Leuk voer voor de luie-stoel-generaals/defensie-analysten onder ons..
..Irak: het rekensommetje..
Een doorgelekt memootje van het Amerikaanse State Department ontluikt in detail de plannen voor de naoorloogse wederopbouw van Irak. De grote vraag is niet zozeer 'zal er nog iets over blijven om weer op te bouwen?' maar 'waar gaat Amerika al die troepen vandaan toveren?'. Immers, het memootje beschrijft de tijdslijn als "years, not months".
Het Pentagon heeft hun huidige oorlogsarchitectuur geschoeid op het "2MRC" concept (Twee grote regionale conflicten). Dat houd ongeveer in dat er een legermacht opgebouwd word die in staat dient te zijn om zowel in Irak als in Noord-Korea te vechten. Het concept was hoofdzakelijk ontwikkeld om het Congres tegemoet te treden die evenveel mensen als diensten aan beide zijden van het concept (uiteraard rekening houdend met hun taken). En die eindberekening levert een slordige half miljoen manschappen op.
Goed, gaan we er dus vanuit dat Amerika Irak veroverd, en dus ook bezet, keren we terug naar de hoofdvraag (hm, hamvraag) "waar komen de troepen vandaan?" Ze kunnen in principe niets van de Koreaanse zijde afknabbelen, dat is immers een deel van de strategie. Maar de eenheden beoogt voor het Irak-conflict zijn, danwel in gebruik, danwel moeilijk in gebruik te nemen.
Er zijn daar vredeshandhavende missies in Kosovo, counter-terrorist operaties in Pakistan, Afghanistan, Fillipijnen en nu ook Yemen. Verder zijn er troepen die dergelijke missies ondersteunen in Hongarije, Griekenland, Italie, Oezbekistan, Turkije, Djibouti, Singapore, en minder officieel, Georgië, Azerbeijan, Thailand, Indonesië en Khazakstan.
..De Rekensom..
Het komt zelden voor dat Speciale Eenheden en hun ondersteuning (luchtbruggen, goederen, bewaking enz) van de conventionele eenheden worden weggetrokken. Maar desalniettemin nog steeds een groot aantal manschappen die vanzelfsprekend ook weer een grote hap nemen uit de logistieke cake.
De huidige cijfers die er verbonden zijn aan de conventionele grondtroepen zijn ongeveer 10 divisies en 2 regimenten gepantserde cavalerie (ACR). In gewone mensen taal staat dit ongeveer gelijk aan 32 beschikbare brigades..
2 ervan zijn gereserveed voor de Koreaanse zijde.
2 zijn in Fort Lewis en worden heruitgerust en bijgespijkerd... en zullen erg onwaarschijnlijk uitgezonden worden.
1 brigade (waarvan 25% infanterie) zit in Fort Hood voor het beta-testen van wat nieuwe digitale technieken. en is (dus) ongeschikt voor uitzending.
2 brigades zitten verspreid over de Balkan en een ander is gestationeerd in Kandahar.
Trekken we dat van het grote geheel af, houden we 24 brigades over.
Daar gaat ook nog een brigade af die momenteel aan het bijtrainen is voor de Balkan. En ook nog eentje die net terugkomt en weer een hertraining nodig heeft voor ze het slagveld kunnen betreden. Dan nog eventjes 2 brigades ervanaf halen die ergens rondhangen in de buurt van Okinawa en bedoelt zijn voor Korea, en we eindigen met 19 brigades om naar Irak gestuurd te worden en het te bezetten voor "years, not months".
De Golfoorlog uit 1991 was gevochten met 8 divisies en 2 zware ACRs (eigenlijk is slechts één van die ACRs een zware, de ander is meer Hummer-based (HMMWV beter bekend als "Hum-vee").). En dat maakt dan een totaal van 26 brigades. En dat was alleen maar om de snelle veldtocht uit te vechten, totaal niet om iets te bezetten.
Het inzetten van reserves ('weekend-soldaten' voornamelijk minder bedeelde zwarte amerikanen die met het dienen in de reserve beurzen kunnen krijgen om te kunnen studeren) is eigenlijk geen optie. Aangezien de meesten van hen tekenden voor het dienen als reserve voor het land zelf en er hoogstwaarschijnlijk weinig voor voelen om de Iraakse Republikeinse Garde door de zinderende woestijn te jagen. Het aantal afvallers zal dan ook groot blijken als ze gevraagd worden eventjes hun doordeweekse leven voor "years, not months" op willen geven om in een bezet Irak te dienen.
..Echter..
