goed recht. Neemt niet weg dat je een ander jouw aanwezigheid ontzegt. Terwijl die juist erg gewaardeerd kan zijn. Zie het niet als een sociale plicht, maar als een sociale gift.

Toen mijn beste vriend ging trouwen was ik op zijn bruiloft, en en half jaar later was ik weer bij hem om zijn vader te begraven. Nu had ik geen speciale band met zijn vader en dat raakte me ook niet zo maar ik was daar voor mijn beste vriend omdat ik wist dat hij er veel steun door kreeg. Ik hoefde mijn gevoelens niet te uiten maar mijn aanwezigheid zei genoeg. ('khoop dat je de redenatie volgt)

[Phaerion]

Verwijderd schreef op 06 December 2002 @ 16:53:
Ik heb het niet over dat je zielig bent, dat staat buiten de discussie. Wat ik probeer aan te geven is dat, hoewel het verlies jou niet raakt op die manier, anderen dat heel anders ervaren. Je kan je natuurlijk afsluiten voor je familieleden, dat is je eigen goed recht. Neemt niet weg dat je een ander jouw aanwezigheid ontzegt. Terwijl die juist erg gewaardeerd kan zijn. Zie het niet als een sociale plicht, maar als een sociale gift.

Toen mijn beste vriend ging trouwen was ik op zijn bruiloft, en en half jaar later was ik weer bij hem om zijn vader te begraven. Nu had ik geen speciale band met zijn vader en dat raakte me ook niet zo maar ik was daar voor mijn beste vriend omdat ik wist dat hij er veel steun door kreeg. Ik hoefde mijn gevoelens niet te uiten maar mijn aanwezigheid zei genoeg. ('khoop dat je de redenatie volgt)

Ik denk dat het probleem ligt bij het feit dat ik misschien teveel verwacht van
het begrip "je normaal gedragen"mij is altijd voorgehouden dat ik dat niet deed.
Terwijl ik mijzelf nooit anders voelde.
Tóch ben ik mij gaan aanpassen aan de situaties en ben gedrag gaan kopiëren van andere mensen.
Als ik me maar zo gedroeg dan deed men óók normaal tegen mij terug.
Veel van mijn sociale vaardigheden zijn gegroeid uit het kopiëren van andermans gedrag....maar ondertussen ondervind ik andermans gedrag als fout.

Ik heb nooit begrepen hoe dat kwam en waarom dat was...maar ondertussen werd
ik een kameleon....en dat breekt me nu op.
Omdat ik mijzelf niet meer ben...en dat terwijl anderen zó tegen mij opkijken omdat
ik altijd zo lekker mezelf ben.

Maar het is één grote facade.

[Verwijderd]

Er wordt altijd beweerd dat autisten geen gevoel hebben. Dat is onzin ze hebben zat gevoel, alleen hebben ze dat alleen maar voor zichzelf. Daarom zit jij hier ook te klagen. Mijn vader een hoogbegaafde autist en ik weet er alles van. Hij heeft mijn jeugd tot een ware hel gemaakt. Het deert hem niet want hij is alleen maar met zichzelf bezig, met zijn eigen gevoel. Elke kleinigheid daar winden ze zich over op, maar hun eigen gevoeloze gedrag nemen ze nooit onder de loep. Ik heb geen cent medelijden met jou. Verwacht niet meer dan je geeft!

[Phaerion]

Verwijderd schreef op 06 December 2002 @ 17:03:
Er wordt altijd beweerd dat autisten geen gevoel hebben. Dat is onzin ze hebben zat gevoel, alleen hebben ze dat alleen maar voor zichzelf. Daarom zit jij hiet ook te klagen. Mijn vader een hoogbegaafde autist en ik weet er alles van. Hij heeft mijn jeugd tot een ware hel gemaakt. Het deert hem niet want hij is alleen maar met zichzelf bezig, met zijn eigen gevoel. Elke kleinigheid daar winden ze zich over op, maar hun eigen gevoeloze gedrag nemen ze nooit onder de loep. Ik heb geen cent medelijden met jou. Verwacht niet meer dan je geeft!

Dat is nu precies waar het omdraait.
Ik verwacht absoluut geen medelijden.
Want ook medelijden is iets dat voor mij als iets onbruikbaars overkomt.

Maar jij zult weten dat het onmogelijk is om bepaalde dingen van je vader gedaan te krijgen.
En tóch houdt hij van jou...ook al zie je hem als iemand die niet in staat is om met je
mee te voelen.

Hij voelt waarschijnlijk wél met je mee, maar kan er niet op reageren.
waardoor hij in een vicieuze cirkel van zijn gedachten raakt....en als hij wil reageren is het óf al veeels te laat of hij verzuimd het doordat hij in zijn gedachten
blijft hangen.

Zo werkt het bij mij iig heel vaak......ik voel zelfs mee met een dode boom langs de
weg....en sta te janken als er op straat een hond wordt doodgereden.
Wat nou niet meevoelen?

