[dilemma] er wel of niet mee bezig zijn

[JdM]

In mijn situatie is het zo, dat in mijn verleden ik nogal eens wat heb weggedrukt, wie niet zul je zeggen. We maken ons er denk ik allemaal wel schuldig aan, zowel over ernstige zaken (scheidingen van ouders bijvoorbeeld) , als over minder ernstige zaken (als ik nou geleerd had voor dat examen , dan was ik wél geslaagd). Het zijn de minder leuke dingen die je wegdrukt en waar je niet over nadenkt of over na wíl denken om daarvoor in de plaats een fijn gevoel te krijgen in plaats van te moeten piekeren over de dagelijkse beslommeringen die je als mens te verduren hebt.
Dat brengt je in de problemen, onherroepelijk.
Nu is het in mijn situatie ook zo, dat ik met andere zaken, weer heel erg kan bezig zijn, zó erg dat het mijn leven gaat beheersen in negatieve zin (extreem lang piekeren,of die pillen die ik vroeger slikte inderdaad debet zijn aan het ontbreken van een fatsoenlijk vermogen om dingen te kunnen onthouden) , terwijl dat allemaal zaken zijn waar ik in feite weinig of niks aan verander door er alleen maar aan te denken.

Deze hele bovengenoemde situatie veroorzaakt bij mij enerzijds de angst om dingen te veel weg te stoppen en daardoor in problemen te raken en anderszijds de angst om juist weer teveel over zaken na te denken waar ik eigenlijk toch niets mee verander door er alleen over na te denken.

Dit veroorzaakt bij mij een gevoel van onrust, ik zie af en toe iemand op zijn gemak door de straat lopen terwijl ie bijvoorbeeld de hond uitlaat en dan denk ik : hoe kan iemand zo relaxed met zijn leven bezig zijn , zo ongejaagd en, zo lijkt het, probleemloos.

Nu vraag ik me af hoe anderen deze dilemma's ervaren en oplossen,
ik ben persoonlijk wel anders geweest, onbezorgd>alles is goed>ik red me wel, maar naarmate ik opgroei worden mijn problemen voor mijn gevoel zwaarder en beangstigender, in de zin van :ik kan het zélf niet meer alleen oplossen.
Je begrijpt dat mijn toekomst daardoor een steeds donkerdere wolk wordt.
Ik wordt er af en toe ook wel een beetje depressed van, ik ben geen depressieveling, maar ik ben bang dat dat wel eens zou kunnen gaan gebeuren in de toekomst grotendeels door mijn angst om op een verkeerde manier met mijn problemen bezig te zijn, áls iemand dit herkend dan ben ik benieuwd hoe je met deze dilemma's omgaat.

[Verwijderd]

Je moet je minder zorgen maken. Het is bij jouw zelfs al zo erg dat je, je zorgen maakt of je, je te weinig of teveel zorgen maakt. Ik heb ook wel eens momenten waarbij ik denk dat als bepaalde dingen in mijn verleden anders waren gegaan ik veel anders was geweest. Vaak is zorgen maken niet nuttig en dus kun je het beter niet doen. Als je denkt dat je dit niet zelf op kunt lossen dan zou ik hulp zoeken.

[ Voor 0% gewijzigd door Verwijderd op 09-11-2002 15:48 . Reden: spelling ]

[JdM]

Verwijderd schreef op 09 november 2002 @ 15:48:
Je moet je minder zorgen maken.[...] .

Dat is het probleem niet , ik moet me alleen meer zorgen maken over dingen die belangrijk genoeg zijn.
Het "minder zorgen maken" heeft geen vruchten afgeworpen in het verleden, ik heb ook niet de keuze, je maakt je zorgen of niet ,daar verander je vrij weinig aan.
Iemand zei eens tegen me; ,je moet eens niet zoveel denken' ik wil ze dat wel eens tegen een filosoof zien zeggen (die gaat meteen beredeneren waarom die vraag juist nu gesteld wordt ) , Mij gaat het er niet over dat ik denk maar wat ik denk, zo ook dus met mijn zorgen, ik moet over mijn zorgen denken , ik ben een verantwoordelijk ingesteld persoon, de vraag is enkel : hoe doe ik dit rationeel en in ruste of moet ik daarvoor toch bij iemand anders in leer gaan.

