Ik heb er eens over nagedacht en ik ben er zo ongeveer achter gekomen dat er volgens mij geen manier is om je liefde succesvol af te sluiten. Of je moet allebij niet meer op elkaar verliefd zijn. Wat dus al zegt dat liefde nooit voor altijd goed kan blijven bestaan want als voorbeeld je houdt heel veel van elkaar en je trouwt 1 van de 2 gaat altijd als eerste dood en laat de ander dus gemissig achter. Als je verkering hebt en de 1 maakt het uit terwijl de ander nog verliefd is dan ben je ook droevig dus het uiteindelijke gevolg van liefde is altijd verdriet.
koel, gelijk een stelling neerzetten en die dan ZELF verwerpen!Verwijderd schreef op 24 september 2002 @ 21:07:
Ik heb er eens over nagedacht en ik ben er zo ongeveer achter gekomen dat er volgens mij geen manier is om je liefde succesvol af te sluiten. Of je moet allebij niet meer op elkaar verliefd zijn.
en als je allebei omkomt in, noem maar eens, een of ander vliegtuigongeluk?Wat dus al zegt dat liefde nooit voor altijd goed kan blijven bestaan want als voorbeeld je houdt heel veel van elkaar en je trouwt 1 van de 2 gaat altijd als eerste dood en laat de ander dus gemissig achter.
in een paar gevallen heb ik gemerkt dat 'een liefde' wel zonder hartezeer afgesloten kan worden (gewoon een geleidelijke desinteresse - van verliefd naar gewoon goede vrienden). het is een beetje lastig om dit te 'synchroniseren', maar het is niet onmogelijk. verder kan het zo zijn dat beiden (bijvoorbeeld als er een in het buitenland zit) tegelijkertijd een andere interessante nieuwe partner vinden en dan met een beetje beleid afspreken dat ze allebei toch ook wel behoeftes hebben.Als je verkering hebt en de 1 maakt het uit terwijl de ander nog verliefd is dan ben je ook droevig dus het uiteindelijke gevolg van liefde is altijd verdriet.
ik denk dat je ook in het achterhoofd moet houden dat jouw ervaringen met geen happy endings niet willen zeggen dat er geen zijn.
teveel zooi, te weinig tijd
ok iets te zwart wit van me bekeken.
maar toch liefde brengt toch vaak verdriet wat wel ironisch is.
maar toch liefde brengt toch vaak verdriet wat wel ironisch is.
waarom is het ironisch? liefde zonder de 'negatieve' kant klinkt op papier leuk, maar daar heb je 't ook denk ik mee gehad.
liefde is zowel goede als slechte dingen delen met elkaar. natuurlijk is het goed als je de meeste 'slechte' dingen kunt afweren, maar het werkt soms verfrissend als je allebei voor welke reden dan ook ergens verdriet om hebt. je gaat de ander vanuit een ander perspectief bekijken.
liefde zorgt ervoor dat je de ander op een voetstuk zet, en afhankelijk van hoe goed je met elkaar kunt opschieten heeft de andere ruimte voor speling op dat voetstuk. (eraf sodemieteren is niet leuk
)
ik zeg niet dat iedereen die verliefd is gelijk maar de meest gruwelijke rampen moet overkomen, maar als je dat deel van jezelf niet met de ander kunt delen, of er niet aan kunt laten zien, dan mist er iets. liefde is ook jezelf openstellen voor de ander, en verdriet hoort daar simpelweg bij.
dat relaties niet goed eindigen - kan gebeuren. raap jezelf op en ga verder, een andere keuze heb je niet vaak. ik heb me vaak het "waarom" afgevraagd toen ik jonger was, en het enige wat je kunt doen is er van leren en zorgen dat je (welke fout dan ook) die fout niet meer maakt.
liefde is zowel goede als slechte dingen delen met elkaar. natuurlijk is het goed als je de meeste 'slechte' dingen kunt afweren, maar het werkt soms verfrissend als je allebei voor welke reden dan ook ergens verdriet om hebt. je gaat de ander vanuit een ander perspectief bekijken.