[ Voor 15% gewijzigd door Phaerion op 06-12-2002 17:08 ]

[Verwijderd]

Phaerion schreef op 06 december 2002 @ 17:06:
[...]


Dat is nu precies waar het omdraait.
Ik verwacht absoluut geen medelijden.
Want ook medelijden is iets dat voor mij als iets onbruikbaars overkomt.

Maar jij zult weten dat het onmogelijk is om bepaalde dingen van je vader gedaan te krijgen.
En tóch houdt hij van jou...ook al zie je hem als iemand die niet in staat is om met je
mee te voelen.

Hij voelt waarschijnlijk wél met je mee, maar kan er niet op reageren.
waardoor hij in een vicieuze cirkel van zijn gedachten raakt....en als hij wil reageren is het óf al veeels te laat of hij verzuimd het doordat hij in zijn gedachten
blijft hangen.

Zo werkt het bij mij iig heel vaak......ik voel zelfs mee met een dode boom langs de
weg....en sta te janken als er op straat een hond wordt doodgereden.
Wat nou niet meevoelen?

Onzin, ik heb je al een voorbeeld gegeven hoe je ook op rationele gronden tot de juiste handelingen kan komen. Dat nalaten is gewoon toegeven aan je eigen egoisme. Prima maar dan moet je daar ook de gevolgen van dragen. Er zijn genoeg autisten zie zich wel met hun handicap weten aan te passen. Uiteindelijk kies jij zelf, want ook een autist kan rationele keuzes maken.

De grote tegenstijdigheid van autisten is dat ze alle gevoelens ontkennen, maar ondertussen alleen maar hun eigen gevoel volgen. Je hebt een verstand. Als je gevoel gehandicapt is, gebruik dan de rede. Kom je toch op hetzelfde uit, kost alleen meer moeite. Maar dat geldt ook voor een dove of lamme. Uiteindelijk is alle sociale gedrag op de rede gebaseerd.

En weet je, misschien ontwikkel je toch nog gevoel voor anderen, want dat is beslist niet uitgesloten. Huur eens de film 'the chosen'. Mensen die niet voelen moet veel lijden, dan komt het gevoel vanzelf.

[ Voor 11% gewijzigd door Verwijderd op 06-12-2002 17:21 ]

[Phaerion]

Absoluut waar....verwacht datgene terug wat je geeft.

Maar als kind wordt je wél opgevoed met het idee dat men respect en begrip voor elkaar moet hebben.
En als je dan datgene wat een ander verlangt niet kan geven, dan heb je dus gewoon pech gehad.

Maar denk je dat dat iets uitmaakt?
Men versterkt alleen het negatieve beeld dat een autist al heeft van zijn omgeving.
En hij ervaart die omgeving als onbegripvol en vijandig.

Je denkt dat ze alleen met hun eigen gevoel zitten.
Maar het feit dat ik er hier over praat is wél omdat ik om mijn familie geef.
Maar er met ze over praten levert alleen op dat ik begrip voor hun situatie moet hebben.


Maar hoe zit het dan met het inlevingsvermogen van gezonde mensen?
Hoeven die dat niet te gebruiken om begrip te hebben voor iemand die autistisch is?

Ik was wel in staat om me aan te passen....ik ben nu 36 en pas me nog steeds aan.
Maar het heeft me allleen opgeleverd dat ik nu met problemen zit die anderen niet goed kunnen maken.
Terwijl ik me wél voor die andere mensen in de nesten heb gewerkt.
Want nu blijkt dat ik me beter niet aan had kunnen passen maar meer mijn verstand er op los laten.
Dan maar solitair leven......dat vindt ik eigenlijk hélemaal niet erg.
Maar er werd van me verwacht dat ik netjes met de rest meedeed.
En als kind heb je dan weinig inte brengen....ik had ook naar een internaat gekend.
Waarmee ze al zo vaak gedreigd hebben.

Bij mij is als kind namelijk géén autisme geconstateerd....simpelweg omdat de wetenschap daarover in de zestiger jaren niet zover was, denk ik.
Wél heb ik op verschillende instelligen gezeten en heb op de lagere school anderhalf jaar ergens voor in behandeling gezeten.
Maar een diagnose raport is er nergens over te vinden.
iets wat mijn huisarts ook heel erg vaag vindt.

[ Voor 41% gewijzigd door Phaerion op 06-12-2002 17:28 ]

[Verwijderd]

Zo werkt dit leven niet.

Voor alle mensen geldt: Je krijgt wat je geeft.

Wie goed doet, die goed ontmoet

dat geldt voor autisten en niet-autisten gelijk.

niet-autisten hoeven er alleen minder bij na te denken.

[Verwijderd]

Het grootste probleem voor intelligente autisten is juist hun intelligentie

Daardoor hebben ze het zo hoog in hun bol dat ze denken dat voor hen andere regels gelden. dat dat niet zo is daar kom je vanzelf wel achter.