[Verwijderd]

Ik denk dan dat je toch zelf tot het besef zult moeten komen over hoe je over je zorgen moet denken. Ik ben zelf ook iemand die veel denkt over problemen. In tegenstelling tot veel mensen tegenwoordig denk ik vaak teveel voor ik iets doe. Ik ben van mening dat het leven geen doel heeft en dat er eigenlijk niet zoiets is als goed en kwaad. Toch kan ik mijn leven zelf een doel geven en probeer ik ook goed te leven. Ik blijf er rustig onder en leef normaal door.

[xentric]

Radian schreef op 09 november 2002 @ 12:27:
Een heel stuk...

Allereerst een vraag, waren die "pilletjes" die jij slikte medicijnen of waren het xtc, speed of andere genotsmiddelen?

Jij stelt dat je geheugen aangetast is, en dat is iets wat ik in mijn vriendenkring ook heel sterk herken. Maar onze mening is dat dat puur door het blowen komt. Als jij amphetaminen hebt geslikt denk ik dat die depressieve buien daardoor komen, en je kan zelfs chronisch depressief worden van die zooi als je er gevoelig voor bent.

(pas op, wat hierna staat is een mogelijke diagnose maar opgesteld door mijzelf, en ik kan alleen uit de ervaringen putten die ik in mijn vriendengroep heb beleefd. Zie het dus niet als een professionele diagnose, ik kan er compleet naast zitten en ik ga uit van de aanname dat jij amphetaminen slikte.)

De manier waarop jij piekert over kleine problemen lijkt een beetje neurotisch. Je voortdurend bezighouden met kleine onbelangrijke details/probleempjes en angst hebben dat die problemen een groot struikelblok voor je gaan worden. Amphetaminen kunnen psychoses opwekken en iemand kan zelfs langere tijd "in een trip blijven hangen". Dit kan zo licht zijn dat je nergens last van hebt, maar het kan ook heviger zijn of in vlagen terugkomen.

Amphetaminen halen ook je serotonine en dopamine huishouding in je lichaam overhoop wat tot gevolg kan hebben dat je je depressief voelt. Als je langere tijd gebruikt heb (en die tijdmaat verschilt ook nog eens per persoon) dan kan het zijn dat je natuurlijke aanmaak van deze stoffen beschadigd of verstoord raakt waardoor je je langere tijd down of depressief gaat voelen. En dat heeft als gevolg dat je nog minder "buffer" overhebt om het leven (dat vol zit met kleine en grotere problemen) aan te kunnen. Je gaat je steeds angstigeren ellendiger voelen. Deze visieuze cirkel kan je doorbreken met de hulp van je huisarts!

Als jij eerlijk (niets om je voor te schamen, en hij heeft zwijgplicht) tegen jouw huisarts verteld wat en hoeveel je gebruikt hebt, vervolgens jouw problemen verteld zoals jouw angsten, het piekeren, het depressief voelen en hoevaak of wanneer je daar last van hebt... dan weet ik zeker dat hij jou de juiste hulp kan bieden.

Hij kan je medicijnen voorschrijven die jouw lichamelijke chemische balans weer een beetje op orde brengt, en als dat nodig is zelfs een paar gesprekken met een psycho-terapeut om je weer tot rust te brengen of om bepaalde denkpatronen te onderbreken. En omdat jij je problemen goed kan verwoorden en voor een grote groep durft te gooien, denk ik dat het allemaal best mee valt. Maar ik zou er zeker even met een deskundige zoals jouw huisarts over praten!

Nogmaals, het bovenstaande gaat uit van de aanname dat die "pilletjes" genotsmiddelen zoals amphetaminen waren. Dus als dat niet het geval is dan mag je snel weer vergeten wat ik heb getypt.

[JdM]

xentric schreef op 09 November 2002 @ 18:35:
[...]
Allereerst een vraag, waren die "pilletjes" die jij slikte medicijnen of waren het xtc, speed of andere genotsmiddelen?
[.....]
.

