Adoptie/wees-kinderen met contact angst..

[Tomas Zwinkels]

Ik las laats ergens dat mensen lichaamelijk contact eigelijk helemaal niet pretig vinden.. teminste niet als dit niet sexueel getint is, er stond bescheven dat het een ingebakken iets was dat mensen lichaamelijk contact graag vermeden, volgens de schrijver puur door evolutie omdat mensen dan een kleinere kans hebben op besmetingen..

Verder stond er ook beschreven dat mensen de behoefte aan lichaamelijk contact, puur krijgen uit (onbewuste) herhinneringen uit de kinder periode.. Het geeft op de een of andere manier een vertrouwd gevoel om even geknufeld te worden op de manier waarop je als baby half dood geknufeld bent..

Ik weet nog niet helemaal wat ik hiervan moet denken maar het heeft me wel aan het denken gezet. Een vriendin van mij komt uit de Dominicaanse republiek en is geadopteerd door haar "ouders" toen ze iets meer als 1 was.. daarvoor heeft ze een half jaar in het weeshuis doorgebracht en wat er het halve jaar daar voor gebeurd is weet niemand, ze is ergens gevonden in de stad met ernstige ondervoedings en uitdrogings verschijnselen..

Nou is er een probleem waar dit meidje best mee zit, en dat is contact angst. Als je nu even naar dit bovenstaande verhaaltje kijkt zouden deze 2 best wel eens prima met elkaar in verband kunnen staan. Ze heeft als klein kind haar eerste levensjaren waarschijnlijk niet al te veel aandacht/knuffels gehad, in een weeshuis is der gewoon geen ruimte voor individuele aandacht.. en kan dit hierdoor dus veel onpretiger vinden als de gemidelde wel dood geknufelde mens...

Wat vinden jullie hier nou van? Ik vind het hele gewenings idee een beetje een raar verhaal, maar zie er wel iets in zitten.. en het zou wel een verklaring zijn..

Stelling: Weeskinderen hebben een grotere kans op contact angst.

[Verwijderd]

Ik denk niet dat het contact angst is maar in haar ogen faalangst, ze is bang dat ze voor dat ze hier was iets fout heeft gedaan waardoor haar echte ouders haar hebben laten vallen, ze kan ook een vorm van bindings angst hebben dat ze denkt dat mensen met wie ze verbonden is haar in de steek laten zoals eigenlijk ook haar echte ouders hebben gedaan. Dit heeft niets te maken met haar adoptie oid. want ik ken ook geadopteerde kinderen die zoiets totaal niet hebben. Bij haar is het denk ik puur faal angst, ze is bang dat ze in de ogen van haar adoptie ouders niet "slaagd" ze is bang weer in de steek gelaten te worden, in het onderbewustzijn is die angst gewoon aanwezig bij haar denk ik........

Daarom heeft ze denk ik deze "contact angst".

[Dido]

digitaldead:
Ik las laats ergens dat mensen lichaamelijk contact eigelijk helemaal niet pretig vinden..[..] puur door evolutie
[..]
behoefte aan lichaamelijk contact [..] uit (onbewuste) herhinneringen uit de kinder periode..

Dit klinkt erg Freudiaans... Maar er wordt dus vanuit gegaan dat de "normale situatie" het vermijden van contact is, terwijl de drang naar lichamelijk contact afwijkend is.

In dat geval is contactangst dus geen afwijking, maar op zichzelf een natuurlijke reactie.

Als je vriendin dit ervaart als een probleem (hetgeen me niet verbaasd, aangezien in onze maatschappij lichamelijk contact als vrij normaal wordt beschouwd, niet als uizondering of afwijking) zou het probleem dus liggen bij het feit dat zij dat niet accepteert (denial).
Dit geldt natuurlijk alleen voortbouwend op de door jou aangehaalde theorie.

