hoe blijf ik normaal

[Verwijderd]

Het gebeurt de laatste tijd heel erg vaak dat ik boos ben op mensen omdat die mij iets hebben aangedaan wat ik onterecht vind. Ik denk dat iedereen het wel kent, een gevoel van onmacht, je kan niets terugzeggen, je tegenstander is absoluut niet vatbaar voor argumenten.

Bij mij is het vaak zo dat ik helemaal kan doorflippen, totaal alles niet meer zie zitten, en weet ik wat allemaal meer. Als zo'n bui weer over is ben ik weer volkomen normaal maar ik word zo langzamerhand helemaal gek van mezelf, ik heb dit soms een keer in de week, soms 2 keer, soms helemaal niet, ligt van de situatie af. Mijn vraag is of jullie dit herkennen en wat ik eraan kan doen.

[Verwijderd]

Hoi Spott.

Het is best moeilijk om er zomaar iets over te zeggen. Wat voel je precies in zo'n situatie? Ga je hyperventileren? Raak je in paniek?

Zo ja, daar heb ik last van. Waar dat door komt is een lang verhaal, maar er is een hoop aan te doen!

Laat snel wat van je horen, of mail/AIM me.

[Silva]

Als je denkt dat je gaat door flippen ff aan iets anders denken helpt meestal wel

[Verwijderd]

nee, ik ga niet hyperventileren, het is meer dat ik het idee heb dat mijn hoofd uit elkaar knalt omdat er opeens heel veel spanning op staat. Op zo'n moment lijkt de enige oplossing om er heel hard tegen aan te slaan, ik weet dat het niet goed is, doet mijn hoofd alleen nog meer pijn, maar het heeft ook een soort verdovend effect. Ik zal proberen het steeds meer uit te leggen, lukt helaas niet in een keer.

En aan iets anders denken GAAT vaak gewoon niet, probeer ik wel maar dat kan niet, gewoon niet.

[Verwijderd]

Het kan normaal zijn dat je een periode last hebt van oncontroleerbare woeda aanvallen.

Echter, je moet een uitweg zoeken voor deze frustraties. Het is geestelijk en lichamelijk niet gezond om af en toe het gevoel te hebben dat je hoofd knapt.

Probeer eens met iemand te gaan praten die ziet in wat vor emotionele patronen jij denkt. Dat is dus een psycholoog. Denk niet gelijk dat je gek bent als je met een psycholoog praat, het kan juist heel verhelderend zijn, je leert jezelf op een mooie en gezonde wijze zien. Je leert hoe je emoties tot stand komen, en hoe jij jezelf daarin kan sturen.

Je kunt met een psycholoog gaan praten na een verwijsbrief van de huisarts, dus ga daar ff naar toe.


(enne, het is een hele stap om te zetten, maar weet wel dat die serie gesprekken met een psycholoog (max 10) je een HEEL EIND op weg kunnen helpen. Je zult met die extra zelfkennis die je daar opdoet, een hele hoop voordeel hebben)

[Verwijderd]

Ik ben geen psycholoog maar kan wel naar je luisteren en je vertellen over hoe ik met mijn problemen omga.

Als ik me onterecht aangevallen voel (of onbegrepen, of op een andere manier verdrietig word) dan komt alles in een keer op me af. Dit word (bij mij dan) veroorzaakt door een onbalans in de chemische huishouding van mnijn hersenen. Het resultaat? Paniek, hyperventilatie, huilbuien en driftaanvallen.

Wat je eraan kunt doen is het volgende: als je merkt dat je uit je dak gaat rustig blijven ademen en tegen je tegenpartij zeggen: "Nu even niet. Ik wil er even over nadenken en dan kom ik bij je terug." Neem de tijd om tot rust te komen, bedenk wat je allemaal kunt doen om conflicten op te lossen.
Het "tot rust komen" is het belangrijkste. Dat kun je op veel verschillende manieren doen, van yoga en meditatie tot per dag 100 mg valium (al zou ik je die methode niet aanraden ). Als je rustig bent ben je beter in staat om problemen te voorkomen.