Yup, xtc enzo.
Maar dat is wel 3 jaar geleden ondertussen, ik ben "cold turkey" gestopt, zonder omwegen, ook veel andere zooi gebruikt en ik kan erin komen dat je denkt aan een neurose , ik zit zelf ook wel eens analyserend op mezelf te denken aan een beginnende psychose, ik weet eerlijk gezegd de preciese betekenis van beide niet (ff googlen dalijk) . Ik héb al eens ooit op eigen beweging psychologische gesprekken gehad , en dat hielp toen wel even voor de rust in mij.
Mischien is het idd. wel goed om eens bij een huisarts langs te gaan , alhoewel ik het toch wel heftig vind dat het na 3(!) jaar nog steeds merkbaar is (inderdaad , ik heb véél (lees enorm veel) gebruikt).
Dat geheugenprobleem is een ontdekking die pas gedaan is, en komt veel voor bij ex-xtc gebruikers, van blowen wordt je wel lam in je hoofd (ook veel gedaan) , maar echt blijvend geheugenverlies ervan lijden, is mij niet bekend. De meesten worden weer de oude als ze stoppen met blowen.
Hoe is het in jou vriendenkring dan? Zijn er gasten mee geholpen door naar de huisarts te gaan?

[Verwijderd]

Radian, je schrijft:

... Nu is het in mijn situatie ook zo, dat ik met andere zaken, weer heel erg kan bezig zijn, zó erg dat het mijn leven gaat beheersen in negatieve zin (extreem lang piekeren ... Deze hele bovengenoemde situatie veroorzaakt bij mij enerzijds de angst om dingen te veel weg te stoppen en daardoor in problemen te raken en anderszijds de angst om juist weer teveel over zaken na te denken waar ik eigenlijk toch niets mee verander door er alleen over na te denken. Dit veroorzaakt bij mij een gevoel van onrust. ...

Ten eerste kan ik je vertellen dat ik ook van die momenten (van te lang en intens piekeren) heb gehad en nu nog soms, maar veel minder vaak. Als ik uit mijn eigen ervaring spreek heb ik de volgende dingen geleerd om hier beter mee om te gaan.

1 - De eerste stap is bewustwording van het feit dat je dit doet (te lang en waarschijnlijk te intensief piekeren, zonder er werkelijk iets mee te 'doen') en het je leven in de negatieve zin beheerst. Elke keer als je merkt dat het weer zover is, kun je - voordat je erdoor beheerst wordt - het beste besluiten er even niet meer mee bezig te zijn en iets anders te gaan doen, iets dat veel goede en ontspannende afleiding biedt.

2 - Je kunt je afvragen waar dit vandaan komt. Meestal blijkt het te gaan om dingen in het verleden waar je destijds niet de (voor jou) juiste/gewenste respons op hebt kunnen geven, dingen die anders zijn gelopen dan je gewenst had. Het kan zijn dat je hieruit een frustratie voelt, de frustratie van 'had ik maar...' of 'was ik maar...'. Anderzijds kun je gaan piekeren omdat je meent dat er iets van je verwacht wordt, waar je je eigenlijk niet goed bij voelt of onzeker over voelt. Al voordat je iets hebt gedaan ga je wellicht al minstens 3 stappen verder kijken naar wat de gevolgen kunnen zijn..niet doen!

3 - Het besef dat gedane zaken nu eenmaal geen keer nemen. Probeer de dingen te nemen zoals ze zijn, ga je niet schuldig voelen (nobody's perfect) en kijk niet terug op 'gemiste kansen', maar probeer vooruit te kijken naar 'te winnen' kansen. Gemiste kansen uit het verleden kun je uit leren en daardoor zul je in nieuwe kansen in de toekomst beter weten te benutten.

4 - Een meer gerelativeerde kijk proberen te nemen wat betreft het nemen van beslissingen. Dus niet denken 'ik moet dit en ik moet dat', of 'men verwacht dit van me', maar gewoon iets 'doen' vanuit je eigen gevoel, omdat jij dit wilt of wilt proberen. Wat het resultaat is kom je vanzelf achter en je bent weer een ervaring rijker. Tuurlijk hebben we allemaal ook onze verplichtingen en die maken het er niet altijd leuker op yet the best way to do the things we hate, is to do it with as much pleasure as we can

5 - Niet blijven rondlopen met je gedachten, maar proberen er een uiting aan te geven (proberen je gedachten wat meer in 'de groep' te gooien) of cruciale beslissingen te nemen, zodat je er niet langer meer over hoeft te piekeren en je het achter je kunt laten.

je schrijft

ik moet me alleen meer zorgen maken over dingen die belangrijk genoeg zijn.