De rekensom is daarmee nog niet helemaal klaar, want een moderne krijgsmacht dient tegenwoordig toegespitst te zijn naar de Sun-Tzu-standaarden. Naast dat defensie analysten al weten dat beide zijden in het conflict hevig geschoeid zijn op de leer van Sun-Tzu, kunnen we deze standaarden ook nog doorrekenen met de na-oorloogse bezetting.
Zoals we in hoofdstuk 2 van "Sun-Tzu, de Kunst van de Oorlogvoering" kunnen lezen:
"Sun Tzu zei:
* Wanneer men naar de oorlog gaat, zorg voor een snelle overwinning.
* Een rekkende strijd zal wapens bot maken en vechtlust doven.
* Als troepen een vestingstad belegeren, zal hun kracht uitgeput raken.
* Als het leger aan een rekkende veldtocht blootgesteld word, zullen de voorraden van het land uitgeput raken.
* Als wapens bot worden, vechtlust dooft, kracht uitgeput raakt, en voorraden opraken;
zullen de naburige landen gebruik maken van de situatie.
* Dan zullen zelfs de meest wijze adviseurs geen uitspraken kunnen doen over de consequenties."
In de Golfoorlog had Amerika al rekenschap gehouden met deze stellingen. Desert Storm was snel en krachtig uitgevoerd. Zonder tijd te hoeven rekken, het proberen te ontlopen van de beruchte Republikeinse Garde vormde daar een van de kernpunten in. De weinige keren dat men de RG tegen kwam, met name de beruchte 'Nebuchadnezzar' divisie, resulteerde in uiterst hevige gevechten.
De meeste defensie-analysten zijn het erover eens dat dergelijke divisies zoals de Speciale Republikeinse Garde, sinds de Golfoorlog zijn aangevuld (tot ongeveer 30.000 man in 13 bataljons), hertraind en hoogstwaarschijnlijk aanzienlijk sterker dan tijdens de snelle veldtocht van Desert Storm. Alleen deze keer, willen ze Irak veroveren, kunnen ze daar niet meer om heen. En met 5 brigades minder dan in de Golfoorlog moeten ze Irak aanvallen. De Republikeinse Garde en het conventionele leger verslaan. Eventuele beleggen (bewapende burgers in een stad is een beleg) ingaan. De boel stabilizeren. En, als dat allemaal lukt, het liefst vóór de zomerzon boven Irak hangt, zullen ze het land bezet houden voor "years, not months".
En misschien schieten ze Irak niet helemaal aan flarden, en schiet er nog wat voorraaden (proviant, water) over. Zodat men dat ook niet hoeft in te vliegen. Want Sun-Tzu zei in datzelfde hoofdstuk ook: "Wanneer provisies grote afstanden moeten afleggen kan een land verarmd raken."
Uit de rekensom kan ongeveer het volgende geconcludeerd worden: Of er zijn wat rekenfoutjes gemaakt bij de Bush Administration. Of ze geven er geen zier om. Want om simpelweg Irak veroveren en te bezetten voor "years, not months" hebben ze botweg de manschappen niet voor.
Of ze zouden de oppositie net als in Afghanistan voor zich laten vechten..die er niet is. danwel van weinig betekenis is. Een andere veelgebruikte optie is het inzetten van huurlingen. Veteranen en ex-militairen uit Afrika, Joegoslavië en andere voormalige twilight zones. Verder aangevuld met geldgrage avonturiers en raddraaiers. Echter, zo'n instabiele, onvoorspelbare troepenmacht werkt misschien om een corridor in Ruanda op te zetten, maar niet om een land met het formaat van Frankrijk en ditto legermacht (optionele extras als massavernietigingswapens zijn bij de prijs inbegrepen) omver te werpen en te bezetten.
Er is echter ook een 'gulden middenweg', die tussen de twee eerdergenoemde opties in ligt. Namelijk de CIA met geld laten wapperen en zelf een oppositie creëeren uit in de buurt rondhangend schorriemorrie. Dit concept blijkt uit ervaring, opgedaan in onder andere Zuid-Amerika, wonderwel te werken. Echter werken doet het, de rest is meestal één grote twijfel en Saddam zelf is daar het (nog) levende bewijs van.
Al met al, stof voor defensie-analysten of niet, kan er het volgende gezegd worden. Er is een gerede kans aanwezig dat het Irak-conflict, gecompliceerd als dat al is, nog gecompliceerder word en uitdraaid in een '2e Vietnam'. Er is ook een gerede kans dat het conflict uitdraaid in een '2e Stalingrad'. Maar misschien valt het allemaal wel mee en ontstaat er een domino-effect waar mensen op knoppen gaan drukken die ons, zoals Einstein reeds voorspelt had, weer teruggooid naar het Stenen Tijdperk.
..Irak: het rekensommetje..
