Nou, plaatje lukt effekes niet, maar als een plaatje een duizend woorden overbodig maakt, moet het met duizend woorden dus ook lukken.
Een harde schijf bestaat uit een of meerdere platters, een platter is een schijfje (keramiek of glas), met daarop een laag metaal-deeltjes die gemagnetiseerd kunnen worden.
De bitjes en bytejes staan op de platter van een harde schijf geordend in tracks, dit zijn cirkelvormige baantjes (die zijn niet fysiek op de schijf aangegeven, maar bepaald door de positionering van de kop boven de platter).
Er kan een kop aan een kant van een platter, of twee koppen, een aan beide kanten van de platter zijn.
De verzameling van tracks die op dezelfde afstand van de as liggen noemen we een cylinder.
De tracks worden van buiten naar binnen genummerd, en de buitenste cylinder (of een paar) worden gebruikt om de partitie-tabel en wat boot-code op te slaan. Als je vervolgens een partitie gaat maken wordt hiervoor een aantal cylinders gereserveerd (dus alle platters worden gelijkmatig gebruikt, zodat binnen een cylinder het minimale aantal kop-bewegingen nodig is), en ook partities worden weer van buiten naar binnen aangemaakt (bij PC's, bij UNIX-systemen bepaal je dat zelf start- en eind-cylinders op te geven).
Is de 1e partitie het snelst ? Dat hangt van de schijf af. Elke track is verdeeld in sectoren, gewoonlijk van 512 bytes. Vroeger hadden alle tracks gelijke aantallen sectoren/track, en dan was alles even snel. Het gevolg was wel dat aan de buitenkant sectoren veel langer waren dan aan de binnenkant, en dus de informatie-dichtheid (bits/mm) buiten veel lager was. Tegenwoordig hebben buitenliggende tracks vaak meer sectoren dan binnenliggende, en de firmware van de disk compenseert dat. Omdat de draaisnelheid gelijk blijf, zullen er aan de buitenkant per seconde meer sectoren onder de kop doordraaien, en dus liggen lees- en schrijf-snelheid dan hoger.
The number of things that Arthur couldn't believe he was seeing was fairly large
:strip_exif()/u/8111/bill60.gif?f=community)
