Huilen is cool?

[Christiaan]

Ik begin in Nederland een soort trend te ontdekken dat huilen cool is. Althans, huilen in groepen is cool.

Het begon in 11 September. Toen gingen hier alle vlaggen massaal halfstok en op straat liepen mensen te huilen en vielen elkaar in de armen. Volgens het tijdschrift 'psychologie' werd Nederland daardoor (internationaal) bestempeld als de 'kampioen emotie in de wereld'. Ook bij bruiloft van Willem Alexander en Maxima zag je hetzelfde fenomeen. Ineens gingen grote groepen mensen huilen om het prachtige lied dat toen gespeeld werd.

De afgelopen dagen hebben we het wederom kunnen zien door de dood van Pim Fortuyn. Mensen zitten met tranen achter de TV te kijken naar diens begrafenis, tekenen massaal het condealance register, staan verbouwereerd voor de doodskist van de beste man, enzovoorts.

Ik kan me herinneren dat mensen in Nederland altijd zo nuchter waren dat ze eigenlijk nergens om huilden. Zeker niet in het openbaar. Voor mannen was het taboe op huilen nog veel groter. Die mochten eigenlijk gewoon nooit huilen. Nu zie je ze ook op TV huilen voor de doodskist van de Pim Fortuyn.

Ik vind het krokodillentranen.

Laat me 1 ding heel duidelijk zeggen voordat mensen gaan reageren; de dood van Pim Fortuyn is gruwelijk! De man had zoiets absoluut niet verdiend. Het is een groot verlies voor de nederlandse politiek. Ik vind het alleen zo'n vreselijk groepsgedrag dat iedereen ineens gaat huilen. Zelf krijg ik het gevoel dat de tranen nep zijn. Mensen zijn niet echt verdrietig - ze huilen omdat de rest het doet.

Zelf huil ik ook wel eens. Ik geef dat gewoon toe. Huilen is wat dat betreft ook erg gezond - het lucht op. Maar ik vind dit soort groeps-verdriet zo verschrikkelijk tenenkrommend nep.

Wat vinden jullie hiervan? Overigens is dit geen discussie over Pim Fortuyn, maar over het gedrag dat het nederlandse volk vertoond als gevolg van diens dood. Maar ook de andere oorzaken zoals de aanslag op 11 september en het huwelijk van Willem Alexander en Maxima.

[Expander]

Ik vind het in de meeste gevallen maar overdreven. Om het kort te houden. Ik laat geen traan bij begrafenissen of huwelijken, zeker niet bij belangrijke personen, simpelweg omdat ik daar geen enkele rede toe heb meestal. Vooral celebreties ken ik nieteens. Ik denk dat veel mensen denken mensen te kennen als ze hen vaak gezien of gelezen hebben en dat men daardoor ook gaat huilen als er wat ergs met hen gebeurt. Vaak overdreven gedoe, behalve als het familie of een goede vriend(in) is..

Waar ík eerder om kan huilen is bijvoorbeeld de jeugd van tegenwoordig, een vogeltje dat door de verwende kat van de buren wordt vermoord en nieteens opgegeten, dat soort dingen.

[Wouter Tinus]

Tja, de soap-generatie .

Ik vind huilen niet bepaald 'cool', het is toch een uiting van emotionele zwakte. Zelf huil ik ook af en toe, maar ik vind dat toch niet echt iets om trots op te zijn. Natuurlijk zijn er genoeg situaties te bedenken waarin niemand je raar aan zal kijken omdat je het even niet meer aankan, maar het is niet iets om over op te scheppen, en al helemaal niet iets om te doen om 'erbij te horen' of puur om respect te tonen.

Het huilen in groepen gebeurt waarschijnlijk gewoon omdat het aanstekelijk werkt, net als bijvoorbeeld gapen en lachen. Wat dat betreft weet ik dus niet in hoeverre het 'show' is.

[BdR]

Op vrijdag 10 mei 2002 15:03 schreef ChristiaanVerwijs het volgende:
een verhaal over huilen

helemaal mee eens, het komt een beetje nep over.. ik heb het idee dat 'de lat' nu erg hoog is gelegd. Ik bedoel, als je ziet hoe ongelovelijk verdrietig en kapot men nu is over de dood van Fortuyn, wat moeten we dan doen als bijv. de koningin overlijdt of er weer een ramp ala Enschede gebeurt..

offtopic:
in dat laatste geval zal men wel weer massaal de woede tot de politiek richten, dat schijnt ook een trend te zijn; de politiek overal en nergens de schuld van geven..

[Verwijderd]

ChristiaanVerwijs :
Ik vind het krokodillentranen.

Begrijp me niet verkeerd, maar is het misschien weleens bij je opgekomen dat die mensen ECHT verdriet hebben?

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 16:43 schreef Vertex het volgende:

[..]

Begrijp me niet verkeerd, maar is het misschien weleens bij je opgekomen dat die mensen ECHT verdriet hebben?

Verdriet om iemand die je nog nooit "echt" gezien hebt?
Als mijn buurvrouw doodgaat zal ik dat heel erg en jammer vinden, maar ik huil niet.
Wanneer één van mijn ouders, of mijn broer, of één van mijn familie zou overlijden huil ik wel.

