menselijke ontwikkeling van intelligentie

[paQ]

_{niet bedoeld als naast-schoenen-loperij}


Laatst stond ik op een beurs eventjes in te zakken. effe een dipje met een hoop gegaap erbij. Ik ga dan zitten staren en nadenken. Ineens bedacht ik me dat ik wat dingetjes had geleerd die dag. Hoe ik bepaalde woorden in het Duits moest vertalen etc etc... gewoon kleine simpele dingetjes. Daarbij ben ik erg veel in contact met allerlei mensen en daar leer ik ook weer veel van. Hoe zij over bepaalde dingen denken en wat voor kijk zij op bepaalde zaken hebben.

Om een lang verhaal kort te maken:
Ik ken nogal wat mensen die (echt niet lullig bedoeld) soms nogal simpel kunnen overkomen. Die niet weten dat het zeewater zout is en dat soort zaken. Maar hoe kan daar nou zo'n grote kloof zijn ontstaan vraag ik me af. Vangen deze mensen niet zo snel zaken op? zou kunnen, maar toch. Als niemand hen ooit verteld dat het zeewater zout is, dan "leer" je dat dus ook niet...

Zou het zo zijn dat je alleen maar kennis kan vergaren doordat andere mensen of media dat jou tonen of vertellen?
Ik bedoel, je kan zelf leren piano spelen, door het gewoon vaak te doen. je leert je dat dan zelf aan. Maar pure kennisvergaring moet je naar mijn mening altijd worden voorgeschoteld. Je kan daar dan weer verder op borduren om je eigen theroriën over zaken te ontwikkelen. Maar volgens mij ontwikkelen sommige mensen geen eigen kennis door na te denken over wat ze geleerd zijn/hebben.

Zijn deze mensen dan dom? of zijn ze minder ontwikkeld? niet intelligent? kun je daar een IQ op meten?

[Verwijderd]

Dat heeft met interesse te maken. Dat de zeewater zout is is dan wel erg extreem, maar veel andere simpele dingen die mensen niet weten is vaak puur omdat er geen interesse is. Een andere oorzaak kan logica zijn, er zijn veel mensen die slecht logisch kunnen denken en niet zelfstandig de link kunnen leggen tussen A en B.

[paQ]

Verwijderd schreef op 28 oktober 2002 @ 23:33:
Dat heeft met interesse te maken. Dat de zeewater zout is is dan wel erg extreem, maar veel andere simpele dingen die mensen niet weten is vaak puur omdat er geen interesse is. Een andere oorzaak kan logica zijn, er zijn veel mensen die slecht logisch kunnen denken en niet zelfstandig de link kunnen leggen tussen A en B.

en van dat zeewater is me dus echt overkomen. Ze liep de zee in, krijgt water in haar mond en trekt een vies, maar vooral vragend gezicht: "bah.... dat is zout"

duizend vraagtekens boven mijn hoofd toen. Iemand van 30 die niet weet dat de zee zout is.

Ik denk wel dat het iets dieper gaat dan zomaar interesse. Interesse is ook iets wat komt met de jaren volgens mij. Volgens mij kan iemand niets interesse in niets hebben. En dat mensen niet makkelijk de link tussen het een en het ander kunnen leggen komt mijns inziens weer doordat ze dus nooit echt diep nadenken over zaken. Ik bedoel niet filosoferen ofzo, maar gewoon bedenken...

En door dat te doen krijg je dan weer meer kennis over zaken die voor de verandering niet (in)direct over materialistische zaken gaan. en dan gaat volgens mij de sneeuwbal rollen. Maar da's mijn theorie.
Wat ik me daarbij dus afvraag is waarom bij veel mensen het nog nieteens is gaan sneeuwen om een klein balletje te maken wat dan getriggerd kan worden...

[Verwijderd]

Hmmm....

Ik denk niet dat het direct met intresses te maken heeft, het is wat al terecht wordt opgemerkt het logisch denken maar, dat is naar mijn idee en ervaringen niet het enige.

Wat mij heel erg opvalt is dat ikzelf wat "hoger" begaafd ben dan mijn broertje die weer vrij zwak begaafd is (en nee hij is niet van de kaasboer ). Hij heeft net als mij heel veel intresse in computers. Hij krijgt het een en ander zeker voor elkaar maar toch moet hij vaak weer dingen vragen. De gein bij hem is dat hij echt onwijs goed met zijn handen is en kan tuinieren als de beste ondanks dat i nog maar 14 jaar is (ik zat op mijn 14e al te programmeren bij wijze van spreken en heb gewoon twee botte linker handen en ben zo lomp als het maar zijn kan )

Ik merk gewoon dat ondanks toch de aanwezige intresse dat niet het heikelpunt is. Het is meer naar mijn idee het korte en het lange termijn geheugen wat zich naar omstandigheden ontwikkeld en de logica en ongetwijveld nog meerdere factoren.