[arikkert]

mijn pa is 2 weken terug overleden. hele stoet mensen kwamen ons condoleren. was toch heel fijn hoor ook ken ik er veel niet eens. als je er niet wilt/kunt zijn, laat dan op andere manier je medeleven blijken : brief, mooie kaart, bloemen of kom alleen een deel van de begrafenis. kan goed zijn dat ze dat te makkelijk vinden of er niet veel van geloven, maar jij hebt dan gedaan wat je kon.

[Phaerion]

Verwijderd schreef op 06 december 2002 @ 17:26:
Het grootste probleem voor intelligente autisten is juist hun intelligentie

Daardoor hebben ze het zo hoog in hun bol dat ze denken dat voor hen andere regels gelden. dat dat niet zo is daar kom je vanzelf wel achter.

Kijk eens naar mijn leeftijd....denk je dat ik daar ondertussen niet achter ben?
Homo's krijgen nog meer begrip dan contactgestoorden. da's gewoon een feit.
^{dat slaat als een l*l op een drumstel, maar zo ziet het er een beetje uit in mijn ogen...sorry als de vergelijking wat lomp is}

Ik heb daardoor het gevoel gekregen dat ik een fout mens ben en dat ik niet op deze wereld thuishoor.
Dat slaat kompleet nergens op, want in mijn vriendenkring ziet iedereen mij als een
normaal mens.

Ik denk dat het probleem eerder is dat normale mensen niet in staat zijn zich in te leven in de gedachten van een autist.
En dan wordt het ze al snel veel te moeilijk en moet hij het maar uitzoeken.
Dat doet hij met zijn verstand ipv met zijn gevoel.
Wat weer als resultaat heeft dat hij redelijker wijs gewoon die mensen uit zijn
gevoel bant.

[ Voor 7% gewijzigd door Phaerion op 06-12-2002 17:34 ]

[Verwijderd]

autisten hebben sterk de neiging om zich in hun schulp terug te trekken. maar gelukkig maakt dat ze niet, integendeel. want ook al wil de autist het vaak niet toegeven hij heeft toch sociaal contact nodig. in dit leven kan alleen eerlijkheid je redden. eerlijkheid naar jezelf dan wel te verstaan.

natuurlijk is het een proces van vallen en opstaan. de autist is als een dove, die stukken van de conversatie mist en daarom de fout ingaat. maar alles kan je leren. als je maar die overdreven eigenwaarde eerst maar eens los laat. juist een autist ,oet bereid zijn te leren van mensen die veel minder intelligent zijn dan hij. want wat voor hun normaal is kost hem een hoop rekenkracht.

[Verwijderd]

waar jij over klaagt daar klagen alle gehandiapten over. jij zult je moeten aanpassen want de niet-gehandicapte past zich niet aan aan jou. nu je dat weet, kun je dus gelijk ophouden met klagen, want dat is niet rationeel. je kunt net zo goed tegen de wind in pissen. en ook al krijg je hier schouderklopjes van andrre autisten, je schiet er geen biet mee op. je kent het probleem, je kent de oplossing. de rest is een kwestie van wil.

[Phaerion]

Hmmz....ik ben erg sociaal naar buiten toe.
Het probleem doet zich bij mij alleen in de dieper gaande relaties voor.
Die ik dus ook zorgvuldig uitzoek.

Ik weet niet hoe jouw relatie tot je vader is....maar ik heb over het algemeen een heel
goede relatie met mijn familie....ondanks hoe ik ben.

Ik leer elke dag....en dank mijn vriendenkring erg veel in dat opzicht.
En idd door er veel over te denken en er over te praten heb ik mij iig weten te ontwikkelen
als iemand die toch met zijn omgeving kan leven.

Ik heb wél gewoon een sociaal leven buiten Got en de huiselijke sfeer om.

Alleen zoals vandaag raak ik in de knoop door hoe ik over veel dingen denk.
En de veschillende meningen die men er hier op los laat, geven mij weer stof tot nadenken.

Ik vindt het trouwens heerlijk om met jou te discuseren merk ik.
Ik herken veel van mijn oude gedachten in jouw uitspraken terug.
En ik moet zeggen dat ik minder hard en lomp ben dan vroeger.

Dat ik waarschijnlijk autistisch ben weet ik pas sinds korte tijd....
IK ben opgegroeid met de gedachte dat ik eigenlijk een gewone gezonde jongen was.
Want een diagnose was er niet.

Dat ik daar nu achter ben is dus omdat ik heb gedaan waar jij nu mee aan komt dragen.
Dus wat je zegt is voor mij eigenlijk ouwe koek.
Ik kwam hier ook niet voor begrip, maar om uit te zieken waarom het zo belangrijk
is dat men er is op dat soort gelegenheden.
De persooon in kwestie is dood en het verlies mag een ieder op zijn eigen wijze verwerken dus....dat is privé.

