god moet nog geboren worden

[Verwijderd]

God moet nog geboren worden.
---------------------------

We verplaatsen ons een naar het niets.
Is er echt helemaal niets ? Ja helemaal, totaal niets.

Indien niets het enige is dat bestaat dan is niets ook het enige dat een waarde vertegenwoordigt op het denkbeeldige vlak.

Wat we onder andere over deze waarde kunnen weten is dat de waarde van niets op het denkbeeldige vlak verschillend is van de waarde van het onbestaande iets op het denkbeeldige vlak.


Gevangen op het denkbeeldige vlak is het niets een realiteit. Een bestaansvorm.


Omdat we ons in het denkbeeldige vlak bevinden is zowel het niets als het onbestaande iets allomtegenwoordig en eeuwig.


Omwille van hun eeuwige allomtegenwoordigheid vallen het niets en het onbestaande iets samen op het denkbeeldige vlak.


Het samenvallen van niets en het onbestaande iets en hun verschil in waarde veroorzaakt een denkbeeldige reactie.
Het veroorzaakt een beweging namelijk een implosie van het niets dat tegelijkertijd een explosie is voor het onbestaande iets.

Het iets is geboren en heeft een waarde op het denkbeeldige vlak. Haar naam is CHAOS.

Haar naam is CHAOS omdat ze doelloos van aard is.

Echter doelloos is niet richtingloos.
Eender welke richting zij ook uitgaat het is steeds een zelfondergaan.
Dit zelfondergaan kan men ook zelfondergang of zelfvernietiging noemen.

De doelloosheid van CHAOS resulteert in een voortdurende zelfverandering.

De volgorde van de zelfverandering wordt bepaald door de wet van de sterkste.

Indien de zelfverandering resulteert in een totale zelfvernietiging dan heeft men terug de begin toestand.
En volgt er dus wederom een implosie van het niets.

De uiteindelijke resultante van zelfveranderingen en zelfvernietiging resulteert in een "sterkste" dat niet de totale zelfvernietiging veroorzaakt maar een evenwichtstoestand die zal blijven voortduren.

Nu gelet op het feit dat wij ons niet in een toestand van harmonie bevinden wil dit dus zeggen dat wij ons nog in chaos bevinden en nog niet in een evenwichtstoestand die zal voortduren.
Omdat god de belichaming is van het volmaakte, het eeuwige leven wil concludeer ik dat god nog moet geboren worden.

[WhizzCat]

Je hebt zeker iets te veel Feist gelezen? Maareh, wat moeten wij hiermee? Is er nog een stelling ofzo?

[Rattlehead]

Verwijderd schreef op 10 november 2002 @ 10:48:
God moet nog geboren worden.
---------------------------

We verplaatsen ons een naar het niets.
Is er echt helemaal niets ? Ja helemaal, totaal niets.

Indien niets het enige is dat bestaat dan is niets ook het enige dat een waarde vertegenwoordigt op het denkbeeldige vlak.

Waar is niets? Wat is niets? Als niets zou bestaan zou het niet niets zijn maar iets.
En een denkbeeldig vlak kan niet bestaan, omdat er niets of niemand is wat het denkbeeldige vlak zou kunnen bedenken.

[Verwijderd]

Rattlehead schreef op 10 november 2002 @ 11:24:
[...]


Indien niets het enige is dat bestaat dan is niets ook het enige dat een waarde vertegenwoordigt op het denkbeeldige vlak.

Waar is niets? Wat is niets? Als niets zou bestaan zou het niet niets zijn maar iets.
En een denkbeeldig vlak kan niet bestaan, omdat er niets of niemand is wat het denkbeeldige vlak zou kunnen bedenken.

Ik begrijp dat je moeilijkheden hebt om het denkbeeldige vlak te vatten zoals ik het zie.

Ik zie het zo, het niets draagt haar definitie bij zich.
Deze definitie van niets is op zich al verschillend van niets.
Indien niets het enige is dat er is kan enkel op het denkbeeldige vlak het niets een waarde vertegenwoordigen die verschillend is van het iets.

Nu kan je wel zeggen dat het denkbeeldige vlak niet bestaat, en inderdaad is dat ook zo. Het niets bestaat ook niet en het onbestaande iets bestaat ook niet.

De vraag die ik me stel is, als je nu gevangen zit in die werkelijkheid, die onbestaande wereld zou men dat dan als een werkelijkheid ervaren of niet ?

En mijn antwoord op die vraag is, ja, dat zou best een realiteit kunnen zijn. Ok illusionair van aard, maar als je er in gevangen zou zitten zou het toch de enige realiteit zijn.

