Hoe kunnen dokters omgaan met hun werk?

[Ra5a]

Ik heb echt een enorm respect voor dokters..

Ik ben nl. geïnteresseert in het lezen van ziektes en de symptomenen daarvan..
en ik lees echt de meest verschrikkelijke dingen (ook "normale" vaak voorkomende ziektes).. ik zal nu maar geen namen van ziektes noemen (vooral 1 die ik net ben tegengekomen)
maar dan vraag je je toch echt af hoe die dokters mentaal in elkaar zitten..
want het zou voor mij ondragelijk zijn (denk ik) om een patient te moeten helpen en tegelijkertijd het hoofd koel te houden..


ik weet eigenlijk mijn vraag niet goed hoe ik mijn vraag moet stellen..
en er zijn ook zoveel vragen die door mijn hoofd spelen..

maar bv. hoe kan een dokter normaal slapen bv.
dat lijkt me niet echt heel makkelijk..

hoe kan een dokter sociaal blijven als hij/zij zulke dingen heeft meegemaakt..?

ik zou het natuurlijk aan een dokter moeten vragen.. maar die ken ik niet echt
hopelij kzijn er hier wel dokters die antwoord kunnen geven uit ervaring bv.

[Verwijderd]

Ik denk dat dokters leren er mee om te gaan. Ze wennen er aan. Het is zoals geweld op TV (maar dan veel erger), in het begin schrik je ervan en na een tijdje kijk je er niet meer van op. Ze moeten wel een bepaalde afstand tot de patiënt bewaren om nog te kunnen slapen en ze zullen heus wel nachten hebben dat het slapen ook niet zo goed gaat.

[Wekkel]

Een mens is een (levende) machine.. Deze nuchtere constatering kan een hoop buiten de deur houden.

[Verwijderd]

Tja het went he. Ik denk dat het makkelijker is voor iemand die veel dood en vederf heeft gezien minder geschokt zal zijn dan iemand die z'n hele opvoeding in de watten is gelegd. Er wordt weleens gezegd dat de maatschappij onverschillig reageert op geweld. Ik wil weleens het tegenovergestelde opperen.

[Verwijderd]

hmm, ik ken iemand die in dergelijke sector werkt (bij de brandweer), die mensen raken dat zo gewoon dat die er zelfs over grappen, als de doctor en andere mensen in die sector blijven stilstaan bij wat ze doen, gaan ze er zelf aan onderdoor, dus nemen ze het op een cynische sadistische manier op...

[Verwijderd]

Ik ken ook een begrafenisondernemer die buiten zijn werk om bijna altijd vrolijk is en grappen maakt over zijn werk.

[Verwijderd]

Het is een manier van leven, ik vergeet ook snel, kan makkelijk dingen van me af zetten.....
Als je dat niet kan, raak je van dat soort werk overspannen en moet je er niet aan beginnen.....

[Keida]

Ik studeer zelf geneeskunde. Een leuke vraag vind ik zelf.

Allereerst, in de studie wordt aan het omgaan met ziekte en ziek zijn heel veel aandacht besteed. Hoe is het om ziek te zijn? Wat voelt de patient? Wat wil hij horen, wat wil hij niet horen.. Maar ook: Hoe moet je als arts met je gevoelens om gaan, en hoe moet je omgaan met het feit dat je zelf ook ziek kunt worden. Lastige vragen en dat kunnen ze niet zeg maar standaard aanleren, dat zul je toch zelf moeten doen.

Even over het omgaan met ziekte bij andere mensen, patienten. Als je een goede dokter bent, dan ben je absoluut niet gevoelloos. Maar ik vind, wil je een goede dokter zijn, en wil je je functie goed kunnen uitvoeren, dan moet je ook in staat zijn "een knop om te draaien" en een professionele houding aan kunnen nemen.

Uiteraard kun je op verschillende manieren laten merken aan een patient hoe jij je voelt en dat je het als arts er ook moeilijk mee hebt. Maar dat kan tot een zekere hoogte. Als je echt ergens mee zit, een vervelende situatie, dan kun je dit aan je collega's vertellen, je naaste vrienden etc. Mocht dat echt niet lukken dan is er altijd nog de bedrijfspsycholoog (en nee dat is geen slecht idee, die mensen weten waar ze het over hebben).