Ik denk dat je dan inderdaad meer moet relativeren en beter je prioriteiten moet stellen, want als je je over van alles en nog wat zorgen gaat maken, dan gaat je dat onherroepelijk afremmen voor heel veel leuke dingen die je jezelf niet zou willen ontzeggen! Probeer de dingen waarover je piekert wat beter in hun waarde te schatten en als je er niet uitkomt, nou laat het dan, want je hoeft niet overal uit te komen. Verantwoordelijkheid nemen is niet hetzelfde als je suf piekeren: verantwoordelijkheid nemen is ook prioriteiten stellen. Het lijkt me ook een goed idee om dingen te zoeken die je afleiden van het vele piekeren. Hoeveel mensen zijn er niet ingedut in het leven, doordat het elke dag hetzelfde liedje is (boooring ); een nieuwe uitdaging en veel meer afwisseling kan het verschil al maken!

[JdM]

Verwijderd schreef op 09 November 2002 @ 18:59:


[...]

1- bewust ben ik al , anders schrijf ik het niet , uit therapeutisch oogpunt heb je gelijk.
2- ik weet waar het vandaan komt, en ik heb er vrede mee, ga verder naar 3
3- zie 2
4- relativeren hé? kan ik in het ene goed en in het andere weer minder , ligt ook aan mijn dag (zoals bij iedereen)
5- ik zal es wat vaker spuien hier op GoT

Prioriteiten heb ik al wel leren stellen, ik wet wat goed voor me is, alleen de uiteindelijke uitwerking wil wel eens anders zijn.

Ik geloof dat inderdaad mijn chemische stoffenhuishouding overhoop blíjft liggen en ik maar eens met een arts moet praten.

Laat ik voorop houden dat ik absoluut niet depressief ben, of manisch of allebei, ik heb gewoon af en toe een "dip" , terwijl ik weet dat rationeel gezien alles oké is in principe, maarja je denkt ook wel eens met je gevoel en daar gaat het dan soms fout yousee?

[Opi]

Dit dilemma komt me enigzins bekend voor. Probeer gewoon aan het volgende te denken:
Als je er iets aan kan doen, probeer het dan op te lossen en als je er niets aan kan doen, negeer het dan.

Misschien is het een beetje simpel, als het maar werkt.

[xentric]

Radian schreef op 09 november 2002 @ 18:56:
Mischien is het idd. wel goed om eens bij een huisarts langs te gaan , alhoewel ik het toch wel heftig vind dat het na 3(!) jaar nog steeds merkbaar is (inderdaad , ik heb véél (lees enorm veel) gebruikt).

Je hebt veel kapot gemaakt in je lichaam, daar ben je je van bewust en dat merk je nog steeds aan bijvb. je geheugen. Maar het moeilijke van de psychische problemen is dat het afhankelijk is van zo veel andere factoren. Als jij door een bepaalde gebeurtenis die losstaat van jouw drugsgebruik depressief word, dan kan een piepklein probleempje dat je nooit gemerkt hebt makkelijk opeens een groter probleem voor jou worden. Als je het nooit gevoeld hebt dan zegt dat niet dat het er nooit geweest is. Daarom vind ik die 3 jaar onbelangrijk.

Dat is ook wat ik bedoelde met die "buffer". Iemand die flink depressief is kan inprincipe al helemaal "kapot" zijn vanwege een onbenullig probleem als het niet kunnen openen van de pot pindakaas als hij/zij 's ochtends een boterhammetje wil smeren. Als je energie op is, dan zwiept je van de ene emotionele toestand naar de andere. En waarom!? De problemen die de aanleiding zijn voor die zwiepers zijn onbenullig als je gezond bent en genoeg energie hebt. Maar voor iemand die op zijn laatste eindjes rondloopt, lichamelijk of mentaal, zijn het zeer zware aanslagen op de gemoedstoestand.

Dat geheugenprobleem is een ontdekking die pas gedaan is, en komt veel voor bij ex-xtc gebruikers

Ja daar heb ik wel iets over gelezen

van blowen wordt je wel lam in je hoofd (ook veel gedaan) , maar echt blijvend geheugenverlies ervan lijden, is mij niet bekend. De meesten worden weer de oude als ze stoppen met blowen.