Zo zit dat tenminste bij mij.

nofi dus

[Verwijderd]

Ik zou het heel knap vinden als jij beweert dat jij kan huilen om iets wat jij niet heel erg vindt en/of wat je enorm aangrijpt. Als dat het geval is wil je adviseren om te gaan solliciteren bij John de Mol of Joop van den Ende.

Ik kan het me in ieder geval niet voorstellen, maar misschien ben ik te kortzichtig hoor.

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 16:59 schreef Courage het volgende:
Ik zou het heel knap vinden als jij beweert dat jij kan huilen om iets wat jij niet heel erg vindt en/of wat je enorm aangrijpt. Als dat het geval is wil je adviseren om te gaan solliciteren bij John de Mol of Joop van den Ende.

Ik kan het me in ieder geval niet voorstellen, maar misschien ben ik te kortzichtig hoor.

Neej, het is niet huilen op afroep hoor...
Ik denk alleen wel dat de huil-drempel bij dit soort mensen lager is geworden.
Misschien wel omdat ze nooit echt verdrietige momenten hebben meegemaakt.
Maar misschien ben ik nu wel een beetje te kort zichtig

[Verwijderd]

Ik zou het heel knap vinden als jij beweert dat jij kan huilen om iets wat jij niet heel erg vindt en/of wat je enorm aangrijpt.

Dat beweer ik niet, maar vind je het nu echt zo moeilijk om je in te leven in andere mensen? Ik heb er zelf niet om gehuild, maar ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die er wel om moeten huilen.

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 17:14 schreef Vertex het volgende:

[..]

Dat beweer ik niet, maar vind je het nu echt zo moeilijk om je in te leven in andere mensen?

Nee, dat zeg ik toch niet ?

Ik heb er zelf niet om gehuild, maar ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die er wel om moeten huilen.

Met jou ben ik het ook wel eens hoor.

[Verwijderd]

Nee, dat zeg ik toch niet ?

Klopt, maar je zegt wel het volgende: Ik zou het heel knap vinden als jij beweert dat jij kan huilen om iets wat jij niet heel erg vindt en/of wat je enorm aangrijpt en vervolgens kom je met deze stoere praat: Als dat het geval is wil je adviseren om te gaan solliciteren bij John de Mol of Joop van den Ende. Hiermee probeer je indirect te zeggen dat je het niet kan begrijpen wat deze mensen doen.

Met jou ben ik het ook wel eens hoor.

Had je het niet tegen mij dan?

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 15:12 schreef Expander het volgende:
...een vogeltje dat door de verwende kat van de buren wordt vermoord en nieteens opgegeten, dat soort dingen.

Dergelijke dingen gebeuren in de natuur constant. Ik zie het al voor me een oermens die constant aan het huilen is om dat zielige vogeltje.

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 17:33 schreef Vertex het volgende:

[..]

Klopt, maar je zegt wel het volgende: Ik zou het heel knap vinden als jij beweert dat jij kan huilen om iets wat jij niet heel erg vindt en/of wat je enorm aangrijpt en vervolgens kom je met deze stoere praat: Als dat het geval is wil je adviseren om te gaan solliciteren bij John de Mol of Joop van den Ende. Hiermee probeer je indirect te zeggen dat je het niet kan begrijpen wat deze mensen doen.
[..]

Had je het niet tegen mij dan?

Als ik jou niet quote praat ik tegen de topicstarter, da's wel zo logisch vind ik. Verder begrijp je me niet goed, ik denk dus dat mensen die kunnen huilen om iets wat ze niet aangrijpt een uitstekend acteur kunnen worden.

[Verwijderd]

Als ik jou niet quote praat ik tegen de topicstarter, da's wel zo logisch vind ik.

Tja, zo logisch is dat nog niet. Misschien plaatste Toverstaf zijn reactie wel op het moment dat jij jouw reactie aan het typen was.

...ik denk dus dat mensen die kunnen huilen om iets wat ze niet aangrijpt een uitstekend acteur kunnen worden.

Klopt, maar we hebben het hier toch niet over acteurs? In je vorige reactie doelde je op de mensen die op t.v. aan het huilen zijn.

[Christiaan]

Op vrijdag 10 mei 2002 17:14 schreef Vertex het volgende:
Dat beweer ik niet, maar vind je het nu echt zo moeilijk om je in te leven in andere mensen? Ik heb er zelf niet om gehuild, maar ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die er wel om moeten huilen.

Het heeft totaal niks met inlevingsvermogen te maken. Zoals ik zei; ik vind het heel erg wat er gebeurd is. Maar dat betekent niet dat ik erom huil. Inleven en huilen zijn twee losse dingen die steeds meer mensen door mekaar aan het halen zijn.

Ik snap ook wel dat er mensen om huilen. Maar ik vind het dus wel overdreven. Ze kennen heel de man niet eens en huilen omdat de rest het ook doet. Je kunt mij niet vertellen dat ze daadwerkelijk verdrietig zijn. En als ze dat wel zeggen, dan hebben ze dat zichzelf wijs gemaakt.