Kortom mijn mening:

Het is erg moeilijk om te bepalen hoe de ontwikkeling van de intelligentie van personen nu daadwerkelijk in elkaar zit omdat er naar mijn idee gewoon te veel factoren zijn waar naar gekeken moet worden. En dan nog denk ik dat je het nooit kan bepalen.........

[Verwijderd]

Kijk uit dat je geen mensen gaat onderschatten. Je kunt wel vinden dat je intelligent bent, maar dat is niet alles wat 'r is op deze wereld. Mensen die niet weten dat zeewater zout is, hebben vast een talent op een ander vlak..

[RawPeanut]

Tuurlijk is het mogelijk om zelf kennis te vergaren, heel simpel: Je loopt door huis, ziet en loshangend stopcontact, loopt erheen, raakt het aan en krijgt een enorme oplawaai. Als niemand je dit ooit verteld heeft dan heb je nu wat zelf geleerd.

Natuurlijk kan je ook voorbeelden erbij halen als Mozart (zelf piano leren spelen), Galilei (aarde is rond, terwijl iedereen dacht dat ie plat was), Einstein (E=MC2, wat niemand wist) kortom kennis kan je zelf vergaren, maar het gaat niet zo snel als dat anderen het aan je vertellen.

[Leutje]

dat van dat zee water is ij ook bekend
hoor ik opeens "gatver das zout"
ok nu woon ik dus aan de zee ik weet niet beter
ik weet wel dat er gewoon veel mensen zijn die voor dat soort dingen geen tijd hebben
wel voor het kopen van lippenstift
of mooie handvaten voor hun brommers
vandaag op mijn werk zeg ik voor de gein
" tjee ik sla 1 politie agent en ik mag venlo niet meer in!"
van de 10 aanwezigen was er 1 die snapte waar ik het over had
de rest maakt zich meer zorgen over hun vriendjes/vriendinnetjes
ook bij de oudere generaties zie ik dat
weten de buren wel dat ik een (vul hier uw dure merk auto in) rij?
en ondertussen niet weten dat er meer als 100 mensen gedood zijn in rusland

ikzelf kan bijna over elk onderwerp wel mee praten maar in geen enkel vlak ben ik expert
de meeste mensen die ik ken weten als geen ander waar je de nieuwste schoenen voor de laagste prijs kan kopen maar niet weten waar amsterdam ligt " dat ligt toch vlak bij den haag?"

[paQ]

Leutje schreef op 29 oktober 2002 @ 02:38:
*knip

je slaat de spijker op z'n kop...

[Verwijderd]

Volgens mij heeft het idd met interesses te maken...
Zo vond ik vroeger geschiedenis een rotvak, ik kon daar niets mee.. en je moet me nog steeds niet vragen naar bepaalde feiten (waneer de slag bij waterloo geweest is bijvoorbeeld... is nog steeds niet belangrijk voor mij)

Maar tegenwoordig zie ik wel waarde van geschiedenis. Dit leidt tot het openstellen tot bepaalde vraagstukken.

Zo is het ook met de taal frans. Vroeger hikte ik er tegen aan. De woordenlijsten vond ik helemaal onzinnig.. maar tegenwoordig interesseer ik me er meer voor, vindt het een mooie taal, blijk ik toch een beetje gevoel voor taal te hebben, maar het is een beetje te laat om het nog goed te leren (ofwel heeft niet zoveel prioriteit)

Ik vindt het tegenwoordig ook wel grappig om mn vrienden op hun stommiteiten te wijzen.
Dat betekend dat ik me ontzettend moet verdiepen in hun bezigheden.
Het leuke is, dat ze het ook weer terug gaan doen nu ze weten dat ze zelf niet meer zo snel op de kast hoeven te zitten.
(nogmaals verdieping en interesses dus)

En voor de rest heb ik al 6 jaar lang een stalkster... die is pas echt dom (zal er niet over uitwijden). Maar zeer waarschijnlijk faalt mn eigen intelligentie om haar te wijzen op haar irritant gedrag.