liefde zorgt ervoor dat je de ander op een voetstuk zet, en afhankelijk van hoe goed je met elkaar kunt opschieten heeft de andere ruimte voor speling op dat voetstuk. (eraf sodemieteren is niet leuk
ik zeg niet dat iedereen die verliefd is gelijk maar de meest gruwelijke rampen moet overkomen, maar als je dat deel van jezelf niet met de ander kunt delen, of er niet aan kunt laten zien, dan mist er iets. liefde is ook jezelf openstellen voor de ander, en verdriet hoort daar simpelweg bij.
dat relaties niet goed eindigen - kan gebeuren. raap jezelf op en ga verder, een andere keuze heb je niet vaak. ik heb me vaak het "waarom" afgevraagd toen ik jonger was, en het enige wat je kunt doen is er van leren en zorgen dat je (welke fout dan ook) die fout niet meer maakt.
teveel zooi, te weinig tijd
We hebben het hier denk ik over een referentiekader. Als je nooit iets vies hebt gegeten, hoe weet je dan wat lekker is? Als je nooit een klap hebt gehad, hoe weet je dan wat pijn is? En als ik op je vinger sla met een hamer doet dat meer zeer dan een kogeltje of 20 in je bovenlijf?
Ik denk dat je moet weten wat verdriet en pijn is om liefde te kunnen begrijpen. Daardoor zal je waardering ervan waarschijnlijk ook hoger worden.
Ik denk dat je moet weten wat verdriet en pijn is om liefde te kunnen begrijpen. Daardoor zal je waardering ervan waarschijnlijk ook hoger worden.
There are only two hard problems in distributed systems: 2. Exactly-once delivery 1. Guaranteed order of messages 2. Exactly-once delivery.
Je eigen tweaker.me redirect
Over mij
Verwijderd
Hmm, ik ken het probleem niet zo.
Met al mn vriendinnen heb ik het goed afgesloten (volgens mij) omdat het niet meer werkte. Daar moet je gewoon eerlijk in kunnen en willen zijn: zowel naar een ander als naar jezelf.
Een van de laatsten was zeer heftig en kende veel liefde. Toen het door vervelende toestanden ging botsen en het uiteindelijk uitraakte was er veel wederzijds verdriet. Dat was op 9 en 10 september 2001. De dag erna gebeurde met het WTC precies hoe ik me voelde...erg ironisch. Maar ook met haar heb ik tegenwoordig weer goed contact, alleen de liefde is over.
Het enige waar ik verdriet van heb is een ex die me na 6 jaar nog steeds aan het stalken is: Get-a-life!
Met al mn vriendinnen heb ik het goed afgesloten (volgens mij) omdat het niet meer werkte. Daar moet je gewoon eerlijk in kunnen en willen zijn: zowel naar een ander als naar jezelf.
Een van de laatsten was zeer heftig en kende veel liefde. Toen het door vervelende toestanden ging botsen en het uiteindelijk uitraakte was er veel wederzijds verdriet. Dat was op 9 en 10 september 2001. De dag erna gebeurde met het WTC precies hoe ik me voelde...erg ironisch. Maar ook met haar heb ik tegenwoordig weer goed contact, alleen de liefde is over.
Het enige waar ik verdriet van heb is een ex die me na 6 jaar nog steeds aan het stalken is: Get-a-life!
Verwijderd
Ik ben integenstelling tot Marchello_E wel bekent met het fenomeen liefdesverdriet en hartezeer. Hoewel 't mij maar een paar keer is overkomen heeft 't mij toch laten inzien dat je geen enkele relatie zonder verdriet af kan sluiten.
Op het moment dat je het uitmaakt of dat je partner het uitmaakt ga je altijd nadenken wat er fout is gegaan. Hoe is het zover gekomen.
Ook al groei je uit elkaar, dan nog kan ik me niet voorstellen dat je er geen bezwaart gevoel aan overhoud.
Ik heb mijzelf vaak genoeg afgevraagd waarom ik nog aan een vriendin zou beginnen als het uiteindlijk toch kut afloopt. Ik heb een lange tijd gedacht dat het verdriet niet opweegt tegen de leuke momenten die je met elkaar hebt gehad.
Gelukkig ben ik tot inkeer gekomen
Liefde is mooi, verliefd zijn is het beste gevoel ter wereld. Maar je kan geen relatie afsluiten zonder liefdesverdriet.