Maar ondaks dat privé is er toch een sterk gevoel van sociale code waarvan men verwacht dat je die nakomt.
Er zijn ook gezonde mensen die er voor kiezen om niet naar een uitvaart te gaan.
Daar hoef je dus niet autistisch voor te zijn.

En daar wilde ik eigenlijk wat meer info over hebben.

[ Voor 35% gewijzigd door Phaerion op 06-12-2002 17:50 ]

[Verwijderd]

Als autist is het verstandig om er vanuit te gaan dat anderen in dit soort dingen gelijk hebben en het pas later te gaan beredeneren waarom dat zo is. Jij voelt het niet aan maar zij wel. Uiteindelijk valt alles te beredeneren, want sociaal gedrag is juist bij uitstek op rede gebaseerd.

de gedachte: gezonde mensen gaan toch ook niet is een valkuil die je moet vermijden. dat is toegeven aan je eigen natuur. je moet juist zeggen: de meesten gaan, dus ik ook. want er is altijd wel een excuus te vinden. bovendien wordt dat die gezonden ook kwalijk genomen ook al merk jij daar niets van. veel gevoelens worden nooit in het bijzijn van anderen geuit.

verder moet je zien dat autisme slechts een van de vele handicaps is. mijn vrouw heeft arabisch bloed. die moet tot het uiterste vechten om niet uit haar slof te schieten (je kent wel de reclame van cup a soup). want een keer zo'n uitval en je bent sociaal tot de grond toe afgebrand. daarna komt ze weer om van de spijt. alleen door direct heel nederig excuus te maken kun je dan nog wat repareren. dat is ook een handicap, waar mensen geen rekening mee houden.

het probleem van deze tijd is dat dank zij de psychologie overal een etiketje op is geplakt. vroeger zeiden de mensen: kees is een stille, en piet is rare en klaas heeft een peper in zijn kont. maar er was wel meer acceptatie voor mensen zoals ze zijn. als je nu afwijkt dan moet je naar de psycholoog.

[ Voor 20% gewijzigd door Verwijderd op 06-12-2002 18:43 ]

[Phaerion]

Verwijderd schreef op 06 december 2002 @ 18:36:
Als autist is het verstandig om er vanuit te gaan dat anderen in dit soort dingen gelijk hebben en het pas later te gaan beredeneren waarom dat zo is. Jij voelt het niet aan maar zij wel. Uiteindelijk valt alles te beredeneren, want sociaal gedrag is juist bij uitstek op rede gebaseerd.

Hmm en dat is heel gevaarlijk, want door aan te nemen dat anderen gelijk hebben,
is er erg vaak misbruik van me gemaakt en heeft men me in verkeerde situaties
gelokt.
Het is door mijn moeke dat ze me op tijd voor bepaalde mensen waarschuwde
omdat ik in situaties terecht kwam die onverantwoord waren.
Alleen doordat ik vaak niet doorhad wat de ware intenties van die mensen waren.

en sociaal gedrag is imo bij uitstek op gevoel gebaseerd.
Het rekening houden met het gevoel van een ander.....
wat je aanleerd als je opgroeid door omgang met mensen uit je omgeving.

de gedachte: gezonde mensen gaan toch ook niet is een valkuil die je moet vermijden. dat is toegeven aan je eigen natuur. je moet juist zeggen: de meesten gaan, dus ik ook. want er is altijd wel een excuus te vinden. bovendien wordt dat die gezonden ook kwalijk genomen ook al merk jij daar niets van. veel gevoelens worden nooit in het bijzijn van anderen geuit.

Ik zie juist heel veel mensen met hun ogen dicht in een val lopen.
Veel gezonde mensen zijn zó naief dat ze heel makkelijk te manipuleren zijn.
Mijn natuur is juist om heel erg terughoudend en argwanend op mensen af te gaan.
En juist dat zondermeer meelopen met de menigte heeft door de geschiedenis
heen bewezen dat mensen zich zo in de meet benarde situaties storten.

Verder voel ik alle emoties die anderen ook voelen, maar ze op dát moment kunnen laten zien is een tweede.
Verder krijg ik op sommige situaties de verkeerde prikkels zodat ik op het juiste
moment soms de verkeerde emotie voel.
Dus ik voel wél, maar het ligt een beetje door elkaar.

Maar je kunt je nooit tegen je gevoel in gedragen, dát is pas tegennatuurlijk.

verder moet je zien dat autisme slechts een van de vele handicaps is. mijn vrouw heeft arabisch bloed. die moet tot het uiterste vechten om niet uit haar slof te schieten (je kent wel de reclame van cup a soup). want een keer zo'n uitval en je bent sociaal tot de grond toe afgebrand. daarna komt ze weer om van de spijt. alleen door direct heel nederig excuus te maken kun je dan nog wat repareren. dat is ook een handicap, waar mensen geen rekening mee houden.