Verdriet bij het verlies van een dierbare komt ook deels uit een geestelijke/biologische onthechting van die persoon. Hetzelfde zie je als het uitgaat tussen een stelletje. Die moeten afkicken van elkaars contact. Daar komt het verdriet in die situaties uit voort. Dit vind ik *puur* verdriet. Het is verdriet van werkelijke pijn. Deze 'oorzaak' van verdriet zit er bij bijvoorbeeld de dood van Fortuyn helemaal niet in.

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 17:50 schreef Vertex het volgende:

[..]

Tja, zo logisch is dat nog niet. Misschien plaatste Toverstaf zijn reactie wel op het moment dat jij jouw reactie aan het typen was.

Jij vindt dat niet logisch, da's heel wat anders.

Klopt, maar we hebben het hier toch niet over acteurs? In je vorige reactie doelde je op de mensen die op t.v. aan het huilen zijn.

Tja sorry hoor maar ik blijf mezelf niet herhalen, dan begrijp je me maar niet.

[Verwijderd]

Courage :
Jij vindt dat niet logisch, da's heel wat anders.

Kom op zeg, doe niet zo kinderachtig.

Tja sorry hoor maar ik blijf mezelf niet herhalen, dan begrijp je me maar niet.

Wat bedoel je dan precies? Eerst heb je het over die mensen op t.v. en later spreek je over acteurs. Je moet toch echt iets duidelijker zijn.

EDIT:

ChristiaanVerwijs :
Inleven en huilen zijn twee losse dingen die steeds meer mensen door mekaar aan het halen zijn.

Natuurlijk zijn dit twee aparte dingen, en ik haal ze ook niet door elkaar. Ik zeg alleen dat ik het van weinig inlevingsvermogen vindt getuigen als je niet kan snappen dat mensen om zoiets als de dood van Pim Fortuyn huilen.

Ik snap ook wel dat er mensen om huilen.

Kijk, dat is nou inlevingsvermogen.

Ze kennen heel de man niet eens en huilen omdat de rest het ook doet. Je kunt mij niet vertellen dat ze daadwerkelijk verdrietig zijn.

Wat je hier zegt getuigt niet alleen van weinig inlevingsvermogen, ik vind het zelfs kortzichtig. Hoe kun jij nou thuis vanaf je stoel bepalen wat die mensen daar voelen? Het lijkt alsof je zegt te weten wat er in hun hoofden omgaat.

Verdriet bij het verlies van een....de dood van Fortuyn helemaal niet in.

Dus dit is het 'echte' verdriet volgens jou?

[/quote]
_Blue_Goth_Wolf_ :
Ik vind dat groeps gehuil ook maar onnodig...
[/quote]

Oh, en waarom dan wel?

[Verwijderd]

Ik vind dat groeps gehuil ook maar onnodig...
Blessed Be,
Blue_Goth_Wolf

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 18:11 schreef _Blue_Goth_Wolf_ het volgende:
Ik vind dat groeps gehuil ook maar onnodig...
Blessed Be,
Blue_Goth_Wolf

zeg dan niks...

[ontopic]

Ik kan me er persoonlijk niets bij voorstellen dat mensen om zoiets kunnen huilen. Net zomin als ik me kan voorstellen dat de halve wereld heeft gehuild bij het zueb van E.T. en Titanic.

Ik denk dat het inderdaad meer te maken heeft met het inlevingsvermogen van de desbetreffende persoon. Misschien is de een er beter in om het te rationaliseren dan de ander.

Persoonlijk vind ik huilen om dit soort redenen erg zwak. Ik kan het gewoon niet, al zou ik het willen. Daarom is het voor mij ook niet te begrijpen, net zoals anderen niet kunnen begrijpen waarom het mij bijvoorbeeld niet raakt.

Live and let live is het devies hier denk ik. Ieder mens gaat anders met zijn emoties om

[MaDLiVe]

Op vrijdag 10 mei 2002 18:11 schreef _Blue_Goth_Wolf_ het volgende:
Ik vind dat groeps gehuil ook maar onnodig...
Blessed Be,
Blue_Goth_Wolf

ahhh, u bent nieuw, ik zou u aanraden om de FAQ te lezen.

Ik kan niet anders dan me aansluiten bij de personen die het huilen als groepsgedrag zien.

De enigste reden die ik kan bedenken waarom mensen die er zo ver vanaf staan zouden huilen is omdat er een stukje "hoop" (zo zagen zei Dhr. Fortuin dus) weggevaagt is. De sombere schets die de media natuurlijk neerzet werkt alleen maar stimulerend. Het is trouwens vrij normaal dat mensen elkaar kwa emoties kunnen aansteken.

Kuddegedrag noem ik het.....


Het blijft natuurlijk een achterlijke daad maar wat het volk er van maakt vind ik nog veel erger.

[Christiaan]

Ik me voorstellen dat mensen huilen omdat het indrukwekkend is. Maar helaas denk ik dat teveel mensen huilen omdat ze denken dat ze echt verdrietig zijn.

Het is verder gewoon een perfect voorbeeld van kudde gedrag. Mensen doen wat anderen doen. Ik heb daar over het algemeen volstrekt schijt aan, en nu helemaal.