Iets anders: In de studie hoor je enorm veel over ziektes, zeldzame maar ook ziektes die veel voorkomen en toch erg bedreigend zijn. Daardoor krijg je als geneeskunde student een soort bias. Het is bijvoorbeeld echt zo dat een geneeskundestudent gemiddeld vaker bij de huisarts komt dan een andere persoon van dezelfde leeftijd (Medical student bias). Ikzelf heb dat ook wel eens, maar dan bedenk je met gezond verstand dat je je "aanstelt".

Het allerlastigste vind ik op dit moment als een student die je kent opeens blijkt te lijden aan een ziekte, waarvan je weet dat de prognose niet echt best is op zijn zachtst gezegd....

Maar, wat heel veel artsen op de been houdt, denk ik, is het feit dat er naast de vele ellende er ook enorm veel vreugde te behalen staat!! Daarom wil ik arts worden.

[Ra5a]

Redkef schreef op 16 november 2002 @ 23:03:
Ik studeer zelf geneeskunde. Een leuke vraag vind ik zelf.

Allereerst, in de studie wordt aan het omgaan met ziekte en ziek zijn heel veel aandacht besteed. Hoe is het om ziek te zijn? Wat voelt de patient? Wat wil hij horen, wat wil hij niet horen.. Maar ook: Hoe moet je als arts met je gevoelens om gaan, en hoe moet je omgaan met het feit dat je zelf ook ziek kunt worden. Lastige vragen en dat kunnen ze niet zeg maar standaard aanleren, dat zul je toch zelf moeten doen.

Even over het omgaan met ziekte bij andere mensen, patienten. Als je een goede dokter bent, dan ben je absoluut niet gevoelloos. Maar ik vind, wil je een goede dokter zijn, en wil je je functie goed kunnen uitvoeren, dan moet je ook in staat zijn "een knop om te draaien" en een professionele houding aan kunnen nemen.

Uiteraard kun je op verschillende manieren laten merken aan een patient hoe jij je voelt en dat je het als arts er ook moeilijk mee hebt. Maar dat kan tot een zekere hoogte. Als je echt ergens mee zit, een vervelende situatie, dan kun je dit aan je collega's vertellen, je naaste vrienden etc. Mocht dat echt niet lukken dan is er altijd nog de bedrijfspsycholoog (en nee dat is geen slecht idee, die mensen weten waar ze het over hebben).

Iets anders: In de studie hoor je enorm veel over ziektes, zeldzame maar ook ziektes die veel voorkomen en toch erg bedreigend zijn. Daardoor krijg je als geneeskunde student een soort bias. Het is bijvoorbeeld echt zo dat een geneeskundestudent gemiddeld vaker bij de huisarts komt dan een andere persoon van dezelfde leeftijd (Medical student bias). Ikzelf heb dat ook wel eens, maar dan bedenk je met gezond verstand dat je je "aanstelt".

Het allerlastigste vind ik op dit moment als een student die je kent opeens blijkt te lijden aan een ziekte, waarvan je weet dat de prognose niet echt best is op zijn zachtst gezegd....

Maar, wat heel veel artsen op de been houdt, denk ik, is het feit dat er naast de vele ellende er ook enorm veel vreugde te behalen staat!! Daarom wil ik arts worden.

thnx dude..
ik hoop dat je het ook wordt..
en thnx voor je bericht

[Kramers]

Ik ben zelf werkzaam in de gezondheidszorg, en één van de dingen die je daarin ontwikkeld is je relativeringsvermogen.

In het werkveld kom ik soms de meest schreinende zaken tegen, bijvoorbeeld als het gaat om jonge mensen met aids o.i.d.
Aan het eind van de dag moet je toch alles achter je laten en weer rustig naar huis kunnen. Het beste is om op het werk met collega's over dit soort situaties te praten, en soms een "shit happens" attitude te hebben.

Niet dat dat altijd lukt overigens.

Maar uiteindelijk weet je er op de één of andere manier mee om te gaan, anders moet je echt stoppen met dat werk.