De meeste software onder Linux is in binaire vorm verkrijgbaar. Voor intel(amd dus ook) systemen meestal alleen in de i386 smaak. Met i386 wordt meestal x86 of IA32 bedoeld. Op die manier werkt die software op i386, i486, i586 (pentium), i686(PII, PIII, ...), etc. Het nadeel hiervan is dat je optimalisatie mist. Daardoor worden deze manieren gebruikt:
1. Maak steeds i386, i486, etc. packages. (very time consuming. vaak gebruikt voor kernel images)
2. Maak enkel i586 packages. (werkt dus niet op i486 en lager. De Mandrake manier?)
3. Compile alles tijdens de installatie. (very time consuming. De Gentoo/Cast/LFS manier?)
4. Maak enkel i386 (Geen optimalisatie. De RedHat/Debian manier?)
5. Bekijk per package wat nodig is (Gnome2 wil je niet op een 386 draaien, dat kan dus makkelijk voor i586 worden gecompiled. Wordt deze manier gebruikt?)
Wat is de beste manier? Wat gebruiken jullie? Hoe moet 't in de toekomst?
1. Maak steeds i386, i486, etc. packages. (very time consuming. vaak gebruikt voor kernel images)
2. Maak enkel i586 packages. (werkt dus niet op i486 en lager. De Mandrake manier?)
3. Compile alles tijdens de installatie. (very time consuming. De Gentoo/Cast/LFS manier?)
4. Maak enkel i386 (Geen optimalisatie. De RedHat/Debian manier?)
5. Bekijk per package wat nodig is (Gnome2 wil je niet op een 386 draaien, dat kan dus makkelijk voor i586 worden gecompiled. Wordt deze manier gebruikt?)
Wat is de beste manier? Wat gebruiken jullie? Hoe moet 't in de toekomst?