Ik denk dat een meer gangbare theorie is dat de drang naar fysiek contact een sociologisch bepaalde behoefte is, die normaliter in meer of mindere mate aanwezig is binnen een cultuur. Als iemand hiervan afwijkt (zoekt overdreven veel of weinig contact) wordt dat dan gezien als een sociaal problem. De oorzaak hiervan kan dan inderdaad in iemands jeugd liggen (Simpel gezegd: als de drang naar fysiek contact sociologisch bepaald is, zal iemand die in zijn (vroege) jeugd geen of weinig fysiek contact heeft meegemaakt, de drang ernaar ook niet ontwikkelen. Hoewel het ook zou kunnen dat iemand, eenmaal in contact met een cultuur waar meer fysiek contact "normaal" is, probeert om "het tekort in te halen"...)

[Verwijderd]

[quote]Op woensdag 17 april 2002 08:08 schreef digitaldead het volgende:

Hi digitaldead.

Erg vervelend voor je vriendin dat ze als klein kindje dat allemaal heeft moeten meemaken.

Liefde juist in het eerste jaar van een mens, is heel belangrijk. Liefde van ouders, en ook lichamelijk contact is noodzakelijk om een goede BASIS te hebben om evenwichtig te kunnen opgroeien denk ik. Geen mens kan zonder liefde, en met wat zij allemaal heeft moeten doorstaan als kind (baby) is denk ik een stukje basis (dus die liefde en warmte) in het eerste jaar 'verstoord'.

Mijn docent levensbeschouwing vertelde me ooit over een project met baby aapjes (ja sorry, ik haal dit even aan) dat men gedaan heeft.
Er zouden in die test drie baby's zijn geweest.

Eentje groeide op zonder moeder, zonder iets, alleen in een kaal hok. De tweede ook zonder moeder, maar met een knuffelbeest of zoiets dergelijks. De derde groeide gewoon op bij zijn moeder.

De gedragingen van de aapjes waren totaal verschillend. Het eerste aapje was bang en agressief. Het tweede aapje klampte zich constant wanhopig vast aan dat knuffelding en de laatste die bij zijn moeder zat vertoonde normaal apen-baby-gedrag.

Hieraan zou je kunnen afleiden dat dus de behoefte aan liefde van ouders als basis heel belangrijk is in het leven van een dier, maar ik denk dat dit voor mensen net zo goed opgaat. Een goede basis is noodzakelijk om goed verder te ontwikkelen. En als die basis niet goed zit dan is het volgens mij een duidelijk gevolg dat er vroeg of laat problemen komen...

Ik denk wel, dat liefde (in combinatie met professionele hulpverlening in sommige gevallen) alles kan overwinnen.

[Verwijderd]

ik denk wel dat geadopteerde meer problemen kunnen krijgen met hun identiteit enzo, maar ik denk niet dat je onbewust niet geknuffeld wilt worden omdat je dat vroeger ook niet hebt meegemaakt. De hele theorie komt trouwens op mij over als totale onzin.

Ik kan me indenken dat mensen die vroeger niet geknuffeld zijn het moeilijk vinden om dat nu wel te doen, maar das meer een kwestie van aangeleerd gedrag denk ik, en trouwens, ik vind een knuffel gewoon fijn en ik heb niet het idee dat dat komt omdat ik een baby ben geweest

[Tomas Zwinkels]

upperscore: zou natuurlijk prima kunnen, toch merk ik vanuit haar zelf niet erg veel wroeging/problemen met het feit dat haar ouders haar hebben laten vallen, en ik kan met redelijke zekerheid zeggen dat dit bewust niet echt een probleem is, het juist altijd zo geweest dan ze als haar ouders lief wouden doen, zij dit afsloeg, ook als zeer klein kind van een jaar of 4 al.. Wat ik me nu afvraag is over die ouders er toen der tijd niet meer energie in hadden moeten steken dit te verhelpen.. maja.. dat is erg achteraf natuurlijk..

