:strip_icc():strip_exif()/u/68252/eye.jpg?f=community)
Hier sta ik dan als groentje 
onder de discussieerders en het vervelende is dat ik helemaal niets weet om te vertellen, te vragen of om op in te gaan; dit terwijl ik van mezelf denk te weten dat ik genoeg weet en denk om niet niets te zeggen.
Wat ik mijzelf na enkele minuten al begon af te vragen was het volgende:
"Zegt het feit dat ik niets weet te verzinnen, iets over de uitzichtloosheid van de huidige situatie waarin de wereld verkeert?"
(Wat op zich geen vraag is waar men ons op een lome zondagmiddag lastig mee moet vallen
maar goed, de vraag is dan weer "Waarom niet? Is de gesteldheid van de wereld onbelangrijk als je met een flinke kater wakker bent geworden of biedt het Engels voetbal voldoende soelaas om het weer helemaal te zien zitten met onze maatschappij en alles wat daar betrekking op heeft?")
Als ik niets weet, als ik me machteloos voel omdat ik iets wil vertellen maar niets kan bedenken dat jullie of mezelf weet te interesseren, is dat dan ergens aan te wijten of naar toe te herleiden?
De gedachten gingen als een dolle tol door mijn hoofd
maar ze raakten wal noch kant; constant kwam de onbruikbaarheid van het houden van een discussie over zoiets als "niets-kunnen-verzinnen" weer naar boven borrelen.
Streven we bij discussiëren nu naar een resultaat dat voldoet aan onze eigen verwachtingen of zijn we al bij voorbaat op zoek naar een compromis dat iedereen tevreden stelt?
Er zijn discussies waarbij de topicopener geheel overtuigd lijkt van zijn/haar gelijk maar toch graag de meningen van een ander hoort; waarschijnlijk zoekt men naar overeenstemming van gedachten, maar waarom dan een discussie openen? De verschillende visies op een mening beïnvloeden deze mening vaker wél dan niét, of ze versoepelen de harde standpunten een beetje, zodat er toenadering ontstaat en het topic gesloten kan worden met enkele zinnen van solidariteit.
Daarentegen worden er ook vaak onderwerpen aangesneden, waarvan de man of vrouw met de taartschep in zijn/haar handen er geen flauw benul van heeft of de taart goed verteerd zal worden
en zo ja, of het aangeboden stuk voldoende voer tot nadenken geeft. Echter, iets geeft hem/haar in dat het topic een kant op kan gaan die de uitzichtloosheid van de wereld eventjes teniet kan doen.
Misschien kan je dit vreemde topic wel in die laatste categorie plaatsen; ik weet niet waarom ik erover begin maar het leek me dat menig mens er wel eens mee zit te dubben. Dat je bijvoorbeeld het 8 uur nieuws ziet en de toestand in het Midden-Oosten weer eens kraakhelder wordt uitgesmeerd over 10 minuten vol ellende en machtsmisbruik. Je zou willen dat jij als individu daar iets aan kon doen, en even twijfel je: ga je hier iets over zeggen, vragen stellen over het waarom en hoe of bied je gelijk de oplossing van alles aan, zodat al die anderen slechts kunnen denken: "Ja, goh zeg... Die gast(inne) heeft helemaal gelijk met wat hij/zij hier zegt
"..?
Maar momenten later besef je het al: wat jij gaat zeggen is al zovele malen voor dit ogenblik besproken en overeenstemming bereiken met andersdenkenden gaat je niet lukken... Vandaag toch niet in ieder geval. Je speelt je gedachten tegen elkaar uit en besluit om niets meer te zeggen, want er valt geen interessant gegeven meer te melden, er rest slechts de leegte van het niets weten te vertellen.
Dit terwijl je eigenlijk heel mooie overpeinzingen wilde delen, die nu geheel verloren gaan omdat "niets er toe doet" en "alles is zoals het is"
Wat ik al voorzie is het antwoord "Denk je dan dat een ideale, van problemen gespeende samenleving
je méér gaat laten zeggen dan onze huidige schijnvertoningen 
?"