Je kunt me mailen (als je wilt) op baskemp "apestaart" yahoo.com

[Verwijderd]

Op dinsdag 02 april 2002 16:18 schreef spott het volgende:
nee, ik ga niet hyperventileren, het is meer dat ik het idee heb dat mijn hoofd uit elkaar knalt omdat er opeens heel veel spanning op staat. Op zo'n moment lijkt de enige oplossing om er heel hard tegen aan te slaan, ik weet dat het niet goed is, doet mijn hoofd alleen nog meer pijn, maar het heeft ook een soort verdovend effect. Ik zal proberen het steeds meer uit te leggen, lukt helaas niet in een keer.

En aan iets anders denken GAAT vaak gewoon niet, probeer ik wel maar dat kan niet, gewoon niet.

M.a.w. je wordt kwaad/agressief. Heel begrijpelijk als je vind dat je onrecht is aangedaan.

Probeer om niet beslissingen te nemen terwijl je kwaad bent; agressieviteit belemmert helder denken ("verdovend effect"), meestal heb je later spijt van wat je deed terwijl je boos was.

Probeer te relativeren; is datgeen waar het over gaat echt zo belangrijk?
Zo niet, probeer het dan los te laten. Zo ja, probeer dan je gelijk te halen bij een 'hogere authoriteit' (bvb uit de hand gelopen ruzie met buren: niet eigen rechter spelen maar politie erbij halen).
Laat boosheid niet je leven kapot maken.

[justmental]

Waarom zou je boos worden op mensen?
Dat heeft helemaal geen zin.

(Of je moet het leuk/lekker vinden)

Denk wat meer na over waarom mensen zo tegen jou doen.
Hoe meer je van mensen begrijpt hoe meer afstand je van dit soort dingen kunt nemen.
Op den duur zie je dat flamen etc. uit zwakheden ontstaat.
Dan kun je daar gebruik van maken en dat is juist weer leuk.

[Verwijderd]

het enige wat ik de laatste tijd doe IS nadenken waarom mensen dingen tegen mij doen maar als je beste vriend je niet meer wilt zien zonder dat daar een voor jou aanwijsbare rede voor is word je gek. Ik in ieder geval, hij reageert nergens meer op en wil ook geen uitleg geven, uiteraard is er veel meer aan de hand maar dat wordt een heel erg lang verhaal wat misschien wel iets te persoonlijk wordt.

Als ik boos ben zoek ik meestal de schuld bij mezelf, ik kijk eerst wat ik heb fout gedaan en hoe ik dat kan veranderen, maar als je niks bij jezelf kan vinden DAN wordt je toch wel echt boos.

SOrry, als het allemaal een beetje wazig is, kan het niet anders omschrijven.

[justmental]

Op dinsdag 02 april 2002 16:39 schreef spott het volgende:
het enige wat ik de laatste tijd doe IS nadenken waarom mensen dingen tegen mij doen maar als je beste vriend je niet meer wilt zien zonder dat daar een voor jou aanwijsbare rede voor is word je gek.

Je kunt dat niet begrijpen omdat je niet hetzelfde referentiekader hebt als je vriend.
Zelfs al denk je het te kunnen begrijpen dan zit je waarschijnlijk mis.
Dat kun je alleen maar accepteren.

Als ik boos ben zoek ik meestal de schuld bij mezelf, ik kijk eerst wat ik heb fout gedaan en hoe ik dat kan veranderen, maar als je niks bij jezelf kan vinden DAN wordt je toch wel echt boos.

Stel deze vraag eens aan jezelf:
Waarom zoek je naar een schuldige?

