psychologen gevraagd

[Verwijderd]

Een maat van mij zit met een vreemd psychologisch probleem.

Zo is hij enorm lui en vertikt hij het uit principe om opdrachten te vervullen die afgedwongen worden zoals schoolwerk, studeren, enz..
Wat wel goed is, is dat hij dit beseft en dat hij er aan wil werken om dit te verhelpen.
Maar wat hij er ook aan probeert te doen er is altijd iets in hem dat sterker is dan zichzelf en wat hem er van weerhoudt.
Alle pogingen om zelfdiscipline van zichzelf af te dwingen zijn tot nu toe mislukt omdat hij niet sterk genoeg blijkt te zijn om die 'natuurlijke luiheid' te overwinnen, zegt hijzelf.
Wat wel heel vreemd is, is dat hij enorm hoge ambities heeft, maar hij zal die volgens mij nooit kunnen verwezenlijken als hij op deze manier verder doet.
Hij beseft dit en daarom vroeg hij aan mij of ik hem wou helpen, dat wil ik natuurlijk alleen weet ik niet hoe.

Daarom mijn vraag: Is dit een bekend fenomeen in de psychologie en bestaat hier een mogelijke oplossing (therapie) voor die hem van dit probleem op korte of langere termijn kan afhelpen?
Ik weet dat er voor psychologische problemen nooit een hapklare oplossing is, daarom vind ik dat we eerst naar de oorzaken van die luiheid moeten zoeken en zo proberen een soort therapie opbouwen om hieraan te werken.
Hijzelf zegt dat hij niet weet wat er aan de oorzaak kan liggen, hij denkt eerder dat dit een aangeboren 'gebrek' is.

Ik hoop dat dit W&L waardig is.
Dit mag misschien op het eerste zicht een futuliteit lijken, maar niets is minder waar.

[Masterdam]

Ik ben klaar met m'n inleiding psychologie colleges, maar zoiets heb ik nog niet gehad, sorry.
Amateur antwoord:
Hij zal gewoon zelf sterk genoeg moeten zijn, vast zeggen ik ga nu huiswerk doen en dan niet denken van ik blijf hangen. Mjah, dat zou ik iig zeggen, moeilijk voor te stellen dat je 't niet KAN zeg maar...

[Justice]

Is hij creatief aangelegd? Ik denk dat hij gewoon zijn ei niet kwijt kan. Vraag hem maar eens naar zijn rol in een ideale wereld en wellicht beschrijft hij iets wat hij zelf vind dat hij niet waar kan maken. Misschien dat hij dn een blokkade opwerpt.

Je kan hem beter naar een echt psycholoog brengen daar zal hij wel veel aan hebben als het echt dramatisch is

[Verwijderd]

Dat is het juist,
hij heeft zichzelf al vaak gedwongen om verder te doen ook al is het volledig tegen zijn zin.
Echter dat houdt hij niet lang vol, na een tijdje dwaalt zijn aandacht vanzelf af en als hij ook dat probeert te belemmeren door toch verder te studeren, dan is hij de volgende dag zo goed als alles wat hij gestudeert heeft vergeten.
Hij zegt dat dit komt omdat hij al zijn energie moet steken in het concentreren en de aandacht te behouden, hierdoor blijft er haast geen energie meer over om te studeren en te memoriseren

edit: dit was een antwoord op Masterdam's reply.

[Sjeik]

Ik denk dat er andere leukere dingen zijn die hij nu liever doet... Heb ik nl ook
Bijv computers, vrienden, muziek, tv... enz enz

[Positron]

Wat ik ga zeggen is niet echt een W&L-antwoord, maar ik hoop wel dat ik iets kan bijdragen:

Ik herken mezelf erin. Ik ben op school ook veel te lui, maar dom ben ik zeker niet. Weinig uitvoeren en toch nog makkelijk overgaan. Ik weet dat ik mezelf ga tegenkomen op een bepaald moment. Oorzaak van het probleem: geen idee, de stof die ik krijg is niet bepaald makkelijk, maar voorlopig bereik ik nog steeds wat ik wil met mijn manier van werken. Het kwijt kunnen van creativiteit is misschien wel het probleem. Zodra iets mij interesseert steek ik er graag tijd in! Projekten e.d. doe ik graag zodra ik het interessant vind, en dan begint alles wat ik geleerd heb voor mij interessant te worden. Het wordt misschien meer tijd voor een studie met veel praktijk/projekten.

Nee, ik ben absoluut geen psycholoog.

[ Voor 0% gewijzigd door Positron op 01-10-2002 20:28 . Reden: domme typo ]

[Verwijderd]

Sjeik schreef op 01 oktober 2002 @ 20:24:
Ik denk dat er andere leukere dingen zijn die hij nu liever doet... Heb ik nl ook
Bijv computers, vrienden, muziek, tv... enz enz

Dat is inderdaad ook zo, hoewel hij in dit soort dingen dezelfde problemen ondervindt.
Alles wat een te grote inspanning vraagt wordt het slachtoffer van die 'mysterieuze' luiheid.
Dingen zoals relaties met vrienden onderhouden vragen ook inspanningen en daar ondervindt hij dus ook problemen van.

[Nobby]

DenniZ-X schreef op 01 oktober 2002 @ 20:26:
Wat ik ga zeggen is niet echt een W&L-antwoord, maar ik hoop wel dat ik iets kan bijdragen:

Ik herken mezelf erin. Ik ben op school ook veel te lui, maar dom ben ik zeker niet. Weinig uitvoeren en toch nog makkelijk overgaan. Ik weet dat ik mezelf ga tegenkomen op een bepaald moment. Oorzaak van het probleem: geen idee, de stof die ik krijg is niet bepaald makkelijk, maar voorlopig bereik ik nog steeds wat ik wil met mijn manier van werken. Het kwijt kunnen van creativiteit is misschien wel het probleem. Zodra iets mij interesseert steek ik er graag tijd in! Projekten e.d. doe ik graag zodra ik het interessant vind, en dan begint alles wat ik geleerd heb voor mij interessant te worden. Het wordt misschien meer tijd voor een studie met veel praktijk/projekten.

Jij bent precies zoals mij maar ik ben mezelf al tegengekomen en moet nu aan de gang voor school, niet echt hard werken, maar toch eens beginnen met huiswerk maken.

[Verwijderd]

Het kan lichamelijk zijn, een tekort aan bepaalde hormonen, ik had ook zo iets en een klein pilletje (nee, geen drugs), verhielp het.
En van psygologen wordt je alleen maar gekker.8)7

[Verwijderd]

misschien iets te hard wat hier stond, maar tis mijn mening. zou een flame-war worden denk ik

hij zal er waarschijnlijk nog wel achter komen, ik ben persoonlijk niet zo'n voorstander van een pilletje, of een psychologisch onderzoek.
mensen gaan gauw te snel naar de dokter (het zal best helpen, maar in veel gevallen is het ook zelf oplosbaar)

als die persoon eenzelfde leeftijd heeft als jij, dan zou ik me nog niet al te veel zorgen maken...

[Arjan]

Wat Denniz zegt, daar sluit ik me bij aan en wil er ook nogn iets aan toevoegen:

Ik denk dat ie inderdaad dingen moet proberen waar ie zichzelf in kan verliezen.
En dat discipline probleem, daaar heeft iedereen wel last van, de een wat meer dan de andere. Vaak komt dat voort uit een gebrek aan zelfvertrouwen.

Als je daarom dingen gaat doen waar je helemaal achter staat, dan voelt dat goed en ben je gemakkelijker geneigd om dingen te doen die je eigenlijk niet wilt.
En als dat lukt, zit je in een positieve visceuze cirkel

dan kun je jezelf constant helpen.