Dus mijn stelling:
Mensen die zichzelf intelligent vinden zijn soms best wel dom als ze mensen niet kunnen snappen die minder last van kennis hebben.

De "inteligentia" verwijten de "dommen" dat ze minder "kennis" hebben.
Maar de "dommen" verwijten de "inteligentia" dat ze "stom/verwaand" gedrag vertonen.

[wacco]

Niks intresses, gewoon 'dom'. Not flaiming ofzo, maar ik ken mensen...
Dan ben je aan het werk en geef je iets uit haden (figuurlijk...). En dan de volgende dag komen hij* naar je toe, dat ze het niet weten. Ik vraag: "heb je al in de bieb gekeken? of op het internet?". Gegarandeerd dat ik een "nee" terugkrijg.
Ik weet een honderd procent zeker dat ze harstikke gemotiveerd zijn, maar ze missen gewoon de hele gedachtegang van hoe ze het moeten aanpakken. Of ze onthouden het niet.
Dan bespreken we iets, werken iets helemaal uit (met behulp van anderen), en begrijpen allemaal picobello hoe het in elkaar steekt. En dan komt ie de volgende dag naar me toe, en kan ik alles wéér uitleggen aan hém. Schijnbaar weet ik het nog wel, maar hij niet meer.

Ik vind het meestal nogal frustrerend, want ik krijg het gevoel dat ik nogal onder m'n niveau aan het werk ben. Het enige wat je kan doen met zulke mensen, is het nog maar eens uitleggen...
...en hij maakt nogwel de meeste aantekeningen

*voor het gemak... laten we het maar ff anoniem houden. dus lees: hij/zij

[Mx. Alba]

Het heeft wel degelijk te maken met interesse. Om iets te leren moet je erin geïnteresseerd zijn. Ben je er niet in geïnteresseerd, dan wordt het door je hersenen als nutteloze informatie weggegooid.

Ik interesseer me van nature in een heleboel dingen. Ik wil altijd weten hoe dingen werken, hoe het in elkaar zit, waarom het zo is, etc. Klein dingetjes, feitjes, weetjes, onthoud ik heel goed, omdat ik het gewoon interessant vind.

Binnen mijn vriendenkring heb ik gewoon verreweg de meeste algemene kennis. Ik weet veel van de wetenschap en techniek, van filosofie, theologie en mythologie, van muziek, van talen, en mindere mate ook van politiek en geschiedenis. Ik verbaas me er steeds weer over dat de mensen om zich heen zich er zo over verbazen dat ik op zoveel verschillende fronten mee kan praten. Ik vind het niet meer dan normaal om dat soort dingen te weten - maar kennelijk is het dat toch niet.

En niet weten dat zeewater zout is, dan let je ook niet erg op hoor... De poësie zit vol met referenties naar de zilte zee, en ook in allerlei populaire films en series op tv en in de bios kan je er niet omheen dat het zout is. En als Nederlander wordt je toch op de basisschool verteld dat het water aan de ene kant van de Afsluitdijk zoet is, en aan de andere kant zout?

Een grote algemene kennis zorgt er ook voor dat je veel makkelijker met mensen om kunt gaan. Laatst nog had ik ene Frau Pallas aan de lijn. Dus ik zeg, om me van de goede spelling te overtuigen, "Pallas wie Athena?". Het antwoord was affirmatief, en meteen was ook het ijs gebroken.

Domheid zoals beschreven in deze thread wordt echt gewoon door complete lack of interest veroorzaakt. Meestal zal die interesse door andere dingen wel opgewekt worden, maar soms heb je echt te maken met mensen die nergens voor te interesseren zijn, en dan heb je een probleem...

Het oudste zoontje van mijn vriendin is ook heel moeilijk ergens voor te interesseren. Als ik geen bios password op zijn computer zou hebben gezet, zou hij de hele dag Diablo aan het spelen zijn. En als je dan zegt "heb je geen huiswerk?" dan is het antwoord "ohja, daar had ik niet aan gedacht", terwijl hij elke dag huiswerk heeft. En als hij dan wat moet leren, dan gaat dat met heel erg veel moeite... Maar als ik hem help, en probeer het interessant te maken, dan gaat het heel goed.

Wat heel vreemd was, was dat hij, als hij voor zich had staan "De wereldpopulatie in 1950 was 3,5 miljard, in 2000 6 miljard, en in 2050 zal de wereldpopulatie tot 9 miljard zijn toegenomen", niet kon uitrekenen met hoeveel personen de wereldbevolking tussen 1950 en 2000 was toegenomen. Maar als ik hem vraag "Een Playstation 2 kost 6 miljard euro. Thierry heeft 3,5 miljard euro. Hoeveel moet hij nog sparen?" dan rolt meteen het antwoord 2,5 miljard eruit. Als dat niet met interesse te maken heeft, dan weet ik het ook niet meer...