Ik heb dus drie onbestaande zaken

het niets
het denkbeeldige vlak
en het onbestande iets.

ze verschillen slechts op één punt namelijk hun definitie.

Misschien moet ik zeggen, welkom in de wereld der definities.

[Verwijderd]

Doet me denken aan de film The Matrix, dit terzijde. Volgens mij zitten wij idd gevangen in de werkelijkheid omdat deze werkelijkheid op dit moment realiteit is. En de realiteit is voor iedereen anders. Mijn realiteit is anders dan die van jou maar uiteindelijk komt het allemaal neer op hetzelfde: oneinigheid......dus iets en niet niets...

[Verwijderd]

welkom in de wereld der relatifiteit, en aangezien alles realtief is is er in het niets niets om niets aan te relativeren, als alles absoluut is is het niets een stuk makkelijker om te omvatten aangezien het dan op zichzelf kan bestaan. Het aannemen van een absolute werkelijkheid brengt een aantal problemen met zich mee, niets heeft invloed op elkaar, alles staat van te voren vast, het leven is als een film die zich afspeeld, zonder interactie, dit brengt een extreme eenzaamheid met zich mee, jij bent absoluut, hebt geen invloed op je omgeving en wordt ook niet beinvloed door je omgeving en hebt dus ook geen verantwoordelijkheid voor je omgeving. Als je in die realiteit kan funtioneren (as if you would have a choise ) kan niets bestaan

[Verwijderd]

Het hele betoog komt neer op? : ik denk dus ik ben, ik ben niet iets maar niets onstaan uit het onbestaande, ik heb het bedacht dus is het iets op het denkbeeldige vlak, het denkbeeldige vlak maakt geen onderscheid tussen niets en het onbestaande iets enz.

Waarom is een implosie van het niets gelijk aan een explosievan het onbestaande iets?

[Verwijderd]

Theologie = studie naar het onbekende, siencefiction

Starwarsologie = studie naar het onbekende, siencefiction

[WhizzCat]

Verwijderd schreef op 11 November 2002 @ 11:24:
Het hele betoog komt neer op? : ik denk dus ik ben, ik ben niet iets maar niets onstaan uit het onbestaande, ik heb het bedacht dus is het iets op het denkbeeldige vlak, het denkbeeldige vlak maakt geen onderscheid tussen niets en het onbestaande iets enz.

Waarom is een implosie van het niets gelijk aan een explosievan het onbestaande iets?

"je pense, donc je suis" is niet juist. Dit is slechts een klein deel van het "ons zijn".

Wij doen eigenlijk vrij weinig met ons "verstand". We laten ons veel meer leiden door onze emoties. Daarnaast kennen we nog een instinct en nog een aantal subdelen van ons "bewustzijn", whatever that may be.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 11 november 2002 @ 11:24:

Waarom is een implosie van het niets gelijk aan een explosievan het onbestaande iets?

Kijk als je in de stoffelijke realiteit zit dan is niets de afwezigheid van iets. Het is totaal onstoffelijk en heeft geen enkele waarde. En op het denkbeeldige vlak vertegenwoordigt zij de de totale afwezigheid van iets. bv. gesymboliseerd door 0.

Maar als er helemaal niets is, dan is het niets het enige dat wel een waarde heeft.
Het onbestaande iets vertegenwoordigt dan de totale afwezigheid van niets. In dit geval is het dus het onbestaande iets dat het symbool 0 draagt.

Het enige dat dan stoffelijk van aard is, is dan juist het niets. Want zij is de enige die bestaat en dus een waarde vertegenwoordigt op het denkbeeldige vlak.

Omdat we ons op het denkbeeldige vlak bevinden veronderstel ik dat ze qua vorm, omvang, tijdsduur volledig met elkaar samenvallen. (het is zowiezo een onstoffelijke realiteit en ze zijn dus tegelijkertijd oneindig en eeuwig als onbestaand.)
Het enige probleem is dat verschil in waarde.
Het niets zou ik kunnen voorstellen als een punt met waarde, en het onbestaande iets als een leeg punt.

Omdat het materiaal waaruit het niets en het onbestaande iets bestaat identiek is veronderstel ik dat er een spontane waarde-overdracht kan plaatsvinden.
(in zoverre natuurlijk dat men over materiaal kan spreken.

Ik veronderstel dat de waardeoverdracht volledig is één ogenblik.
Wat als gevolg heeft dat het niets totaal in elkaar klapt, of haar waarde totaal overdraagt en dat het onbestaande iets totaal explodeert onder invloed van de waardeverandering.

Ik zou ook kunnen zeggen, het niets is op dat moment gestorven en het iets is geboren.

