:strip_icc():strip_exif()/u/53677/2009-07-01_avatar060x060.jpg?f=community){kind=avatar}
Klimaat of incident?
the morning after
- Corniel Nobel -
Sinds 1945 was het in Nederland niet meer voorgekomen. De bezetting was voorbij. We werden bevrijdt van de tiranie. We waren vanaf dat moment weer vrij. Een moment om te gedenken en te vieren werden ingesteld. Opdat wij nooit meer zouden vergeten...
Zaterdagavond stonden wij allen honderdtwintig tellen stil bij wat was gebeurd. Zondag zongen we, danste we, feestten we. We zijn vrij. Vervolging om geloof of ras, vervolging om wat vader was(..) het is volbracht.
Maar het was zo vanzelfsprekend. Zo vanzelfsprekend dat het the morning after vergeten was. Een mens niets meer, niets minder stond op. Hij controleerde zijn patroonhulzen, pakte een plastic zak uit de keuken la en ging. Stond wat zenuwachtig te wachten op de trein, keek wat schichtig om zich heen. Eenmaal gearriveerd liep hij naar zijn plaats van bestemming.
18:06 het moment van de waarheid. Met het zwart voor de ogen. De daad, de trekker. Zes maal, 5 maal raak. Volbracht, de roes, waar ben ik. Was ik het, ik ontken alles. Vlucht, weg, mensen.
Maandag 6 mei, the morning after schoot een mens, een ander mens neer. De ene mens betekende veel voor vele mensen, de ander niets. Uit frustratie, woede, angst of afgunst. De ene mens werd het licht niet meer in de ogen gegund. De mens in al zijn ijdelheid, van twee kanten bezien haalde het slechtste uit diezelfde mensen naar boven.
Een natie was en is ontsteld. Kwam in opstand. De dader werd gezocht in het systeem, niet in het individu. Demonen werden voor het eerst sinds de secularisatie weer uit de kast gehaald. De massa zag het paars voor de ogen.
Een mens vermoord, omdat hij zei wat hij dacht. Dat was verschrikkelijk. Iemand was de mond gesnoerd. In deze verdraagzame natie, had het dan toch kunnen gebeuren. Niemand had het zien aankomen, een ieder was ontstemd.
Voetbalhooligans, toiletjufvrouwen, proleten, en mensen die zich daar ver boven verheven voelden, waar massaal ontsteld. Woedend. Stille tochten werden georganiseerd, spreekkoren aangeheven en verdriet werd geuit. Dit had nooit mogen gebeuren.
Maar het is mensen eigen om als de eerste waas is verdwenen te gaan wijzen. Het vingertje te heffen en de hand uit de eigen boezem te trekken. Het klimaat was verziekt. Zij de regenten hadden een klimaat geschapen. Hij had het gezegd:ik wordt gedemoniseerd. En als wist men in eerste instantie totaal niet wat het betekende, het klonk ernstig.
En hij de Messias, Hij was vermoord. Niet zomaar een mens nee de Messias was vermoord. En niet door een ander mens, maar door het systeem, door het gecreëerde klimaat. Hij had hoop gegeven. De hoop de nu vervlogen was.
De Messias was gestorven door de zonden van regenten en de boodschappers. Maar het evangelie, dat mocht nooit verloren gaan. De discipelen, zouden uit zijn naam de boodschap blijven verkondingen. Want de Messias was bij hen. Zo voelden Zijn kracht. Hij gaf ze de moed om in deze moeilijke tijden verder te gaan. Hij had het zou gewild.
En of het een incident was? Zaterdag 11 mei 2002, werd er een vrij programma niet uitgezonden. De aanhangers van de vermoorde Messias, habben bedreigingen geuit, die van een dusdanige aard waren dat het de vrije programma-makers veiliger leek om in dit vrije land niet uit te zenden. Er is een klimaat gerezen binden deze natie, die deze ontwikkelingen mogenlijk maakt...
tot slot een oud-Chirstelijke wijsheid:
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet
the morning after
- Corniel Nobel -
Sinds 1945 was het in Nederland niet meer voorgekomen. De bezetting was voorbij. We werden bevrijdt van de tiranie. We waren vanaf dat moment weer vrij. Een moment om te gedenken en te vieren werden ingesteld. Opdat wij nooit meer zouden vergeten...