Gelukkig de meeste wel...
Ik blowde heeeel veel, en ik begon pas met xtc te experimenteren toen mijn vrienden al ruim een jaar bezig waren. De aanleiding was dat mijn kleine zussie een pilletje nam en toen dacht ik zoiets als "Tjeezus, als zelfs mijn zusje nu al pillen slikt, dan wil ik ook weten hoe dat voelt." Maar toen was mijn geheugen al naar de knoppen van het blowen. En inderdaad was mijn ambitie, motivatie, concentratie en algemene helderheid ook al zwaar aangetast. Ik heb gelukkig niet veel gebruikt. Wel kilo's wiet dus, maar in totaal nog geen 40 pillen denk ik. Speed was ik na de eerste keer meteen beu, paddo's waren mij te wazig en toen ik mijn geestelijke verslavingsreactie op xtc zag, beloofde ik mijzelf nooit de zwaardere troep als coke en heroine te proberen. Op mijn 19e stopte ik met recreatief pillen slikken en al gauw daarna was ik het blowen beu en stopte ik daar ook mee. Ik vond het heel moeilijk om van de xtc af te blijven, maar mijn opleiding (piloot) was een goede stok achter de deur aangezien je jaarlijks getest wordt op de nodige chemicalien.

Ik heb jaren lang van papiertjes gebruik moeten maken om dingen te onthouden. Totdat ik actief mijn hersens weer ging gebruiken in de studie die ik net achter de rug heb. Ze hebben voor mijn vliegopleiding een psychologisch onderzoek gedaan waarbij ook je mentale capaciteiten werden gemeten. Gematigd positief was de uitslag. Genoeg om mijn opleiding mee te doen, maar ik weet zeker dat mijn slechte geheugen een grote negatieve invloed had op die testjes. Maar ik merk nu dat onthouden veel makkelijker gaat dan voor mijn studie. Het is nog lang niet zoals het ooit geweest is (bijna fotografisch geheugen) maar ik heb nu weer een geheugen waar ik goed mee overweg kan... gelukkig

En ondanks de prijs die ik heb moeten betalen, voornamelijk dat mijn geheugen minder is geworden en dat mijn maag behoorlijk naar de kloten is, heb ik toch ook positieve herinneringen aan die tijd. Ik zie het nog steeds als een eye-opener en als een goede ervaring waardoor ik de dingen die ik in mijn leven meemaak, beter kan relativeren. Het ervaren van andere gemoedstoestanden brengt nou eenmaal stof tot nadenken met zich mee. Een andere kijk op de wereld, of in ieder geval de schijn daarvan. Het was al met al een leerzame ervaring.

Hoe is het in jou vriendenkring dan? Zijn er gasten mee geholpen door naar de huisarts te gaan?

Eentje heeft een poosje hulp gehad omdat hij echt bleef hangen in een trip. Hij had het zelf absoluut niet in de gaten maar we hebben er net zolang op aangedrongen totdat hij uit eigen beweging naar de dokter ging. Hij zag na een paar goede gesprekken met ons in dat hij was veranderd en toen accepteerde hij dus hulp, maar ik heb nog steeds het gevoel dat hij nooit meer de oude zal worden. Hij's gewoon anders... maar wel nog steeds een leuke gast zonder verdere problemen.

Met drie anderen is het slecht gegaan.

Nummer een voelde zich zo alleen toen hij een baan kreeg in de randstad en op zichzelf ging wonen. Hij zocht zijn toevlucht in de heroine en heeft uiteindelijk de helderheid en moed gehad om zijn ouders om hulp te vragen. Deze hebben hem overgehaalt om naar "de Hoop" te gaan. Een christelijk afkickcentrum. En met de goede hulp van de mensen die daar werken is deze vriend helemaal opgeknapt, en hij is tot geloof gekomen. Iets wat hem uiteraard ook goed geholpen heeft om er weer bovenop te komen.

Nummer twee ging ook aan de heroine en draaide al snel door en moest de bak in. Maar na goede medicijnen, therapie en de zorg van zijn familie heeft hij zijn leven weer helemaal op het rechte pad.

