:strip_icc():strip_exif()/u/2032/rorty2.jpg?f=community)
Het leek mij wel eens een goed idee om zomaar eens wat interessante aforismen (daarover gesproken kan ik meteen al een leuk stukje quoten, maar dat komt nog wel) te pakken, die te lezen en te bespreken met als doel de stukjes en Nietzsche zelf beter te leren begrijpen. Ik zal telkens de desbetreffende aforismen quoten, en dan mijn visie op dat stukje vermelden. Dan kunnen jullie eerst het stukje zelf lezen, jullie mening daarover vormen en kijken wat ik ervan denk. En zo tot discussie komen. Tevens zijn bij mij ook niet alle dingen even duidelijk, en bij andere misschien wel.
Als dit een succes blijkt te zijn dan kunnen we hier natuurlijk mee verder gaan, eerst eens zien hoe dit uitpakt. Als dit een totale flop blijkt te zijn zakt hij vanzelf naar beneden
.
Ik heb nog niet gekeken aan wat wij zelf in ons leven aan deze informatie kunnen hebben, maar dat kunnen we samen misschien mooi doen.
Overigens komen al deze teksten uit "Uit mijn leven", dat is een boek die later (na zijn dood) verzameld en vertaalt is. Het is bedoelt als een soort biografie van Nietzsche, met allerlei stukjes en brieven die vooral over hem zelf gaan.
Hij zegt dan dat een heilige die alle fasen waar de cultuur in heeft gezeten liefheeft, en de mens die hij 'in plaats stelt van' de oude heilige is "de mens met de hoogste mate van pi?teit voor de geschiedenis". Oftewel iemand die de geschiedenis in de hoogst mogelijke mate eerbiedigt, oftewel hij heeft grote eerbied voor de geschiedenis van de mensheid, hij heeft deze lief.
De kunstenaar moet iemand worden "die de mens boven zichzelf scheppend kan verheffen (nieuwe opvatting van kunst, tegen de kunst van de kunstwerken)". Zou hij hier bedoelen dat een kunstenaar iemand moet zijn die door middel van het scheppen de mens boven de mens verheft? Zo ja, wat bedoelt hij hier mee? Zo nee, wat bedoelt hij dan?
En tot slot moet de filosoof iemand worden die een vrije geest is. Iemand die iedereen (geleerde, critici, etc.) de baas is. En ook iemand die boven vele idealen staat, hij is als het ware de verlosser van de (objectieve?) moraal.
Als dit een succes blijkt te zijn dan kunnen we hier natuurlijk mee verder gaan, eerst eens zien hoe dit uitpakt. Als dit een totale flop blijkt te zijn zakt hij vanzelf naar beneden
. Ik heb nog niet gekeken aan wat wij zelf in ons leven aan deze informatie kunnen hebben, maar dat kunnen we samen misschien mooi doen.
Overigens komen al deze teksten uit "Uit mijn leven", dat is een boek die later (na zijn dood) verzameld en vertaalt is. Het is bedoelt als een soort biografie van Nietzsche, met allerlei stukjes en brieven die vooral over hem zelf gaan.
Wat ik te weten ben gekomen is dat op een gegeven moment Nietzsche zich 3 zaken als levensdoel stelde: Heilige te worden, filosoof te worden en kunstenaar te worden. Wat dit inhoudt? Met heilige bedoelde hij iemand die liefheeft, dus iemand die liefde toont jegens zijn omgeving, zijn leven enzovoort. Met filosoof bedoelde hij iemand die wilde weten en weet. Iemand die las, en nadacht om te weten. Met kunstenaar bedoelde hij iemand die creeert. Oftewel dingen maakt, of dat nu een boek is of een schilderij of totaal andere creaties, dat boeit niet, nou ja, voor hem wel waarschijnlijk. Waarom hij deze idealen stelde? Dat is nogal wazig, hij zegt dat hij dit deed omdat "het noodzakelijk was mezelf te verlossen van de waan, dat de natuur het af moest leren doelgericht te zijn". Oftewel hij leed aan een bepaalde waan waar hij van af moest, en die waan was dat zijn natuur doelgericht wilde zijn. Dus verzon hij het bovenstaande.