Jij hebt ergens best een bizarre kijk op mensen, weet je dat?
Ik ken heel veel europeanen die ook zo moeten vechten om niet uit hun slof te
schieten om dezelfde redenen.
Ik arabisch zijn niet als een handicap.

En nee, ik ken die reclame niet.
Ik kijk geen tv, want media heeft me teveel macht over mensen.
Als ik info wil dan lees ik het boek wel.

het probleem van deze tijd is dat dank zij de psychologie overal een etiketje op is geplakt. vroeger zeiden de mensen: kees is een stille, en piet is rare en klaas heeft een peper in zijn kont. maar er was wel meer acceptatie voor mensen zoals ze zijn. als je nu afwijkt dan moet je naar de psycholoog.

Vroeger werd je gewoon ergens weggestopt, ik werd toen ik twee was semiresidentieel uit huis geplaatst.
"Hoppa weg er mee want we snappen het niet."
"Uitzoeken doen we het niet want die kennis hebben we nog niet."
En de wetenschap was op psychisch gebied nog niet zo ver.


Ik zie mijzelf ook niet als gehandicapt.
Maar ik weet gewoon dat ik erg voorzichtig moet zijn met mensen, en niet gelijk
ergens in moet duiken.

Hmmm...het is nu wel meer naar de persoonlijke hoek getrokken als ik eigenlijk wilde.
Maar ja ik kan ook alleen uitgaan op bevindingen die ik zelf opgedaan heb.

[ Voor 5% gewijzigd door Phaerion op 06-12-2002 21:55 ]

[MSalters]

Phaerion, ik vermoed dat dat autisme heel erg meevalt:

Waarom verwachten mensen dat je op een uitvaart van een familielid komt
opdraven?

Ik ken persoonlijk iemand met het syndroom van Asperger, ik heb me enigzins ingelezen. Als jij beseft dat andere mensen verwachtingen hebben van jouw gedrag, en dat jij je kunt gedragen zodat andere mensen je niet veroordelen, dan ben je anders als het grootste deel van de autisten.
Wat ik van autisten lees, en wat ik persoonlijk bij dat persoon merk, is dat het hele concept niet echt aanwezig is, terwijl jij juist heel erg bezig bent met je relatie met anderen. Wat lasker zegt is dus ook (IMO) onzin. Een autist kan er simpelweg niet bewust mee ongaan, net zoals bijvoorbeeld 99% van de mensen niet kan omgaan met een vierde dimensie.

Het grootste probleem voor intelligente autisten is juist hun intelligentie

Daardoor hebben ze het zo hoog in hun bol dat ze denken dat voor hen andere regels gelden. dat dat niet zo is daar kom je vanzelf wel achter.

Niet dus, zo denken autisten helemaal niet. Autisten denken niet bewust over regels die voor anderen gelden, dan zouden ze zich in anderen moeten verplaatsen. Ze komen er dus ook niet achter dat er voor hun dezelfde regels gelden, ze komen erachter dat er regels zijn.

[Gé Brander]

Ik denk dat je maar snel voor je zelf moet gaan bepalen hoe je je wil gaan gedragen naar anderen toe en de gevolgen daarvan op de koop toe moet nemen.
Als ik, zoals ik al eerder schreef, me gedrag niet veranderd had, dan zou ik nu niet meer de baan hebben die ik nu heb, en zou ik waarschijnlijk over een jaar of drie weer tegen dezelfde 'boom' aanlopen.
Doordat ik de keuze gemaakt heb om wat prettiger naar buiten toe (naar mijn collega's) te reageren durf ik te zeggen dat ik een prettiger mens geworden ben om mee samen te werken. Uiteindelijk heeft het ook invloed op hoe ik me voel gekregen. Ten goede dus.
Als jij niet wil veranderen, prima. Maar neem dan op de koop toe dat de mensen om je heen ook niet veel meer terug zullen geven dan dat jij ze geeft. Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar.

[Phaerion]

Mijn toestand was het probleem nog niet eens, zoals ik eerder al aangaf.
Maar Lasker trok me een beetje die richting is toen hij over zijn pa begon en zo.

Ik heb mijn gedrag ten opzichte van de maatschappij al jaren geleden aangepast.
Ik leef nu gewoon in twee werelden.
Één waar ik mijn prive beleef en één waar ik in de wereld van de anderen leef.

Ik was gister nog al in de war.....en reageerde wat gevoelsmatig.

maar.....

Mijn vraag was méér gericht op het feit, dat ik me afvroeg waarom iemand er niet zomaar voor mag kiezen om een sterfgeval in zijn ééntje te verwerken zónder de familie erom heen.

Ik ken namelijk wel mensen die gezond zijn en ook niet willen deelnemen aan dat soort zaken.
omdat ze het een privé proces vinden.

Maar etisch gezien schijnt dat niet verantwoord te zijn.
Terwijl er wél altijd beweert wordt dat men respect moet hebben voor de wijze
waarop iemand een sterfgeval verwerkt.