Een doorgelekt memootje van het Amerikaanse State Department ontluikt in detail de plannen voor de naoorloogse wederopbouw van Irak. De grote vraag is niet zozeer 'zal er nog iets over blijven om weer op te bouwen?' maar 'waar gaat Amerika al die troepen vandaan toveren?'. Immers, het memootje beschrijft de tijdslijn als "years, not months".
Het Pentagon heeft hun huidige oorlogsarchitectuur geschoeid op het "2MRC" concept (Twee grote regionale conflicten). Dat houd ongeveer in dat er een legermacht opgebouwd word die in staat dient te zijn om zowel in Irak als in Noord-Korea te vechten. Het concept was hoofdzakelijk ontwikkeld om het Congres tegemoet te treden die evenveel mensen als diensten aan beide zijden van het concept (uiteraard rekening houdend met hun taken). En die eindberekening levert een slordige half miljoen manschappen op.
Goed, gaan we er dus vanuit dat Amerika Irak veroverd, en dus ook bezet, keren we terug naar de hoofdvraag (hm, hamvraag) "waar komen de troepen vandaan?" Ze kunnen in principe niets van de Koreaanse zijde afknabbelen, dat is immers een deel van de strategie. Maar de eenheden beoogt voor het Irak-conflict zijn, danwel in gebruik, danwel moeilijk in gebruik te nemen.
Er zijn daar vredeshandhavende missies in Kosovo, counter-terrorist operaties in Pakistan, Afghanistan, Fillipijnen en nu ook Yemen. Verder zijn er troepen die dergelijke missies ondersteunen in Hongarije, Griekenland, Italie, Oezbekistan, Turkije, Djibouti, Singapore, en minder officieel, Georgië, Azerbeijan, Thailand, Indonesië en Khazakstan.
..De Rekensom..
Het komt zelden voor dat Speciale Eenheden en hun ondersteuning (luchtbruggen, goederen, bewaking enz) van de conventionele eenheden worden weggetrokken. Maar desalniettemin nog steeds een groot aantal manschappen die vanzelfsprekend ook weer een grote hap nemen uit de logistieke cake.
De huidige cijfers die er verbonden zijn aan de conventionele grondtroepen zijn ongeveer 10 divisies en 2 regimenten gepantserde cavalerie (ACR). In gewone mensen taal staat dit ongeveer gelijk aan 32 beschikbare brigades..
2 ervan zijn gereserveed voor de Koreaanse zijde.
2 zijn in Fort Lewis en worden heruitgerust en bijgespijkerd... en zullen erg onwaarschijnlijk uitgezonden worden.
1 brigade (waarvan 25% infanterie) zit in Fort Hood voor het beta-testen van wat nieuwe digitale technieken. en is (dus) ongeschikt voor uitzending.
2 brigades zitten verspreid over de Balkan en een ander is gestationeerd in Kandahar.
Trekken we dat van het grote geheel af, houden we 24 brigades over.
Daar gaat ook nog een brigade af die momenteel aan het bijtrainen is voor de Balkan. En ook nog eentje die net terugkomt en weer een hertraining nodig heeft voor ze het slagveld kunnen betreden. Dan nog eventjes 2 brigades ervanaf halen die ergens rondhangen in de buurt van Okinawa en bedoelt zijn voor Korea, en we eindigen met 19 brigades om naar Irak gestuurd te worden en het te bezetten voor "years, not months".
De Golfoorlog uit 1991 was gevochten met 8 divisies en 2 zware ACRs (eigenlijk is slechts één van die ACRs een zware, de ander is meer Hummer-based (HMMWV beter bekend als "Hum-vee").). En dat maakt dan een totaal van 26 brigades. En dat was alleen maar om de snelle veldtocht uit te vechten, totaal niet om iets te bezetten.
Het inzetten van reserves ('weekend-soldaten' voornamelijk minder bedeelde zwarte amerikanen die met het dienen in de reserve beurzen kunnen krijgen om te kunnen studeren) is eigenlijk geen optie. Aangezien de meesten van hen tekenden voor het dienen als reserve voor het land zelf en er hoogstwaarschijnlijk weinig voor voelen om de Iraakse Republikeinse Garde door de zinderende woestijn te jagen. Het aantal afvallers zal dan ook groot blijken als ze gevraagd worden eventjes hun doordeweekse leven voor "years, not months" op willen geven om in een bezet Irak te dienen.
..Echter..
De rekensom is daarmee nog niet helemaal klaar, want een moderne krijgsmacht dient tegenwoordig toegespitst te zijn naar de Sun-Tzu-standaarden. Naast dat defensie analysten al weten dat beide zijden in het conflict hevig geschoeid zijn op de leer van Sun-Tzu, kunnen we deze standaarden ook nog doorrekenen met de na-oorloogse bezetting.