[Opi]

Een huisgenoot had dezelfde problemen en het heeft gewerkt aangezien hij voor de verandering eens is gaan studeren. Dit is de link: www.landmark-education.com
Veel succes ermee

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 01 oktober 2002 @ 20:32:
hij zal er waarschijnlijk nog wel achter komen, ik ben persoonlijk niet zo'n voorstander van een pilletje, of een psychologisch onderzoek.
mensen gaan gauw te snel naar de dokter (het zal best helpen, maar in veel gevallen is het ook zelf oplosbaar)

Dat vind ik ook en daarom ga ik hem een beetje proberen helpen (hij is tenslotte een heel goede vriend)
Het enige dat dit probleem extra moeilijk maakt is dat hij er niet uit geraakt wat hij ook probeert.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 01 oktober 2002 @ 20:42:
[...]

Dat vind ik ook en daarom ga ik hem een beetje proberen helpen (hij is tenslotte een heel goede vriend)
Het enige dat dit probleem extra moeilijk maakt is dat hij er niet uit geraakt wat hij ook probeert.

zelf
jouw hulp zal alleen averechts werken, laat em toch lekker zelf uitzoeken. Als jij gaat erkennen dat het psychologisch is, en dus de oorzaak niet bij hemzelf ligt, is dat alleen maar een goed excuus voor hem om ermee door te gaan

[dvdgrs]

is geen psychologisch probleem, is gewoon luiheid aka puberteit

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 01 oktober 2002 @ 20:47:
[...]

zelf
jouw hulp zal alleen averechts werken, laat em toch lekker zelf uitzoeken. Als jij gaat erkennen dat het psychologisch is, en dus de oorzaak niet bij hemzelf ligt, is dat alleen maar een goed excuus voor hem om ermee door te gaan

Daar kan je wel gelijk in hebben, maar als ik hem niet help zit de kans er ook in dat hij er zelf niet uitgeraakt.

Voor sommigen lijkt het misschien een stom pubertijd probleempje, maar dat is het niet, hij worstelt al heel zijn leven met dit probleem.

[Verwijderd]

Misschien moet hij zichzelf aanleren volgens een strak tijdsschema te gaan werken dat iedere dag hetzelfde is: Dus bijvoorbeeld een uur aan zn huiswerk besteden, en daarna computeren Is misschien heel inflexibel en vervelend, maar dan komt er tenminste iets van terecht... Verder zoou het kunnen helpen om iemand dat schema af te laten dwingen, bijvoorbeeld door zn geld in te houden als zn studieresultaten onvoldoende zijn

[Verwijderd]

Zelfdiscipline gewenst? Ik maak voor elke dag op een kladblok een planning, aan de hand van punten die ik de dag daarvoor heb genoteerd (hoeft niet per se elke dag zoals CP voorstelt hetzelfde te zijn). Tevens evalueer ik elke dag: hoe goed heb ik mijn tijd besteed?, etc. Misschien een ideetje om meer grip te krijgen op je tijdsbesteding.

edit:
Alhoewel het misschien inderdaad toch een goed idee is om elke dag zekere activiteiten om bepaalde tijden te ontplooien, zo ontwikkel je mogelijk een zeker ritme.

[Verwijderd]

Als ik deze thread lees dan vind ik dat er nogal snel vanuit wordt gegaan dat dit niet zo bijzonder is, en dat iedereen zoiets weleens heeft. Zou het niet kunnen dat dit ECHT een mentale stoornis is, en niet zomaar iemand die ergens geen zin in heeft? Uit het verhaal maak ik op dat die jongen er ook problemen mee heeft, en dat hij er maar niet vanaf komt. Ik ben geen psycholoog/psychiater, maar ik wil deze kanttekening toch even maken.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 02 oktober 2002 @ 00:53:
Als ik deze thread lees dan vind ik dat er nogal snel vanuit wordt gegaan dat dit niet zo bijzonder is, en dat iedereen zoiets weleens heeft. Zou het niet kunnen dat dit ECHT een mentale stoornis is, en niet zomaar iemand die ergens geen zin in heeft? Uit het verhaal maak ik op dat die jongen er ook problemen mee heeft, en dat hij er maar niet vanaf komt. Ik ben geen psycholoog/psychiater, maar ik wil deze kanttekening toch even maken.

inderdaad
sommigen hier gaan ervan uit dat het een simpel probleempje is dat mits een paar simpele trukjes opgelost kan worden.
Volgens mij zit het probleem dieper.
Ik denk dat hij een soort idefix heeft opgelopen toen hij nog jong was, maar daar herinert hij zich haast niets meer van.
Een andere mogelijkheid die ik niet uitsluit is dat het misschien iets heeft te maken met het feit dat hij hoogbegaafd is.

[unclero]

Ik ben geen psycholoog, ik hou me in me vrije tijd alleen nog bezig met transactionele analyse en pshychotherapie...

Probeer eens: psycho-analyse..

Freudiaanse benadering:
Als de problemen dieper geaard zijn dan alleen 'puberteits-kwesties' (je onafhankelijk te laten voelen door opdrchten expres niet te maken), dan is het alleen maar tijdelijk als je probeerd de problemen van de oppervlakte te bewerken, beter zou het dan zijn naar de onderliggende structuur te kijken en die in kaart te brengen en dan te effenen.

Berniaanse benadering:
Hmm, daar is te weinig info voor eigenlijk. Ik zie het meer als het K-uitgangspunt (binnen het OVK model) met een contaminatie naar de bla... aaargh, moet het nu niet te ingewikkeld maken.

Ik herken de problemen van andere verslagen, maar wat nu geschreven is, is slechts een deeltje.
Voor hetzelfde geval echter, kan het zijn dat het gewoon 'iets tijdelijks (puberteit?)' is. Maar ik ga daar geen uitspraken over doen.

[joepP]

Herkenbaar, ik heb precies hetzelfde probleem. Echter, het is me gelukt het voor een groot deel te overwinnen. Hoe?

- Erover praten, erkennen dat je een probleem hebt.
- Goede planning maken. Koop een whiteboard, plan een week vooruit in wat je moet doen, geef jezelf punten. Zorg dat dit bord door bijvoorbeeld je huisgenoten/vriendin/whoever gezien wordt, zodat je niet kan cheaten.
- Zet een hoge straf op falen. Bijvoorbeeld €100,- per punt onder je doelstelling. Wederom, maak dit openbaar.

Is overigens een duidelijk symptoom van hoogbegaafdheid. Omdat je nooit wat heb hoeven doen om iets te bereiken, krijg je een gruwelijke afkeer tegen verplichte nummertjes. Anderen hebben dat in hun jeugd reeds overwonnen, en jij zit er met je 20ste nog mee.

[Verwijderd]

bedankt voor de tips
ik ga er al eens met hem over praten andere sugesties zijn ondertussen altijd welkom.

[Devil]

Ik denk dat de enige manier waarop hij kan 'genzen' is als hij eens gruwelijk hard op z'n bek gaat. Ik herken mezelf namelijk volledig in dat verhaal, zo was ik vroeger ook, maar toenbleef ik opeens zitten (in de 3e klas bij mij) En dat is beslist geen fijne ervaring. Op dat moment kwam ik er achter dat ik gewoon ongelofelijk stom bezig was en vanaf dat moment is het kwa studie vlekkeloos gegaan.

[snars]

joepP schreef op 02 oktober 2002 @ 14:43:
Herkenbaar, ik heb precies hetzelfde probleem. Echter, het is me gelukt het voor een groot deel te overwinnen. Hoe?

- Erover praten, erkennen dat je een probleem hebt.
- Goede planning maken. Koop een whiteboard, plan een week vooruit in wat je moet doen, geef jezelf punten. Zorg dat dit bord door bijvoorbeeld je huisgenoten/vriendin/whoever gezien wordt, zodat je niet kan cheaten.
- Zet een hoge straf op falen. Bijvoorbeeld €100,- per punt onder je doelstelling. Wederom, maak dit openbaar.