[Verwijderd]

hoe kan ik accepteren dat mijn beste vriend me laat vallen dan? Zonder enige uitleg

[Verwijderd]

kut, even foutje, excusez moi

[justmental]

Op dinsdag 02 april 2002 16:46 schreef spott het volgende:
hoe kan ik accepteren dat mijn beste vriend me laat vallen dan? Zonder enige uitleg

Er zijn toch 1001 scenario's bedenkbaar waardoor zo'n situatie zou kunnen ontstaan
De acceptatie gaat niet over het laten vallen maar over het niet kunnen begrijpen.

[Molybdenum]

Op dinsdag 02 april 2002 16:46 schreef spott het volgende:
hoe kan ik accepteren dat mijn beste vriend me laat vallen dan? Zonder enige uitleg

damn! dat is lullig. het is niet vreemd als je daar boos of heel verdrietig van wordt.

kan je bij iemand eens lekker uithuilen? gewoon een schouder en een luisterend oor kunnen een hele opluchting zijn.

misschien is een sport, waar je je lekker kan uitleven ook wel een mooie uitlaatklep.

ik heb wel eens dat ik pissig word en klop ik gewoon even tegen de onderkant van de tafel of op de zitting van mijn stoel. op de een of andere manier helpt dat bij mij. maar ik moet er wel eerlijk bij zeggen dat ik niet vaak in zo'n situatie zit.

succes!

[Verwijderd]

ik kan best bij mensen uithuilen en sport minimaal drie keer in de week, thats not it. Maar wat ik me afvraag is waarom ik zo belachelijk reageer, misschien is dit wel helemaal niet de oorzaak. Het is toch niet meer normaal dat je jezelf gewoon niet meer in de hand hebt af en toe. Het enige wat helpt is bij mensen zijn, maar dat gaat niet altijd. Vaak dwing ik mezelf wel naar iemand toe te gaan, dan dwing ik mezelf namelijk ook om op te houden met hysterisch gillen en huilen. Misschien dat dat de reden is dat uithuilen bij mensen hgeen zin heeft, het enige dat er dan komt is 1 traan, ik moet gewoon uitschreeuwen (is het nog volgbaar)

[Verwijderd]

Hallo spott,

Er zijn mensen die dit soort problemen vaak tegen komen die noemen ze psychologen.
Misschien is het een idee om eens met zo iemand te praten. |Deze mensen hebben meer ervaring met mensen die hetzelfde probleem hebben als jij.

[MaDLiVe]

Op dinsdag 02 april 2002 16:59 schreef spott het volgende:
ik kan best bij mensen uithuilen en sport minimaal drie keer in de week, thats not it. Maar wat ik me afvraag is waarom ik zo belachelijk reageer, misschien is dit wel helemaal niet de oorzaak. Het is toch niet meer normaal dat je jezelf gewoon niet meer in de hand hebt af en toe. Het enige wat helpt is bij mensen zijn, maar dat gaat niet altijd. Vaak dwing ik mezelf wel naar iemand toe te gaan, dan dwing ik mezelf namelijk ook om op te houden met hysterisch gillen en huilen. Misschien dat dat de reden is dat uithuilen bij mensen hgeen zin heeft, het enige dat er dan komt is 1 traan, ik moet gewoon uitschreeuwen (is het nog volgbaar)

Kan ook gewoon een fase in je leven zijn, manier om uit de weg te gaan? Met jezelf in discussie gaan of iemand die je erbij kan helpen desnoods een zieleknijper.

Bij woede aanvallen werkt ademen heel goed om weer te kalmeren, dus niet alle spiertjes aanspannen maar gewoon doorademen. Tsja, en dan nu nog onder de knie krijgen

Gewoon een fase in je leven. theoretisch moet het over gaan na verloop van tijd.

[Verwijderd]

koop een boks bal om je woede op af te reageren (Kweek je ook nog es spieren )
Maar je moet gewoon aan leuke dingen denken die je ooit es in je leven hebt gedaan.

