Scheiding en gevoelens, wat doen ze met je?

[hetnet]

gevoelens wat zijn dat eigenlijk.

ik zit midden in een scheiding, dan zijn de gevoelens het hevigst.
gevoelens van angst, van heel klein te voelen, gevoelens die dubbel kunnen zijn, gevoel van dat de natuur je een kunstje flikt, gevoelens van wat ben je nou eigenlijk op deze wereld. sommige gevoelens zijn heel moeilijk en niet uit te leggen.

je gaat zoeken naar verklaringen wat en waarom, das is je gevoel. moet je gevoel volgen dat is dan de volgende vraag.

zoveel vragen ........ je kop loopt om. je komt er niet meer uit, je moet af en toe een schop onder je kont hebben, en ook een luisterend oor.

je zit met je zelf in de knoop, je moet je liefde om zetten in vriendschap.
en dat is verdomt moeilijk kan ik je zeggen.

[Verwijderd]

Het is voor mij al heel wat jaren geleden. Als ik er op terug kijk, dan weet ik dat de verwarde gevoelens die het gevolg van scheiding zijn best lang kunnen duren. Eigenlijk heeft het jaren geduurd voordat ik er redelijk overheen was. En nog merk ik aan bepaalde reacties die ik heb, dat ik er niet helemaal overheen ben. Ik denk dat ik er nooit helemaal overheen zal komen.

Ik weet niet of dit een troost voor jou is. Het is niet erg opbeurend om te horen dat je je nog wel jarenlang (bij vlagen) verward kunt voelen. Maar misschien doet het je wel een beetje goed om te weten dat je niet alleen staat met je gevoelens. Al praten veel mensen er misschien nooit over, voor iedereen is een scheiding iets verwarrends.

[hetnet]

Imdo thanks. zie je haar nog wel eens ? zoja wat doet dat met je.
troost tja....... wil graag weten wat de gevoelens zijn bij andere.

welke gevoelens je zou moeten hebben, deze heb ik net gelezen Wat is liefde?
daar staan de dingen in die ik voel, die ik meemaak, maar dan net ff anders zeg maar.

[Verwijderd]

Zoiets maak ik dus op dit moment ook heel erg mee, ik had een schat van een vriendin, alles leek zo perfect, schoonouders over en wel, heel gezellig, echt het beeld van ons 2en was gewoon zo alles zo perfect, ze was en is nog steeds mn leven, het is 1 keer tussendoor uit geweest, toen hadden we weer 1 week wat, maar toen maakte ze het weer uit. Ik zie haar zo nu en dan nog wel, gister hebben we samen nog een film gekeken, maar wat is dat toch DONDERS moeilijk, steeds als ik haar aan kijk, krijg ik neigingen, en zwijmel ik weg bij haar lieve lach.

Vaak als ik alleen ben, of ik ben ergens mee bezig, thuis, school, stage, werk of wat dan ook, kan ik plotseling heel verdrietig worden om het feit dat ik haar mis en graag bij haar wil zijn. Ik voel me dan vaak leeg, alleen, nutteloos, ik vraag me dan af wat ik hier nog doe, en waarom ik niet bij haar kan zijn.

...

[Verwijderd]

Een scheiding is heel verwarrend, vooral voor de partij die achterblijft. Diegene die achterblijft zit in een andere fase als diegene die gaat. Daarom lijkt het ook alsof je elkaars "taal" niet meer spreekt. Ik denk dat vriendschap daarna pas lukt als er bij beiden sprake is van acceptatie van de scheiding. Scheiden is een rouwproces dat zeer lange tijd in beslag kan nemen. Je had dit vooraf immers niet bedacht en niet voorzien. Das een teleurstelling die verdriet, pijn, en boosheid kan oproepen.
Sterkte ermee

[hetnet]

ja The_Watcher dat bedoel ik. maar de gevoelens van wat ben je nu helemaal op deze wereld. zo nietug, zo klein, zo alleen, zo verdrietug..............
Luckyacnaib denk ook dat het komt, omdat dat de gene in dat rouwproces niet overlijd. en je haar niet wilt/kan missen door jou liefde gevoel naar haar. er gaat langzaam een stukje dood in mij, dat is dat stukje liefde, wat zo graag in leven zou houden.

[Verwijderd]

/me is vijf maanden geleden gestopt met relatie-en...

Dat was na vier jaar, waarvan bijna drie jaar samenwonen. Het is heftig, zeker omdat ik een huis ging zoeken, en dat redelijk snel wist te vinden. Je bent verdrietig dat je relatie ophoudt met bestaan, ook al sta je daar allebei achter, waar je weer blij / opgelucht om bent, en dan voel je ook nog eens de blijdschap van je eerste huis kopen = het is allemaal zo vreselijk krom...