Dido: Zit zeker iets in, toch blijf ik me dan afvragen waarom het bij haar in dit specifieken geval niet zo is dat zij deze "schade wil inhalen"

Black Diamond: Dit experiment geeft dus heel duidelijk aan dat het hebben van een moeder figuur heel belangrijk is. Maar heb je enig idee hoe lang de periode is geweest waarin ze deze experimenten gedaan hebben, ik moet zeggen dat ik benieuwd zou zijn naar de uitslag van zo'n onderzoek waar deze afname van het moeder figuur maar een raar geweest is.. de vraag is dus een beetje voor hoe vet het eerste jaar van de opvoeding/aandacht belangrijk is..
Ik hoop dat je gelijk hebt , en heb daar ook wel vertrouwen in, toch zou het voor mij en dus indirect voor haar wel erg makkelijk zijn wat meer duidelijkheid te hebben over een mogelijke oorzaak, profesionele hulp is voor haar op het moment in ieder geval iets waar niet eens over gepraat mag worden..

Spott: Opvallend vind ik juist dat ik deze indentiteits problemen weer niet echt zie, als ik haar vraag of ze haar echte ouders wel een zou willen ontmoeten komt er een redelijk duidelijk.. nee, wat zou dat voor zin hebben..

[Verwijderd]

Het experiment waar Black_Diamond het over heeft is een beroemd filmpje dat ik de laatste keer gezien heb bij iemand die het had uitgekozen in het VPRO Programma 'Zomergasten'. Het bewuste filmpje is zo schrijnend dat het je je leven bijblijft...

Overigens ben ik zelf geadopteerd (daarom voer ik de nick 'koekoeksjong', omdat een koekoek haar ei legt in andermans nest en ik kwam dus uit dat ei... ).

Het is algemeen bekend in de psychologie dat de eerste momenten nà je komst op aarde erg bepalend zijn.

Een pasgeboren kind is natuurlijk verschrikkelijk hulpeloos en zou bij gebrek aan de moeder (en/of overige hulp) gauw dood gaan.

Wordt het kind nu niet voldoende verzorgd en gekoesterd en krijgt het niet de warmte waar het vanuit zijn onbewuste naar hunkert dan ontwikkelt zich vroegtijdig een -hechtings- stoornis die op latere leeftijd slechts met moeite -therapie- kan worden hersteld.

Dat jouw vriendin aan een 'hechtings-stoorns' lijdt is dus geen toeval of aanstellerij het is een serieus probleem waar aandacht aan moet worden besteed, althans wanneer het tot problemen leidt.

Zelf heb ik ook min of meer hechtings-problemen en heb door schade en schande moeten leren dat een 'vaste relatie' voor mij niet is weggelegd en dat ik het gelukkigst ben indien ik alleen ben.

Allerlei relaties strandden, verschrikkelijke sporen achterlatend maar toen ik eenmaal accepteerde dat alleen leven misschien een optie was werd ik gestaag gelukkiger en dat ben ik nog steeds...

Nu leef ik al zo'n twintig jaar alleen en heb uitsluitend 'lat' relaties en vriendschappen zonder al te veel 'geplak en geklit' en dat bevalt me uitstekend.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat hetzelfde voor je vriendin ook opgaat....

[Tomas Zwinkels]

Op donderdag 18 april 2002 05:06 schreef koekoeksjong een verhaal

Ok.. opzich pretig om te weten dat het inderdaad een begrijpelijk probleem is, Verder maakt zo'n verhaaltje me natuurlijk niet echt blij.. Maar het klopt natuurlijk dat dat voor iedereen anders ligt, voor als nog gaat alles langzaam maar goed, maar ik maak me toch nogal zorgen erom, begrijpelijk.

Toch apart dat je zo in je eerste levensjaren gevormd word terwijl je je er bewust amper nog iets van kan herrineren..

offtopic:
Naam vind ik leuk gekozen btw Beter als mijn nick, ooit lang lang geleden verzonnen toen ik 11 was en online Command en Conguer wou gaan spelen..

[Verwijderd]

Op vrijdag 19 april 2002 08:20 schreef digitaldead het volgende:
[..]
voor als nog gaat alles langzaam maar goed, maar ik maak me toch nogal zorgen erom, begrijpelijk.

Toch apart dat je zo in je eerste levensjaren gevormd word terwijl je je er bewust amper nog iets van kan herrineren..

Juist omdát het in je onderbewustzijn gebeurt valt er ook moeilijk iets van te zeggen maar ernaar gissen brengt je wel dichterbij.