Zaterdagavond stonden wij allen honderdtwintig tellen stil bij wat was gebeurd. Zondag zongen we, danste we, feestten we. We zijn vrij. Vervolging om geloof of ras, vervolging om wat vader was(..) het is volbracht.
Maar het was zo vanzelfsprekend. Zo vanzelfsprekend dat het the morning after vergeten was. Een mens niets meer, niets minder stond op. Hij controleerde zijn patroonhulzen, pakte een plastic zak uit de keuken la en ging. Stond wat zenuwachtig te wachten op de trein, keek wat schichtig om zich heen. Eenmaal gearriveerd liep hij naar zijn plaats van bestemming.
18:06 het moment van de waarheid. Met het zwart voor de ogen. De daad, de trekker. Zes maal, 5 maal raak. Volbracht, de roes, waar ben ik. Was ik het, ik ontken alles. Vlucht, weg, mensen.
Maandag 6 mei, the morning after schoot een mens, een ander mens neer. De ene mens betekende veel voor vele mensen, de ander niets. Uit frustratie, woede, angst of afgunst. De ene mens werd het licht niet meer in de ogen gegund. De mens in al zijn ijdelheid, van twee kanten bezien haalde het slechtste uit diezelfde mensen naar boven.
Een natie was en is ontsteld. Kwam in opstand. De dader werd gezocht in het systeem, niet in het individu. Demonen werden voor het eerst sinds de secularisatie weer uit de kast gehaald. De massa zag het paars voor de ogen.
Een mens vermoord, omdat hij zei wat hij dacht. Dat was verschrikkelijk. Iemand was de mond gesnoerd. In deze verdraagzame natie, had het dan toch kunnen gebeuren. Niemand had het zien aankomen, een ieder was ontstemd.
Voetbalhooligans, toiletjufvrouwen, proleten, en mensen die zich daar ver boven verheven voelden, waar massaal ontsteld. Woedend. Stille tochten werden georganiseerd, spreekkoren aangeheven en verdriet werd geuit. Dit had nooit mogen gebeuren.
Maar het is mensen eigen om als de eerste waas is verdwenen te gaan wijzen. Het vingertje te heffen en de hand uit de eigen boezem te trekken. Het klimaat was verziekt. Zij de regenten hadden een klimaat geschapen. Hij had het gezegd:ik wordt gedemoniseerd. En als wist men in eerste instantie totaal niet wat het betekende, het klonk ernstig.
En hij de Messias, Hij was vermoord. Niet zomaar een mens nee de Messias was vermoord. En niet door een ander mens, maar door het systeem, door het gecreëerde klimaat. Hij had hoop gegeven. De hoop de nu vervlogen was.
De Messias was gestorven door de zonden van regenten en de boodschappers. Maar het evangelie, dat mocht nooit verloren gaan. De discipelen, zouden uit zijn naam de boodschap blijven verkondingen. Want de Messias was bij hen. Zo voelden Zijn kracht. Hij gaf ze de moed om in deze moeilijke tijden verder te gaan. Hij had het zou gewild.
En of het een incident was? Zaterdag 11 mei 2002, werd er een vrij programma niet uitgezonden. De aanhangers van de vermoorde Messias, habben bedreigingen geuit, die van een dusdanige aard waren dat het de vrije programma-makers veiliger leek om in dit vrije land niet uit te zenden. Er is een klimaat gerezen binden deze natie, die deze ontwikkelingen mogenlijk maakt...
tot slot een oud-Chirstelijke wijsheid:
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet
while (me.Alive) {
me.KickAss();
}
:strip_icc():strip_exif()/u/5300/heksje-icoon.jpg?f=community)
Dit topic is gesloten.