[Verwijderd]

Het niets zou ik kunnen voorstellen als een punt met waarde

hier raak je mij dus kwijt, op het moment dat het niets een punt met waarde is is de naamgeving "niets" niet meer op z'n plaats en zal je, om verwarring te voorkomen, het "iets" moeten gaan noemen, "niets" met een waarde is immers iets en zeker niet niets

het probleem is niet zo zeer het verschil in waarden, het probleem is dat het niets geen waarde heeft, op het moment dat het een waarde krijgt, door het te benoemen, is het al niet "niets" meer

Het enige dat dan stoffelijk van aard is, is dan juist het niets. Want zij is de enige die bestaat en dus een waarde vertegenwoordigt op het denkbeeldige vlak.

jouw stelling is dus dat er altijd iets moet zijn met een waarde of een stoffelijke aard op het denkbeeldige vlak? en het bestaan van daatwerelijk niets dus niet mogelijk is?

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 10 November 2002 @ 10:48:
Nu gelet op het feit dat wij ons niet in een toestand van harmonie bevinden wil dit dus zeggen dat wij ons nog in chaos bevinden en nog niet in een evenwichtstoestand die zal voortduren.
Omdat god de belichaming is van het volmaakte, het eeuwige leven wil concludeer ik dat god nog moet geboren worden.

wat een conclusie, dus omdat er chaos heerst kan GOD niet bestaan.
daarmee implicerend dat GOD niet sterker is dan onze menselijke chaos,
hoe kan HIJ dan voor het eeuwige volmaakte leven zorgen als HIJ niet almachtig is.
Want dan zou HIJ de menselijke chaos nooit kunnen overwinnen, met daarmee als resultaat dat er nooit een eeuwig en volmaakt leven komt.

Conclusie, GOD bestaat en is druk aan het werk om voor iedereen die dat wil een eeuwig en volmaakt leven te bereiden

[Verwijderd]

Beste Aleksandra,

Is "God moet nog geboren worden" een gedicht?
Is het bedoeld als persoonlijke artistieke expressie, of als een filosofie?

Mede-forumleden behandelen het als filosofie en jouw reacties daarop gaan ook in die richting. Dus zie ik het ook als zodanig. Ik tracht mijn reactie aan jouw stijl aan te passen.

Een discussie over "niets" hebben we hier al eerder gehad.
Is er zoiets als "niets"? Mijn conclusie is: "nee". Waar niets is, zijn geen ideeën. Daar waar mensen ideeën hebben, daar is iets.
Is er ooit "niets" geweest? Alweer is mijn conclusie: "nee". Uit niets ontstaat nooit iets. Daar waar iets ontstaan is, daar is altijd iets geweest. Misschien was dat een onzichtbaar iets, maar het was niet niets.
Zal er ooit "niets" zijn? Voor de derde keer zeg ik: "nee". Uit iets kan nooit niets ontstaan. Daar waar iets is geweest kan dat nooit geheel verdwijnen totdat er niets over is.

Dat wat waarde vertegenwoordigt is iets. Niets heeft geen waarde.
Op jouw persoonlijke denkbeeldige vlak kun je wel een waarde toekennen aan "niets". Maar dat wil niet zeggen dat "niets" die waarde werkelijk heeft.

Het "onbestaande iets" is niet hetzelfde als "niets". Een "onbestaand iets" is iets dat alleen in iemands verbeelding (fantasie) bestaat, maar niet in werkelijkheid. Een "onbestaand iets" kan voor de bedenker een heel grote waarde vertegenwoordigen.
"Niets" is echter geen bedenksel, het is een realiteit. Het vertegenwoordigt "de afwezigheid van alles". Hoewel het een realiteit is, is er nergens niets. Overal is iets. "Niets" is geen bestaansvorm. Het is reëel, maar het bestaat niet.

Het "onbestaande iets" is niet alomtegenwoordig. Het bestaat alleen in de fantasie van de bedenker. Het sterft als de bedenker sterft en is dus niet eeuwig.
Het "niets" vertegenwoordigt voor eeuwig en overal de "afwezigheid van iets". Het is echter niet alomtegenwoordig. "Niets" is nergens.
"Niets" en "onbestaand iets", deze twee zijn totaal verschillend en vallen nooit samen.

De reactie van het samenvallen in jouw denkbeeldige wereld van het "niets" met het "onbestaande iets" beschrijf jij als zowel een implosie als een explosie. Als er een "onbestaand iets" implodeert terwijl er "niets" explodeert, dan is het gevolg daarvan de afwezigheid van enig effect. Het "onbestaande iets", dat alleen in jouw denkwereld bestond, is ingestort, vernietigd en een explosie van "niets" is een totaal afwezige explosie.