Je bent van een minuscule eicel en een zaadje tot een mensje gevormd en bent volledig afhankelijk van het lichaam waarin je nog bent opgeborgen.

Stel je het moment 'es voor van je geboorte...

Gebruik je fantasie en denk 'es hoe hopeloos je moet zijn geweest toen je geboren werd;
je kon staan nog lopen, niet praten en je eigen honger niet stillen, slechts door gebrekkige communictie, namenlijk door te huilen, kon je je onvrede kenbaar maken en je kunt zelf nog wel tientallen andere 'hopeloosheden' bedenken.

Het eerste dat ze met je doen is je omhoog houden en als jij dan aangeeft dat je er niet van gediend bent door hard te schreeuwen zeggen de omstanders:
"Há gelukkig; hij is gezond...!".

Daarna verbreken ze het contact met de enige jou bekende 'aanvoerweg-van-bestaan' je navelstreng.

-- Er zal nooit meer een moment in je leven komen waarin je zo afhankelijk bent van 'de goedwillendheid' van je omgeving dan op dat moment; misschien nog één keer als niet het begin maar het einde van je leven in zicht komt en je op het sterfbed verder niks meer kunt dan je overleveren aan je verzorgers c.q. geliefden. --

Op dat cruciaal moment nu legt de arts jou aan de borst van je moeder, je hoort -en voelt- het enige jouw bekende geluid tot nog toe, haar hart en instinctief zuig je je aan de tepel vast en zuigt, je zoekt je contact; de tepel is -als het ware- je navelstreng geworden...

-Ik moet nu weer even mijn eigen situatie als voorbeeld nemen want ik weet niet in hoeverre jouw vriendin nog bij haar moeder is gebleven.-

Mijn 'lichamelijke' moeder heeft mij nooit gezien omdat het vroeger bij ongehuwde moeders
-die hun kind vóóraf al ter adoptie hadden aangeboden-
zo was, dat ze niet de eigen bevalling visueel mochten aanschouwen...

Men spande tussen het boven- en onderlichaam van de vrouw een laken (zoals aan een waslijn) opdat ze maar niks van de gebeurtenis te zien zou kunnen krijgen want het schijnt zo te zijn dat het zien van het kind zoveel instinctmatige gevoelens oproept bij de moeder dat die later alleen maar het schuldgevoel -dat er toch al is- zouden aanwakkeren.

Pas geboren werd ik dus niet aan de borst gelegd maar werd gewassen, kreeg een flesje en een kruik en dat was het...
Géén kloppend hart, nog de natuurlijke zachtheid en warmte van een mensenhuid maar een kruik in een warmhoudzak.

Nóóit meer het contact kunnen krijgen, voelen en vinden dat je in je onderbewustzijn hebt opgeslagen en nooit meer die speciale warmte, stem en geur van het lichaam van je eigen moeder zullen ondervinden omdat het gewoon niet daar is.

Fantaseer je nog mee en kun je je voorstellen hoe dat hulpeloze hoopje haar prille, lege schijfje in haar hoofdje -dat geheugen genoemd wordt- vult met een 'vraag' naar onbeantwoord verlangen...?

De eerste -onbewust opgedane maar daarom ook onuitwisbare- herinnering wordt, dat er geen antwoord komt op de indringende vraag naar contact-herstel met het moederlichaam.

--Let in dit verband 'es op de naam 'moederbord' in je computer en je weet wat er gebeurd als je het eruit zou halen en weg zou pleuren...--

Ik schrijf zo'n lange reply op jouw bericht omdat ik je probeer duidelijk te maken dat het 'contact-gefrustreerde' gedrag van je vriendin niks met jou te maken heeft maar met haar onuitwisbare herinnering van dat allereerste moment.

Je antwoordde dat het je zorgen baarde en dat ontroerde me omdat het op zo'n simpele manier weergeeft dat je veel om haar geeft en -misschien- alles zou willen doen om haar gelukkig te maken.

Al te somber hoef je daar niet over te zijn omdat zelfinzicht in de eigen situatie jouw vriendin enorm zou kunnen helpen.