[Zegato]

Op dinsdag 02 april 2002 21:48 schreef InFlAm3 het volgende:
koop een boks bal om je woede op af te reageren (Kweek je ook nog es spieren )
Maar je moet gewoon aan leuke dingen denken die je ooit es in je leven hebt gedaan.

Ik denk niet echt dat je dan op dat moment aan iets anders kan denken.

[Verwijderd]

en ik zou ik zou de schuld ook niet te vaak bij jezelf zoeken want daar wordt je ongelukkig van. Als jij iets als onrechtmatig ervaart dan moet je dat niet op jezelf verhalen maar je afvragen waarom de ander zo doet (en de reden bij HEM/HAAR zoeken)

[Cyberpope]

Op dinsdag 02 april 2002 16:13 schreef spott het volgende:
Het gebeurt de laatste tijd heel erg vaak dat ik boos ben op mensen omdat die mij iets hebben aangedaan wat ik onterecht vind. Ik denk dat iedereen het wel kent, een gevoel van onmacht, je kan niets terugzeggen, je tegenstander is absoluut niet vatbaar voor argumenten.

Bij mij is het vaak zo dat ik helemaal kan doorflippen, totaal alles niet meer zie zitten, en weet ik wat allemaal meer. Als zo'n bui weer over is ben ik weer volkomen normaal maar ik word zo langzamerhand helemaal gek van mezelf, ik heb dit soms een keer in de week, soms 2 keer, soms helemaal niet, ligt van de situatie af. Mijn vraag is of jullie dit herkennen en wat ik eraan kan doen.

1) Wat is je leeftijd?

2) Heb je vaak hoofdpijn? Zoja hoe vaak en waar?

3) Hou een dagboekje bij waarin je schrijft hoe vaak het voorkomt en wat de aanleiding was

4) Als (met de nadruk op als je dat kunt) je relativerend terugkijkt vind je dan dat je zelf onredelijk bent geweest. je zegt "wat ik ontrecht vind", is dit ook zo?

5) Gebeurd dit tekens bij dezelfde mensen?

6) Wat doe je exact? Kun je voorbeelden beschrijven.

en klink lullig, maar wat is nu het probleem. Woede aanvallen opzich hoeven geen probleem te zijn. Maar waar baal je van? Dat je dingen stuk maakt? Dat je niets meer terug kunt zeggen? Dat je mensen van je wegjaagd?

Dit knal ik hier even in 1 minuut neer en kan nog een honderdtal vragen verzinnen alleen om de situatie helder te krijgen, zonder meteen naar een oplossing te gaan. Mijn directe advies is dus stap eens binnen bij algemeen maatschappelijk werk of zoals eens eerder aangedragen een psycholoog.

Op je oorsponkelijke vraag, herken je dit? Dan is het antwoord JA. Zelf een periode gehad van onredelijk kwaad worden en vrienden gezien dit dit hadden (vooral in de adolecentenleeftijd). Ben je gek aan het worden, kan ik niet op antwoorden, daarvoor moet je echt een arts raadplegen:

Mogelijke oorzaken kunnen zijn:
1) lichamelijke ziekte (tumor, hersendefect)
2) lichamelijke beschadigingen (alcohol, drugsmisbruik)
3) Lichamelijke (hormonale schomelingen door pubertijd, zwangerschap)
4) Geestelijk / lichamelijk (depressie, aanleg scitzofenie)
5) Stress / burnout (prive of werk)
6) Onbalans in maatschappelijke positie / sociale relaties

en dit is echt niet uitputtend. Heb je dus het gevoel dat je echt vastloopt en in je eigen kring niet genoeg hulp kunt krijgen, ga dan eens als eerste met je huisarts praten. Die kan je gericht doorsturen naar een andere hulpverlener indien dat nodig is.

Een forum als dit kan je wel handreikingen geven omdat ze kunnen luisteren, je kunt je verhaal kwijt. Is dit voldoende, willen we je graag helpen? Is meer nodig, zoek dan hulp.