Maar is iemand daar wat individualistisch in dan wordt hij gelijk bekeken als niet sociaal.
Maar waar is het recht dan ineens van die persoon om het op zijn eigen manier te verwerken?

Túúrlijk begrijp ik het gevoel van de andere nabestaanden....dat is me door de
jaren heen écht wel voor ogen gehouden, telkens als ik de fout in ging.
Ik durf niet eens meer niet aan een ander te denken.

Maar een individu schijnt zó dus nooit aan zijn genoegdoening te
komen.....simpelweg omdat hij niet graag meedoet aan het groepsgebeuren.
En daar heeft iemands psychische of neurologische toestand nog niet eens iets
mee te maken.

Je mag gewoon géén eenling zijn.
Of je nu autistisch, satanistich of een ander soort individualist bent.
Maar je mag geen hekel hebben aan de herdconformity schijnt.....dan wordt je gelijk als anti-sociaal gezien.

[ Voor 26% gewijzigd door Phaerion op 07-12-2002 16:57 ]

[Gé Brander]

Phaerion schreef op 07 December 2002 @ 16:45:
Mijn toestand was het probleem nog niet eens, zoals ik eerder al aangaf.
Maar Lasker trok me een beetje die richting is toen hij over zijn pa begon en zo.

Ik heb mijn gedrag ten opzichte van de maatschappij al jaren geleden aangepast.
Ik leef nu gewoon in twee werelden.
Één waar ik mijn prive beleef en één waar ik in de wereld van de anderen leef.

Ik was gister nog al in de war.....en reageerde wat gevoelsmatig.

maar.....

Mijn vraag was méér gericht op het feit, dat ik me afvroeg waarom iemand er niet zomaar voor mag kiezen om een sterfgeval in zijn ééntje te verwerken zónder de familie erom heen.

Uit jouw reactie lees ik nog steeds dat je niet helemaal begrijpt waar het om draait bij een sterfgeval. Als je gaat condoleren en/of naar de begrafenis gaat doe je dat om de andere directe betrokkenen bij te staan in hun moeilijke tijd. Dat is het sociale gedeelte er in. Hoe jij het buiten die twee gelegenheden om verwerkt is geheel aan jezelf te bepalen.
Waar ik op doel is dat je bij die gelegenheden aanwezig kan zijn om anderen te helpen/steunen.
Het draait bij die twee gelegenheden niet om jou, maar om die ander. Wat je in de tijd ervoor en erna doet is geheel aan jezelf. Is die twee of drie uurtjes nu echt teveel gevraagd om een ander te steunen???

[ Voor 31% gewijzigd door Gé Brander op 07-12-2002 23:02 ]

[Phaerion]

Nee dat zeker niet.
Maar er is een verschil tussen willen reageren en kunnen reageren.
Er zijn momenten dat kompleet onbereikbaar word als het om emoties gaat.

Ik zou dan heel graag iets willen laten merken.
Maar kan dan alleen nog maar nonverbaal reageren....en soms zelfs dat niet eens meer.
Vanaf dat moment speelt alles zich binnen mijn gedachten af...ik reageer wel op wat er gebeurt, maar dan alleen als gedachte of zo.

De mensen om me heen krijgen dat natuurlijk niet meer mee op dat moment.
Proberen nog wel tot me door te dringen, maar ik kan ze alleen nog maar aankijken.
En begrijp steeds minder van wat ze zeggen....dat escaleert zó erg dat ik uiteindelijk helemaal dichtklap en alles om me heen kompleet buitensluit.

Later, als de situatie voorbij is, probeer ik een reden te vinden voor mijn gedrag.
Alleen vind ik die nooit.

Goed dat heeft niet zoveel te maken met het feit hoe ik over een uitvaart denk.
Maar het is een kombi van menig en gevoel.

Ik ben er al eens geweest......en het is geen leuke ervaring.
Mede door mijn gedachte over het geloof enzo.
Ik vervloek religie namelijk écht. (nofi)
Als die priester zijn praatje begint te houden dan kan ik ook écht woedend worden.
Als je de blik in mijn ogen zou zien als ik dat volg, dan wil je me er liever niet bij
hebben op dat moment.
Niemand heeft dan ook iets aan mij en een steun ben dan ik al hélemaal niet.
En aangezien ik niet het enigste familielid ben beleeft men ook wel steun aan de
andere familieleden.

Mijn moeke scheen dat inde eerste instantie te snappen.....maar had gehoopt dat
ik op zijn minst op de koffietafel zou komen.
Maar ik durfde mijn gezicht er niet te laten zien.....meer en deel uit schaamte ook
nog.
Soms denk ik dat ik echt kompleet geschift ben....maar zo voelt het niet.

edit:

Laat ook maar....ik heb het idee dat ik de plank kompleet mis sla.
Wat ik wél weet is dat Lasker het mis had waar het het voelen betreft.
Want voelen doe ik wel degelijk...en dat doe ik zó heftig dat ik dichtsla.