Het gevolg is dus niet de "geboorte van iets". Er is totaal geen gevolg, geen effect. Er ontstaat geen "iets van waarde" en er ontstaat ook geen "chaos".

Chaos is iets. Iets met een doelloze aard. Geen doel en geen richting, ook geen ondergang. Wel voortdurende zelfverandering, maar geen zelfvernietiging. Chaos blijft chaos, maar verandert voortdurend. Chaos vernietigt zichzelf niet.
Chaos keert nooit weer terug tot een eerdere toestand, ook niet tot de begintoestand. Chaos blijft zichzelf voortdurend veranderen. Anders was het geen chaos.

Chaos is een toestand. Het is geen denkwijze. Het is geen wet. Chaos is de afwezigheid van wet. De afwezigheid van een denkwijze.
Chaos is niet "niets". "Niets" is geen chaos. "Niets" is totale afwezigheid van iets, ook van chaos.

Chaos kan in een mens bestaan. Mensen kunnen in chaos leven.
Harmonie kan in een mens bestaan. Mensen kunnen in harmonie leven.

Een mens kan zichzelf veranderen. Een mens kan zichzelf vernietigen. Een mens die zichzelf vernietigt is (geestelijk) zwak. Een mens die zich door anderen laat veranderen of vernietigen is ook zwak.
De mensheid leeft momenteel in een chaotische toestand. De mens in het algemeen is zwak en niet in staat om zichzelf te veranderen. Evenmin is de mens in staat de chaotische toestand teniet te doen. De mens is niet in staat om een evenwichtstoestand te creëren.

Wie kan een harmonische toestand creëren? God kan harmonie creëren.
Een mens die zichzelf verandert, die zijn toestand verandert van chaos naar harmonie, is (geestelijk) sterk. Waar vindt een mens de kracht om de chaos in zichzelf te veranderen in harmonie? Die kracht is te vinden bij God.

God is er. God is de Schepper, die bezig is de chaotische toestand teniet te doen en te vervangen door harmonie.
Een creatie is er niet van het ene moment op het andere. God is ermee doende.
Als God nog niet geboren zou zijn, dan zou er niets zijn. Zonder Schepper bestaat er geen schepping.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 16 november 2002 @ 21:15:
Beste Aleksandra,

....

Een vraag die ik me stel is de volgende :
Stel dat alle gebeurtenissen zich op het denkbeeldige vlak afspelen, en dat er buiten deze denkbeeldige realiteit geen enkel andere realiteit zou zijn.
Dan heeft men toch ook een realiteit, en alles en iedereen die in die denkbeeldige realiteit gevangen zit zou dit als een realiteit ervaren.

Een moeilijkheid waarmee wij zitten is het feit dat onze realiteit er zo solide uit ziet. Er zijn voor ons dan duidelijk krachten en machten. Grootheden en verschillen.

Vanuit ons standpunt lijkt de tijd een doorlopend gegeven. Maar het zou best kunnen dat de tijdslijn bv. na 10 seconden onderbroken wordt om dan na 30 seconden gewoon weer verder te gaan. Is er werkelijk opeenvolging of ervaren onze hersenen enkel die opeenvolging ?

Of neem nu bv. de grootte van ons heelal.
Stel dat het heelal niet oneindig groot is. Dus dat het wel een bepaalde omvang zou hebben.
Maar kun jij dan zeggen hoe groot het heelal dan werkelijk is ?
Zelfs al zou ik zeggen 40 miljard lichtjaar dan nog weet ik niet hoe groot het heelal is. Want het referentiepunt om die grootte van het heelal te bepalen zit in het heelal zelf. En het enige dat ik weet dat is dat het x-maal groter is dan mijn referentiepunt.

Wat ik wil zeggen is dat de realiteit ook datgene is waar wij in gevangen zit.

Nu zeg jij dat niets geen waarde kan hebben.
Maar als je naar onze taal kijkt dan bestaat het woord niets wel degelijk uit karakters en het getal nul is ook een cijfer. En op het vlak van definities heeft niets ook een definitie.
Je hebt totaal gelijk wanneer je zegt dat niets geen zichtbaar beeld heeft, we kunnen het ons niet voorstellen, we kunnen het grijpen of vatten. Maar we kunnen het wel definiëren en benoemen.

Is mijn denken volledig absurd ?
Zover ik weet hebben de vorige duizenden jaren de mensen het idee gehad dat onze stoffelijke werkelijkheid uit de onstoffelijke werkelijkheid is ontstaan.

Ik ga misschien verder dan anderen door te zeggen: het begon bij niets.