Bovendien begint Fortuyn afgeschilderd te worden als de reddende engel van de nederlandse politiek. Zijn denkbeelden waren zeker niet verkeerd, maar het word volstrekt uit zijn verband gerukt. De man wordt een legende. Ze vergelijken hem wel eens met Kennedy, maar ik zou hem eerder met Elvis Presley vergelijken.

Dit soort groeps gedrag vind ik enorm gevaarlijk. Het is stemminsmakerij, en je hoort nu al mensen roepen dat het de schuld van Kok en Den Haag was. Mensen zijn mensen, dus ze zoeken een dader, maar die dader is een extreem linkse milieuactivist....niet Den Haag. Maar is off-topic geblaat van mij.

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 19:49 schreef ChristiaanVerwijs het volgende:
[knippie-knip]
en je hoort nu al mensen roepen dat het de schuld van Kok en Den Haag was.

Ik denk dat het niet hun schuld was, maar eerder hun verantwoordelijkheid. Iemand schuld toerekenen voor de daad van een gek is niet helemaal eerlijk.

Fortuyn constant in een kwaad daglicht zetten had echter IMHO niet gemogen, ik vind dat de politici hier in hun verantwoordelijkheid tekort zijn geschoten..

Maar ik moet wel zeggen dat dat eerder een op gevoel gebaseerde mening is.

------------

Wat massahysterie betrefd; daar zijn mensen altijd goed in geweest.

Hoewel de schok dat zoiets in ons gezapige kikkerlandje kan gebeuren waarschijnlijk ook meespeelde. Ik kan me zo voorstellen dat je daar flink van schrikt.

Kenissen van mij waren ook verdrietig, echter, niet puur om Fortuyn maar meer om de rare wereld waarin hun nu 2 jarige zoontje op gaat groeien. Iedereen heeft zo zijn eigen redenen voor het verdriet.

[pinockio]

Op TV verklaarde een psycholoog (geloof ik) het verdriet van de mensen o.a. doordat iemand die voor velen zo vertrouwd is geworden, constant 'in de huiskamers aanwezig was', nu weggevallen is.

Verder denk ik dat dit soort gebeurtenissen (vergelijk de dood van Lady Di) meer een directe aanleiding zijn om het verdriet te uiten dat mensen van binnen altijd weggestopt hebben.

(edit: typfout)

[Verwijderd]

Ik vind het best wel stom, voordat hij dood was vond niemand hem aardig door zijn ideeën(een hoop mensen dan)
nu hij dood is wordt hij zo een beetje als god behandeld en dat vind ik maar een beetje stom.

[Verwijderd]

Volgens mij heeft het huilen om Pim Foruyn meer te maken met de emotionele schok die de aanslag bij vele mensen heeft veroorzaakt. Want in een een panieksituatie staat het huilen soms nader dan het lachen. Zoiets catastrofaals is voor minder ruimdenkende mensen (alles wat op tv gebeurt is niet echt) niet te bevatten. En bovendien worden we door de media (radio, tv, internet) zo betrokken bij het wel en wee van mensen die we nog nooit persoonlijk hebben ontmoet dat we die mensen gaan beschouwen als een soort 'god', mensen waar we een soort van 'familieband' mee gaan creeeren. En sommige mensen hebben de gave om totaal onbekende mensen aan zich te binden , noem het maar charisma...

[Chello200]

ÍK huil alleen als ik moet huilen. Meestal ben ik alleen wat depressief maar huilen doe ik niet.
Maar huilen lucht idd wel op, en je wordt er moe van zodat je rustig in slaap kan vallen.

[Tjeerd]

Op vrijdag 10 mei 2002 15:03 schreef ChristiaanVerwijs het volgende:
Ik kan me herinneren dat mensen in Nederland altijd zo nuchter waren dat ze eigenlijk nergens om huilden. Zeker niet in het openbaar. Voor mannen was het taboe op huilen nog veel groter. Die mochten eigenlijk gewoon nooit huilen. Nu zie je ze ook op TV huilen voor de doodskist van de Pim Fortuyn.

Mannen mogen tegenwoordig veel 'vrouwelijker' (lees: gevoeliger) zijn.
Ik zie ze op tv ook steeds huilen en over gevoelens praten ed.

Ik weet niet of dit ook iets met het 'groepshuilen' te maken heeft.

Je steekt elkaar daabij misschien ook wel aan, mensen zien anderen allemaal huilen op tv, denken daarom dat dit zo 'hoort', of iig normaal is, en daardoor ligt de drempel lager om ook te gaan huilen

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 20:02 schreef Pjemco het volgende:
Ik denk dat het niet hun schuld was, maar eerder hun verantwoordelijkheid. Iemand schuld toerekenen voor de daad van een gek is niet helemaal eerlijk.

Naar mijn mening zijn Kok en Den Haag helemaal niet schuldig. Verwijzing naar de tweede wereldoorlog gaan mij ook te ver. Maar iemand een gevaarlijk man noemen is geen schande, wanneer die persoon dat ook kan zijn. Pim Fortuyn zei nog veel ergere dingen, maar dat is iedereen nu vergeten.

[zetje01]

Tsja, 11 september:
In één klap (okay, twee) werden daar tienduizenden (dachten we toen) onschuldige mensen vermoord door een groepje gekken. Wereldvrede leek toen verder weg dan ooit.
Ik heb er niet om gehuild, ben de volgende dag gewoon naar m'n werk gegaan, maar eigenlijk is dat iets om me voor te schamen (dat ik niet huil bij de moord op duizenden onschuldigen).