Het kan haar doen inzien en leren ervaren dat niet elk -meer intiem- contact dat grotere emotionele vormen begint aan te nemen gedoemd is te mislukken...
De ervaring die ze dus onuitwisbaar heeft opgeslagen...

Populair hier onder elkaar gezegd; ze kan in een therapie dat stukje op de schijf -met de nodige hulp en begrip- wissen en herschrijven...

Ik hoop dat je er wat mee kunt en nog liever zou het me zijn als jullie er samen wat mee zouden kunnen...

[Tomas Zwinkels]

Harstikke bedankt voor je lange en verhelderende reactie..
Probleem is dus dat niemand weet wat er in haar eerste levensjaar gebeurd is. tot ongeveer 6 maanden oud, (ook dit is een schating, we hebben eer gister haar verjaardag gevierd zoals ze deze gekozen hebben, ze weten dus niet eens of dit echt de goede datum is ) is alles leeg, ze werd toen ergens in de stad gevonden met ondervoedings en uitdrogings verschijselen. Of zij het genoegen van haar moeder borst heeft moeten missen is iets wat ik dus niet weet, maar wat me niet onlogisch lijkt.

Welke moeder laat haar kind nou ergens achter zonder er verder energie in te steken dat deze een goed huis krijgt? nogmaals weet ik natuurlijk helemaal niet wat er gebeurd is, maar ik kan me goed voorstellen dat er niet erg veel liefde geweest is dus..

Ik schrijf zo'n lange reply op jouw bericht omdat ik je probeer duidelijk te maken dat het 'contact-gefrustreerde' gedrag van je vriendin niks met jou te maken heeft maar met haar onuitwisbare herinnering van dat allereerste moment.

Dat doet me erg goed dat je dat zo zegt, natuurlijk heb ik het zelf altijd zo proberen te bekijken. (anders houd je bepaalde dingen niet vol) Maar het klopt zeker dat ik zelf elke keer opzoek ben naar de juiste dingen om te doen, en ik ben best erg onzeker geweest over me eigen rol..

iedere keer is het een kwestie van bepaalde emoties/informatie op een bepaalde manier brengen, altans zo ervaar ik het.. Wat dat betreft is de rol voor mij als therapeut niet weg gelegd. Maja.. de drempel om met een therapeut te gaan praten ligt echt erg hoog.. en zo lang dat geen optie is wil ik er voor haar op deze manier wel echt zijn.. Maar ik denk dat je gelijk hebt en dat het wel erg wenselijk zou zijn..

Ik weet zeker dat ik er in ieder geval iets mee kan, en ik hoop dat het mag blijken dat we er allebij iets aan hebben

[Verwijderd]

Ik weet niet of je van de volgende pagina's op de hoogte bent, ik denk het haast wel,
maar ten overvloede wijs ik dan nog maar even op de speciale 'startpagina' waar van alles en nog wat op staat met betrekking tot 'adoptie'.

Dus ook links naar 'problemen' die zich voordoen, zoals de hechtingsstoornis van je vriendin; er is ook een forum waar ze veel 'herkenning' zou kunnen vinden want denk vooral niet dat haar probleem uniek is, het is een 'normaal' verschijnsel bij vele adoptiekinderen...

Ik schrik me rot als ik van je verneem hoe ze als baby heeft moeten overleven en over de ouders heb ik het maar even niet...
Dan ben ik goed terechtgekomen in een gezin waar ik -meer dan- welkom was en ben daar erg dankbaar voor.

Iedereen die nu nog denk dat het leven rechtvaardig is...

Het is misschien best wel een aardig idee om samen die pagina's te bekijken
maar dat is uiteraard aan jullie...

www.adoptie.pagina.nl
www.hechtingsstoornis.com

[Tomas Zwinkels]

De eerst link kende ik wel.. de 2e niet.. En als ik daar eens een beetje rondneus dan ben ik geschrokken van de overeenkomsten die ik zie tussen haar en bepaalde personen daar.. Ik denk dat ik maar eens ff goed rond ga kijken daar..

Harstikke bedankt voor de links!