Stel jezelf eens de vraag : hoe is het mogelijk dat er iets kon ontstaan. En als je daar god voor nodig hebt. Hoe is het mogelijk dat er god kon ontstaan.

En toen dacht ik, maar misschien is er wel helemaal geen iets ontstaan. Als alle gebeurtenissen zich in een denkbeeldige realiteit afspelen.
Als alle gebeurtenissen zich in het niets afspelen.

Wij zien normaal altijd iets als de kracht en het niets als de afwezigheid van die kracht.
Maar als we ons in het niets zouden bevinden dat zou niets de realiteit zijn en wij het afwezige van die realiteit.

Als niets de realiteit is. Dan wij zijn wij het niets voor het niets.

Afkomen met vastgeroeste opvattingen zijn toch geen weerlegging.

Ok, Ok je hebt gelijk dat er nog geen bewijs is.

Voor mezelf zijn er verschillende argumenten waardoor ik het idee niet in de prullemand gooi.

1. Het bestaan van causaliteit. Een causale realiteit kan naar mijn inziens alleen bestaan omdat de oorsprong van die realiteit bij het niets ligt.
2.De wet van de sterkste.
onze realiteit is niet gebaseerd op eerlijkheid of rechtvaardigheid (wat dit ook moge wezen.) maar puur de wet van de sterkste.
Dit gegeven maakt onze realiteit voor een stuk doelloos maar niet richtingloos.
3. Elke verandering is steeds een zelftransformatie.
Hoewel we onszelf graag als onafhankelijk willen zien, is dit een onhoudbare gedachte, zelfs het begrip ik, is onhoudbaar en moeten we als we over ik spreken eigenlijk over wij spreken.

4. de wet van behoudt van energie.
Ik zie het niets als een constante (een onveranderlijke grootheid). Omdat ik ons bestaan gerelateerd zie aan die constante kan de totale energie van het iets nooit groter zijn dan de waarde van die constante.


Is het eigenlijk te bewijzen.
Ik denk dat makkelijk te bewijzen moet zijn. Want het pad dat het leven volgt moet vrij voorspelbaar zijn als het idee korrekt is.

Ik voorspel ruwweg dat het eindresultaat van het bestaan een harmonieuze iktoestand zal zijn. Een harmonieuze iktoestand van het heelal.
Eén van de vele toestanden waarin het heelal (of het niets) zich kan in bevinden. Maar het is wel logisch dat dit de eindtoestand is want de andere toestanden zullen zichzelf altijd vernietigen.

En god moet nog geboren worden ?

Een beetje symboliek mag toch ook hé.
Staat er niet in de bijbel : wij zijn allemaal geroepen voor de maaltijd van de heer, en mij lijkt het logisch dat dit de innerlijke vrede is, de innerlijke harmonie, en dat die vrede en harmonie nooit een iktoestand is maar een wijtoestand.
Het idee indachtig. JAWIJ zijn god.

en de hoogste toestand waar wij in kunnen verkeren is de innerlijke vrede, de harmonie.
En die toestand moet nog komen.
Vandaar god moet nog geboren worden. God als symbool voor het volmaakte, de eindbestemming.

[Fish]

diiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeep ....... wow ... concreet zonder alles boven gelzen te hebben

Als hij nog geboren moet worden hoe kan hij de wereld dan hebben geschapen ?

kip en ei verhaal
God en wereld verhaal ?

(atheist)

[Verwijderd]

fish schreef op 18 november 2002 @ 00:59:
diiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeep ....... wow ... concreet zonder alles boven gelzen te hebben

Als hij nog geboren moet worden hoe kan hij de wereld dan hebben geschapen ?

kip en ei verhaal
God en wereld verhaal ?

(atheist)

1. God is niet hij maar god is wij.
2. Het woord god gebruik ik hier in een symbolische betekenis, namelijk als verwijzing naar het volmaakte, het afgeronde geheel, de eindbestemming, de verlossingstoestand.

3. Mijn verhaal komt er ook op neer dat wanneer de begintoestand het niets is, en deze toestand zich vrijelijk kan ontwikkelen dat men automatisch als eindtoestand harmonie krijgt.

Dit is volgens mij logisch.
Ik zie het zo.

niets>>CHAOS >>>ineenstorting>>>niets>>>CHAOS>>>ineenstorting>>niets>>CHAOS>>harmonie

Na de harmonie is de cyclus doorbroken, de harmonieuze toestand blijft dan voortduren.

4. Dat dit gebeuren zich volledig in het denkbeeldige afspeelt en dus in feite niet plaatsvindt maakt niet uit want gevangen in een illusie (de illusie van niets) ervaart men dit toch als de werkelijkheid.