Pim Fortuyn:
Ik zal de 'mediapersoonlijkheid Pim Fortuyn' echt erg missen. Ik zei van hem altijd (onder vrienden):"Altijd lachen als hij op tv is".
Eigenlijk geldt voor mij net zoiets als hierboven (11 september): Er wordt iemand, een bekende, een persoonlijkheid geliquideerd door een gek. Je ziet 'm liggen op de grond, in z'n ééntje, gaten in z'n hoofd terwijl hij niemand kwaad had gedaan. Wraakgevoelens heersen door heel het land, wraakacties gaan zeker volgen, de consequenties zijn nog niet te overzien, maar het ziet er allemaal niet vrolijk uit.
En ik heb niet gehuild...
Is dat dan normaal? lijkt mij niet. Ik schaam me ervoor dat ik zo weinig 'mens' ben dat ik om een moord niet huil.

[Christiaan]

Als amateur psycholoog lijkt de volgende verklaring me logischer:

Mensen zijn in deze individualistische maatschappij steeds meer op zichzelf gewezen. Emoties worden daarin maar amper met elkaar gedeelt. "Kom er zelf maar overheen" is het motto. Dit soort massa-histeries geeft mensen weer een "wij" gevoel - het geeft ze een uitlaatklep voor allerlei frustraties. Maar bovenal ontstaat er samenhorigheid. Het is dat gevoel dat mensen ontroert, niet de dood van Pim Fortuyn.

[Verwijderd]

Op zaterdag 11 mei 2002 01:01 schreef zetje01 het volgende:
Tsja, 11 september:
In één klap (okay, twee) werden daar tienduizenden (dachten we toen) onschuldige mensen vermoord door een groepje gekken. Wereldvrede leek toen verder weg dan ooit.
Ik heb er niet om gehuild, ben de volgende dag gewoon naar m'n werk gegaan, maar eigenlijk is dat iets om me voor te schamen (dat ik niet huil bij de moord op duizenden onschuldigen).

Pim Fortuyn:
Ik zal de 'mediapersoonlijkheid Pim Fortuyn' echt erg missen. Ik zei van hem altijd (onder vrienden):"Altijd lachen als hij op tv is".
Eigenlijk geldt voor mij net zoiets als hierboven (11 september): Er wordt iemand, een bekende, een persoonlijkheid geliquideerd door een gek. Je ziet 'm liggen op de grond, in z'n ééntje, gaten in z'n hoofd terwijl hij niemand kwaad had gedaan. Wraakgevoelens heersen door heel het land, wraakacties gaan zeker volgen, de consequenties zijn nog niet te overzien, maar het ziet er allemaal niet vrolijk uit.
En ik heb niet gehuild...
Is dat dan normaal? lijkt mij niet. Ik schaam me ervoor dat ik zo weinig 'mens' ben dat ik om een moord niet huil.

Wat is normaal. Ik vind het best normaal dat wanneer er iemand vermoordt wordt die je helemaal niet kent en je weet dat er heel vaak mensen vermoordt worden, dat je dan niet huilt. Waarom hebben al die mensen niet gehuilt tijdens moord 3.732 op onschuldig meisje langs afgelegen weg. Zoiets vindt ik erger.

[zetje01]

Op zaterdag 11 mei 2002 01:13 schreef wieikke het volgende:

[..]

Wat is normaal. Ik vind het best normaal dat wanneer er iemand vermoordt wordt die je helemaal niet kent en je weet dat er heel vaak mensen vermoordt worden, dat je dan niet huilt. Waarom hebben al die mensen niet gehuilt tijdens moord 3.732 op onschuldig meisje langs afgelegen weg. Zoiets vindt ik erger.

Tsja, wat niet weet, wat niet deert...

[Morgoth]

Op zaterdag 11 mei 2002 01:06 schreef ChristiaanVerwijs het volgende:
Als amateur psycholoog lijkt de volgende verklaring me logischer:

Mensen zijn in deze individualistische maatschappij steeds meer op zichzelf gewezen. Emoties worden daarin maar amper met elkaar gedeelt. "Kom er zelf maar overheen" is het motto. Dit soort massa-histeries geeft mensen weer een "wij" gevoel - het geeft ze een uitlaatklep voor allerlei frustraties. Maar bovenal ontstaat er samenhorigheid. Het is dat gevoel dat mensen ontroert, niet de dood van Pim Fortuyn.

Maar dat heft het individualisme juist toch op? Ik begrijp je niet helemaal, eerst geef je heel erg af op de individualistische maatschappij, en dan vervolgens krijg je een situatie waarin allemaal individuen zich als 1 massa uiten, en dan is het ook niet goed? Dat samenhorigheid is toch juist datgene wat je wilt? Of het nou door de dood van Pim Fortuyn komt of niet, de samenhorigheid ontstaat, en samenhorigheid is niet individualistisch.

[Verwijderd]

Waarom zou 'lachen' -de tegenovergestelde emotie- 'sterk' zijn en huilen 'zwak'...
Het is echt achterhaald om huilen als een zwakheid te beschouwen...