Het antwoord hierop is natuurlijk een welgemeend "Nee" en wel om de volgende reden:
een ideale maatschappij biedt ook immense uitzichtloosheid; wat valt er nog te verbeteren, laat staan als discutabel op te vatten? Niets, want het is een ideale maatschappij en dus zul je nooit meer in staat zijn om je twijfels te uiten. Zo ideaal klinkt dat niet, maar waarschijnlijk heb je hier in een ideale samenleving dus weer geen last van... YADA YADA YADA...
Dit om het "ideale-maatschappij-verhaal" *even* uit te sluiten.
Je zou kunnen zeggen "Zoek een hobby" of "Ga even bij je vrienden/vriendinnen langs" maar zo simpel ligt het niet. Op de momenten dat ik niets weet te verzinnen, weet ook dagelijks vermaak me niet meer te boeien, want ik was ergens mee bezig, een vraagstuk waarop ik geen antwoorden kon vinden. Zo kun je uren achter je PC'tje zitten en jezelf afvragen: "Waar is dit nu goed voor?" maar een respons kan niemand je geven.
De ontnuchterende factoren zoals een telefoontje van een geliefd iemand kan de hele situatie weer veranderen, of de simpele aflossing van de zon door de maan helpt je het licht weer te zien; opeens ben je onstuitbaar en schud je duizenden interessante onderwerpen uit je mouw. Maar vrijwel altijd komt ook de andere kant van het gelijk weer terug en weet je niemand iets te melden.
Mocht de wereld er nu beter uitzien, zou deze situatie dan minder vaak voorkomen? Of is het strikt persoonlijk en moet men er geen waarde aan hechten; geen mens weet immers altijd wat te melden, zij het nuttig danwel volstrekt onbruikbaar
..?
Als ik bij de opening van deze (zware of belachelijke) discussie streef naar iets dat voldoet aan mijn eigen verwachting, dan had ik mezelf eerder in stilzwijgen gehuld; want ik verwacht dat er weinig respons op zal komen. Maar diep in mijn hart hoop ik op de andere optie: het compromis, dat mijzelf leert inzien waarom ik mij dit alles afvroeg, en openbaart dat de schrijver van dit alles niet de enige is die zo denkt, al denkt hij dat zelf wel.
Ik dacht dat het in ieder geval wel in dit forum paste om iets zwaars te posten over iets zo onwerkelijk lichts als "niets-kunnen-verzinnen".
Wanneer er geen enkele (ergens op slaande
) reactie op komt, dan weet ik dat mensen hier niets op konden verzinnen, en anders leeft de gedachte blijkbaar sterk genoeg om niet te hoeven sterven in stilte.
In beide gevallen ben ik een gelukkig man
want ik heb blijkbaar genoeg kunnen verzinnen, vergeef mij mijn langdradigheid maar discutabelheid kent geen tijd dacht ik zo...
onder de discussieerders en het vervelende is dat ik helemaal niets weet om te vertellen, te vragen of om op in te gaan; dit terwijl ik van mezelf denk te weten dat ik genoeg weet en denk om niet niets te zeggen.Wat ik mijzelf na enkele minuten al begon af te vragen was het volgende:
"Zegt het feit dat ik niets weet te verzinnen, iets over de uitzichtloosheid van de huidige situatie waarin de wereld verkeert?"
(Wat op zich geen vraag is waar men ons op een lome zondagmiddag lastig mee moet vallen
maar goed, de vraag is dan weer "Waarom niet? Is de gesteldheid van de wereld onbelangrijk als je met een flinke kater wakker bent geworden of biedt het Engels voetbal voldoende soelaas om het weer helemaal te zien zitten met onze maatschappij en alles wat daar betrekking op heeft?")Als ik niets weet, als ik me machteloos voel omdat ik iets wil vertellen maar niets kan bedenken dat jullie of mezelf weet te interesseren, is dat dan ergens aan te wijten of naar toe te herleiden?
