Het moment van gekte

[Basszje]

Ik zit me eigenlijk al tijden af te vragen ( dit wordt nogal een lastig verhaal voor me ) hoe eigenlijk het moment van gekte voelt.

Uhm iedereen voelt zich wel eens lusteloos, geen zin meer. Zulke buien.
Er zijn zat mensen die naar een ervaring op een bepaalde manier zo zijn doorgedraaid dat ze nooit meer 'normaal' kunnen communiceren met de rest van de bevolking en uiteindelijk opgegeven worden.

Wat moet er met je gebeuren ( niet in realiteit, maar mentaal ) wil je kortsluiting maken ( is het een vorm van kortsluiting ? ) en alle hoop opgeven . Is dat niet de ultieme verrading van onze ziel en ons 'zijn' ?

Of is het juist de ultieme bevrijding. Dat zou betekenen dat we alleen gebonden zijn aan onze ketenen ( wat deze ook mogen zijn ).

Ik heb af en toe het gevoel dat ik het liefst dit zou mee willen maken, niet na een traumatische ervaring ofzo, maar gewoon van de een op andere dag. Je hoeft nergens meer over na te denken en je kan je feitelijk overgeven aan de spoken die achter elke deur schuilen.

Tenminste zo voel ik dat wel eens. Dat bekeken-gevoel alsof op elk moment er een andere realiteit kan optreden. is dit een realiteit die bestaat en is 'gek worden' gewoon overstappen op een andere realiteit ?

Waar ligt het verschil eigenlijk tussen gek zijn en normaal zijn. En waar definieer je dat ? Is eigenlijk niet het leven wat we nu leven hartstikke gek?


_{Ik hoop dat iemand weet wat ik bedoel, want ik kom niet echt goed uit mijn woorden}

[mOrPhie]

Normaal zijn of gek zijn. Nogal zwart-wit. terwijl we meer kleuren kennen. Het moment van gek zijn zeg je. Uit je verhaal kan ik afleiden dat je wilt weten hoe het zou zijn je compleet over te geven aan de wereld en er geen zin meer in te hebben. Niet eens zin hebben in het plegen van zelfmoord. Complete overgave dus. Je zegt het zelf al. De ultieme manier van het verraden van je ziel. Misschien niet het verraden, misschien zelfs het voor schut zetten van het zijn. Want wie weet is al het "zijn" wel "gek".

Waar ik in eerste instantie naartoe wilde is dat het moment van gek zijn niet van de ene op de andere seconde binnen komt wandelen. Het is een process wat verschillende fases kent, denk ik. Om even een praktisch voorbeeld te geven, je krijgt vandaag om 16:00 uur smiddags 6 miljoen euro op je rekening gestord. Je bent rijk, maar zal je je meteen op dat moment ook rijk voelen? Het heeft even nodig om door te dringen. Bij sommigen gaat dat sneller dan bij de ander. De snelheid van het doordringen hangt volgens mij voor een groot deel af van de impact van de gebeurtenis. Het winnen van een potje tafeltennis op de camping vat je meteen wel, je bent blij. Maar het overlijden van een naaste dringt niet meteen door. Omdat je het niet wilt?

Er zit dus een diepe psychologische verklaring achter het "doordringen". Wat ik bedoel te zeggen is dat je niet kunt spreken van het "moment" van gek zijn. En dus duurt het langer en zal de gebeurtenis "gek worden" op den duur dus pas zijn uitwerking tonen, echter kun je die zelf niet van dichtbij voelen, omdat het "binnen sluipt".

Voor de "gek" persoonlijk zou het kunnen voelen als de "ultieme bevrijding" zoals je zegt. Echter wil ik hier aan toevoegen dat complete overgave aan het gek zijn geen gevoel met zich mee kan of mag brengen. Complete overgave zou volgens mij zijn, het liggen op de grond als een tak van een boom en nooit meer opstaan, reageren, voelen...... Tot de dood volgt. Je zou je dus eigenlijk ook niet "bevrijd" mogen voelen.

Sorry als het een nogal van de hak op de tak verhaal is, en misschien wat offtopic soms, maar dit dacht ik bij het lezen van jou verhaal wat mij interesseerde.

[Verwijderd]

ja, daar ben ik het wel dik mee eens.