Nummer drie is nu echt heroine junk en met alle goede bedoeling van de wereld niks aan te doen totdat hij zelf wil veranderen. Het is overigens wel een levensles voor ons om dit met een vriend te zien gebeuren en de meeste, waaronder ik, hebben het er nog steeds moeilijk mee dat we machteloze toeschouwers zijn.

Jij zit natuurlijk niet in hetzelfde schuitje als deze kerels. Maar ik denk dat er een hoop gedaan kan worden aan de dingen die jij als onprettig en beangstigend ervaart. En mocht de huisarts naar jouw idee te weinig weet hebben van eventuele hulp op dit vlak, dan zijn er legio andere instellingen die regelmatig te maken krijgen met de nare gevolgen van drugsgebruik. Hij zal je toch in iedergeval door moeten kunnen verwijzen naar mensen die er wel verstand van hebben.

[Verwijderd]

Radian schreef op 09 november 2002 @ 16:03:
[...]


Dat is het probleem niet , ik moet me alleen meer zorgen maken over dingen die belangrijk genoeg zijn.
Het "minder zorgen maken" heeft geen vruchten afgeworpen in het verleden, ik heb ook niet de keuze, je maakt je zorgen of niet ,daar verander je vrij weinig aan.
Iemand zei eens tegen me; ,je moet eens niet zoveel denken' ik wil ze dat wel eens tegen een filosoof zien zeggen (die gaat meteen beredeneren waarom die vraag juist nu gesteld wordt ) , Mij gaat het er niet over dat ik denk maar wat ik denk, zo ook dus met mijn zorgen, ik moet over mijn zorgen denken , ik ben een verantwoordelijk ingesteld persoon, de vraag is enkel : hoe doe ik dit rationeel en in ruste of moet ik daarvoor toch bij iemand anders in leer gaan.

Ik heb heel goed nieuws voor jou.Je geraakt nooit of te nimmer van het zorgen maken af.
Het is een essentieel en levensnoodzakelijk proces. Het zorgt voor het geestelijk evenwicht. Het is een noodzakelijk onderdeel van "leren" en draagt bij tot de verwerking van aangrijpende zaken.

Nu kan het inderdaad zo zijn dat je er dreigt aan ten onder te gaan. Dat jou evenwichtsniveau ondanks het noodzakelijke verwerkingsproces aan het dalen is.

Dit kan er op wijzen dat je veel te leren hebt of dat je veel te verwerken hebt.
(En in dat geval is er eigenlijk niets aan de hand en vraagt het enkel wat tijd.)

Nu het zou ook kunnen dat jou levenswijze grote evenwichtsstoornissen (evenwichtslekken) vertoont.

Bv. Een hoge graad van alcohol of drugsmisbruik.
Opgelet tabak of koffie (thee) zijn dan wel sociaal aanvaarde drugs maar tabaksverslaving is ook een verslaving en is ook een evenwichtsstoornis. Het verhoogt bv. paniekaanvallen, angst, woede, paranoia.

Bv. Oververmoeidheid, slaaptekort, onregelmatig leven.
Bv. Eenzijdige voedingsgewoonten. (grote tekorten van bepaalde mineralen en vitaminen roepen diverse klachten op, ook van geestelijke aard. )
Langs de andere kant overdaad schaadt.
Bv. Veel te weinig lichaamsbeweging.
Bv. weinig of geen sociale kontakten

Nu de lijst is ellenlang maar je voelt wel wat ik wil zeggen.
Evenwicht.

Zich zorgen maken is essentieel en levensnoodzakelijk maar bepaalde vormen van zich zorgen maken zijn symptonen van een onevenwichtige levenswijze.

Eigenlijk is de remedie voor de meeste mensen gelijk.
Evenwicht, sport en spel, lachen,lullen,zingen, voldoende slapen, gezond eten en drinken, voldoende inspanningen verlagen het piekerniveau en verlichten de geest.

Maar meestal denken we er zelfs niet aan om die kleine regelties toe te passen we volgen koppig onze eigen recepten en wegen
En als we dan toch koppig onze eigen wegen volgen botsen we zo lang tot dat we eindelijk die kleine regeltjes gaan volgen en dan verdwijnen die o zo grote stoornissen waar geen remedie voor te vinden was als sneeuw voor de zon.

en plots krijgt dat zich zorgen maken een plaats binnen het geheel en het zit daar goed.