[Verwijderd]

veel mensen zeggen dus psycholoog, maar ik weet niet of dat wel de oplossing is, ik vind het zelf ook nogal een grote stap. Ik heb mezelf ook al minstens honderd keer afgevraagd of ik me niet aanstel.
Nu ik dit aan het typen ben, ben ik volkomen normaal, niet depressief, eerder altijd positief en vrolijk. Maar die 'aanvallen' lijken me gewoon niet normaal, ik weet zeker dat het niets lichamelijks is, het zit echt in mijn hoofd, daar ben ik zelf wel van overtuigd. Als ik er achteraf aan terugdenk denk ik altijd 'wat in godsnaam bezielde me dat ik zo moet reageren?' maar ik kan er op dat moment zo weinig aan doen.

Overigens superfijn dat jullie hierop reageren, dank je wel.

[Cyberpope]

Op dinsdag 02 april 2002 22:29 schreef Crown_of_Creation het volgende:
en ik zou ik zou de schuld ook niet te vaak bij jezelf zoeken want daar wordt je ongelukkig van. Als jij iets als onrechtmatig ervaart dan moet je dat niet op jezelf verhalen maar je afvragen waarom de ander zo doet (en de reden bij HEM/HAAR zoeken)

Ben ik niet met je eens. Dan maak je je zelf tekens het slachtoffer. ( ze doen gemeen tegen me). Als voorbeeld: Toen ik nog werkte als maatschappelijk werkende, kreeg ik ook vrouwen die geslagen werden. Het belangrijkste was om deze vrouwen in te laten zien: JE LAAT JE SLAAN i.p.v. je wordt geslagen. Als dit lukte (duurde soms jaren) dan zag je dat de persoon zelf controle over zijn/haar situatie kreeg en eruit kwam. wegging of door te dreigen met weggaan de partner in therapie krijgen.

Je kunt veel beter je afvragen: Wat doe ik dat de ander doet zoals hij doet. Dan krijg JE grip op de situatie en kun je proberen de situatie te sturen.

[Verwijderd]

Op dinsdag 02 april 2002 22:32 schreef Cyberpope het volgende:

[..]

1) Wat is je leeftijd?

2) Heb je vaak hoofdpijn? Zoja hoe vaak en waar?

3) Hou een dagboekje bij waarin je schrijft hoe vaak het voorkomt en wat de aanleiding was

4) Als (met de nadruk op als je dat kunt) je relativerend terugkijkt vind je dan dat je zelf onredelijk bent geweest. je zegt "wat ik ontrecht vind", is dit ook zo?

5) Gebeurd dit tekens bij dezelfde mensen?

6) Wat doe je exact? Kun je voorbeelden beschrijven.

Mogelijke oorzaken kunnen zijn:
1) lichamelijke ziekte (tumor, hersendefect)
2) lichamelijke beschadigingen (alcohol, drugsmisbruik)
3) Lichamelijke (hormonale schomelingen door pubertijd, zwangerschap)
4) Geestelijk / lichamelijk (depressie, aanleg scitzofenie)
5) Stress / burnout (prive of werk)
6) Onbalans in maatschappelijke positie / sociale relaties

om even hierop antwoord te geven:

1) 18
2) nee, ik heb nite vaak hoofdpijn, bijna nooit, behalve dan dus en dan bij mijn slapen
3)hmz, misschien een idee al vind ik schrijven erg moeilijk (wat doe je dan hier????weet ikveel......)
4)Ik denk dat ik bent relativerend kan zijn, en als ik er achteraf op terugkijk denk ik bijna altijd, ZO erg is het toch niet????
5)ja
6)ehm, panisch huilen, het gevoel hebben alsof je keihard wil gaan schreeuwen (ik hou me meestal maar in omdat de mogelijkheid er gewoon niet is, ik heb namelijk geen zin in zeurende moeders). Superveel agressie voelen dat ik meestal op mezelf uit, als in tegen mijn hoofd aanslaan. Ik doe mezelf nooit echt iets ergs aan, zoals mezelf snijden, zal ik ook niet gaan doen, als denk ik dat wel altijd.


even over de oorzaken, ik ben toch wel vrij aardig over mijn pubertijd heen denk ik, ben niet zwanger, heb absoluut geen stress en al helemaal geen burnout (verveel me dood op school) ik ggebruik geen drugs en alcohol valt ook wel mee.