Overigens is het niet uiten van gevoelens en het opkroppen ervan niet erg verstandig voor lichaam en geest dus als je moet huilen zou ik het je vooral voor je gezondheid aanraden...

Overigens heb ik als inwoner van Enschede niet gehuild ten tijde van 'de ramp' maar dat betekent nog niet dat ik het niet verschrikkelijk vond!

De moord op PF heeft mij aangegrepen omdat ik het heel erg sterk als een aanval op onze democratie heb gezien en het als zodanig als zeer ernstig heb ervaren maar ik kon er geen traan om laten, sterker nog ik begreep -en begrijp- niks van die voorbijtrekkende mensenmassa's en herkende mezelf er totaal niet in.

In mijn leven heb ik zeer diepe dalen en hoogtepunten beleefd maar de dood van Pim Fortuijn heeft mij niet geroerd en naar de rouwdienst heb ik niet gekeken, waarschijnlijk omdat ik gewoon niet in hem geloofde en het hele gedweep een grote vorm van onwaarachtigheid voor mij inhield, ik meen zo langzamerhand wel te weten wat werkelijk waarde heeft en wat niet...

Waarom ik dat zo 'anders' ervaar dan de massa laat me koud
en ik bekommer me er niet om...

[Christiaan]

Op zaterdag 11 mei 2002 01:39 schreef Morgoth het volgende:
Maar dat heft het individualisme juist toch op? Ik begrijp je niet helemaal, eerst geef je heel erg af op de individualistische maatschappij, en dan vervolgens krijg je een situatie waarin allemaal individuen zich als 1 massa uiten, en dan is het ook niet goed? Dat samenhorigheid is toch juist datgene wat je wilt? Of het nou door de dood van Pim Fortuyn komt of niet, de samenhorigheid ontstaat, en samenhorigheid is niet individualistisch.

Praktisch gezien vind ik het ook wel goed dat mensen weer wat dichter bij elkaar komen. Helaas gebeurt het alleen nu en over een paar weken is dat gevoel weer weg. Het is jammer dat dit soort dingen moeten gebeuren om mensen weer een beetje een "wij" gevoel te geven.

Ik zie al deze massa-histerie als een soort reactie op het sterke individualistische karakter van onze maatschappij.

[xentric]

Op zaterdag 11 mei 2002 10:49 schreef ChristiaanVerwijs het volgende:
Praktisch gezien vind ik het ook wel goed dat mensen weer wat dichter bij elkaar komen. Helaas gebeurt het alleen nu en over een paar weken is dat gevoel weer weg. Het is jammer dat dit soort dingen moeten gebeuren om mensen weer een beetje een "wij" gevoel te geven.

Ik ben het helemaal met je eens dat de mensen over een paar weken weer hun normale leven volledig hervat hebben en dat dat "wij" gevoel weer terugzakt naar een normaal niveau. En dat is in Nederland inderdaad een vrij laag niveau.

Wat ik overigens totaal on-eens met je ben, is dat de mensen zouden huilen omdat de rest dat ook doet. Ik had zo'n rare conclusie van jou absoluut niet verwacht... Ik zal proberen uit te leggen hoe ik er tegenaan kijk.

Ik keek op tv al meer dan een jaar naar Pim Fortuyn, luisterde aandachtig naar wat hij zei (niet hoe hij het zei) en had er goede discussies over met mijn ouders en vrienden. Pim had zijn verhaal altijd en overal klaar voor wie het maar horen wilde en legde het knip & klaar op tafel. Hij kwam steeds vaker op tv en steeds meer mensen om mij heen begonnen over hem te praten en discussieren. Ik kon mijzelf wel vinden in wat hij verkondigde, was het op sommige punten totaal niet met hem eens, maar vond hem in ieder geval een persoon die capabel genoeg was om mijn stem te verdienen in de Nederlandse politiek. Ik had echt het gevoel dat deze man Nederland zodanig kon gaan veranderen dat we een verfrissende nieuwe tijd tegemoet zouden gaan.

Maar dat is puur mijn eigen gevoel natuurlijk, en ik weet dat veel mensen er heel anders over dachten en denken. Mijn hoop was dus gevestigd, niet op een partij maar op een man. Best een risky gamble, maar voor voor mij een gokje waard. Het voelde immers ook alsof Pim een bekende van ons was.

Daarom kan ik best begrijpen dat veel mensen huilen om zijn dood. Niet omdat de anderen ook huilen maar gewoon omdat het voelt alsof een goede kennis is gestorven, alsof hun stem is afgenomen, omdat hun toekomst ideaal naar de knoppen is en dat alles op een wijze waar je maag van omdraait, op een tijdstip dat bijzonder belangrijk was voor de toekomst van het volk en door een dader waarvan zijn motieven volstrekt onbekend, maar belachelijk banaal lijken te zijn.

Ik heb ook 3 dagen een brok in mijn keel gehad, alles om bovenstaande punten. Ik huil al heel lang niet meer, misschien wel langer dan goed voor mij is, maar ik kan er gewoon geen traan om laten. Maar ik kan mij verschrikkelijk goed voorstellen dat deze mensen die massaal een uitting van verdriet geven, dit ook echt als verdriet ervaren.
Het is geen poppenkast, geen theater of show... Het is een menselijke reaktie op een onmenselijk drama dat verstrekkende gevolgen zal hebben.