Is overigens een duidelijk symptoom van hoogbegaafdheid. Omdat je nooit wat heb hoeven doen om iets te bereiken, krijg je een gruwelijke afkeer tegen verplichte nummertjes. Anderen hebben dat in hun jeugd reeds overwonnen, en jij zit er met je 20ste nog mee.

Hier kan ik me goed in vinden. Ik heb zelf ook last van een (ernstig) gebrek aan zelfdiscipline en alle dingen die daar uit voortkomen (een uiterst negatief zelfbeeld, depressie, stress, slaapproblemen etc). Als ik wist wat de beste aanpak was had ik die meteen gepost, ware het niet dat ik zelf nog ontzettend aan het worstelen ben om wat te maken van m'n studie. Het hele verhaal kan en wil ik eigenlijk niet posten, maar ik herken absoluut het 'nooit iets hoeven doen voor school'. Ik vloog met 10-en door de basisschool en het eerste jaar gymnasium. Het tweede jaar haalde ik m'n eerste vijf en uiteindelijk heb ik het derde jaar een keer overgedaan. Vraag me niet hoe, maar uiteindelijk heb ik het papiertje toch gehaald, en nu weet ik nog steeds niet wat studeren inhoudt. Errug lastig bij een universitaire studie....

Ik moet je vriend misschien teleurstellen, maar als je het aan mij vraagt heeft hij een probleem waar HIJ aan moet werken. Hij kan steun zoeken in de vorm van studiebegeleiding of desnoods een ouder die hem helpt bij het plannen en uitvoeren van dingen die hij normaal gesproken uit de weg zou gaan, maar uiteindelijk moet hij die dingen daadwerkelijk gaan uitvoeren. En dat is, dom gezegd, een knop die om moet in z'n hoofd. Je vriend en zijn probleem zijn geen twee aparte dingen, hij is ZELF het probleem. Hiermee bedoel ik overigens niet dat je moet praten in termen van schuld. Ik neem aan dat hij zichzelf diep van binnen al genoeg op z'n flikker geeft om de dingen waarin hij telkens maar weer faalt. Erover praten en erkennen dat je een probleem hebt is een goed begin. Probeer een inventarisatie te maken van de dingen die hem wel makkelijk af gaan (GoTen ofzo? ) en dingen die hij moeilijk vindt om te ondernemen. Dan kun je concrete doelen gaan formuleren; zoiets als 'wat wil ik vandaag gedaan hebben?'. Dat moeten uiteraard haalbare doelen zijn.
Het moeilijke van dit soort personen is dat je op den duur je geduld met hen kunt verliezen. Het is dan ook maar de vraag of jij het zelf kunt opbrengen om hem te helpen.

[Verwijderd]

Zelf ben ik geen psycholoog, het is echter wel een grote hobby van mij. M'n vader wel, daar heb ik veel van geleerd.

Als jij je ogen dichtdoet, en droomt dat je 4 miljoen euro hebt gewonnen, grenst dat gevoel aan het gevoel dat je hebt als je daadwerkelijk 4 miljoen euro hebt gewonnen.
Als ik zijn situatie bekijk, en ik mijzelf een beetje ken, maakt hij een verkeerde inschatting van de werkelijkheid.
Als hij zegt 'ik wil resultaat X', dan wil hij het resultaat - maar niet de moeite ervoor hoeven doen. Op het moment dat het in zijn fantasie bestaat, ziet hij weinig noodzaak daadwerkelijke actie bij zijn wensen te voegen.
Kijk, ik wil ook wel op de top van de Mount Everest staan om het uitzicht te bewonderen, maar ik wil toch echt niet al die moeite ervoor doen.

Tips.. Reken hem af op de daadwerkelijke resultaten, niet op hetgeen dat hij graag zou willen. Laat duidelijk merken dat je niet onder de indruk bent van zijn aspiraties ("ik geloof er geen zak van dat je goed genoeg bent om een 7 gemiddeld te halen"). Een beetje normaal mens zal in de verdediging springen en er alles aan doen om jou in het ongelijk te stellen. Dat dit uiteindelijk resultaat oplevert mag voor zich spreken.

[Verwijderd]

Ik zou kunnen helpen, maar ik ben er pricipieel op tegen om luie mensen te helpen. Die moeten namelijk zichzelf helpen en daar beginnen ze pas mee als niemand ze meer helpt.

[CoiLive]

Ik heb zelf psies hetzelfde probleem. Leuk eigenlijk dat er iemand is die psies hetzelfde heeft. Ik ga ook eigenlijk nooit naar school (ik spijbel belagelijk veel), maar moet het wel halen, wat zo echt niet gaat lukken. Maar ik weet ook niet wat het is! Ik wil echt wel, want ik wil ook wel een leuke toekomst hebben.

Alleen zit het volgens mij veel dieper bij mij. De eerst dag ooit dat ik naar school ging (peuter) kwam ik al thuis en zei dat ik zo hard MOEST werken, en dat ik er geen zin in had. En dat is altijd zo geweest. Als ik iets MOET doen vind ik er meteen nix meer aan.

Maar het feit om niet eraan te werken wordt ook nog eens versterkt door het feit dat het leven zelf mij niet zoveel kan schelen. Of ik nu dood ga of over jaren maakt me nix uit. Terwijl ik een super lieve vriendin heb, leuke vrienden en echt heel erg veel lol.

Ik heb wel eens geprobeerd het er met mijn ouders over te hebben, maar toch gaat dat niet. Ik kan ze maar niet echt duidelijk maken dat ik het gewoon niet KAN. En dan kunnen ze me wel aan het werk schoppen ofzo, maar dat heeft toch geen zin.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op 03 oktober 2002 @ 00:38:
Ik zou kunnen helpen, maar ik ben er pricipieel op tegen om luie mensen te helpen. Die moeten namelijk zichzelf helpen en daar beginnen ze pas mee als niemand ze meer helpt.

Dit vind ik dus een ondoordachte reactie.
Iemand kan lui zijn door een breed scala aan oorzaken. Bijvoorbeeld een depressie. Of omdat die persoon niet beter weet. Of door een psychose.
Dat zijn wel degelijk serieuze problemen, en je kunt niet verwachten dat iemand daar in z'n eentje uitkomt.

[-Moondust-]

Heeft jouw vriend je ook gevraagd om hem te helpen of doe je het uit eigen beweging? Met vragen bedoel ik niet dat hij regelematig klaagzangen ten gehore brengt, maar echt jou gericht vraagt om hem te helpen.

[ilyc]

Ik heb ook zoiets dergelijks.

