Ik zat zonet even over het GoT aan het rondsnuffelen en ik lees diverse topics over de groote van het heelal, het uitzetten van het heelal, of het nu wel of niet eindig is. Mijn idee is nu, als het eindig is ( oneindig lijkt zo onmogelijk, paradox van Olbers was een goeie trouwens
) en je hebt buiten de grens van het heelal 'niets', kun je je daar dan theoretisch bevinden ??
Ik vergelijk het even met een vlak oppervlak waarbij een zacht, niet spetterend straaltje water ergens dat oppervlak raakt. Het water gaat alle kanten uit. Buiten de rand van het oprukkende water heb je dan nog geen water ( dus nog niks ), maar de vraag is nu kun je je theorisch in het niets begeven ??
Zou een gebrek aan dimensie een dimensie op zich zelf kunnen zijn ?
Ik vergelijk het even met een vlak oppervlak waarbij een zacht, niet spetterend straaltje water ergens dat oppervlak raakt. Het water gaat alle kanten uit. Buiten de rand van het oprukkende water heb je dan nog geen water ( dus nog niks ), maar de vraag is nu kun je je theorisch in het niets begeven ??
Zou een gebrek aan dimensie een dimensie op zich zelf kunnen zijn ?