En ik vind het behoorlijk bot om al die persoonlijke uittingen van verdriet op een grote hoop te vegen en er een beetje spottend een stempel "massa hysterie" op te drukken. Ik snap best dat het voor de mensen die Pim niet als hoop op een betere toekomst zagen een beetje overdreven lijkt. En ja Amerikaanse, Italiaanse, Britse en weetikveel wat voor toestanden beginnen steeds meer over te waaien naar ons nuchtere kikkerlandje. De hype rondom het fenomeen Fortuyn is in alle hevigheid losgebarsten. Maar dat neemt niet weg dat al die mensen serieus moeten worden genomen in hun emoties!

En datzelfde geldt ook vool de politiek, ze hebben het volk te lang niet serieus genomen. Ik ben natuurlijk geen Rotterdammer uit een achterstands wijk, maar ik voel op mijn klompen aan dat deze mensen helemaal het vertrouwen in de politiek kwijt waren. En als Pim die mensen een gevoel gaf van "ik ga echt wat voor jullie doen", dan vind ik dat ze er om mogen treuren dat hun hoop op een betere toekomst met een paar kogels van hun is afgenomen.

Zelf had ik graag gezien dat de verkiezingen waren uitgesteld met een paar maanden. Dat ze gewoon de tijd hadden genomen om orde op zaken te stellen, nieuwe formaties te overwegen, het volk hadden kunnen informeren over veranderingen. Zodat het volk tenminste weet waarop ze straks gaan stemmen. Want dat is nu namelijk niet bepaald het geval. Ik had zeker op Pim gestemd, maar ik vertrouw de LPF niet zonder de persoon waar het toch eigenlijk allemaal om draaide. Maar omdat Den Haag wederom schijt heeft aan het volk onder het motto "de democratie gaat voor/door", vind ik dat het mijn democratische plicht is om dan dus ook hetzelfde te blijven stemmen als voor de moord. En dan heb ik er gewoon schijt aan als dat 4 jaar chaos betekend!

[Christiaan]

Op zaterdag 11 mei 2002 12:31 schreef xentric het volgende:
een verhaal

Overtuigend. Ik denk dat jij duidelijk wel een reden heb om echt verdrietig te zijn. Maar heel wat mensen die ik op TV en hier in de buurt zie huilen hebben dat echt niet. Ze kennen heel het programma van Fortuyn niet eens....

Ik wil ook niet iedereen over 1 kam scheren. Maar ik denk echt dat heel veel mensen huilen omdat anderen het doen. Het is sowieso wel zo dat huilen erg aanstekelijk werkt...

[Verwijderd]

De Nederlander is imo een weinig openlijk emotioneel mens. Huilen, en zeker in het openbaar, is not done.
Datzelfde geldt ook voor bredere uitingen in boosheid en vrolijkheid, zelden zie je Nederlanders (individueel)schreeuwen van boosheid of uitbundig lachen en feestvieren.

Het huilen bij films als Titanic ET enz kan lekker stiekem in de donkere bioscoopzaal. Maar ook hier zie je verscholen zakdoekjes en zacht gesnif. Ik heb tenminste nooit iemand horen snikken bij een emotioneel moment in een film. Dus weer het beleven van individuele emotie.

Dit verandert wel met groeps-manifestaties, zie voetbalwedstrijden, carnaval, (protest) manifestaties. Het lijkt wel of het uiten van openbare emotie dan gelegitimeerd wordt door de massale aanwezigheid van gelijkgestemde zielen.

Wanneer er zoiets grotesk tot ons komt als de beelden van de aanslag op WTC, de vuurwerkramp in Enschede, de brand in Volendam is dat zo on-Nederlands dat er dan een gezamenlijkheid ontstaat die het uiten van groeps-emotie weer mogelijk maakt.

Die emoties worden onderling aangewakkerd en gevoed door het "delen" ervan, een soort synergetische constructie.

De aanloop naar de verkiezingen was door de (noodgedwongen) gekozen vorm al beladen met een rare emotie. Zelden is er zo verhit gediscusieerd (niet alleen op RTV) over de diverse standpunten. Het borrelde al aardig her en der. Fortuyn had zich gepositioneerd als stem van een (groot) deel van het volk, wat voor- en tegenstanders opriep (zelden neutraal). Kortom er waren veel mensen geraakt op welke manier dan ook.

Na de moord , die door elk weldenkend mens ongeacht partij-ideologie wordt afgekeurd, ontstaat dan weer het groepsgevoel met de gevolgen die al breeduit uitgemeten zijn in de media.

Voor mij persoonlijk heeft het een dusdanige groteske vorm aangenomen dat ik er slechts met verbazing en verbijstering haast naar kan kijken vanaf de "zijlijn".

[Verwijderd]

Huilen cool? Nou, nee. Maar in combinatie met je verhaal vind ik wel dat alles zwaar wordt overdreven ("een aanslag op de democratie")...

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 17:07 schreef Toverstaf het volgende:

[..]

