Ik vond dit een mooi verhaal en de moeite waar!!!!
===========================================================
Speurtocht in de digitale ether
DOOR ROB VERMEULEN
Draadloze netwerken zijn populair: niet meer zo erg kostbaar en heel handig voor een bedrijf dat geen zin heeft in kabels trekken. Maar als je niet oppast, ligt het interne gegevensverkeer wél op straat. Meer dan de helft van de netwerkbeheerders in de Haagse regio past niet op, zo bleek uit een rondrit met wat simpele apparatuur.
Op en rond het Prins Clausplein is een ruime hoeveelheid radiosignalen van draadloze netwerken op te vangen.
(foto Maurice Nelwan)
Een overzicht van de opgevangen netwerkverbindingen tijdens een uurtje rondrijden.
Men neme: een Renault Scénic, twee modale notebook-pcs met elk een draadloos netwerkkaartje en wat software die zo van het internet gehaald kan worden. Om het wat leuker te maken is er ook een losse antenne, met behulp van plakband bevestigd op het glazen kanteldak van de auto. En omwille van het uithoudingsvermogen staat achterin een ups (uninterruptable power supply), normaal gesproken een noodvoeding voor computers die kritieke taken moeten uitvoeren. Nu levert dit van loodaccus voorziene gevaarte de hele dag 230 volt via een stekkerdoos op de achterbank. Met deze uitrusting, bemand door één chauffeur, twee netwerkspecialisten en een verslaggever, deden we op een mooie dag in april opmerkelijke ontdekkingen. Tijdens een rondrit door Den Haag en Zoetermeer verkenden we het onzichtbare landschap van draadloze netwerken. En concludeerden dat meer dan de helft daarvan wijd open staat. Niet toegankelijk voor zomaar iedereen, maar wel heel makkelijk om op in te breken voor iemand met een beetje verstand van zaken.
Draadloze computernetwerken verheugen zich het laatste jaar in een groeiende populariteit. Een simpel kastje met een of twee antennesprieten dat ergens in een kantoorgebouw wordt opgehangen, kan vele tientallen computers met elkaar laten communiceren. Elk van die computers hoeft slechts voorzien te zijn van een insteekkaartje met een kleine antenne. Zon kaartje kost aardig wat meer dan een gewone netwerkkaart, maar daar staat tegenover dat er voor dit netwerk geen enkele bedrading nodig is.
Dat geeft een grote mate van flexibiliteit: overal binnen een straal van om en nabij de honderd meter van het centrale kastje kan je een bureau-pc of een notebook neerzetten en contact maken met het netwerk. Behalve makkelijk kan het ook voordelig zijn. Vooral in oudere kantoren waar nog geen kabels of goten zijn, complexen met meerdere gebouwen of monumentale kantoorpandjes waar het nodige hak- en breekwerk uit den boze is, vormen deze wireless LAN-systemen vaak een goedkopere oplossing dan het aanleggen van bedrading. Als honderd meter niet voldoende is, kan je er gewoon een of meer kastjes bij zetten. Tegenover al deze voordelen staat één bezwaar: draadloos netwerk werkt met radiogolven en die laten zich niet tegenhouden door wanden of buitengevels. Dat betekent dat ook op straat, voor de deur van het pand en soms vele tientallen meters verderop, het radiosignaal kan worden opgevangen. En dat signaal bevat informatie die helemaal niet bedoeld is om ooit buiten de muren van het bedrijf terecht te komen. Het is alsof er druk vergaderd wordt in een ruimte op de begane grond, met alle ramen open. Alleen heeft in dit geval bijna niemand dat in de gaten.
Parkeerplekje
We beginnen onze rit op de Maanweg aan de rand van Den Haag, waar de apparatuur wordt opgestart. Om niet meteen in het snelwegverkeer terecht te komen, rijden we voorbij de Utrechtsebaan linksaf de Laan van Nieuw Oosteinde op, Voorburg in. Daar is het meteen al raak. Ik heb er een!, roept network technician ing. Axel Boersma van Dimension Data, de man wiens notebook met een dun draadje vastzit aan de antenne op het dak.