Over de vraag wat nou het probleem is: Ik word letterlijk gestoord van mezelf omdat ik ndit niet kan verklaren.

[Cyberpope]

Op dinsdag 02 april 2002 22:39 schreef spott het volgende:
veel mensen zeggen dus psycholoog, maar ik weet niet of dat wel de oplossing is, ik vind het zelf ook nogal een grote stap. Ik heb mezelf ook al minstens honderd keer afgevraagd of ik me niet aanstel.

Schijnbaar niet, anders legde je het ons niet voor. praat anders eens met je huisarts? Dat is een veel kleinere stap en hij kan al wellicht een aantal lichamelijke factoren uitsluiten.

Nu ik dit aan het typen ben, ben ik volkomen normaal, niet depressief, eerder altijd positief en vrolijk. Maar die 'aanvallen' lijken me gewoon niet normaal, ik weet zeker dat het niets lichamelijks is, het zit echt in mijn hoofd, daar ben ik zelf wel van overtuigd. Als ik er achteraf aan terugdenk denk ik altijd 'wat in godsnaam bezielde me dat ik zo moet reageren?' maar ik kan er op dat moment zo weinig aan doen.

Klinkt lullig, maar over dit wispelturig (onverklaarbaar)gedrag zou ik me meer zorgen maken dan over langere tijd depressief/ongelukkig voelen. Echter ik weet te weinig over wat jij een woedeaanval noemt. Misschien is dit een hele normale manier van de uiting van gevoelens alleen wat heftiger als je van jezelf gewend bent. Ik weet het niet heb er te weinig info over.

[Verwijderd]

Op dinsdag 02 april 2002 22:41 schreef Cyberpope het volgende:

Je kunt veel beter je afvragen: Wat doe ik dat de ander doet zoals hij doet. Dan krijg JE grip op de situatie en kun je proberen de situatie te sturen.

dat doe ik dus ook, en ik ben niet van plan om daar iets aan te veranderen. Ik zoek de schuld dus WEL eerst bij mezelf, dus denk ik na over wat ik verkeerd gedaan kan hebben.. Ik ben niet zo'n onzeker persoon die zichzelf overal de schuld van geeft, ik ben wel realistisch

[Cyberpope]

Op dinsdag 02 april 2002 22:46 schreef spott het volgende:
1) 18
2) nee, ik heb nite vaak hoofdpijn, bijna nooit, behalve dan dus en dan bij mijn slapen

Mooi, kan je lichamelijke oorzaken waarschijnlijk al uitsluiten (ben echter geen arts)

3)hmz, misschien een idee al vind ik schrijven erg moeilijk (wat doe je dan hier????weet ikveel......)

Tja, makkelijke antwoorden zijn er meestal niet.

4)Ik denk dat ik bent relativerend kan zijn, en als ik er achteraf op terugkijk denk ik bijna altijd, ZO erg is het toch niet????
5)ja
6)ehm, panisch huilen, het gevoel hebben alsof je keihard wil gaan schreeuwen (ik hou me meestal maar in omdat de mogelijkheid er gewoon niet is, ik heb namelijk geen zin in zeurende moeders). Superveel agressie voelen dat ik meestal op mezelf uit, als in tegen mijn hoofd aanslaan. Ik doe mezelf nooit echt iets ergs aan, zoals mezelf snijden, zal ik ook niet gaan doen, als denk ik dat wel altijd.

even over de oorzaken, ik ben toch wel vrij aardig over mijn pubertijd heen denk ik, ben niet zwanger, heb absoluut geen stress en al helemaal geen burnout (verveel me dood op school) ik ggebruik geen drugs en alcohol valt ook wel mee.