Dit jaar is het voor me het derde jaar dat de 4e klas middelbare school ga doen. Het eerste jaar werd ik erg ziek, en kon toen simpelweg nooit naar school. Het tweede jaar dacht ik; "Een frisse start, we proberen het opnieuw", helaas helaas, 3 maanden voor het verstrijken van het schooljaar was ik totaal op, zat ik compleet in de put en besloot ik te stoppen. Aan het begin van dit schooljaar besloot ik het NOG een keer te proberen. Vooraf had ik er zin in; Het contact met nieuwe mensen, gezellig, nieuwe dingen leren, etc. Maar nu zijn we pakweg 4 weken verder en ik heb het wat betreft school wel weer gezien. Ik kom elke dag doodmoe uit school en sta dagelijks op het punt in tranen uit te barsten.
Er geen sprake van een te hoog schoolniveau; voorheen deed ik altijd VWO zonder enige moeite, ik ben nu Havo gaan doen in de hoop dat dat nog relaxter voor me zou zijn. Maar het mocht helaas niet baten; De afgelopen week ben ik niet meer naar school geweest en daarvoor kwam ik regelmatig alleen in de kantine opdagen.
Als ik 's morgens opsta voel ik me hartstikke moe en vooral oud. Ik heb echt regelmatig het gevoel alsof ik naar niks aan het toewerken ben; naar de dood. Geestelijk voel ik me ook enorm oud. Ik kan me nergens meer toe aanzetten, zie iedereen om mij heen bewegen behalve ik. Als ik aan mezelf denk, denk ik aan een vrolijke, sociale en intelligentie jongen. Als ik naar de realiteit kijk, besef ik wat ik kan, wat er in me zit. En tegelijkertijd zie ik mezelf thuiszitten, mijn toekomst vergooiend.
Ik weet echt totaal niet meer wat ik doen moet. Ik ben hiervoor al 2 jaar bij een psychiater onder behandeling geweest vanwege mijn vorige ziekte, ben daar goed vanaf gekomen, energiek. Ik had weer zin om dingen te gaan ondernemen. Maar de laatste tijd, het laatste jaar, maakt het voor me allemaal niks uit. Ik zit thuis. Rustig. Luister muziek, speel games en internet. Op zulke momenten ben ik ook bang om naar buiten te gaan. Als ik naar school ga is dat anders; Ik ontmoet aardige mensen, lach veel, etc. Maar thuis wordt ik elke keer weer opgeslokt door die moeheid.

Ik heb even alles neergezet wat er zo snel in me opkwam. Ik wilde dit even kwijt, zie maar of jullie replyen, hoeft uiteraard niet. Maar alvast bedankt voor de aandacht.

Ps. Dit is vast weer zo'n post van "weer zo'n puber", als je dat vindt; Even goed vrienden. Het luchtte in elk geval redelijk op dat ik dit uit kon typen.

[unclero]

ilyc schreef op 03 oktober 2002 @ 17:31 een heel interessant verhaal:

Kijk, nogmaals, ik ben geen psycholoog.
Ik heb geen idee wat voor psychotherapie jij hebt gevolgd, maar misschien zou je aan een psychoanalyse meer hebben. Want ik vermoed dat er iets dieps ligt...
Dat er ergens tijdens het schrijven van je levens-software (dat programma dat je aanstuurd gedurende de rest van je leven, en tijdens de kinderjaren word geschreven), wat bugs erin geslopen zijn..
Het lijkt mij mateloos interessant om dat eens uitgebreid onder de loep te nemen.

[Verwijderd]

-Moondust- schreef op 03 oktober 2002 @ 12:24:
Heeft jouw vriend je ook gevraagd om hem te helpen of doe je het uit eigen beweging? Met vragen bedoel ik niet dat hij regelematig klaagzangen ten gehore brengt, maar echt jou gericht vraagt om hem te helpen.

Hij heeft het niet expliciet gevraagd, maar hij heeft wel laten blijken dat hij zijn leven niet zomaar ging laten voorbijgaan, maar hulp ging zoeken.
Ik voelde me dan als beste vriend ook moreel verplicht om hem te helpen.

Na de reacties hier gelezen te hebben denk ik ook dat het het beste is dat ik hem een beetje op de proef stel en hem het gevoel geven dat ik als vriend meer van hem verwacht.
Ik zal hem ook duidelijk maken dat enkel hij zijn probleem kan oplossen en dat hij degene is dat de eerste stap zal moeten zetten.

Bedankt voor de reacties en voor degenen die ook met dit probleem kampen:
Blijf niet bij de pakken zitten, maar blijf tegen jezelf vechten!

[Verwijderd]

ilyc schreef op 03 oktober 2002 @ 17:31:
Ik heb ook zoiets dergelijks.
....

Ik heb ook iets soortgelijk meegemaakt maar dan minder erg.
Vorig jaar ben ik namelijk te weten gekomen dat ik cvs had (=chronisch vermoeidheidssyndroom).
Het jaar daarvoor was heel moeizaam verlopen, iedere avond dat ik thuiskwam kon ik niks anders doen dan in mijn bed gaan liggen en uitslapen tot de volgende dag.
Vreemd genoeg voelde ik mij de volgende dag helemaal niet uitgerust en zo ging dat maar door en door.
Na een tijdje besefte ik dat er iets niet juist meer was en heb toen besloten mij te laten onderzoeken.
Na een paar maanden heeft men geconstateerd dat ik cvs had en men heeft mij toen een behandeling voorgeschreven.
Nu zijn we een jaar later en nog steeds is die ziekte niet volledig uit mijn lichaam, hoewel het al veel beter is dan een jaar geleden.

Dit was slechts om aan te tonen dat 'luiheid' of gebrek aan zelfdiscipline niet alleen het gevolg kan zijn van psychologische problemen maar ook van fysieke.
Bij mij waren het de twee door elkaar wat het extra moeilijk maakte.

[-Moondust-]

Verwijderd schreef op 03 oktober 2002 @ 18:55:
Hij heeft het niet expliciet gevraagd, maar hij heeft wel laten blijken dat hij zijn leven niet zomaar ging laten voorbijgaan, maar hulp ging zoeken.
Ik voelde me dan als beste vriend ook moreel verplicht om hem te helpen.

Weleens van het 'redderssyndroom' gehoord? (lijd ik ook nog geregeld aan)

Na de reacties hier gelezen te hebben denk ik ook dat het het beste is dat ik hem een beetje op de proef stel en hem het gevoel geven dat ik als vriend meer van hem verwacht.
Ik zal hem ook duidelijk maken dat enkel hij zijn probleem kan oplossen en dat hij degene is dat de eerste stap zal moeten zetten.

Het is erg nobel van je, maar als je vriend nog niet klaar is om die stap te maken kan jij "meer verwachten" totdat je een ons weegt, maar er zal niets veranderen. Ik heb eens dagenlang in zitten praten op een vriend van mij die kampte met allerlei problemen. Ik reikte hem de ene oorzaak na de andere aan, de ene oplossing na de andere, maar hij hoorde het niet, het drong niet tot hem door. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik totaal geen invloed had op zijn vooruitgang. Nu luister ik alleen nog naar hem als hij wat wil vertellen en geef ik antwoord op vragen die hij stelt, verder niets. Het inzicht dat hij zoekt leert hij zichzelf wel. Het gaat allemaal vanzelf.

Bedankt voor de reacties en voor degenen die ook met dit probleem kampen:
Blijf niet bij de pakken zitten, maar blijf tegen jezelf vechten!

Waarom moet je ertegen vechten? Dat is toch juist hetgeen waar je zo moe van wordt en waar je geen zin in hebt? Er is ook de mogelijkheid om gewoon te berusten in wie je bent. Zolang je je verzet tegen wie je bent, slokt dat zoveel van je aandacht op om te proberen te zijn wie je niet bent dat je het niet meer ziet. Op het moment dat je erin berust, wordt alles vanzelf helderder. Wie o wie verlangt iets van je? Niemand toch? Het is toch GVD jouw leven? Als jij een luie donder bent, dan is dat toch prima? Het is in veel gevallen de maatschappij die een bepaalde eigenschap cq. houding als goed of slecht beschouwt. Men maakt jou wijs dat je sus of zo moet zijn, dat je een opleiding moet volgen omdat je er anders niet komt. ALLEMAAL BULLSHIT!!! Aangeleerd gedrag! Realiseer je dat wat mensen allemaal vinden niets anders zijn dan meningen waar jij niets aan hebt. En het is zeker niet iets waar je aan moet voldoen. Iedereen is wie hij of zij is, let it be, het is mooi zo! Leer dat zien! Het geeft je de mogelijkheid weer terug om in je eigen power te staan ipv dat de maatschappij zich aan jou kan opdringen. Het is een illusie om te denken dat je keihard moet werken aan alles om wat van je leven te maken. Ik zou zeggen, doe lekker wat je leuk lijkt en alles wat je nodig hebt wordt je vanzelf aangereikt....en dat is vaak niet wat je had gedacht!