De chauffeur zoekt gauw een parkeerplekje op en even later bevestigt Boersmas collega ir. Joost Hage, die het zonder externe antenne moet doen, het contact. Ja, op kanaal zeven, zegt hij. Korte tijd later is het signaal weer verdwenen. Maar het was niet versleuteld, voegt Hage toe. Dat kon ik zien aan de pakketjes die langskwamen.
Pakketjes zijn de essentiële eenheden van informatie bij computernetwerken. Het zijn betrekkelijk korte rijtjes enen en nullen, die net als een postpakket voorzien zijn van een geadresseerde, een afzender en nog wat technische gegevens omtrent de inhoud. Ze worden zowel bij bedrade als bij draadloze netwerken gebruikt. Door de te versturen bestanden in pakketjes op te splitsen, hoeft de informatie niet als één kwetsbare, continue stroom te worden verzonden. Elk pakketje maakt zelfstandig zijn reis over het netwerk en wordt na aankomst met zijn lotgenoten herenigd zodat het oorspronkelijke bestand weer ontstaat.
Het zijn dit soort pakketjes die we opvangen. Op de Laan van Nieuw Oosteinde en, bijna voortdurend, verderop tijdens onze rit. Bij de grote kantoorgebouwen op de Schenkkade is het even een kakofonie van pakketjes op diverse kanalen. Veel bruikbaars zit er niet bij. Ik zie wel een aantal niet-private ip-adressen, orakelt Axel Boersma. Dat wil zeggen dat je makkelijk zou kunnen achterhalen van wie die pakketjes afkomstig zijn. Als je dat weet, kan je er zo dicht mogelijk bij gaan staan om een optimale ontvangst te krijgen en dan rustig verder gaan met toegang zoeken.
Vroeg op
Maar inbreken doen we niet, zo is uitdrukkelijk afgesproken. Als eerlijke technici beperken de mensen van Dimension Data zich tijdens deze rit tot het opvangen en analyseren van pakketjes. Daar zijn namelijk al genoeg conclusies uit te trekken omtrent wat een kwaadwillende afluisteraar zou kúnnen doen.
Als de informatie niet versleuteld is, kan je in principe alles zien wat er langskomt, legt Joost Hage uit. Daarmee ben je nog niet op de server toegelaten, maar dat is dan niet zo moeilijk. Je staat gewoon een keer vroeg op, gaat s morgens van zeven tot negen voor de deur staan en je kijkt wie zich allemaal aanmelden. Op het moment dat de systeembeheerder dat doet, heb je diens naam en wachtwoord en kan je alles doen wat je wilt: informatie bekijken, veranderen, weggooien. Het hele systeem platleggen als je daar zin in hebt. Kortom: enorme schade aanrichten, in elk geval in termen van tijd die ze nodig hebben om alles weer goed te krijgen.
Om dit soort simpele inbraken te voorkomen, biedt elk draadloos netwerksysteem de mogelijkheid om de pakketjes te versleutelen alvorens ze door de ether worden gestuurd. Dat is niet heel ingewikkeld; een beetje systeembeheerder hoeft er nauwelijks de handboeken voor tevoorschijn te halen om die versleuteling aan te zetten en het inbrekers aanzienlijk moeilijker te maken. Des te vreemder dus dat veel systeembeheerders die moeite niet nemen. Ze halen de spullen uit de doos, steken de stekker in het stopcontact en laten het verder zo, zegt Axel Boersma. Kijk maar: hier zie je de namen van de netwerken die we opvangen. My network, ofCisco, dat zijn de standaardinstellingen. Als ze die namen niet eens veranderd hebben, kan je er vanuit gaan dat ook de versleuteling nooit is geconfigureerd.
Het kan ook zijn dat sommige systeembeheerders bewust geen betekenisvolle naam aan hun netwerk geven. Op die manier is hun signaal iets minder makkelijk te herleiden tot het bedrijf in kwestie. Veel maakt dat overigens niet uit. Dankzij niet-private adressen en door de inhoud van de informatie te bekijken, komt een kwaadwillende snel genoeg achter de identiteit van zijn slachtoffer.