Zoals we in hoofdstuk 2 van "Sun-Tzu, de Kunst van de Oorlogvoering" kunnen lezen:
"Sun Tzu zei:
* Wanneer men naar de oorlog gaat, zorg voor een snelle overwinning.
* Een rekkende strijd zal wapens bot maken en vechtlust doven.
* Als troepen een vestingstad belegeren, zal hun kracht uitgeput raken.
* Als het leger aan een rekkende veldtocht blootgesteld word, zullen de voorraden van het land uitgeput raken.
* Als wapens bot worden, vechtlust dooft, kracht uitgeput raakt, en voorraden opraken;
zullen de naburige landen gebruik maken van de situatie.
* Dan zullen zelfs de meest wijze adviseurs geen uitspraken kunnen doen over de consequenties."
In de Golfoorlog had Amerika al rekenschap gehouden met deze stellingen. Desert Storm was snel en krachtig uitgevoerd. Zonder tijd te hoeven rekken, het proberen te ontlopen van de beruchte Republikeinse Garde vormde daar een van de kernpunten in. De weinige keren dat men de RG tegen kwam, met name de beruchte 'Nebuchadnezzar' divisie, resulteerde in uiterst hevige gevechten.
De meeste defensie-analysten zijn het erover eens dat dergelijke divisies zoals de Speciale Republikeinse Garde, sinds de Golfoorlog zijn aangevuld (tot ongeveer 30.000 man in 13 bataljons), hertraind en hoogstwaarschijnlijk aanzienlijk sterker dan tijdens de snelle veldtocht van Desert Storm. Alleen deze keer, willen ze Irak veroveren, kunnen ze daar niet meer om heen. En met 5 brigades minder dan in de Golfoorlog moeten ze Irak aanvallen. De Republikeinse Garde en het conventionele leger verslaan. Eventuele beleggen (bewapende burgers in een stad is een beleg) ingaan. De boel stabilizeren. En, als dat allemaal lukt, het liefst vóór de zomerzon boven Irak hangt, zullen ze het land bezet houden voor "years, not months".
En misschien schieten ze Irak niet helemaal aan flarden, en schiet er nog wat voorraaden (proviant, water) over. Zodat men dat ook niet hoeft in te vliegen. Want Sun-Tzu zei in datzelfde hoofdstuk ook: "Wanneer provisies grote afstanden moeten afleggen kan een land verarmd raken."
Uit de rekensom kan ongeveer het volgende geconcludeerd worden: Of er zijn wat rekenfoutjes gemaakt bij de Bush Administration. Of ze geven er geen zier om. Want om simpelweg Irak veroveren en te bezetten voor "years, not months" hebben ze botweg de manschappen niet voor.
Of ze zouden de oppositie net als in Afghanistan voor zich laten vechten..die er niet is. danwel van weinig betekenis is. Een andere veelgebruikte optie is het inzetten van huurlingen. Veteranen en ex-militairen uit Afrika, Joegoslavië en andere voormalige twilight zones. Verder aangevuld met geldgrage avonturiers en raddraaiers. Echter, zo'n instabiele, onvoorspelbare troepenmacht werkt misschien om een corridor in Ruanda op te zetten, maar niet om een land met het formaat van Frankrijk en ditto legermacht (optionele extras als massavernietigingswapens zijn bij de prijs inbegrepen) omver te werpen en te bezetten.
Er is echter ook een 'gulden middenweg', die tussen de twee eerdergenoemde opties in ligt. Namelijk de CIA met geld laten wapperen en zelf een oppositie creëeren uit in de buurt rondhangend schorriemorrie. Dit concept blijkt uit ervaring, opgedaan in onder andere Zuid-Amerika, wonderwel te werken. Echter werken doet het, de rest is meestal één grote twijfel en Saddam zelf is daar het (nog) levende bewijs van.
Al met al, stof voor defensie-analysten of niet, kan er het volgende gezegd worden. Er is een gerede kans aanwezig dat het Irak-conflict, gecompliceerd als dat al is, nog gecompliceerder word en uitdraaid in een '2e Vietnam'. Er is ook een gerede kans dat het conflict uitdraaid in een '2e Stalingrad'. Maar misschien valt het allemaal wel mee en ontstaat er een domino-effect waar mensen op knoppen gaan drukken die ons, zoals Einstein reeds voorspelt had, weer teruggooid naar het Stenen Tijdperk.
Quelle chimère est-ce donc que l'homme? Quelle nouveauté, quel monstre, quel chaos, quel sujet de contradiction, quel prodige!