[ Voor 43% gewijzigd door Phaerion op 08-12-2002 17:44 ]

[Verwijderd]

Phaerion schreef op 08 December 2002 @ 17:06:
Ik ben er al eens geweest......en het is geen leuke ervaring.
Mede door mijn gedachte over het geloof enzo.
Ik vervloek religie namelijk écht. (nofi)
Als die priester zijn praatje begint te houden dan kan ik ook écht woedend worden.
Als je de blik in mijn ogen zou zien als ik dat volg, dan wil je me er liever niet bij
hebben op dat moment.

vind je dat normaal? De manier waarop autisten met geloof omgaan is heel opvallend. Of het zijn geloofsfanaten van de ergste soort, of ze hebben er de pest aan. Het laatste type kom ik hier Got regelmatig tegen.

Laat ook maar....ik heb het idee dat ik de plank kompleet mis sla.
Wat ik wél weet is dat Lasker het mis had waar het het voelen betreft.
Want voelen doe ik wel degelijk...en dat doe ik zó heftig dat ik dichtsla.

waar heb ik het mis? Autisten voelen alleen maar voor zichzelf. Ik voel zoveel dat ik dichtsla, vind ik echt heel ongeloofwaardig. Voor de medemens is de autist meestal een buitengewoon onaangenaam iemand, die vol zelfrechtvaardiging zit.

Eerst vond je het prettig met Lasker te praten nu heeft Lasker je verleidt tot de verkeerde uitspraken. Je bent hier behoorlijk aan het draaien. Dat herken ik, doet mijn vader ook altijd. Wanneer autisten hun gevoelens laten zien, krijgen ze onmiddellijk spijt.

[Phaerion]

Je hebt me niet verleidt tot verkeerde uitspraken.

Ik wilde gewoon weten waarom iemand het, gezond of niet, tóch wordt aangerekend
wanneer hij iets als een sterfgeval in zijn eentje wil verwerken.

Het werd wat persoonlijker als ik had gewild...dat is niet jouw schuld, maar ik liet me erdoor meeslepen.
Verder zijn er in mijn omgeving géén mensen die vinden dat ik niet prettig in de omgang ben.
Ik ben alleen op sommige momenten erg onbereikbaar.
Ik heb wél degelijk sociale kwaliteiten kunnen ontwikkelen.
Je moet niet denken dat ik de hele dag geplaagd word door allerlei tegenstrijdige gevoelens.

Dat valt écht reuze mee.
En dat empathie gebeuren schijnt ook nog al te verschillen van persoon tot persoon.

Dat jij weigerd te geloven dat een autist niets voor anderen voelt is niet mijn probleem.
Ik hoef tenslotte niet met jou te leven, maar je schijnt het je behoorlijk aan te trekken.
Wat ik me ook wel voor kan stellen, als je vasder is zoals je zegt.
Dan heeft mijn familie het wel makkelijker met mij.
Ik loop namelijk meer tegen mezelf aan tegenwoordig dan tegen anderen.
Ik had het hoofdzakelijk als kind moeilijk.

Maar goed op mijn vraag heb ik ondertussen nog steeds geen antwoord gehad.
Ondertussen heb ik het bij de familie al bespreekbaar gemaakt, en die toonden iig geval wel begrip voor de situatie.
Dus het was weer paniek om niets blijkbaar.

Trouwens, ik ken veel ongelovigen die het erg grote onzin vinden.
Maar tijdens een uitvaart kun je daar niet omheen.
En zoals de één een hekel zou hebben aan iets anders fouts zoals misdaad of zo,
zo heb ik dat aan religie.
En helemaal onterecht is dat niet.....

Okee ik kan erg heftig reageren...maar meestal zie je dat aan mijn gezicht en
houd ik mij verder wel in.
Ik heb écht wel manieren geleerd.
Die werden er bij mij vroeger gewoon met de harde hand ingeslagen.
Ik ben nu niet bepaald zachtzinnig opgevoed.

Was ik Hollands opgevoed geweest dan was ik nu waarschijnlijk wél onuitstaanbaar.
Mijn vader is Indisch en is erg militaristisch ingesteld.

Trouwens, in mijn openingspost heb ik het nog niet eens over mijn geestelijke toestand.
Dat was niet de vraagstelling.
En misschien had ik het beter ook maar niet aan kunnen halen.
Het deed eigenlijk niet ter zake.

Maar je blijft er wel op door hameren.
Je kunt wel jouw ervaringen met jouw vader op mij willen projecteren, maar daar
help je me niet mee de vraag te beantwoorden.

[ Voor 41% gewijzigd door Phaerion op 09-12-2002 17:43 ]

[Verwijderd]

Je vraag is al lang beantwoord van diverse kanten. Niet naar de begrafenis gaan is niet sociaal. Hoe vaak wil je dat nog horen?

Als je wel iets voor anderen voelt, maar het niet kan laten blijken. stelt dat gevoel geen donder voor, gewoon een leuke smoes.

