• Tirillo
  • Registratie: Januari 2002
  • Niet online

Tirillo

Joker of Unauwen

Topicstarter
Naar aanleiding van iets dat ik helaas op televisie heb gemist en iets wat ik ergens in een topic heb gelezen vanmorgen..

Als mensen iets zien gebeuren met mensen of dieren zijn ze hierdoor vaak erg geschokt, ze voelen ermee mee..
En nou ik erover nadenk is dit eigenlijk best vreemd, want het gebeurd ook als je zoiets ziet gebeuren terwijl je er totaal geen banden mee hebt.

Maar waardoor wordt dit meevoelen precies veroorzaakt(het heeft iets met spiegelneuronen te maken naar ik hier lees)?? En hoe gaat dit in zijn werk? En zijn mensen de enige die deze eigenschap hebben, of doen (sommige of alle) dieren(behalve de instincten die ze hebben) dit ook?

...


Verwijderd

Dieren reageren volgens mij met name op geluid en licht. ze horen en zien andere frequenties dan dat mensen ze waarnemen.

Dat houdt volgens mij niet in dat mensen eigenschappen kunnen hebben die diersoorten specifiek alleen zouden kunnen hebben

  • Tirillo
  • Registratie: Januari 2002
  • Niet online

Tirillo

Joker of Unauwen

Topicstarter
Op vrijdag 24 mei 2002 00:17 schreef Reggeaman het volgende:
Dieren reageren volgens mij met name op geluid en licht. ze horen en zien andere frequenties dan dat mensen ze waarnemen.

Dat houdt volgens mij niet in dat mensen eigenschappen kunnen hebben die diersoorten specifiek alleen zouden kunnen hebben
Het gaat me er ook niet zozeer om waarom mensen dit wel zouden kunnen en dieren niet, maar vooral hoe het meevoelen in zijn werk gaat, hoewel misschien ook wel interessant is waarom mensen dit zouden hebben en dieren niet, dit lijkt me er op enevandere manier "ingeevolueerd" dan..

...


  • Cookie
  • Registratie: Mei 2000
  • Laatst online: 04-07-2025
Kunnen invoelen, of met een ander woord empathie, is belangrijk voor mensen om te overleven, als familie, groep, clan of soort en het instandhouden van relaties, privé of op je werk. Als je je niet kunt verplaatsen in iemand anders leed of probleem, kun je moeilijker helpen en andersom. Ook begrijpen en begrepen worden heeft hier mee te maken. Dieren hebben daarvoor beschermingsinstincten zeg maar, bijvoorbeeld voor hun jongen. Hoe dat psychologisch/(bio)chemisch werkt weet ik niet zo 1-2-3, dus de kern van je vraag kan ik niet beantwoorden.

Emotionele intelligentie en sociale vaardigheden zijn erg belangrijk om in een groep verder te komen en verdient dan ook grote aandacht van kinds af aan. Deels is dat ook een aangeboren aanleg. Empathie is een onderdeel daarvan. Je kent vast wel dat lab-filmpje van die baby-aapjes die respectievelijk opgroeien bij hun echte moeder en bij een nep-aap/pop. Het baby-aapje dat een soortgenoot als opvoeder miste, kon later haar nakomeling niet opvoeden/verzorgen en verstootte het zelfs. Dus heel veel leer je al in de eerste maanden/jaren van ouders/verzorgers, daarna ook van de omgang met je leeftijdsgenootjes. Kinderen die in die ontwikkeling of band met hun verzorgers en anderen een verstoring hebben gehad, lopen vaak een achterstand op. Dan krijg je soms in extreme gevallen van die kinderen of volwassenen die zonder enige vorm van emotie een dier of mens pijn kunnen doen, zonder te beseffen wat ze aanrichten. Daar heb je natuurlijk veel gradaties in. Er is een bekend boek met de titel "Emotionele intelligentie", van Daniel Goleman.

Never trust a computer you can't throw out a window [Steve Wozniak]


  • Burat
  • Registratie: Oktober 1999
  • Niet online

Burat

bos wortels

Toen ik de openingspost las, moest ik denken aan een artikel dat ik jaren geleden in N&T heb gelezen. Ging over een neurologische vondst: een deel van de hersenen is constant bezig met 'nabootsen' wat een ander voelt. Mensen waarbij dit stukje hersenen niet of niet goed functioneert, komen zeer gesloten, kil, koud, gewetensloos, onsociaal over, kunnen nauwelijks communiceren, etc.