[spacy]

voor mij helpt het bestte door ook maar alle bronnen van afleding weg te halen,
als je je dan nog gaat vervelen ga je vanzelf wel werken aan je huiswerk, om de verveling tegen te gaan.

bronnenvan afleiding:
computer waar meer op staat dan alleen office
(dus games,internet, muziek enzo er allemaal af)
tv uit, of weg doen
al je leesvoer/kranten op een andere kamer leggen,
andere casemod knutsels enzo ook allemaal opruimen en ergens anders neerzetten

bak koffie pakken, en eventueel de radio er zachtjes bij aan (of deze laatste ook uitlaten)
en dan aan het werk!

[-Moondust-]

Ik zou gewoon lekker dagenlang inetten als je dat leuk vindt, er breekt vanzelf wel een periode dat je daar geen zin meer in hebt of dat er andere dingen je levenspad kruisen. Het woord MOETEN is een idioot woord. Ik zat nog geen 2 jaar geleden dag en nacht te CSen, films te downloaden en te chatten, dag in dag uit bijna. De hele wereld vond dat slecht van me waardoor ik echt ging denken dat het fout was. Onzin! Volslagen onzin! Het paste op dat moment gewoon bij me, ik had daar simpelweg ZIN in. Nu 2 jaar later ziet mijn leven er heel anders uit. Fantastische vrouw ontmoet, getrouwd, nieuw huis, auto, nieuwe baan, promotie erna en nu is mijn vrouw in verwachting. En wat heb ik er nou voor moeten doen? NIETS!!! Helemaal niets, het kwam allemaal naar me toe....en dat is bij elk mens niet anders. Alleen laten veel mensen hun blik vertroebelen en maken ze zich vanalles wijs, oa dat ze aan bepaalde maatschappelijke en/of persoonlijke idealen moeten voldoen. Zinloos! Als jij dag in dag uit tv wil kijken, doe het! Er is geen reden het niet te doen of je er schuldig over te voelen. Er breekt vanzelf weer een periode aan dat zich wendingen in je leven voordoen.

[Verwijderd]

-Moondust- schreef op 03 oktober 2002 @ 21:45:
Ik zou gewoon lekker dagenlang inetten als je dat leuk vindt, er breekt vanzelf wel een periode dat je daar geen zin meer in hebt of dat er andere dingen je levenspad kruisen. Het woord MOETEN is een idioot woord. Ik zat nog geen 2 jaar geleden dag en nacht te CSen, films te downloaden en te chatten, dag in dag uit bijna. De hele wereld vond dat slecht van me waardoor ik echt ging denken dat het fout was. Onzin! Volslagen onzin! Het paste op dat moment gewoon bij me, ik had daar simpelweg ZIN in. Nu 2 jaar later ziet mijn leven er heel anders uit. Fantastische vrouw ontmoet, getrouwd, nieuw huis, auto, nieuwe baan, promotie erna en nu is mijn vrouw in verwachting. En wat heb ik er nou voor moeten doen? NIETS!!! Helemaal niets, het kwam allemaal naar me toe....en dat is bij elk mens niet anders. Alleen laten veel mensen hun blik vertroebelen en maken ze zich vanalles wijs, oa dat ze aan bepaalde maatschappelijke en/of persoonlijke idealen moeten voldoen. Zinloos! Als jij dag in dag uit tv wil kijken, doe het! Er is geen reden het niet te doen of je er schuldig over te voelen. Er breekt vanzelf weer een periode aan dat zich wendingen in je leven voordoen.

Daar heb je wel gelijk in, maar in het geval van mijn vriend is het heel anders.
Het is niet zo dat hij zich opgedrongen voelt door de maatschapij, maar hij beseft zelf dat hij zijn EIGEN idealen niet kan verwezenlijken als hij zo voort doet.
Daarom heeft hij maar één keus: overgaan tot actie.
En dat heeft hij nu aanhoord.

Wat dat vechten betreft misschien is dat wel iets te hard, maar het komt er wel op neer dat je moet werken naar de persoon die je wilt zijn en zoals je mooi hebt uitgelegd niet naar de persoon die de maatschapij van je verlangt.

[ilyc]

unclero schreef op 03 oktober 2002 @ 18:36:
[...]


Kijk, nogmaals, ik ben geen psycholoog.
Ik heb geen idee wat voor psychotherapie jij hebt gevolgd, maar misschien zou je aan een psychoanalyse meer hebben. Want ik vermoed dat er iets dieps ligt...
Dat er ergens tijdens het schrijven van je levens-software (dat programma dat je aanstuurd gedurende de rest van je leven, en tijdens de kinderjaren word geschreven), wat bugs erin geslopen zijn..
Het lijkt mij mateloos interessant om dat eens uitgebreid onder de loep te nemen.

Ik heb ook al een sortement psychoanalyse ondergaan (ik heb 1 jaar op een psychiatrische afdeling gezeten, i.v.m. ziekte en depressies). Misschien is het inderdaad wijs om toch weer een psychiater te gaan bezoeken, maar mijn vorige deed mijn problemen ietwat gemakkelijk af vrees ik nu.

Ik zou gewoon lekker dagenlang inetten als je dat leuk vindt, er breekt vanzelf wel een periode dat je daar geen zin meer in hebt of dat er andere dingen je levenspad kruisen.

Haha, dat zal je nog tegenvallen
Ik heb van januari 2002 tot en met september 2002 elke dag +/- 11 uur zitten internetten, omdat ik niet meer naar school ging en niet naar buiten wilde. Internet slokte mijn leven op, internet was mijn sociale leefomgeving; Toen was het echt goed mis. Ik ben erg bang dat ik door mijn huidige depressie weer in dat ritme terecht geraak.

Flukkie; Die informatie over die moeheidsziekte vind ik mateloos interessant, dank je. Wellicht speelt er bij mij ook zoiets dergelijks. Ik heb ook soms het gevoel alsof ik tijdens depressies mezelf niet ben. Ik zie mezelf depressief zitten en denk bij mezelf "dit kan ik toch niet zijn? waarom gaat alles nu zo verkeerd terwijl ik perfect doorheb hoe het wel moet? waarom ben ik zo lusteloos, terwijl ik zoveel moet doen?"
Ik maak mezelf ook regelmatig helemaal gek door dingen eindeloos uit te stellen en veel te ver vooruit te kijken. Daarnaast ben ik erg emotioneel.

[Fludizz]

ik ken dit probleem zelf ook wel enigzinds.
bij mij lag het (op de HAVO) aan het feit dat ik bijna alle vakken echte K*t vakken vond, en dus helemaal niks deed voor school, ik kon mezelf er niet voor motiveren om iets te GAAN doen.

Nu op het HBO (HI) heb ik daar alleen bij Informatie Analyse en Discrete Wiskunde nog last van, omdat ik dat ook rotvakken vind.
het is waarschijnlijk ook enigzinds zo dat het komt omdat het 'verplicht' gedaan moet worden.

Vraag hem eens of ie z'n opleiding wel leuk vind, zoniet is dat een goeie verklaring...

[-Moondust-]

Verwijderd schreef op 03 oktober 2002 @ 21:59:
Daar heb je wel gelijk in, maar in het geval van mijn vriend is het heel anders.
Het is niet zo dat hij zich opgedrongen voelt door de maatschapij, maar hij beseft zelf dat hij zijn EIGEN idealen niet kan verwezenlijken als hij zo voort doet.
Daarom heeft hij maar één keus: overgaan tot actie.
En dat heeft hij nu aanhoord.

En waar komen die idealen vandaan?

Wat dat vechten betreft misschien is dat wel iets te hard, maar het komt er wel op neer dat je moet werken naar de persoon die je wilt zijn en zoals je mooi hebt uitgelegd niet naar de persoon die de maatschapij van je verlangt.