[wacco]

Mx. Alba schreef op 29 oktober 2002 @ 16:31:
Een Playstation 2 kost 6 miljard euro...

oef! dan moet ik nog wel ff sparen

Wat ik bedoelde is het meer onthoudende gedeelte. Dat men het na een twee uur gewoon weer kwijt is. En dat ze dan ook niet kunnen achterhalen hoe het wél zat.

Het persoon waar jij het over heeft is iets heel anders. Die moet gewoon een interessant (<<heej... ) onderwerp horen, anders doet ie er niks mee. En daar is hij nou net even nogal stug in. Boeit het em niet, dan doet ie het niet.

Damn wat een leventje lijkt me dat trouwens...
Rot op trut, je BOEIT me niet

[Verwijderd]

Ik zou het hele concept leren kwa begripvorming juist net nog een laag lager willen plaatsen door niet te praten over vage concepten zoals interesse, maar bij het bestuderen ervan meer te richten op de empirische data die je wel hebt.

Het enige wat je eigenlijk weet is dat iemand een bepaalde input krijgt en vervolgens komt daar ooit wel of niet een bepaalde reactie op. Feitelijke kun je dus niks zinnigs zeggen over wat er 'in het hoofd' is gebeurd.

Nou, de klassieke theorien die bepaald leergedrag proberen te verklaren zijn vooral gebaseerd op de zogenaamde 'storehouse metaphor', die ervan uitgaat dat het lichaam ergens een bepaalde opslagstructuur bevat die wij kunnen gebruiken.
Deze visie (die overigens algemeen is geaccepteerd) brengt nogal wat problemen met zich mee, met als grootste uitschieters dat je het context-gevoelige herinneren er niet mee kunt verklaren. Bekende voorbeeldjes hiervan zijn dat je je een telefoonnummer niet kunt herinneren maar dat je het wel kunt intoetsen als iemand jou een telefoon geeft. Maar ook dingen als het herkennen maar niet kunnen herinneren van een schilderij. Of probeer dit maar eens, kijk om je heen en observeer je omgeving, sluit je ogen en stel je voor dat je een kwartslag tegen de klok in bent gedraaid, en, wijs objecten uit je omgeving aan zoals je het vanuit deze virtuele geroteerde toestand zou doen. Best grappig dat dat zo lastig is, terwijl je wel degelijk weet waar ze zijn...

Maar goed ik dwaal af. Vanuit het vakgebied van de embodied cognitive science is het idee ontstaan dat herinneren zwaar context afhankelijk is en dat het leerproces meer gezien moet worden als een interactie van het lichaam met de omgeving. Herinneren is dus meer een coordinatie tussen iets wat ooit ervaren is en de huidige context.
Het idee is dan ook dat hoe groter de respons van je gehele lichaam, hoe sterker een bepaalde 'herinnering' aan de input die deze heeft veroorzaakt.

M.b.t. het niet weten dat zeewater zout is: Ik kan me voorstellen dat iemand zo'n vrij onbetekenisvol feit direct vergeet net zoals mensen veelal direct de naam van iemand vergeten als ze worden voorgesteld (tenzij ze zichzelf dwingen die naam hardop te herhalen...), maar... iemand die in de zee zwemt en wordt overspoeld door een hoge golf waardoor hij dit smakelijke goedje binnenkrijgt en het in een reflex uit zijn mond probeert te krijgen... reken maar dat zo iemand nooit van zijn leven zal vergeten hoe zout dat water smaakte...

Dingen simpelweg niet weten kan niemand kwalijk worden genomen, bepaalden dingen niet onthouden veelal ook niet eens...

[paQ]

En toch...
zat er gisteren weer over na te denken. Over de mensen waar ik hierboven dat voorbeeld had aangedragen;
deze mensen zijn nooit R'dam uit geweest. Ja tot aan de zee, maar niet verder. en dat was dan ook maar een eenmalige actie.
Mijn stelling is dan ook: wanneer je nergens komt, nergens heen gaat, geen contacten legt/zoekt met anderen, liefst zoveel mogelijk verschillende, dan ontwikkel je veel minder snel.
Sterker nog: ik denk dat het ontwikkelproces zelfs ergens stagneert.