Dit proces staat los van actief inlevingsvermogen enzo, dit is een volledig onbewust proces. Het zorgt er o.a. voor dat als iemand op tv heel hard met een hamer op z'n duim slaat dat je onbewust (bijvoorbeeld) je ogen dichtknijpt en even sist. Je voelt als het ware onbewust mee met de persoon die je ziet.

Homepage | Me @ T.net | Having fun @ Procurios | Collega's gezocht: Webontwikkelaar PHP


Verwijderd

Op vrijdag 24 mei 2002 00:17 schreef Reggeaman het volgende:
Dieren reageren volgens mij met name op geluid en licht. ze horen en zien andere frequenties dan dat mensen ze waarnemen.

Dat houdt volgens mij niet in dat mensen eigenschappen kunnen hebben die diersoorten specifiek alleen zouden kunnen hebben
Zie je op een bepaalde frequentie????????? Ik dacht dat dat alleen met horen kon eigenlijk.

Verwijderd

Op vrijdag 24 mei 2002 13:08 schreef spott het volgende:

[..]

Zie je op een bepaalde frequentie????????? Ik dacht dat dat alleen met horen kon eigenlijk.
licht werkt wat dat betreft hetzelfde als geluid....elke kleur heeft een frequentie en golflengte (in de nanometers)....het gebied van 'licht' (of het electromagnetische spectrum) dat we zelf kunnen waarnemen is overigens heel erg klein...

Verwijderd

BTW meevoelen en inleven is totaal iets anders, ik kan me vaak inleven in wat anderen voelen maar meevoelen doe ik nagenoeg nooit.
IMO is meevoelen best wel nutteloos, je wordt er alleen maar beinvloedbaar door.

  • Lord Daemon
  • Registratie: Februari 2000
  • Laatst online: 08-01 13:31

Lord Daemon

Die Seele die liebt

Op vrijdag 24 mei 2002 00:00 schreef Tirillo het volgende:
Maar waardoor wordt dit meevoelen precies veroorzaakt(het heeft iets met spiegelneuronen te maken naar ik hier lees)?? En hoe gaat dit in zijn werk? En zijn mensen de enige die deze eigenschap hebben, of doen (sommige of alle) dieren(behalve de instincten die ze hebben) dit ook?
Spiegelneuronen worden in het Engels 'mirror neurons' genoemd, wat niet verbazend is, en een Google-tje daarop geeft vele antwoorden. :) Zoals hoe ze zijn ontdekt:
When you look at the human brain, there is an area, the ventral pre-motor area, that houses neurons that are called mirror neurons, or "monkey see, monkey do" neurons. Dr. Giacomo Rizzolatti of the University of Parma found in his research that any cell in this area will fire when a test monkey performs a single, highly specific action with his hand, like pulling, pushing, tugging, picking up, grasping something, etc. It appears, according to Dr. Rizzolatti findings, that different neurons fire in response to different actions. One might be led to think that these are command motor neurons, making certain muscles do certain specific actions. The amazing truth is that any given mirror neuron will also fire when the monkey being watched, observes another monkey, or even the experimenter, performing the same action.

Welch Schauspiel! Aber ach! ein Schauspiel nur!
Wo fass ich dich, unendliche Natur?


Verwijderd

Op vrijdag 24 mei 2002 13:16 schreef MrShaggy het volgende:

[..]

licht werkt wat dat betreft hetzelfde als geluid....elke kleur heeft een frequentie en golflengte (in de nanometers)....het gebied van 'licht' (of het electromagnetische spectrum) dat we zelf kunnen waarnemen is overigens heel erg klein...
moeilijk voor te stellen maar het zal wel waar zijn. IUk heb het er trouwens eventjes met een vriend van mij over gehad (in de discotheek dus erg vaag en onverstaanbaar gesprek) en die zei dat hij als auto's heel snel gaan, hij de velgen van de banden achteruit zag draaien. Dat zou ook iets met die frequentie te maken hebben volgens hem. Ik vind het maar vaag allemaal overigens.