Waarom moet je een bepaald persoon zijn? Wat ligt ten grondslag aan een persoon te willen zijn die je nu blijkbaar niet bent?

[-Moondust-]

ilyc schreef op 03 oktober 2002 @ 23:06:
Haha, dat zal je nog tegenvallen
Ik heb van januari 2002 tot en met september 2002 elke dag +/- 11 uur zitten internetten, omdat ik niet meer naar school ging en niet naar buiten wilde. Internet slokte mijn leven op, internet was mijn sociale leefomgeving; Toen was het echt goed mis. Ik ben erg bang dat ik door mijn huidige depressie weer in dat ritme terecht geraak.

Het is pas mis als jij gaat oordelen over je situatie. Zonder dat oordeel is er niets fout en niets goed. Daarom mijn vraag: waarom oordeel je over je eigen situatie?
BTW heb zelf ook maanden achtereen vrijwel alleen maar achter de computer geleefd. Beviel me prima. Ik liep keihard weg voor de 'boze' buitenwereld, maar dat interesseerde me geen moer. Ik was toen gewoon wie ik toen was en hield mezelf geen idiote dingen voor dat ik iemand anders moest zijn. Het oordelen over je eigen situatie en vervolgens afkeuren heeft altijd een trigger. Die trigger is altijd een gevolg van jouw conditionering door de maatschappij cq. de buitenwereld.

Flukkie; Die informatie over die moeheidsziekte vind ik mateloos interessant, dank je. Wellicht speelt er bij mij ook zoiets dergelijks. Ik heb ook soms het gevoel alsof ik tijdens depressies mezelf niet ben. Ik zie mezelf depressief zitten en denk bij mezelf "dit kan ik toch niet zijn? waarom gaat alles nu zo verkeerd terwijl ik perfect doorheb hoe het wel moet? waarom ben ik zo lusteloos, terwijl ik zoveel moet doen?"
Ik maak mezelf ook regelmatig helemaal gek door dingen eindeloos uit te stellen en veel te ver vooruit te kijken. Daarnaast ben ik erg emotioneel.

Je kan NOOIT NIET jezelf zijn. Oftewel, je bent ALTIJD jezelf. Dat jij jezelf aanschouwt en dat vergelijkt met een andere jij komt simpelweg omdat jij DENKT iemand anders te moeten zijn.

Ik herken mezelf erg in de situaties die o.a. omschreven zijn door de topicstarter en ilyc. Overigens lijkt het wel of steeds meer jongeren verschijnselen van moeheid en luiheid vertonen in combinatie met een goed stel hersenen. Een soort van tendens. Ik zie het als een soort protest tegen de manier waarop de maatschappij op dit moment georganiseerd is. Oftewel, de jongeren die bovenstaande verschijnselen vertonen zijn de leermeesters cq. pioniers en NIET degenen die niet mee kunnen komen in de maatschappij en het voor zichzelf verpesten. Dit zijn mijn gedachten hierover, maar ik heb nog niemand gevonden die blijk gaf van enig inzicht en/of begrip hiervan. Wellicht komt dit later in de evolutie pas aan de orde. Als je jezelf beschouwt als een buitenbeentje dat niet goed mee kan komen, dan kan je hier misschien eens over nadenken. Je bent niet voor niets een onderdeel van de Schepping. Oftewel, je past precies in het tijdsbeeld waarin je leeft. Nu er een tendens lijkt te zijn van veel jongeren die buiten de boot lijken te vallen zonder direct aanwijsbare reden (ze hebben immers een goed verstand) kan ik dat moeilijk anders zien dat een nieuw soort bewustzijn dat zich aandient. Ter illustratie, iemand als Copernicus was ook een pionier toen hij zei dat de aarde niet het centrum was van het Heelal, maar deel uitmaakte van een zonnestelsel. Hij werd massaal verkettert door zijn buitenwereld, omdat zij ideeen recht tegen de gevestigde orde inging. Nu, tientallen decennia later weten wij dat hij gelijk had. Geloof dus niet dat jij een buitenbeentje bent, wellicht ben je een onderdeel van een nieuw besef, een nieuw inzicht dat pas herkend en erkend wordt over tientallen jaren.

Dit laatste stuk is misschien wat gewaagd van mij, omdat ik het niet eerder heb getracht te verwoorden omdat niemand ooit begreep waar ik op doelde. Ik ben graag bereid op vragen te reageren, wellicht wordt het dan voor mijzelf ook wat helderder.

[-Moondust-]

Fludizz schreef op 03 oktober 2002 @ 23:18:
ik ken dit probleem zelf ook wel enigzinds.
bij mij lag het (op de HAVO) aan het feit dat ik bijna alle vakken echte K*t vakken vond, en dus helemaal niks deed voor school, ik kon mezelf er niet voor motiveren om iets te GAAN doen.

Nu op het HBO (HI) heb ik daar alleen bij Informatie Analyse en Discrete Wiskunde nog last van, omdat ik dat ook rotvakken vind.
het is waarschijnlijk ook enigzinds zo dat het komt omdat het 'verplicht' gedaan moet worden.

Vraag hem eens of ie z'n opleiding wel leuk vind, zoniet is dat een goeie verklaring...

Mijn problemen met school hebben altijd hun oorzaak gehad in motivatie. Ik observeerde de leraar en zag dat het zelf eigenlijk nog een kind was. Ik zag de lesstof en zag er het nut niet van in om me dat eigen te maken als ik nog geeneens wist wie ik nu zelf was en wat ik deed op deze aardkloot. Hoe meer ik erover nadacht hoe minder ik het nut van de school, zoals de nu gestructureerd is, in kon zien.

Ook ik krijg de kriebels van het woord "verplicht", van jongsafaan al een natuurlijke aversie tegen gehad. Ik zie werkelijk niet in waarom ik iets MOET doen. Dat hele verplichte karakter van school vond ik bijzonder ontmoedigend. Echt een lachertje hoe mijn school dat trachtte te handhaven.

Overigens denk ik wel dat het allemaal wat dieper gaat dan simpelweg kutvakken. Je wordt als jongere op school gedonderd en verplicht te leren wat men je voorschotelt. Dat is toch idioot? Waarom mag je jezelf niet ontplooien zoals jij dat verkiest? Men is in de veronderstelling dat jongeren regelmaat en struktuur nodig hebben. Echter, die behoeftige situatie is ook door de eeuwen heen geschapen. Het is toch idioot om eerst een behoefte te creeren om vervolgens te beweren dat iets nodig is om aan die behoefte te voldoen. Misschien dwaal ik wat af nu, maar waar het me om gaat is het feit dat jongeren vanalles MOETEN en hen wordt voorgehouden dat ze mislukken als ze het niet doen. En DAT vind ik onzin! Wellicht is dat hetgeen wij nu aan de maatschappij laten zien. In zekere zin hebben we eerder een missie dan dat we buitenbeentjes en mislukkelingen zijn als het aan mij ligt!

[Verwijderd]

Ik heb ook al eens gedacht aan een nieuw besef, een verdere evolutie van de mens.
In mijn gedachten was het eerder een evolutie naar meer spiritualiteit, maar dat sluit jouw visie niet uit.

Jammer genoeg is onze maatschapij nog niet klaar voor een dergelijke evolutie.
Van iedereen wordt verwacht dat men hard werkt en consumeerd om het kapitalistische systeem te voeden.
Voldoe je hier aan niet, dan val je simpelweg erbuiten en dan bestaat er hier geen heil voor jou.
Misschien nogal cru gezecht, maar daar komt het op neer.