Postkamer
De rit gaat verder, de stad in. Terwijl we in de file staan op de Schedeldoekshaven komt een sterk signaal binnen. Sommige netwerken zetten de deur wijd open voor onze notebooks: zonder dat te willen, worden we keer op keer associated wat zoveel wil zeggen als dat we automatisch in het netwerk worden opgenomen. We doen geen pogingen om in te loggen, maar kunnen zó ook al zien wat er allemaal aan computers bereikbaar zou zijn als we dat wel deden: een pc07, enkele Dell-machines, een pc met de naam Postkamer. Nergens is ook maar één versleuteld pakketje te vinden. In de binnenstad wordt het steeds drukker, op de weg maar ook in de ether. Hier zijn de oudere kantoorpanden waar draadloze netwerken zo handig zijn. Hier ook zit het soort kleine, rijke bedrijven dat vaak vooroploopt met het gebruik van wat nieuwere technologieën.
Op het Lange Voorhout vangen we een signaal op dat waarschijnlijk wordt gebruikt voor de communicatie tussen twee gebouwen. Hage: Als je zon signaal hebt is het bingo, want een dergelijke bridge-link vervoert ál het netwerkverkeer van het bedrijf. Vaak worden daar antennes voor gebruikt die het radiosignaal enigszins bundelen, zodat het niet overal naartoe gaat. Maar in de praktijk kaatst het heen en weer en verspreidt het zich genoeg om het gewoon ergens op straat te kunnen opvangen.
In de Parkstraat komen we iemand tegen die in elk geval de moeite heeft genomen om haar computer een naam te geven: Yvonnes Mac staat open voor iedereen die er een klein beetje moeite voor wil doen. Maar we hebben genoeg gezien in het drukke centrum. We gaan de Utrechtsebaan op, richting Zoetermeer. Even voorbij het Prins Clausplein vliegen de pakketjes ons weer om de oren en nog steeds met een ruime meerderheid onversleuteld. Apples, Dells, Nokias een veelgebruikt merk adsl-modem dat voor draadloze internetverbindingen wordt toegepast en hier en daar een machine met een eigen naam. Af en toe vangen we versleutelde pakketjes op, maar het blijft een minderheid. Zodanig dat er verheugd gereageerd wordt in de auto als zich een netwerk meldt met én encryptie én een niet voor de hand liggende naam. Een echte draadloze hacker zou er misschien zijn tanden nog wel op willen stukbijten, maar hier loop je in elk geval niet zomaar naar binnen.
We rijden heen en terug over de A12 en buigen af naar de Plaspoelpolder, waar de rit ten einde is. De pakketjes gaan alsmaar door, duidelijk afkomstig van gerenommeerde bedrijven en instellingen die zichzelf met naam en toenaam de ether in slingeren. Bijna geen moment zitten we zonder. Boersma heeft de smaak te pakken en gaat op weg naar huis, in het midden des lands, nog even door met opvangen. De volgende dag meldt hij dat het beeld niet anders is dan in de Haagse regio.
Op en rond het Prins Clausplein is een ruime hoeveelheid radiosignalen van draadloze netwerken op te vangen.
Makkelijk voor een hacker
De speurtocht die deze krant samen met technici van Dimension Data hield, leverde meer gegevens op dan veel gebruikers van draadloze netwerken zouden willen. Dat ruim meer dan de helft van de opgevangen netwerken geen versleuteling gebruikt, wil echter niet zeggen dat daarmee alle interne gegevens van buitenaf bereikbaar zouden zijn voor onbevoegden. Vaak zijn er op hogere niveaus nog wel andere beveiligingen die het moeilijk maken om bij belangrijke informatie te komen. Toch maakt het niet gebruiken van encryptie het voor een hacker onnodig makkelijk om binnen te komen.
Om die reden en omwille van privacy publiceren we geen namen van bedrijven waarvan netwerkverkeer kon worden onderschept. Ook zijn geen pogingen gedaan om versleutelde gegevens te ontcijferen.
===========================================================
Ik heb er nog wel een paar vragen over......
Hoe kan je zoiets zelf doen?
Is dat duur?