Omdat je indisch bent, ben je niet onuitstaanbaar. Mijn vrouw is driekwart indisch en een kwart arabisch. Als ik het zo eens bekijk, lopen er genoeg onuitstaanbaarbare indische mensen rond. De jongens zijn doorgaans verschrikkelijk verwende moederskindjes. is jouw moeder een blanda?

[Phaerion]

....Goed en dus is er alleen maar begrip van één kant dus.
En daar ging het mij nu een beetje om.
Want ik vind gewoon dat begrip van twee kanten moet komen.
Is dat er niet dan is mijn keuze al snel duidelijk...that's all


En ik ben zeker niet één van die verschrikkelijk verwende indootjes...
Zoals ik al zei, respect en goed gedrag werd er bij ons thuis ingeslagen.
Dus kom nu met met zulke loze opmerkingen aan.
Die hebben ook niets met de discussie te maken.
of je moet het over jezelf hebben.

Mijn moeder is idd een Nederlandse en ook daar hoef je je niet persee zo minachtend over uit te laten.

Wat is je probleem?

[sampoo]

Ik volg het niet helemaal je wilt begrip hebben voor het feit dat je liever in je eentje je verlies verwerkt? Als je voelt dat je het niet op kan brengen om de begrafenis dan doe je dat niet.

Je zou jezelf opofferen door mee te zijn gegaan en het verlies te verwerken zoals de rest van de nabestaanden. Dat zou wat mij betreft een facade zijn.
Is het egoistisch? Misschien wel maar is dat zo verkeerd?

Lasker ik vindt dat jezelf eens moet lezen wat je hier neerzet. Voor iemand die een "authist" op zijn niet sociaal handelen wil aanspreken ben jezelf ook niet echt sociaal bezig. Jij hebt nu wellicht ook een leuke smoes dat je vader autistisch was maar deze kerel is je vader niet dus behandel hem niet alsof hij degene is die je een slechte jeugd bezorgd heeft.

[Phaerion]

Nou ...het ging nog niet eens zo zeer om het feit dat ikzelf dat begrip wilde hebben.

Een verlies verwerken wordt als iets persoonlijks gezien.
Iemand kan er dus voor kiezen het alleen te verwerken.
Terwijl de rest van de familie dat wél samen doet.

Dat wordt iemand gewoon niet in dank afgenomen.
Omdat iedereen daar is moet hij daar dan ook maar zijn, vindt men.
De groep denkt wederom weer eens voor de individu.....

Maar dan is het verwerkingsproces dus niet een persoonlijke aangelegeheid,
maar een groepsaangelegenheid.

[Verwijderd]

sampoo schreef op 09 December 2002 @ 23:57:
Lasker ik vindt dat jezelf eens moet lezen wat je hier neerzet. Voor iemand die een "authist" op zijn niet sociaal handelen wil aanspreken ben jezelf ook niet echt sociaal bezig. Jij hebt nu wellicht ook een leuke smoes dat je vader autistisch was maar deze kerel is je vader niet dus behandel hem niet alsof hij degene is die je een slechte jeugd bezorgd heeft.

Als jij een autist als vader had gehad zou je misschien daar anders over denken. De hele stereotype manier van redeneren roept deja vu's op. Ik heb veel autisten in de familie en ze vertonen allemaal die zelfde denkwijze en ze zijn zonder uitzondering een enorme last voor hun naasten.

Phaerion begon er mee te zeggen dat hij rouwverwerking als iets persoonlijks ziet en dat hij zegt nog steeds. Nou dat vind ik ook en waarschijnlijk bijna iedereen. Echter, daarom kun je nog wel rekening houden met de gevoelens van anderen, dat doen ze namelijk ook voor jou.

[Phaerion]

Ik houd wel rekening met het gevoel voor anderen....

Maar juist omdat ik dacht dat mijn beredenering over die hele zaak misshien wel eens niet kon kloppen wilde ik hier wat meer licht op die hele zaak werpen.

Ik had het al met mijn moeder besproken en zij zou het uitleggen aan de familie.
Ik deel mijn eigen gevoel nu eenmaal niet snel met anderen buiten ons gezin.
Maar ik kan mij nog wel redelijk uiten tegen mijn ouders en mijn zusje.

Door de zaak te beredeneren maakt dat het rotte gevoel bij de ander niet minder
erg, wanneer deze mij bij die aanwezigheid zou missen.
Dat snap ik.

Dan blijft er weinig over dan mezelf weg te cijferen en gewoon te gaan.
Maar dan was ik er niet met een oprecht gevoel bij geweest, dat zou ik weer niet
eerlijk gevonden hebben.
Zó wordt het allemaal erg dubbel en dat zat me gewoon erg dwars.


^{En of ik ook écht autistisch ben moet binnenkort blijken uit allerlei tests waar ik voor ben aangemeld.
Men acht de kans alleen erg sterk aanzwezig dat het zo is....}