Ik denk wel dat het stilaan duidelijk wordt dat er een nieuw besef zich aan het ontwikkelen is dat wij mensen hier niet enkel rond lopen om ons dood te werken en datgene te doen wat de maatschapij van ons verlangt.
Het bewijs is vooral hier het sterkst aanwezig.
Op het internet kom ik vaak mensen tegen die mijn mening delen, maar in het echte leven niet.
Waarom niet?
Omdat het een soort taboe is om het systeem te beklagen, want we leven in één grote materiële luxe die ons zodanig manipuleert zodat we hetgeen we eigenlijk het meest van al missen niet zien.
Het antwoord op de vraag 'wat missen we dan?', laat ik volledig voor jullie open.

Dit zijnde nogal off-topic, maar het moest er toch even uit

[-Moondust-]

Verwijderd schreef op 04 oktober 2002 @ 22:08:
Jammer genoeg is onze maatschapij nog niet klaar voor een dergelijke evolutie.
Van iedereen wordt verwacht dat men hard werkt en consumeerd om het kapitalistische systeem te voeden.
Voldoe je hier aan niet, dan val je simpelweg erbuiten en dan bestaat er hier geen heil voor jou.
Misschien nogal cru gezecht, maar daar komt het op neer.

Neehoor, je onderschat jezelf enorm. Elk nieuw bewustzijn moet door pioniers gedragen worden. Het 'werk' van pioniers is noodzakelijk. Zonder dat kan een nieuw bewustzijn nooit doordringen. Wat jou waarschijnlijk ontmoedigt is de tegenwerking en het onbegrip wat je ervaart. laat je er niet door in de luren leggen. Het hoort er allemaal bij. Zoals jij bent past PERFECT in het huidige tijdsbeeld. Twijfel daar niet aan, doe gewoon wat je moet doen en heb vertrouwen in dat alles gebeurt zoals het moet gebeuren. Reageren op je omgeving is logisch, maar levert je niets dan ergernis op. Weet gewoon dat het goed is en ontwikkel jezelf zoals jij dat wil. De wereld ligt in Jou! Je kan er niet buiten vallen behalve als jij denkt dat dat wel kan en je daarnaar instelt.

Ik denk wel dat het stilaan duidelijk wordt dat er een nieuw besef zich aan het ontwikkelen is dat wij mensen hier niet enkel rond lopen om ons dood te werken en datgene te doen wat de maatschapij van ons verlangt.
Het bewijs is vooral hier het sterkst aanwezig.
Op het internet kom ik vaak mensen tegen die mijn mening delen, maar in het echte leven niet.
Waarom niet?
Omdat het een soort taboe is om het systeem te beklagen, want we leven in één grote materiële luxe die ons zodanig manipuleert zodat we hetgeen we eigenlijk het meest van al missen niet zien.
Het antwoord op de vraag 'wat missen we dan?', laat ik volledig voor jullie open.

Nogmaals, wat er gebeurt is wat er moet gebeuren. Om een nieuw orde neer te zetten moet er eerst chaos zijn voor de nieuwe orde zich kan vestigen. Maar hoe het ook zij, alles is simpelweg zoals het is. Reageren erop in positieve of negatieve zin heeft totaal geen nut. Haal gewoon je eigen kracht omhoog en draag dat uit naar de wereld in Jou. Meer hoef je niet te doen. Je zal vervelende dingen meemaken en hele leuke dingen, het hoort er allemaal bij. Probeer jezelf gewoon niet te verliezen in jouw interpretatie van de wereld en heb Vertrouwen! Er ontwikkelt zich elk moment een nieuw besef.

Dit zijnde nogal off-topic, maar het moest er toch even uit

Ach, ontopic blijven vind ik vaak niet eens belangrijk. Dat is min of meer precies hetzelfde als de 'dwang' die de maatschappij op mensen uitoefent.

[-Moondust-]

Verwijderd schreef op 04 oktober 2002 @ 22:08:
Het antwoord op de vraag 'wat missen we dan?', laat ik volledig voor jullie open.

We kunnen niets missen behalve als we ervoor kiezen om iets te missen. In feite is altijd alles perfect. Wij denken vaak dat er vanalles ontbreekt, maar dat speelt alleen tussen onze oren. We maken het onszelf wijs!

[Verwijderd]

-Moondust- schreef op 05 oktober 2002 @ 10:53:
[...]

We kunnen niets missen behalve als we ervoor kiezen om iets te missen. In feite is altijd alles perfect. Wij denken vaak dat er vanalles ontbreekt, maar dat speelt alleen tussen onze oren. We maken het onszelf wijs!

Dat betwijfel ik toch.
Het is moeilijk om uit te leggen wat we juist missen en misschien is dat ook niet helemaal gerechtvaardigd omdat het een veralgemenisering is van de maatschapij.
Daarom zal ik wijselijk mijn mond houden.

[Verwijderd]

Ik wil je vriend (en _sNaRs_) eens adviseren om de checklist op www.hersenstorm.com in te vullen. Wellicht herkent hij hier veel van, in ieder geval zijn de "symptomen" die je noemt in veel gevallen te herlijden naar bepaalde vormen van ADHD bij volwassenen. Ik ben ook geen psygoloog (nog niet) maar spreek uit ervaring.

[ilyc]

-Moondust- schreef op 04 oktober 2002 @ 15:19:
[...]

Het is pas mis als jij gaat oordelen over je situatie. Zonder dat oordeel is er niets fout en niets goed. Daarom mijn vraag: waarom oordeel je over je eigen situatie?

De situatie waarin ik toentertijd verkeerde was een situatie waarin ik me ook niet prettig voelde. Ik had voor mezelf het idee dat ik mijn school af moest maken, dat ik op deze manier wellicht mijn toekomst aan het vergooien was door thuis niks te doen.
Helaas bleef het bij die gedachtes, ik kon het nooit in daden omzetten. Ik wilde dolgraag mijn school afmaken, alleen ging het niet, zoals eerder uitgelegd.
Ik oordeelde over mijn situatie omdat ik er niet tevreden mee was. Ik verkeerde erin en tegelijkertijd besefte ik dat dit niet was wat ik diep van binnen verlangde. Daarnaast wist ik dat de potentie er was om iets nuttigers te doen, dit kwam er dus niet uit.

Je kan NOOIT NIET jezelf zijn. Oftewel, je bent ALTIJD jezelf. Dat jij jezelf aanschouwt en dat vergelijkt met een andere jij komt simpelweg omdat jij DENKT iemand anders te moeten zijn.

Het komt omdat ik weet dat ik de potentie heb beter te presteren in het dagelijks leven dan dat ik momenteel doe. Tot VWO4 ging alles prima. Ik vond school uiteraard niet leuk, maar ik behaalde zonder enige moeite goede cijfers. Nadat ik ernstig ziek werd in V4 veranderde dit. Mijn geest was dodelijk vermoeid, ik had een periode achter de rug waarin mijn geest vaak de overhand nam over mijn verstand, etc. Op zulke momenten heb je het idee, het gevoel alsof je jezelf niet bent. Uiteraard ben je dat wel, jouw gedachtes komen immers voort uit je eigen geest, alleen zijn het wellicht onderdrukte gedachtes, foute gedachtes die de overhand nemen, waardoor het lijkt alsof je jezelf niet bent. Jezelf is hier de persoon die voorheen goed deed en succesvol was, en nu niet meer tot die prestatie in staat is vanwege een geestelijk 'probleem'. Vandaar dat het lijkt alsof je een ander bent, je kijkt tegen je succesvolle periode aan alsof het iemand anders was die toen leefde oid, aangezien je nu niet meer tot die prestaties van toen in staat bent. Dat is overigens frusterend.

Je theorie klinkt overigens enorm interessant, ik weet er verder niks vanaf, maar ben benieuwd of je het nog eens uitwerkt hier.

Nog bedankt voor je reply, btw.