===========================================================
bron: Uit de krant
===========================================================
Speurtocht in de digitale ether
DOOR ROB VERMEULEN
Draadloze netwerken zijn populair: niet meer zo erg kostbaar en heel handig voor een bedrijf dat geen zin heeft in kabels trekken. Maar als je niet oppast, ligt het interne gegevensverkeer wél op straat. Meer dan de helft van de netwerkbeheerders in de Haagse regio past niet op, zo bleek uit een rondrit met wat simpele apparatuur.
Op en rond het Prins Clausplein is een ruime hoeveelheid radiosignalen van draadloze netwerken op te vangen.
(foto Maurice Nelwan)
Een overzicht van de opgevangen netwerkverbindingen tijdens een uurtje rondrijden.
Men neme: een Renault Scénic, twee modale notebook-pcs met elk een draadloos netwerkkaartje en wat software die zo van het internet gehaald kan worden. Om het wat leuker te maken is er ook een losse antenne, met behulp van plakband bevestigd op het glazen kanteldak van de auto. En omwille van het uithoudingsvermogen staat achterin een ups (uninterruptable power supply), normaal gesproken een noodvoeding voor computers die kritieke taken moeten uitvoeren. Nu levert dit van loodaccus voorziene gevaarte de hele dag 230 volt via een stekkerdoos op de achterbank. Met deze uitrusting, bemand door één chauffeur, twee netwerkspecialisten en een verslaggever, deden we op een mooie dag in april opmerkelijke ontdekkingen. Tijdens een rondrit door Den Haag en Zoetermeer verkenden we het onzichtbare landschap van draadloze netwerken. En concludeerden dat meer dan de helft daarvan wijd open staat. Niet toegankelijk voor zomaar iedereen, maar wel heel makkelijk om op in te breken voor iemand met een beetje verstand van zaken.
Draadloze computernetwerken verheugen zich het laatste jaar in een groeiende populariteit. Een simpel kastje met een of twee antennesprieten dat ergens in een kantoorgebouw wordt opgehangen, kan vele tientallen computers met elkaar laten communiceren. Elk van die computers hoeft slechts voorzien te zijn van een insteekkaartje met een kleine antenne. Zon kaartje kost aardig wat meer dan een gewone netwerkkaart, maar daar staat tegenover dat er voor dit netwerk geen enkele bedrading nodig is.
Dat geeft een grote mate van flexibiliteit: overal binnen een straal van om en nabij de honderd meter van het centrale kastje kan je een bureau-pc of een notebook neerzetten en contact maken met het netwerk. Behalve makkelijk kan het ook voordelig zijn. Vooral in oudere kantoren waar nog geen kabels of goten zijn, complexen met meerdere gebouwen of monumentale kantoorpandjes waar het nodige hak- en breekwerk uit den boze is, vormen deze wireless LAN-systemen vaak een goedkopere oplossing dan het aanleggen van bedrading. Als honderd meter niet voldoende is, kan je er gewoon een of meer kastjes bij zetten. Tegenover al deze voordelen staat één bezwaar: draadloos netwerk werkt met radiogolven en die laten zich niet tegenhouden door wanden of buitengevels. Dat betekent dat ook op straat, voor de deur van het pand en soms vele tientallen meters verderop, het radiosignaal kan worden opgevangen. En dat signaal bevat informatie die helemaal niet bedoeld is om ooit buiten de muren van het bedrijf terecht te komen. Het is alsof er druk vergaderd wordt in een ruimte op de begane grond, met alle ramen open. Alleen heeft in dit geval bijna niemand dat in de gaten.
Parkeerplekje
We beginnen onze rit op de Maanweg aan de rand van Den Haag, waar de apparatuur wordt opgestart. Om niet meteen in het snelwegverkeer terecht te komen, rijden we voorbij de Utrechtsebaan linksaf de Laan van Nieuw Oosteinde op, Voorburg in. Daar is het meteen al raak. Ik heb er een!, roept network technician ing. Axel Boersma van Dimension Data, de man wiens notebook met een dun draadje vastzit aan de antenne op het dak.
De chauffeur zoekt gauw een parkeerplekje op en even later bevestigt Boersmas collega ir. Joost Hage, die het zonder externe antenne moet doen, het contact. Ja, op kanaal zeven, zegt hij. Korte tijd later is het signaal weer verdwenen. Maar het was niet versleuteld, voegt Hage toe. Dat kon ik zien aan de pakketjes die langskwamen.