Je kunt jezelf ook afvragen, om een echte werkelijkheid te scheppen heb je kracht, energie nodig, maar wat heb je nodig om een illusionaire werkelijkheid te scheppen ?

Verbeeldingskracht.

En waar vinden de gebeurtenissen plaats die zich afspelen in de verbeelding.
Toch enkel op het denkbeeldige vlak.
En bestaat het denkbeeldige vlak ?
Als we ons in het niets bevinden is het zelfs nog minder dan niets want in die toestand is niets de realiteit.

En ik zeg: in dat geval heeft het niets een waarde, namelijk de denkbeeldige teller REALITEIT staat in dat geval op ja.
en de denkbeeldige teller REALITEIT staat in dat geval bij iets op neen.

[BOCmetalhead]

dat zal niet gebeuren... there is no god! look around and you know!

[Verwijderd]

Alexandra probeert een nieuwe kijk te geven op de werkelijheid en van daar uit een kijk op
God.

Ik denk dat dat het paard achter de wagen spannen is. Eigenlijk is dat dezelfde weg is die de wetenschap ook bewandelt. Verklaar de de dingen op basis van onze kennis van de realiteit. Zo wordt de mens gedefinieerd als een verzameling deeljes en chemische processen. In dit model is geen God nodig.

Voor een filosfische benadering van de realiteit is dit model ongeschikt. Waarom? Omdat de werkelijkheid een produkt is van ons bewustzijn. De werkelijkheid bestaat alleen maar dankzij ons bewustzijn, om precies te zijn dankzij ons gezamelijk bewustzijn. Ons bewustzijn creert het beeld van de realiteit. Het is daarom ook fout om de realiteit te zien als iets dat los van ons bewustzijn staat en ons bewustzijn schept.

De interactie tussen verschillende bewustzijnen schept de illusie van eeen realiteit. De realiteit is het gemeenschappelijke protocol waarmee verschillende bewustzijnen informatie uitwisselen. De realiteit en het bewustzijn zelf blijven ongrijpbaar. Het heeft geen zin om steeds andere visies op de realiteit te ontwikkelen, want meer dan een set afspraken is het niet.

Twee dingen zijn slecht fundamenteel. Het bewustzijn en interactie met andere bewustzijnen. Onze protocollen worden steeds ingewikkelder, maar alle kennis die wij verzamelen, blijft gebaseerd op consensus. Er bestaat natuurlijk wel een omgeving buiten ons bewustzijn met verbanden, maar wij plakken daar de beelden op die komen uit ons bewustzijn. Van werkelijke inzicht in deze omgeving kan daarom nooit sprake zijn.

[Verwijderd]

oh my God!!! het gaat dus nergens over....

Alles is chaotisch, totdat je het snapt
Alles is onbegrijpelijk totdat je het begrijpt
Alles is anders, todat het een deel van jezelf wordt.

Waneer je jezelf niet begrijpt, dat lijkt het geen onderdeel van jezelf uit te maken; een niet te snappen chaos.

Het enige wat bestaat, is hetgeen wat je kunt zien (niet alleen met de ogen!)
Wat je niet ziet (of bedenkt), dat is er niet.

Het niets bestaat niet, tenzij je er naar kijkt... en dan zul je zien dat het niet(s) bestaat.


"De volgorde van de zelfverandering wordt bepaald door de wet van de sterkste"

da's altijd zo ja: alleen denk ik zelf dat "het sterkste" eigenlijk het sterkste verlangen is.


Heb je het over chaos, dan heb je het over fractals (beetje orde in de ellende).
Heb je het over fractals en het universum; dan is iedereen een stukje universum.
Als iedereen een stukje universum is, dan kun je het universum zien wanneer je naar jezelf kijkt.

Dus kijk eens naar je zelf hoe je bijvoorbeeld loopt te puzzelen met puzelstukjes.
In het begin kun je het niet, is het maar vaag en chaotisch.
Je probeert wat, en als het niet lukt dan gooi je alles door elkaar, en begin je opnieuw.
Op het moment dat je het door krijgt, ga je door. En maak je hem af.
Tenzij het niet klopt: dan maak je een keuze. "Verander ik een deel, of gooi ik weer alles door elkaar?".
Totdat de stukjes perfect inelkaar past...

Als je God vergelijkt met een Rubic-kubus, dan was dat ding bij aankoop gaaf en compleet.
Maar daar is geen lol aan te beleven.
Dus hussel je de boel door elkaar, totdat je er moe van wordt.
Stop je er een beetje aandacht in, dan los je hem op.
Zodat'ie uiteindelijk (misschien wel na jaren) weer compleet opgelost is.