[-Moondust-]

ilyc schreef op 06 oktober 2002 @ 19:50:
De situatie waarin ik toentertijd verkeerde was een situatie waarin ik me ook niet prettig voelde. Ik had voor mezelf het idee dat ik mijn school af moest maken, dat ik op deze manier wellicht mijn toekomst aan het vergooien was door thuis niks te doen.
Helaas bleef het bij die gedachtes, ik kon het nooit in daden omzetten. Ik wilde dolgraag mijn school afmaken, alleen ging het niet, zoals eerder uitgelegd.
Ik oordeelde over mijn situatie omdat ik er niet tevreden mee was. Ik verkeerde erin en tegelijkertijd besefte ik dat dit niet was wat ik diep van binnen verlangde. Daarnaast wist ik dat de potentie er was om iets nuttigers te doen, dit kwam er dus niet uit.

Het komt omdat ik weet dat ik de potentie heb beter te presteren in het dagelijks leven dan dat ik momenteel doe. Tot VWO4 ging alles prima. Ik vond school uiteraard niet leuk, maar ik behaalde zonder enige moeite goede cijfers. Nadat ik ernstig ziek werd in V4 veranderde dit. Mijn geest was dodelijk vermoeid, ik had een periode achter de rug waarin mijn geest vaak de overhand nam over mijn verstand, etc. Op zulke momenten heb je het idee, het gevoel alsof je jezelf niet bent. Uiteraard ben je dat wel, jouw gedachtes komen immers voort uit je eigen geest, alleen zijn het wellicht onderdrukte gedachtes, foute gedachtes die de overhand nemen, waardoor het lijkt alsof je jezelf niet bent. Jezelf is hier de persoon die voorheen goed deed en succesvol was, en nu niet meer tot die prestatie in staat is vanwege een geestelijk 'probleem'. Vandaar dat het lijkt alsof je een ander bent, je kijkt tegen je succesvolle periode aan alsof het iemand anders was die toen leefde oid, aangezien je nu niet meer tot die prestaties van toen in staat bent. Dat is overigens frusterend.

Hey, das mijn verhaal....hehehe. Ik heb, afgezien van een periode van ziekte, exact hetzelfde meegemaakt. Nu, achteraf, realiseer ik me pas dat ik mijn tijd helemaal niet verspild heb en mijn toekomst helemaal niet vergooid heb. Sterker nog, ik heb mijn tijd uitstekend benut, en allerlei mensen uit mijn omgeving dachten (en denken) daar anders over. Tja, ik kan er ook niets aan doen dat mensen menen te weten wat het beste is voor mij. Het gevoel van ontevredenheid is van HEN, en niet van mij, dus zij moeten daar maar mee om leren gaan en niet hun probleem op mij afschuiven alsof ik dingen doe die niet mogen. Eigenlijk is het heel erg gemeen wat mensen doen. Ze benaderen je alsof je idiote beslissingen neemt en je leven vergooid. En als maatstaf gebruiken ze hun eigen opvattingen, normen en waarden. Ja zeg, zo kan ik ook wel ff de wereld naar mijn hand gaan zetten. Het is niets anders dan manipulatie. Aan de andere kant heb ik DANKZIJ de tegenwerking van mijn omgeving heel veel geleerd. Het is dus maar net hoe je het bekijkt. Ik heb mijn voordeel ermee gedaan ipv mijzelf omlaag te halen. Toen ik die manipulatie eenmaal doorzag heb ik besloten andermans problemen bij die ander te laten en mijn eigen koers te varen en me daar goed bij te voelen. Sinds dat besluit was ik in staat uit het dal te kruipen waar ik me al die tijd in had gewaand. En nu zijn er nog idioten in mijn omgeving die denken dat ik de grootste fout van mijn leven heb gemaakt door te stoppen met mijn opleiding. Zelf heb ik het altijd ervaren als de beste beslissing ooit!

Het enige wat frustrerend is is dat jij jezelf hebt wijsgemaakt dat je dingen niet goed doet. Het idee dat als je hersens hebt je feilloos het VWO + WO moet halen is debiel, volslagen idioot. Je omgeving bekijkt jouw situatie puur verstandelijk. Die jongen heeft een goed verstand, dus...bla bla bla. En jij trapt in de val door hun geloof over te nemen....

Je theorie klinkt overigens enorm interessant, ik weet er verder niks vanaf, maar ben benieuwd of je het nog eens uitwerkt hier.

Nog bedankt voor je reply, btw.

Het is geen theorie, het is mijn beleving. Als het je aanspreekt, kan ik je alleen zeggen: "Ontdek zelf jouw werkelijk Ik. Laat zelf tot je doordringen dat alleen Jij ertoe doet en de buitenwereld in de meeste gevallen een ongewenste manipulator is. Aan mijn verhaal heb je niets, je zal er JOUW VERHAAL van moeten maken. En over jouw verhaal kan ik niets zeggen, dat kan alleen jij. Keywords zijn: vertrouwen en geduld hebben. Dan komt alles vanzelf. Met andere woorden... je moet alles zelf uitwerken. Dat kan niemand anders voor je doen.

[Verwijderd]

Luiheid. Ik ken het erg goed, mischien in wat mindere mate, bij mij komt het doordat ik weinig zelfvertrouwen heb en perfectionistisch ben(wat dus niet goed samen gaat). soms raak ik helemaal geblokkeerd, zoals gisteravond, toen ik las welke eisen er aan mijn stageverslag worden gesteld. In mijn geval ben ik sinds ik begonnen met mijn stage eigenlijk een stuk gemotiveerder, gewoonweg omdat het me kan boeien. Op school heb ik nooit veel gedaan, niet veel geleerd enzo, gewoon omdat het me niet boeide. Gelukkig was het slechts mavo, dus daar was het ook niet echt nodig om te leren. Interresse is een belangrijke factor, ik denk dat mensen die beter leren gewoon een bredere interesse hebben(niet echt ergens op gebaseerd ofzow, ik denk dat gewoon). Ik zelf heb een groot gebrek aan interesse in alle richtingen, ik zit vaak achter de computer om de tijd door te komen.
Bij mij zijn er slechts een paar keer geweest dat ik echt gemotiveerd was ergens voor, en dat was eigelnijk bijna altijd als iets nieuw was. Ook al is het mij nooit gelukt, ik denk wel dat luiheid te overwinnen is, maar ik denk niet dat druk van buiten de juiste oplossing is. Ik blokkeer daar juist nog meer door.

[brammus]

Als het echt zijn leven vern**kt, dan zou het wel eens iets kunnen zijn om eens verder (naar laten) te kijken...

Ik zag al dat iemand www.herstenstorm.com had vermeld, dat is zeker een informatieve site, die niet alleen over AD(H)D gaat, maar ook over daar aan gelieerde stoornissen...
Pas wel op, want je bent zeer snel geneigd om veel te herkennen in jezelf van de daar gestelde symptomen, dat is een valkuil.
Het mag dan ook slechts een leidraad zijn, om iets meer inzicht te krijgen...

Het *klinkt als* ADD, als ik dat zo lees, dus kijken kan geen kwaad, maar als hij er echt last van heeft, dan is ook een bezoekje aan de huisarts aan te raden...

Laat hem eens die paar testen daar doen (vooral die van Dr Amen (externe site), die behandelt ook subtypen) en laat eens horen hoe hij het er vanaf brengt...

Succes!

_{*klinkt als* moet je opvatten als zijnde een zeer vage gok...}

[Phaerion]

Van al die symptomen die in die Adhd test naar voren komen, hebben de meeste mensen er wel een hoop.
Alleen gaat het er bij adhad om dat je die symptomen ook zo erg hebt dat ze het je onmogelijk maken om normaal te functioneren.

Dit geldt voor nagenoeg de meeste online diagnostische tests die er zijn.
Want vaak komt er heel wat meer bij kijken dan alléén de symptomen die iemand vertoont.
(Ik spreek uit eigen eraring)

* Phaerion ALLEEN, een psychiater kan een échte diagnose stellen!!!