Even later vertelt hij weer dat hij deze idealen die hij gesteld had moest overwinnen. Waarom vermeld de historie niet (misschien omdat hij, zoals hij in een ander stukje meld hij zijn morele arrogantie van zijn idealisme weerzinwekkend vond, maar ik heb het vermoeden dat dat over een andere, als het ware een objectieve, moraal gaat). Wat Nietzsche nu gaat doen, om zijn gestelde idealen te overwinnen is in plaats van die 'personen' (heilige, filosoof en kunstenaar) weer andere personen te plaatsen. Maar ik zie daar niet echt andere personen in, meer nog personen die eigenlijk nog meer heilige zijn, nog meer filosoof en nog meer kunstenaar dan zijn oude definitie.
Hij zegt dan dat een heilige die alle fasen waar de cultuur in heeft gezeten liefheeft, en de mens die hij 'in plaats stelt van' de oude heilige is "de mens met de hoogste mate van pi?teit voor de geschiedenis". Oftewel iemand die de geschiedenis in de hoogst mogelijke mate eerbiedigt, oftewel hij heeft grote eerbied voor de geschiedenis van de mensheid, hij heeft deze lief.
De kunstenaar moet iemand worden "die de mens boven zichzelf scheppend kan verheffen (nieuwe opvatting van kunst, tegen de kunst van de kunstwerken)". Zou hij hier bedoelen dat een kunstenaar iemand moet zijn die door middel van het scheppen de mens boven de mens verheft? Zo ja, wat bedoelt hij hier mee? Zo nee, wat bedoelt hij dan?
En tot slot moet de filosoof iemand worden die een vrije geest is. Iemand die iedereen (geleerde, critici, etc.) de baas is. En ook iemand die boven vele idealen staat, hij is als het ware de verlosser van de (objectieve?) moraal.
Of hij het hier over zichzelf heeft laat hij niet doorschijnen, maar laten we dat eens aannemen en kijken waar we terecht komen. Nietzsche zegt hier dat de mensen binnen een bepaald tijdperk de grootste geest van dat tijdperk niet opmerkt. En dat misschien wel omdat deze grootste geest in andere 'werelden' (landen neem ik aan) of zelfs andere tijdperken beter tot zijn recht komt. Hij zelf heeft het over 'schade berokkenen', dat de grootste geest in latere periodes misschien meer schade kan berokkenen omdat het tijdperk er dan niet tegen op gewassen is. Maar om het nu over schade te hebben vind ik enigszins onzinnig, maar ik neem aan dat hij dat ook niet zo letterlijk bedoelt. Laten we nu Nietzsche hier eens in plaatsen. Zag hij zichzelf als de grootste geest van zijn tijdperk, of in ieder geval een van de grotere? En had hij toch nog amper invloed? Wat ik vernomen heb, maar dat is allemaal van derde en daar heb ik zelf geen onderzoek naar gedaan, is dat Nietzsche eerste meer gezien werd als iemand die mooi kon schrijven, en men is later pas zijn idee?n serieus gaan bekijken. En in zekere zin heeft Nietzsche wel veel invloed gehad op de maatschappij waar wij nu in leven, veel mensen geloven toch bijvoorbeeld dat moraal iets vrij subjectiefs is (alhoewel nog niet geheel doorleeft, en dus nog niet geheel consequent). Is dit nu een uitgekomen voorspelling van hem? Dat later zijn invloed nog wel zou komen? In het stukje daarna zegt hij namelijk ook dat pas 'eeuwen later' (beeldspraak of dacht hij echt eeuwen, of gaat het ook nog eeuwen duren?) mensen hem als autoriteit gaan zien, en hem even streng en ernstig zullen bestuderen zoals men in zijn tijdperk bijvoorbeeld Aristoteles bestuderen. Hij zegt dat eerst het geloof in de mens sterker moet worden.
Dan komen er twee interessante stukjes over geschiedenis, als het ware. Hij zegt eerst dat vroeger een echte man streefde naar roem, zodat hij een belangrijke plaats innam bij zijn nageslacht. Maar Nietzsche is juist trots op zijn 'voorgeslacht'. Hij zegt dat "in veel dat in Zarathustra, Mozes, Mohammed, Jezus, Plato, Brutus, Spinoza, Mirabeau leefde, leefde ik ook al". Vervolgens zegt hij in het 2e stukje dat als hij het over Plato, Pascal, Spinoza en Goethe heeft, dat hun bloed door zijn aderen stroomt. En hij is trots op de geschiedenis van de mens.
)