Als een tak op de grond. Een door de samenleving uitgespuugd stuk 'ding' dat niet eens genoeg opvalt om in een afval emmer te dumpen, da's geen bevrijding. Wat de topicstarter bedoelt met gek zijn, dat is gek in zijn positieve vorm: alle remmen los, het leven begrijpend, maar dan wel met levenslust, levensenergie. Kun je al bereiken op het moment dat je beseft dat je voor jezelf leeft en dat schaamte slechts ontstaat door door de samenleving opgelegde normen (en waarden).

[Verwijderd]

"The difference between insanity and genius is measured only by succes"

weet niet meer waar deze quote van was (van een of andere film ofzo)

[Essence]

Basszje schreef op 02 augustus 2002 @ 00:42:

Tenminste zo voel ik dat wel eens. Dat bekeken-gevoel alsof op elk moment er een andere realiteit kan optreden. is dit een realiteit die bestaat en is 'gek worden' gewoon overstappen op een andere realiteit ?

Waar ligt het verschil eigenlijk tussen gek zijn en normaal zijn. En waar definieer je dat ? Is eigenlijk niet het leven wat we nu leven hartstikke gek?


_{Ik hoop dat iemand weet wat ik bedoel, want ik kom niet echt goed uit mijn woorden}

Wat jij beschrijft wordt medisch ook wel de-realisatie syndroom genoemd, dwz je ervaart de wereld om je heen anders, of je bent bang gek te worden of flauw te vallen. Derealisatie kan optreden na het meemaken van een schokkende gebeurtenis, bij rouw of als onderdeel van een depressie.

[Verwijderd]

volgens mij is gek worden, dat je je een eigen realiteit gaat creeren.
je bent dus niet meer in staat om de werkelijke realiteit te zien en vaak gebeurt dit omdat "gekken " aan iets vreselijks willen ontsnappen.
ze zijn niet meer in staat om de realiteit te aanvaarden en er knapt echt iets in die hersens.
De stadia die daar naar toe leiden kunnen heel verschillend zijn.
Ik denk zelfs dat t mogelijk is vanuit redelijk normale neurose's, op een gegeven moment psychose's daar naar toe te gaan als er niks mee gedaan wordt, maar het kan ook ineens ontstaan door iets heel ergs wat je overkomt en geloof dat het zelfs wel al heel vroeg kan ontstaan, omdat er iets mis gaat in je jeugd.

[pinockio]

Iemand die écht meegemaakt heeft wat jij bedoelt weet het, maar is niet te benijden.

Een grote onvrede met het bestaan van alle dag en extreme acties om dit te ontsnappen kunnen resulteren in gekte, ja. (Dan heb ik het over excessief drugsgebruik, niet eten, uitputting, moedwillig de geest derangeren.)

Vaak duurt het jaren voor iemand de werkelijkheid weer ervaart zoals de rest van de mensheid.

P.S. Als je leven saai is doe er dan iets leuks mee!

[Christiaan]

Even wat off-topic reacties verwijdert. Quotes zijn ok, maar er moeten dan niet hele sub-discussies gaan ontstaan over waar deze quotes dan wel niet vandaan komen.

[Basszje]

Essence schreef op 03 augustus 2002 @ 17:28:
[...]
Wat jij beschrijft wordt medisch ook wel de-realisatie syndroom genoemd, dwz je ervaart de wereld om je heen anders, of je bent bang gek te worden of flauw te vallen. Derealisatie kan optreden na het meemaken van een schokkende gebeurtenis, bij rouw of als onderdeel van een depressie.

Ik vraag me af of dat eigenlijk niet ook spontaan kan gebeuren? Volgens mij is het n.l. bijvoorbeeld ook mogelijk om dit effect te krijgen als je een informatie overdosis krijgt.

Daarmee bedoel ik waar ze ook mee experimenteerden in de 50er jaren als je een hele berg beelden, informatie e.d. nonstop op je lazer krijgt , volgens mij krijg je dan net zo hard zo'n derealisatie of niet .

Zou dat dan iets zijn waar we in de toekomst op moeten letten ? Zeker in de huidige tijd met internet e.d. waar je zoveel informatie op je af krijgt als je ergens naar zoekt dat je na verloop van tijd gewoon niet meer weer wat echt is en wat niet ?