Moet God nog geboren worden?
Bij jou wel blijkbaar Aleksandra. Vooral als je met (het) Niets bezig bent.
Je geeft niet voor Niets de waarde 0 aan het Niets... het is een circelredenatie die lijdt tot niets.. Trouwens in den beginne van ons schrijven was het een punt.

De wereld van definities? hmm: De Fini Niets Niet?


Persoonlijk zie ik God als het Universum, en (net wat je zegt) wij zijn er een onderdeel van.
Maar ik zie ook dat het in een staat verkeerd van constante creatie... dus: hoezo nog geboren worden? God wordt naar mijn inziens bij elk gedachten moment opnieuw gecreëerd (of opnieuw geboren voor mijn part).

dus Tip: wees creatief, kan jou het schelen... het kan in iedergeval geen Kwaad (beetje verwijzing naar een oudbollige calvanistische uitdrukking: "de Leegte is des Duivels oorkussen")

kortweg:

Chaos is leuk... dan gebeurd er tenminste wat
Chaos is mooi... dan leverd mooie (fractal) plaatjes op
Chaos is creatief... dan ontdek je weer wat anders

Het niets is enkel nodig om ruimte te geven aan veranderingen!



^{(What's the point? Niets?)}

[Verwijderd]

Een vraag die ik me stel is de volgende :
Stel dat alle gebeurtenissen zich op het denkbeeldige vlak afspelen, en dat er buiten deze denkbeeldige realiteit geen enkel andere realiteit zou zijn.
Dan heeft men toch ook een realiteit, en alles en iedereen die in die denkbeeldige realiteit gevangen zit zou dit als een realiteit ervaren.

Dat is een geloof. Er zijn boeddhisten die er vanuit gaan dat alles denkbeeldig is, dat er geen realiteit is. Ik ben geen boeddhist. Ik ga er vanuit dat de realiteit reëel is. Die realiteit wordt wel door ieder mens "ingekleurd" met eigen denkbeelden.

Er zijn voor ons dan duidelijk krachten en machten. Grootheden en verschillen.

Doordat elk mens eigen denkbeelden heeft, ziet hij de "krachten en machten", de "grootheden" verschillend. Wat voor de ene mens "van groot belang" schijnt, kan voor een ander "totaal onbelangrijk" schijnen. Toch hebben beide gelijk … gezien vanuit hun eigen standpunt.

Als je "niets" niet beziet als "de afwezigheid van alles", maar als "de waarde 0", dan heeft het een waarde. Als je als een woord ziet, dan heeft het vijf letters, vijf verschillende letters nog wel en dan kun je het ook nog etymologisch bezien als een woord dat is ontstaan uit een samentrekking van "niet iets".

Je vraagt ook nog: hoe kon God ontstaan? Ik denk dat God nooit is ontstaan, dat Hij er altijd al was en ook altijd zal blijven. Als je zo over "de waarde van niets" kunt denken als jij, dan kun je je toch ook wel indenken dat er iets zou kunnen bestaan dat er "nooit niet is".
Je noemt ook ergens de "wet van behoud van energie". Als je daar van uit gaat, dan moet je wel aanvaarden dat er "altijd iets" was/is/zal zijn. Dat "iets" is energie, God is (de bron van) dynamische energie (zie Jesaja 40:26).

Vrede en harmonie is inderdaad een wij-toestand. Het is alleen mogelijk als een interactie tussen meerdere (alle) personen.
Die harmonische toestand, vrede, is iets dat God schept. God is niet de (eind)toestand, maar de veroorzaker ervan. God is niet "wij", maar de schepper van ons en van het "wij-gevoel". JHVH, Gods naam in het oud-Hebreeuws, uitgesproken als Jahweh of Jehovah, betekent zoiets als "ik zal veroorzaken dat het zo wordt".

Voor mij is God geen "symbool", maar een realiteit (zie begin van deze reactie).

Maar voordat God voor mij een realiteit kon worden zijn er heel wat gedachten door m'n hoofd gegaan. Creatief denken kan nooit kwaad. Niet nadenken kan veel meer kwaad.

[GoodspeeD]

Je probeert iets wat niet te bevatten is met onze huidige wetenschap te bevatten met juist die huidige wetenschap.

[Verwijderd]

"Omdat god de belichaming is van het volmaakte, het eeuwige leven wil concludeer ik dat god nog moet geboren worden."

Wie zegt trouwens dat het leven op dit moment onvolmaakt is?


Ik zie veel mensen in mijn omgeving die momenteel in de stress zitten (meer dan anders).
Ik zie veel politieke leiders op hun snufferd gaan (Nederland/Amerika/Midden oosten etc)

Dit is inderdaad niet een wenselijke situatie, en geeft ook niet altijd een gevoel van liefde, vrede en zaligheid.

