Mogen we de evolutietheorie geloven, dan is de mens voortgekomen uit de aap. Vermoedelijk is dit gegaan met vele tussenvormen tussen de moderne mens en de vroegere aap. Ergens in dat traject is de mens zich als enige dier bewust van zichzelf geworden. Het werd in staat in gedachten te hebben over zichzelf (zelfreflectie), werd zich bewust van zijn eigen vergankelijkheid en concludeerde van wat hij om zich heen zag dat hij tot de slimmere wezen der aarde bewoonde.
[Stelling]Je bewust zijn van jezelf maakt ook (on)zekerheid mogelijk; een dier dat niet een dergelijk niveau van bewustzijn heeft leeft eenvoudig zijn leven zonder verdere zelfreflectie/kritiek[/Stelling]. De mens zag ik hoe weinig werkelijke invloed hij had op de dagelijkse gang van het leven, in de zin dat leven en dood om de hoek lagen, het weer erg wispelturig kon zijn, etc.
Hier ontstaan de godsdiensten, om meer houvast in het leven te bieden. In deze godsdiensten ontstaan overal bepaalde geboden of handreikingen aan de hand waarvan men het beste kan leven om een goed mens te zijn. [Stelling]In wezen zijn deze regels of handreikingen niets anders dan de reflectie van wat de ideale mens zou zijn, volgens de stichters van de godsdienst. [/Stelling]Er ontstaan zowel monotheistische als polytheistische godsdiensten, waarbij in het eerste geval er een "perfecte" god is die toeziet, terwijl er in het tweede geval juist vele goden zijn met allemaal karikteristieke eigenschappen die in de ogen van bedenkers evident goed of fout zijn. Door een continu strijd tussen de vele 'goede' en 'kwade' goden wordt de strijd tot op een goede manier overleven op aarde gesimboliseerd.
[Stelling]In wezen dragen echter al deze godsdiensten precies hetzelfde uit: gedraag je naar het perfecte voorbeeld, zodat je zelf een perfect mens bent. [/Stelling]Om meer zin aan het zich zo gedragen te geven wordt een leven in de hemel, een hogere kaste of een hoge rang in het hiernamaals beloofd aan de gelovigen. Fout gedrag wordt bestraft met de hel, het niets of het leven in een lagere kaste.
Niks aan de hand zo ver. Echter, de godsdiensten gaan zich organiseren en er ontstaan complexe organisaties. Hier treedt vervolgens het aloude adagium 'macht corrumpeert' op. Kerkleiders eigenen zich veel geld toe in naam van de god(heid), verlenen dubieuze oorlogssteun, etc.
Vervolgens wordt de mens dit zich bewust en zijn we in wezen een stap verder. [Stelling]De mens beseft zich dat hij geen kerk nodig heeft om te geloven en is zich ook beter bewust van het feit dat hij zichzelf bewust is, zodat hij zijn eigen onzekerheid - waar de kerken oorspronkelijk uit voort kwamen - te lijf kan gaan. Het individualisme is geboren en het ledental van de kerken neemt af.[/Stelling]
In deze thread wil ik niet ontkennen dat er geen god of godheid bestaat, maar ik wil wel stellen dat in ieder geval godsdiensten het product van de menselijke geest zijn.
Nu vraag ik me af: wat vinden jullie van deze ietwat simpistische beschrijving van de geschiedenis? Zal de ontkerking en de individualisering zich doorzetten, zodat de mens uiteindelijk slechts zichzelf nodig heeft om te overleven ('Gott ist Tot')? Is dergelijke individualisering niet juist enorm slecht voor het type mens dat graag geleid wordt, zij missen nu immers de moreel hogere boven zich (god)?
[Stelling]Je bewust zijn van jezelf maakt ook (on)zekerheid mogelijk; een dier dat niet een dergelijk niveau van bewustzijn heeft leeft eenvoudig zijn leven zonder verdere zelfreflectie/kritiek[/Stelling]. De mens zag ik hoe weinig werkelijke invloed hij had op de dagelijkse gang van het leven, in de zin dat leven en dood om de hoek lagen, het weer erg wispelturig kon zijn, etc.
Hier ontstaan de godsdiensten, om meer houvast in het leven te bieden. In deze godsdiensten ontstaan overal bepaalde geboden of handreikingen aan de hand waarvan men het beste kan leven om een goed mens te zijn. [Stelling]In wezen zijn deze regels of handreikingen niets anders dan de reflectie van wat de ideale mens zou zijn, volgens de stichters van de godsdienst. [/Stelling]Er ontstaan zowel monotheistische als polytheistische godsdiensten, waarbij in het eerste geval er een "perfecte" god is die toeziet, terwijl er in het tweede geval juist vele goden zijn met allemaal karikteristieke eigenschappen die in de ogen van bedenkers evident goed of fout zijn. Door een continu strijd tussen de vele 'goede' en 'kwade' goden wordt de strijd tot op een goede manier overleven op aarde gesimboliseerd.
[Stelling]In wezen dragen echter al deze godsdiensten precies hetzelfde uit: gedraag je naar het perfecte voorbeeld, zodat je zelf een perfect mens bent. [/Stelling]Om meer zin aan het zich zo gedragen te geven wordt een leven in de hemel, een hogere kaste of een hoge rang in het hiernamaals beloofd aan de gelovigen. Fout gedrag wordt bestraft met de hel, het niets of het leven in een lagere kaste.
Niks aan de hand zo ver. Echter, de godsdiensten gaan zich organiseren en er ontstaan complexe organisaties. Hier treedt vervolgens het aloude adagium 'macht corrumpeert' op. Kerkleiders eigenen zich veel geld toe in naam van de god(heid), verlenen dubieuze oorlogssteun, etc.
Vervolgens wordt de mens dit zich bewust en zijn we in wezen een stap verder. [Stelling]De mens beseft zich dat hij geen kerk nodig heeft om te geloven en is zich ook beter bewust van het feit dat hij zichzelf bewust is, zodat hij zijn eigen onzekerheid - waar de kerken oorspronkelijk uit voort kwamen - te lijf kan gaan. Het individualisme is geboren en het ledental van de kerken neemt af.[/Stelling]
In deze thread wil ik niet ontkennen dat er geen god of godheid bestaat, maar ik wil wel stellen dat in ieder geval godsdiensten het product van de menselijke geest zijn.
Nu vraag ik me af: wat vinden jullie van deze ietwat simpistische beschrijving van de geschiedenis? Zal de ontkerking en de individualisering zich doorzetten, zodat de mens uiteindelijk slechts zichzelf nodig heeft om te overleven ('Gott ist Tot')? Is dergelijke individualisering niet juist enorm slecht voor het type mens dat graag geleid wordt, zij missen nu immers de moreel hogere boven zich (god)?