Ik zit al jaren met een raadsel:
Het begint met:
Een mok, en oploskoffie.
Niet van die nesquick oploskoffie, maar van die iets luxere Douwe Egberts of Nescafe Capuchino... Ook o.a. verkrijgbaar in de Irish variant of zelfs met Amaretto.
Het recept:
Gooi het zakje poeder (veel melkpoeder + wat overige rommel) in je mok, schenkt er tegen het klonteren een scheutje koud water op en roert 't geheel tot een dikke pap.
Als het poeder goed is "opgelost" en alle eventuele klontjes weg zijn enzo, giet je de beker vol met water dat van de kook af is... et voila: een overheerlijke kop koffie 'speciaal'!
En dan begint het...
Je hebt je kop vol en als je een zoetekauw bent zoals ik gooi je bij 'gewone' capuchino er nog een klontje suiker bij... en dus roer je nog ff lekker verder.
Het raadsel:
Het geluid dat je hoort bij het roeren is niet constant.
Als de koffie lekker aan 't rondkolken is klinken de tikken van het lepeltje tegen de wand namelijk laag. Als de vloeistof langzamer draait gaat de toon exponentieel omhoog!
Het fenomeen:
Je hoort dit 't aller duidelijkst wanneer je met je lepel de (stroperige) vloeistof (of toch nog suspensie?) flink roert en vervolgens met constante snelheid/kracht/ritme met je lepel op de bodem tikt.
De toon van de tikken zullen dan netjes eerst langzaam hoger worden en wanneer de vloeistof langzamer en langzamer draait tot 't stilstaan aan toe, zal de toon steeds sneller hoger worden.
Het antwoord:
Waar ik nou zo benieuwd naar ben is HOE kan die toon nou zo veranderen? Ik snap ook wel dat er 't geluid een golf is, en dat 't in 't kopje misschien wel een staande golf is, en dat die golf de een of andere langere weg moet afleggen als de vloeistof beweegt... Maar nog heeft iemand me de details kunnen uitleggen.
Wie o wie geeft me weer een rustige nachtrust?
Het begint met:
Een mok, en oploskoffie.
Niet van die nesquick oploskoffie, maar van die iets luxere Douwe Egberts of Nescafe Capuchino... Ook o.a. verkrijgbaar in de Irish variant of zelfs met Amaretto.
Het recept:
Gooi het zakje poeder (veel melkpoeder + wat overige rommel) in je mok, schenkt er tegen het klonteren een scheutje koud water op en roert 't geheel tot een dikke pap.
Als het poeder goed is "opgelost" en alle eventuele klontjes weg zijn enzo, giet je de beker vol met water dat van de kook af is... et voila: een overheerlijke kop koffie 'speciaal'!
En dan begint het...
Je hebt je kop vol en als je een zoetekauw bent zoals ik gooi je bij 'gewone' capuchino er nog een klontje suiker bij... en dus roer je nog ff lekker verder.
Het raadsel:
Het geluid dat je hoort bij het roeren is niet constant.
Als de koffie lekker aan 't rondkolken is klinken de tikken van het lepeltje tegen de wand namelijk laag. Als de vloeistof langzamer draait gaat de toon exponentieel omhoog!
Het fenomeen:
Je hoort dit 't aller duidelijkst wanneer je met je lepel de (stroperige) vloeistof (of toch nog suspensie?) flink roert en vervolgens met constante snelheid/kracht/ritme met je lepel op de bodem tikt.
De toon van de tikken zullen dan netjes eerst langzaam hoger worden en wanneer de vloeistof langzamer en langzamer draait tot 't stilstaan aan toe, zal de toon steeds sneller hoger worden.
Het antwoord:
Waar ik nou zo benieuwd naar ben is HOE kan die toon nou zo veranderen? Ik snap ook wel dat er 't geluid een golf is, en dat 't in 't kopje misschien wel een staande golf is, en dat die golf de een of andere langere weg moet afleggen als de vloeistof beweegt... Maar nog heeft iemand me de details kunnen uitleggen.
Wie o wie geeft me weer een rustige nachtrust?
:strip_icc():strip_exif()/u/32282/ik0n.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/23647/Untitled-2.jpg?f=community)
Dit topic is gesloten.