De gedachten gingen als een dolle tol door mijn hoofd
maar ze raakten wal noch kant; constant kwam de onbruikbaarheid van het houden van een discussie over zoiets als "niets-kunnen-verzinnen" weer naar boven borrelen.Streven we bij discussiëren nu naar een resultaat dat voldoet aan onze eigen verwachtingen of zijn we al bij voorbaat op zoek naar een compromis dat iedereen tevreden stelt?
Er zijn discussies waarbij de topicopener geheel overtuigd lijkt van zijn/haar gelijk maar toch graag de meningen van een ander hoort; waarschijnlijk zoekt men naar overeenstemming van gedachten, maar waarom dan een discussie openen? De verschillende visies op een mening beïnvloeden deze mening vaker wél dan niét, of ze versoepelen de harde standpunten een beetje, zodat er toenadering ontstaat en het topic gesloten kan worden met enkele zinnen van solidariteit.
Daarentegen worden er ook vaak onderwerpen aangesneden, waarvan de man of vrouw met de taartschep in zijn/haar handen er geen flauw benul van heeft of de taart goed verteerd zal worden
en zo ja, of het aangeboden stuk voldoende voer tot nadenken geeft. Echter, iets geeft hem/haar in dat het topic een kant op kan gaan die de uitzichtloosheid van de wereld eventjes teniet kan doen.Misschien kan je dit vreemde topic wel in die laatste categorie plaatsen; ik weet niet waarom ik erover begin maar het leek me dat menig mens er wel eens mee zit te dubben. Dat je bijvoorbeeld het 8 uur nieuws ziet en de toestand in het Midden-Oosten weer eens kraakhelder wordt uitgesmeerd over 10 minuten vol ellende en machtsmisbruik. Je zou willen dat jij als individu daar iets aan kon doen, en even twijfel je: ga je hier iets over zeggen, vragen stellen over het waarom en hoe of bied je gelijk de oplossing van alles aan, zodat al die anderen slechts kunnen denken: "Ja, goh zeg... Die gast(inne) heeft helemaal gelijk met wat hij/zij hier zegt
"..?Maar momenten later besef je het al: wat jij gaat zeggen is al zovele malen voor dit ogenblik besproken en overeenstemming bereiken met andersdenkenden gaat je niet lukken... Vandaag toch niet in ieder geval. Je speelt je gedachten tegen elkaar uit en besluit om niets meer te zeggen, want er valt geen interessant gegeven meer te melden, er rest slechts de leegte van het niets weten te vertellen.
Dit terwijl je eigenlijk heel mooie overpeinzingen wilde delen, die nu geheel verloren gaan omdat "niets er toe doet" en "alles is zoals het is"
Wat ik al voorzie is het antwoord "Denk je dan dat een ideale, van problemen gespeende samenleving
je méér gaat laten zeggen dan onze huidige schijnvertoningen ?"Het antwoord hierop is natuurlijk een welgemeend "Nee" en wel om de volgende reden:
een ideale maatschappij biedt ook immense uitzichtloosheid; wat valt er nog te verbeteren, laat staan als discutabel op te vatten? Niets, want het is een ideale maatschappij en dus zul je nooit meer in staat zijn om je twijfels te uiten. Zo ideaal klinkt dat niet, maar waarschijnlijk heb je hier in een ideale samenleving dus weer geen last van... YADA YADA YADA...
Dit om het "ideale-maatschappij-verhaal" *even* uit te sluiten.Je zou kunnen zeggen "Zoek een hobby" of "Ga even bij je vrienden/vriendinnen langs" maar zo simpel ligt het niet. Op de momenten dat ik niets weet te verzinnen, weet ook dagelijks vermaak me niet meer te boeien, want ik was ergens mee bezig, een vraagstuk waarop ik geen antwoorden kon vinden. Zo kun je uren achter je PC'tje zitten en jezelf afvragen: "Waar is dit nu goed voor?" maar een respons kan niemand je geven.