Pakketjes zijn de essentiële eenheden van informatie bij computernetwerken. Het zijn betrekkelijk korte rijtjes enen en nullen, die net als een postpakket voorzien zijn van een geadresseerde, een afzender en nog wat technische gegevens omtrent de inhoud. Ze worden zowel bij bedrade als bij draadloze netwerken gebruikt. Door de te versturen bestanden in pakketjes op te splitsen, hoeft de informatie niet als één kwetsbare, continue stroom te worden verzonden. Elk pakketje maakt zelfstandig zijn reis over het netwerk en wordt na aankomst met zijn lotgenoten herenigd zodat het oorspronkelijke bestand weer ontstaat.
Het zijn dit soort pakketjes die we opvangen. Op de Laan van Nieuw Oosteinde en, bijna voortdurend, verderop tijdens onze rit. Bij de grote kantoorgebouwen op de Schenkkade is het even een kakofonie van pakketjes op diverse kanalen. Veel bruikbaars zit er niet bij. Ik zie wel een aantal niet-private ip-adressen, orakelt Axel Boersma. Dat wil zeggen dat je makkelijk zou kunnen achterhalen van wie die pakketjes afkomstig zijn. Als je dat weet, kan je er zo dicht mogelijk bij gaan staan om een optimale ontvangst te krijgen en dan rustig verder gaan met toegang zoeken.
Vroeg op
Maar inbreken doen we niet, zo is uitdrukkelijk afgesproken. Als eerlijke technici beperken de mensen van Dimension Data zich tijdens deze rit tot het opvangen en analyseren van pakketjes. Daar zijn namelijk al genoeg conclusies uit te trekken omtrent wat een kwaadwillende afluisteraar zou kúnnen doen.
Als de informatie niet versleuteld is, kan je in principe alles zien wat er langskomt, legt Joost Hage uit. Daarmee ben je nog niet op de server toegelaten, maar dat is dan niet zo moeilijk. Je staat gewoon een keer vroeg op, gaat s morgens van zeven tot negen voor de deur staan en je kijkt wie zich allemaal aanmelden. Op het moment dat de systeembeheerder dat doet, heb je diens naam en wachtwoord en kan je alles doen wat je wilt: informatie bekijken, veranderen, weggooien. Het hele systeem platleggen als je daar zin in hebt. Kortom: enorme schade aanrichten, in elk geval in termen van tijd die ze nodig hebben om alles weer goed te krijgen.
Om dit soort simpele inbraken te voorkomen, biedt elk draadloos netwerksysteem de mogelijkheid om de pakketjes te versleutelen alvorens ze door de ether worden gestuurd. Dat is niet heel ingewikkeld; een beetje systeembeheerder hoeft er nauwelijks de handboeken voor tevoorschijn te halen om die versleuteling aan te zetten en het inbrekers aanzienlijk moeilijker te maken. Des te vreemder dus dat veel systeembeheerders die moeite niet nemen. Ze halen de spullen uit de doos, steken de stekker in het stopcontact en laten het verder zo, zegt Axel Boersma. Kijk maar: hier zie je de namen van de netwerken die we opvangen. My network, ofCisco, dat zijn de standaardinstellingen. Als ze die namen niet eens veranderd hebben, kan je er vanuit gaan dat ook de versleuteling nooit is geconfigureerd.
Het kan ook zijn dat sommige systeembeheerders bewust geen betekenisvolle naam aan hun netwerk geven. Op die manier is hun signaal iets minder makkelijk te herleiden tot het bedrijf in kwestie. Veel maakt dat overigens niet uit. Dankzij niet-private adressen en door de inhoud van de informatie te bekijken, komt een kwaadwillende snel genoeg achter de identiteit van zijn slachtoffer.