Des al niet te min, ben ik nu, na die vijf maanden heel erg gelukkig met alle besluiten die ik toen heb genomen... Ik spreek mijn ex nog regelmatig, en we gaan heel erg goed met elkaar om, en kunnen elkaar nog steeds in vertrouwen nemen, maar er is geen idee meer van een eventuele relatie.

Luckyacnaib : Ik denk niet dat je allebei een ander soort fase ingaat. Het zijn alleen andere drukpunten die je verdriet versterken. Er blijtt alleen fysiek iemand achter in sommige situaties, en die persoon heeft het moeilijk met alle dingen die hem/haar zullen herinneren aan de afgelopen jaren. De persoon die een nieuwe plek vind heeft het moeilijk dat die blijdschap niet gedeeld kan worden met iemand waarvan hij/zij houdt...

Eniewees : Het gaat over. Tuurlijk doet het nu pijn, en die pijn is goed. Die moet je nu mee maken als een soort bewustwording

[hetnet]

ik zie dat dus echt wel anders drSinister.
weggaande partij heeft het gevoel dat die liefde heeft gevonden.
de ander ik dus, heb het gevoel van intens verdriet, het los laten van iemand waar je je leven voor zou geven, zelf nu nog. na wat er allemaal gebeurt is. denk dat ik dat, pas over paar jaar kan vertellen. als ik het een plekje heb gegeven, en er mee om kan gaan.
dat is dus wat Luckyacnaib zegt, je praat een andere taal, je praat met een ander gevoel erachter. nog een belangrijk punt we waren dit jaar 25 jaar bij elkaar............. en pijn tja, dat doet het zeker weten.

maar had gedacht met openen van dit topic meer gevoelens op het scherm te krijgen.

[Verwijderd]

Net als jij, "hetnet", heb ik al wat jaartjes levenservaring. Ik ben 12 jaar getrouwd geweest, heb 3 kinderen gekregen en ben nu alweer zo'n 13 of 14 jaar gescheiden.

We zijn niet met ruzie uit elkaar gegaan en ook niet omdat één van ons een ander had. We zijn uit elkaar gegaan omdat we "niets meer met elkaar hadden".
Dat idee, dat liefde helemaal over kan gaan , weg kan ebben, dat is het waar ik nog steeds problemen mee heb. Als ik erover denk een nieuwe relatie te starten, dan heb ik er geen vertrouwen meer in dat de liefde zal blijven.
Ook al zie ik bij andere paren dat liefde zelfs kan groeien, voor wat mijzelf betreft heb ik er nog steeds niet genoeg vertrouwen in sinds het een keer mis is gegaan.

Ook ben ik door het mislopen van mijn huwelijk veel kritischer geworden; ik denk niet zo gauw dat ik "de ware" gevonden heb. Ik stel veel eisen aan een man voordat ik er zelfs maar over denk om een relatie met hem te willen beginnen. Daar komt nog bij dat de mannen tot wie ik me aangetrokken voel zelf met soortgelijke problemen rondlopen. Eén van mijn "eisen" is namelijk dat een man "gevoelig" moet zijn. Een andere eis die ik nu stel, is dat ik geen man meer wil met wie ik mijn gedachten over diepzinnige dingen, zoals geloof, niet kan delen.

Door al die eisen die ik nu stel zal ik waarschijnlijk niet zo gauw weer een relatie krijgen. Maar ik ben door m'n ervaringen nu ook van mening: "beter geen relatie dan een ongelukkige relatie".

[hetnet]

Ja daar zit wat in imdo, ben nu 1 week verder en ben er onder tussen achter dat gevoelens hele rare dingen kunnen doen met een mens. ik ben een heel gevoelig mens geworden maar, dat komt omdat ik nu zo open sta voor gevoelens. de toekomst vind ik best eng, moet eerst van dat liefde gevoel af, dat is dus anders als bij jou. en of ik dan aan iets nieuws wil beginen, heb ik niet eens over nagedacht. moet eerst eens leren om alleen door het leven te gaan. en mijzelf te vinden, zit nog behoorlijk in de knoop met mijn gevoelens. vallen en opstaan das mijn moto nu. ik moet nog zoveel leren alleen zijn, vliegt me af en toe naar de keel. praten met wildvreemde mensen over gevoelens is ook zoiets aldoende leer je maar alleen zijn valt niet mee kan ik je zeggen. een ding heb ik wel hou er een vriendin voor het leven aan over. en een ongelukkige relatie zou ik ook niet willen, zou niemand deze pijn aan willen doen. want zeer doen dat doet het.