Neej, het is niet huilen op afroep hoor...
Ik denk alleen wel dat de huil-drempel bij dit soort mensen lager is geworden.
Misschien wel omdat ze nooit echt verdrietige momenten hebben meegemaakt.
Maar misschien ben ik nu wel een beetje te kort zichtig

jah das idd erg kortzichtig, ik denk dat je het makkelijker kunt verklaren dat vroeger op huilen een taboe zat bij mannen, en tegenwoordig niet meer

en zoals courage al goed opmerkte, vrijwel niemand gaat huilen t als hij/zij niet echt verdriet heeft, verder is het ook helemaal niet gek, dat als je al vol verdrietige emotie zit, en iemand anders begint te huilen, dat net de druppel is waardoor jezelf ook begint te huilen..

[Verwijderd]

Op vrijdag 10 mei 2002 15:03 schreef ChristiaanVerwijs het volgende:
Volgens het tijdschrift 'psychologie' werd Nederland daardoor (internationaal) bestempeld als de 'kampioen emotie in de wereld'.

Vind ik beetje overdreven. Kijk naar een gemiddelde Oprah aflevering en je ziet een dozijn amerikaanse vrouwen huilen omdat Suzy zo'n mooie nieuwe haircut heeft. Daar huilen ze niet vanwege verdriet, maar gewoon omdat het een soort standaard uiting voor hun emotie is geworden. Of ze nu blij of verdrietig zijn, huilen zullen ze. Vaak zelfs zonder echte tranen.

Wat er hier nu in nederland gebeurd is heeft veel mensen wel zeker geraakt, en denk dat veel tranen dan ook wel van oprecht verdriet zijn. Lijkt me alleen maar gezond dat de mensen die daar behoefte aan hebben zich dan zo uiten.
Een deel zal misschien wel huilen omdat ze het bij anderen zien, maar van groepsgedrag hangt onze samenleving aan elkaar dus dat is opzich niet zo bijzonder.

[Flake]

Op vrijdag 10 mei 2002 15:03 schreef ChristiaanVerwijs het volgende:
Lappie tekst

Interessant. Zeer inzichtvol tekstje.

In zekere maten ben ik het met je eens. Mensen die bij de begrafenis waren maar hem niet eens gekend hebben of notabene niet eens op hem zouden hebben gestemd en gingen janken, compleet met je eens.

Maar er zijn ook mensen die ook écht verdriet om hem hebben. De die-hard fans voor de veranderingen natuurlijk. Voor hen is hun held gevallen. Hetzelfde geldt voor de aanslagen op 11 september. Toen ik op de TV keek zag ik vrouwen en mannen compleet overstuur. En dat kan ik me heel goed voorstellen! Mensen zien die hun dood tegemoet springen is iets wat de rest van je leven op je netvlies blijft gebrand. Daar schrik je gewoon ontzettend van. Van die kiekjes die paginagroot in dat kloteblad de Panorama komen. Daar kun je gewoon echt om schrikken. Ik schrok me ook dood, en ik ging ook bijna janken. Maar bij een monument of bij notabene de vlag ophangen zie je mij niet janken. Het is niet in Nederland gebeurd, en ik -persoonlijk- heb er geen nare herinneringen aan overgehouden omdat ik niemand dierbaars ben verloren.

Dus wat dat betreft moet ik je gelijk geven daarin.

[Verwijderd]

Het zijn geen krokodillentranen. Het verdiet van die mensen is oprecht.

Alleen maar omdat jij jezelf niet voor kan stellen dat iemand oprecht zoveel geeft om een bekend figuur, wil niet zeggen dat het niet bestaat.


Het soort van mensen die zichzelf compleet ophangen aan een of ander rolemodel en vervolgens kapot zijn van zijn/haar dood (zij het Freddy Mercury, Kurt Cobain, of in dit geval: Pim Fortuyn) zijn van een ander slag dan jij en ik. Let maar eens op de mensenmassa's op tv. Het zijn met name laag opgeleide uitgezakte huisvrouwtjes, die naarstig op zoek zijn naar een leidraad in hun leventjes.

Hoe zou jij reageren als jouw god voor je ogen werd vermoordt?

[Verwijderd]

Op zondag 12 mei 2002 13:46 schreef Codin het volgende:
Het zijn met name laag opgeleide uitgezakte huisvrouwtjes, die naarstig op zoek zijn naar een leidraad in hun leventjes.

das niet helemaal waar, het volk wat sowieso massaal naar voren komt bij alle soorten gelegenheden met mensen massa's, zijn dit soort personen... hoe komt dit? omdat "dat andere soort" mensen, en vooral mannen, net zo verdrietig (kunnen) zijn alleen dit niet zo nodig midden op straat hoeven te uitten, en al helemaal niet voor de tv... het is erg kortzichtig en kort door de bocht om aan te nemen dat het gros laag opgeleide uitgezakte huisvrouwtjes zijn, kijk maar is voor de gein goed naar bv de uitvaart van pim, op de voorgrond idd een groot deel van dit soort mensen, maar op de achtergrond staan de meeste mannen, en de wat minder uitbundig rouwende mensen, die wel degelijk met tranen in hun ogen staan te kijken... alleen dit soort dingen zijn natuurlijk niet sensatie genoeg voor de media, die hebben idd liever een gillende keukenmeid.