De ontnuchterende factoren zoals een telefoontje van een geliefd iemand kan de hele situatie weer veranderen, of de simpele aflossing van de zon door de maan helpt je het licht weer te zien; opeens ben je onstuitbaar en schud je duizenden interessante onderwerpen uit je mouw. Maar vrijwel altijd komt ook de andere kant van het gelijk weer terug en weet je niemand iets te melden.
Mocht de wereld er nu beter uitzien, zou deze situatie dan minder vaak voorkomen? Of is het strikt persoonlijk en moet men er geen waarde aan hechten; geen mens weet immers altijd wat te melden, zij het nuttig danwel volstrekt onbruikbaar
..?Als ik bij de opening van deze (zware of belachelijke) discussie streef naar iets dat voldoet aan mijn eigen verwachting, dan had ik mezelf eerder in stilzwijgen gehuld; want ik verwacht dat er weinig respons op zal komen. Maar diep in mijn hart hoop ik op de andere optie: het compromis, dat mijzelf leert inzien waarom ik mij dit alles afvroeg, en openbaart dat de schrijver van dit alles niet de enige is die zo denkt, al denkt hij dat zelf wel.
Ik dacht dat het in ieder geval wel in dit forum paste om iets zwaars te posten over iets zo onwerkelijk lichts als "niets-kunnen-verzinnen".
Wanneer er geen enkele (ergens op slaande
) reactie op komt, dan weet ik dat mensen hier niets op konden verzinnen, en anders leeft de gedachte blijkbaar sterk genoeg om niet te hoeven sterven in stilte.In beide gevallen ben ik een gelukkig man
want ik heb blijkbaar genoeg kunnen verzinnen, vergeef mij mijn langdradigheid maar discutabelheid kent geen tijd dacht ik zo...
Schrijveralijeren | Hier stond een wijze sig
:strip_icc():strip_exif()/u/1969/2.jpg?f=community)
. Terwijl andere fora meestal een volslagen nutteloze vorm van tijdsverdrijf zijn (CU2 bijvoorbeeld), maar leuk zijn voor het (leed)vermaak.
van maken).
imago van de politiek? Omdat het voor ons allemaal betwerige stumpers lijken, die slechts zeggen wat het volk wil horen (= compromis sluiten met het gehorige deel van het volk) of die, ergens in een stoffig en veel te slecht geventileerd hokje, van al hun geniale plannen één groot nietszeggend wetsontwerp weten te creëren en dat dan deel uit laten maken van een al helemaal nergens aan voldoend regeerakkoord. Het Nederlandse spreektaalgezegde "het op een akkoordje gooien" had net zo goed kunnen luiden: "het op een regeerakkoordje gooien" 
.
. Me dunkt dat menigeen het stemmen laten zal voor wat het is, daar men "niets weet te zeggen" en dus geen nut voor zijn/haar stem ziet. Wat er dan uitrolt - zo eind januari - is een compromis, waar eigenlijk maar bar weinig mensen het nut van inzien: het is niet wat we wilden zien, we weten niet hoe het zover heeft kunnen komen en we willen niet weten waar het naartoe gaat. Het liefste zeggen we er helemaal NIETS meer over, hoewel we er VAN ALLES over denken.
van een zwijgend volk, of de kraan nu links- of rechtsom open wordt gedraaid. Schijnheiligheid kent ook al geen tijd; mensen weten niet wat te zeggen tegen iemand die monologerend oppositie predikt maar er zelf van overtuigd is dat hij/zij een discussie aan het voeren is. Tegen zo iemand valt ook weinig in te brengen; je bent het met de goede man of vrouw in kwestie eens of niet; een tussenweg lijkt onmogelijk.
", dan had ik de val van het doek beter begrepen dan de plotselinge afbreuk van het theater, zo halverwege het eerste bedrijf, zoals dat nu gebeurd is.:strip_icc():strip_exif()/u/2032/rorty2.jpg?f=community)