Postkamer
De rit gaat verder, de stad in. Terwijl we in de file staan op de Schedeldoekshaven komt een sterk signaal binnen. Sommige netwerken zetten de deur wijd open voor onze notebooks: zonder dat te willen, worden we keer op keer associated wat zoveel wil zeggen als dat we automatisch in het netwerk worden opgenomen. We doen geen pogingen om in te loggen, maar kunnen zó ook al zien wat er allemaal aan computers bereikbaar zou zijn als we dat wel deden: een pc07, enkele Dell-machines, een pc met de naam Postkamer. Nergens is ook maar één versleuteld pakketje te vinden. In de binnenstad wordt het steeds drukker, op de weg maar ook in de ether. Hier zijn de oudere kantoorpanden waar draadloze netwerken zo handig zijn. Hier ook zit het soort kleine, rijke bedrijven dat vaak vooroploopt met het gebruik van wat nieuwere technologieën.
Op het Lange Voorhout vangen we een signaal op dat waarschijnlijk wordt gebruikt voor de communicatie tussen twee gebouwen. Hage: Als je zon signaal hebt is het bingo, want een dergelijke bridge-link vervoert ál het netwerkverkeer van het bedrijf. Vaak worden daar antennes voor gebruikt die het radiosignaal enigszins bundelen, zodat het niet overal naartoe gaat. Maar in de praktijk kaatst het heen en weer en verspreidt het zich genoeg om het gewoon ergens op straat te kunnen opvangen.
In de Parkstraat komen we iemand tegen die in elk geval de moeite heeft genomen om haar computer een naam te geven: Yvonnes Mac staat open voor iedereen die er een klein beetje moeite voor wil doen. Maar we hebben genoeg gezien in het drukke centrum. We gaan de Utrechtsebaan op, richting Zoetermeer. Even voorbij het Prins Clausplein vliegen de pakketjes ons weer om de oren en nog steeds met een ruime meerderheid onversleuteld. Apples, Dells, Nokias een veelgebruikt merk adsl-modem dat voor draadloze internetverbindingen wordt toegepast en hier en daar een machine met een eigen naam. Af en toe vangen we versleutelde pakketjes op, maar het blijft een minderheid. Zodanig dat er verheugd gereageerd wordt in de auto als zich een netwerk meldt met én encryptie én een niet voor de hand liggende naam. Een echte draadloze hacker zou er misschien zijn tanden nog wel op willen stukbijten, maar hier loop je in elk geval niet zomaar naar binnen.
We rijden heen en terug over de A12 en buigen af naar de Plaspoelpolder, waar de rit ten einde is. De pakketjes gaan alsmaar door, duidelijk afkomstig van gerenommeerde bedrijven en instellingen die zichzelf met naam en toenaam de ether in slingeren. Bijna geen moment zitten we zonder. Boersma heeft de smaak te pakken en gaat op weg naar huis, in het midden des lands, nog even door met opvangen. De volgende dag meldt hij dat het beeld niet anders is dan in de Haagse regio.
Op en rond het Prins Clausplein is een ruime hoeveelheid radiosignalen van draadloze netwerken op te vangen.
Makkelijk voor een hacker
De speurtocht die deze krant samen met technici van Dimension Data hield, leverde meer gegevens op dan veel gebruikers van draadloze netwerken zouden willen. Dat ruim meer dan de helft van de opgevangen netwerken geen versleuteling gebruikt, wil echter niet zeggen dat daarmee alle interne gegevens van buitenaf bereikbaar zouden zijn voor onbevoegden. Vaak zijn er op hogere niveaus nog wel andere beveiligingen die het moeilijk maken om bij belangrijke informatie te komen. Toch maakt het niet gebruiken van encryptie het voor een hacker onnodig makkelijk om binnen te komen.
Om die reden en omwille van privacy publiceren we geen namen van bedrijven waarvan netwerkverkeer kon worden onderschept. Ook zijn geen pogingen gedaan om versleutelde gegevens te ontcijferen.
===========================================================
Ik heb er nog wel een paar vragen over......
Hoe kan je zoiets zelf doen?
Is dat duur?
===========================================================
bron: Uit de krant
:strip_exif()/u/28336/crop6041f2f5ee193.gif?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/19746/firewall.jpg?f=community)
)
/u/13471/karnemelk.png?f=community)
:strip_exif()/u/10517/cup_anim.gif?f=community)