Maar wat is volmaakt, wat is goed, wat is volledigheid?

Ik denk zelf dat alle aspecten bijdragen aan de volledigheid en dus ook de volmaaktheid.
Over de mensheid kun je eindeloos door discusiëren maar we worden wel in staat gesteld om te zien, te leren, te veranderen te re-creëeren etc.
Soms gaat dit gepaard met een boel ellende. Maar het is juist een hele overwinning en vreugde als je daar boven uit kunt stijgen.
Wat heb je aan goede, zorgzame, lieve mensen als er geen ellende meer zou zijn. Hoe vervelend het ook klinkt; ze bestaan juist bij gratie van de ellende van anderen. Wanneer iedereen goed, lief en zorgzaam zou zijn, dan zou het niet eens meer opvallen....

De volmaaktheid zit hem volgens mij meer in de volledigheid, dan een schijnbaar perfecte vredigheid. Zo kun je ook afvragen waarom sommige zonnen exploderen... waarom gaan ze dood? Filosofisch zou ik zeggen dat ze juist perfectie hebben bereikt. Natuurkundig zeg ik dat het bullshit is omdat juist het evenwicht is verstoord.

En vraag je dan af: wat leeft er meer? Iets wat statisch, orderlijk, inactief en onveranderlijk is? of iets wat dynamisch, chaotisch, actief en veranderlijk is?
En vervolgens: wat is het eeuwige leven...
Dat moet dan (volgens mij) toch wel de voortdurende chaos zijn (ondanks de ups en downs)


Het feit dat we denken dat we van God (en misschien van alleman) verlaten voelen, heeft meer te maken met de interpretatie van de wereld en de manier waarop we ons openstellen of juist afsluiten.

Hoewel Imbo heel lovend over God spreekt, heeft ook hij heel wat gedachten moeten hebben. Het was er niet ineens, het moet (volgens mij) een vrij intensief proces zijn geweest. Zeer waarschijnlijk heeft dit meer te maken met het openstellen dan het feit dat God er wel of niet is.
Op het moment dat je het ziet of ervaart, dan weet je ook dat het er altijd al geweest is.

_{Misschien is dat juist wel het geboorte moment van God waar je op doelt?}

[spacy]

onze kennis van deze werkelijkheid (massa en tijd om ons heen) is te beperkt om te kunnen begrijpen hoe de tijd en massa van een hogere dimensie in elkaar steekt.

waar God, of een begin van een schepping/oerknal dus weg komt zal een raadsel blijven tot we de werkelijkheid om ons heen zullen begrijpen.
de eerste is uit een hogere werkelijkheid dus dat zullen we nooit begrijpen,
de 2en zijn uit onze eigen werkelijkheid en daarom dus nog enigzins te verklaren.

tja wat zijn we weer lekker filosofisch bezig

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 16 November 2002 @ 18:36:
[...]


wat een conclusie, dus omdat er chaos heerst kan GOD niet bestaan.
daarmee implicerend dat GOD niet sterker is dan onze menselijke chaos,
hoe kan HIJ dan voor het eeuwige volmaakte leven zorgen als HIJ niet almachtig is.
Want dan zou HIJ de menselijke chaos nooit kunnen overwinnen, met daarmee als resultaat dat er nooit een eeuwig en volmaakt leven komt.

Conclusie, GOD bestaat en is druk aan het werk om voor iedereen die dat wil een eeuwig en volmaakt leven te bereiden

Natuurlijk kan jou godsbeeld sterker zijn dan onze menselijke chaos.

Maar jou visie is anders. Jij ziet een god die jou schept.

Ik zie een god die zichzelf schept.

Ooit zal ik zijn : hetgeen god overwonnen heeft.
Ooit zal ik zijn : god die zichzelf overwonnen heeft.

[Verwijderd]

Daar ben ik het mee eens.

Het vervelende is echter wel dat er meestal op verschillende niveaus wordt gepraat.
En dat is meestal best verwarrend met zulke discussies.

De niveaus zoals ik ze zie: (zal vastwel voor iedereen anders zijn)

Aards niveau: Wat een ellende om me heen, waar blijft die God?
Filosofisch niveau: Ik ben dus ik besta, ik leef dus ik verander.
Spiritueel niveau: Ik leven om te leren; het is één mega groei proces.
Etherisch niveau: We leven om te zijn; allen komen uit één.
Esotherisch niveau: éénheid in ruimte, éénheid in tijd, éénheid in zijn.

Elk niveau is niet perse beter of slechter vanuit mijn perspectief gezien.
Maar soms kunnen ze behoorlijk tegenstrijdig zijn....