Verwijderd

Op vrijdag 24 mei 2002 03:10 schreef testcase het volgende:
Deels is dat ook een aangeboren aanleg. Empathie is een onderdeel daarvan. Je kent vast wel dat lab-filmpje van die baby-aapjes die respectievelijk opgroeien bij hun echte moeder en bij een nep-aap/pop. Het baby-aapje dat een soortgenoot als opvoeder miste, kon later haar nakomeling niet opvoeden/verzorgen en verstootte het zelfs. Dus heel veel leer je al in de eerste maanden/jaren van ouders/verzorgers, daarna ook van de omgang met je leeftijdsgenootjes. Kinderen die in die ontwikkeling of band met hun verzorgers en anderen een verstoring hebben gehad, lopen vaak een achterstand op. Dan krijg je soms in extreme gevallen van die kinderen of volwassenen die zonder enige vorm van emotie een dier of mens pijn kunnen doen, zonder te beseffen wat ze aanrichten. Daar heb je natuurlijk veel gradaties in. Er is een bekend boek met de titel "Emotionele intelligentie", van Daniel Goleman.
Het hechten van een kind aan belangrijke verzorgers noemt men een gezond hechtingspatroon in de psy. Als die verstoord wordt ontstaan er vreselijk situaties, bijvoorbeeld kinderen die hun pleegouders een klap geven om affectie te tonen en daar kom je weer bij het gewetenloos pijn doen

Verwijderd

TIs moeilijk om in te denken dat het ook echt aan de opvoeding ligt, het klopt overigens wel hoor. Maar stel dat ik persoonlijk nou in zo'n gruwelijke thuissituatie zat oid, dan kan ik me niet voorstellen dat ik in die situatie WEL mensen pijn kan doen zonder het zelf te voelen en nu niet.

Verwijderd

Op zaterdag 25 mei 2002 02:00 schreef spott het volgende:
...en die zei dat hij als auto's heel snel gaan, hij de velgen van de banden achteruit zag draaien. Dat zou ook iets met die frequentie te maken hebben volgens hem. Ik vind het maar vaag allemaal overigens.
Dat effect heeft niets met de frequentie van het licht te maken, maar met het feit dat onze ogen niet snel genoeg zijn. En de beelden die onze ogen dan binnenkrijgen zijn vaak zo dat elk opeenvolgend beeld een toestand laat zien waarbij de band net niet een heel rondje is gegaan. Het lijkt dan of de band achteruit draait.

Verwijderd

Ik zag laatst op Noorderlicht (vpro) iets dat hier denk ik mee te maken heeft:
Het blijkt dat als je iemand iets ziet doen, ziet bewegen, dat dan in de motor-centra in je hersenen prikkels ontstaan die overeenkomen met wat die ander aan het doen is; dwz alsof je zelf dezelfde spieren aanstuurt die de ander gebruikt bij wat ie doet... Alleen dankzij tussenkomst vd voorhoofds-kwab doe je niet automatisch mee met wat die ander aan het doen is.

Dit vermogen is op zich aangeboren maar moet wel ontwikkeld worden; bvb een baby kan in eerste instantie uberhaubt niet zo gecoordineert bewegen. Maar zoiets simpels als de tong uitsteken kan een baby al direct na de geboorte nadoen.

Je kan het zien als een soort mentaal spiegelbeeld in jezelf; een representatie van de acties van een ander, in je eigen hersenen.
Dit lijkt misschien triviaal maar het geeft m.i. aan dat het 'inleven' in wat een ander doet tot op zekere hoogte heel fundamenteel is voor de mens.

In hoeverre je ook emotioneel meevoelt (bvb medelijden hebt) met evt nare dingen die een ander meemaakt, kan m.i. nog van andere factoren afhangen (bvb hoe goed je die ander kent). Maar er is dus wel een 'mechanisme' aan het werk waardoor de mens in staat is om zich intuitief een voorstelling te maken van wat een ander doet/meemaakt.

Verwijderd

Op vrijdag 24 mei 2002 10:58 schreef Burat het volgende:
Toen ik de openingspost las, moest ik denken aan een artikel dat ik jaren geleden in N&T heb gelezen. Ging over een neurologische vondst: een deel van de hersenen is constant bezig met 'nabootsen' wat een ander voelt. Mensen waarbij dit stukje hersenen niet of niet goed functioneert, komen zeer gesloten, kil, koud, gewetensloos, onsociaal over, kunnen nauwelijks communiceren, etc.

Dit proces staat los van actief inlevingsvermogen enzo, dit is een volledig onbewust proces. Het zorgt er o.a. voor dat als iemand op tv heel hard met een hamer op z'n duim slaat dat je onbewust (bijvoorbeeld) je ogen dichtknijpt en even sist. Je voelt als het ware onbewust mee met de persoon die je ziet.
Ik wist niet dat dit al langer bekend was (zie mn vorige post). Maar ik denk dat het wel te maken heeft met "actief inlevingsvermogen"; zeker als mensen bij wie dat mechanisme niet goed functioneerd, overkomen als asociaal en ongevoelig. Ik denk dat dit toch de basis is voor empatische vermogens.
Pagina: 1