Op het moment dat je het uitmaakt of dat je partner het uitmaakt ga je altijd nadenken wat er fout is gegaan. Hoe is het zover gekomen.
Ook al groei je uit elkaar, dan nog kan ik me niet voorstellen dat je er geen bezwaart gevoel aan overhoud.
Ik heb mijzelf vaak genoeg afgevraagd waarom ik nog aan een vriendin zou beginnen als het uiteindlijk toch kut afloopt. Ik heb een lange tijd gedacht dat het verdriet niet opweegt tegen de leuke momenten die je met elkaar hebt gehad.
Gelukkig ben ik tot inkeer gekomen
Liefde is mooi, verliefd zijn is het beste gevoel ter wereld. Maar je kan geen relatie afsluiten zonder liefdesverdriet.
Ik denk dat ik het met de topicposter eens ben.
In feite is de wetenschap op zoek naar de Ein Sof
Verwijderd
Bezwaart gevoel lijkt me wat anders dan verdriet hebben. Tuurlijk ga je na het breken van een relatie denken over hoe en waarom, echter dat hoeft zeker geen reden te zijn van verdriet.Op het moment dat je het uitmaakt of dat je partner het uitmaakt ga je altijd nadenken wat er fout is gegaan. Hoe is het zover gekomen.
Ook al groei je uit elkaar, dan nog kan ik me niet voorstellen dat je er geen bezwaart gevoel aan overhoud.
Trouwens wat is het verschil tussen "een keer huilen" en verdriet. Mijns inziens is een keer huilen een logisch en natuurlijk gevolg meteen na een relatie. Verdriet komt in mijn straatje meteen naast "langdurig verdriet" te staan.
Mee eensLiefde is mooi, verliefd zijn is het beste gevoel ter wereld.
Verwijderd
hmm, ik dacht toch wel dat ik het fenomeen verdriet had genoemd, en dat mn hart compleet in diggellen lag... Maar ok, het is hoe je't maar lezen wilt.Verwijderd schreef op 25 september 2002 @ 11:09:
Ik ben integenstelling tot Marchello_E wel bekent met het fenomeen liefdesverdriet en hartezeer. Hoewel 't mij maar een paar keer is overkomen heeft 't mij toch laten inzien dat je geen enkele relatie zonder verdriet af kan sluiten.
Je kan inderdaad een liefdesrelatie (en eigenlijk elke relatie) niet afbreken zonder verdriet.
Een relatie is het gene wat verbind; dus een scheiding (in welke vorm dan ook) wordt per definitie ervaren als "behoorlijk kut".
Hoe groter de liefde, hoe groter deel van je hart verpand is, hoe groter de pijn die je voelt als het breekt.
Mijn ervaring is echter (een aanvulling op het voorgaande) dat er (bij mij althans) altijd een stuk liefde overblijft.. ondanks dat de verliefdheid over is. Het blijft een deel van mijn leven en mijn hart.
Deze liefde is een waardering voor de persoon die je hebt mogen ervaren en niet de herinnering aan de slechte ervaring op het eind. Ik zie mijn voorgaande relaties als de meest fantastische ervaringen die mijn leven verrijkt hebben. (zelfs de meeste rare)
Zo kan ik met mijn (zeg maar 'WTC')-ex weer gezellig op een terras hangen en kunnen we weer van elkaar genieten. Ze kan echter niet begrijpen dat ik nogsteeds geirriteerd kan raken als we het over bepaalde voorvallen hebben. Maar aangezien dit nu geen 'issue' meer is, kan ik haar vergeven en haar weer waarderen; maar vergeten ben ik het niet. En zo voel ik dus nog wel liefde, maar zal ik niet meer zo snel verliefd op haar worden. En met elke ex heb ik dat op een andere manier.
Dus mijn stelling is:
Er is altijd verdriet als verliefdheid over is, maar wordt gevolgd door liefde.
Als er uiteindelijk geen liefde(of een zekere waardering) in de plaats van het verdriet komt, dan vraag ik me toch echt af wat de relatie uiteindelijk voorstelde. Of je bent alleen maar bezig om jezelf (en de ander) tegen te werken; en dat is -als het goed- is nooit de initiële intentie geweest.
Pagina: 1