Over de vraag wat nou het probleem is: Ik word letterlijk gestoord van mezelf omdat ik ndit niet kan verklaren.

Superkort door de bocht mode, maar kan moeilijk anders:

Ik hoor je praten over "zeurende moeders", je hebt meestal conflicten met dezelfde mensen (wellicht ouders?), je bent 18 en verveelt je op school (verveling is net zo grote oorzaak voor burn-out als drukte hoor, vandaar de uitspraak je doodvervelen).

Ja, je bent over je pubertijd heen, echter een andere belangrijke fase treed nu aan: adolecent. In deze fase ben je erg aan het veranderen. Zowel nog lichamelijk als geestelijk. Je maakt je los van je ouders en zoekt een eigen identiteit. Hierbij is het simpele rebelleren zoals je doet in de pubertijd niet meer voldoende.

Mocht je echt alleen aan zelfhulp willen doen, zoek dan eens wat boeken op over deze levensfase. Ik verwacht dan voor je een feest van herkenning. Voor mij is het namelijk herkenbaar niet vanuit alleen mijn eigen ervaring, maar ook vanuit mijn ervaring als hulpverlener. (vandaar ook de vraag over de leeftijd en of het meestal bij dezelfde mensen voorkomt)

[Verwijderd]

ok, ik zei misschien zeurende moeder maar ik heb thuis geen problemen, bijna nooit ruzie. Ik heb sowieso bijna nooit ruzie, ik heb meer het idee dat ik volkomen gezond ben en alles in mijn leven prima verloopt maar dat er ondanks dat dus TOCH iets mis is.

[Cyberpope]

Op dinsdag 02 april 2002 23:01 schreef spott het volgende:
ok, ik zei misschien zeurende moeder maar ik heb thuis geen problemen, bijna nooit ruzie. Ik heb sowieso bijna nooit ruzie, ik heb meer het idee dat ik volkomen gezond ben en alles in mijn leven prima verloopt maar dat er ondanks dat dus TOCH iets mis is.

Wie zijn dan elke keer dezelfde personen waarna je die uitbarstingen hebt?

[Verwijderd]

mijn beste vriend (nou niet meer dus) maar ik heb niet het idee dat alles door hem komt, er moet iets meer achter zitten, daar ben ik wel van overtuigd.

[Verwijderd]

Op dinsdag 02 april 2002 16:13 schreef spott het volgende:
Het gebeurt de laatste tijd heel erg vaak dat ik boos ben op mensen omdat die mij iets hebben aangedaan wat ik onterecht vind. Ik denk dat iedereen het wel kent, een gevoel van onmacht, je kan niets terugzeggen, je tegenstander is absoluut niet vatbaar voor argumenten.

Ik ken het gevoel heel erg goed. De mensen in mijn omgeving lijken erg graag naief te zijn terwijl ik heel redelijk en intelligent met ze probeer te praten... Die gevoelens hebben bij mij nog wat andere redenen maar ik weet niet of hetzelfde voor jou opgaat dus dat zal ik voor me houden. Wat je eraan kan doen ? Tja, ik zou het niet weten... laat het me weten als jij het weet wil je ?

[Cyberpope]

Op dinsdag 02 april 2002 23:16 schreef spott het volgende:
mijn beste vriend (nou niet meer dus) maar ik heb niet het idee dat alles door hem komt, er moet iets meer achter zitten, daar ben ik wel van overtuigd.

* Cyberpope mot naar zijn bedje toe, want mot morgen weer om 6.15 op

Tja, dan blijf ik bij mijn eerste advies:
Spreek eens met je huisarts! Zo via dit forum kan je echt niet dieper hierop ingaan, terwijl je duidelijk aangeeft dat dit nodig is: Je geeft aan behoorlijk veel last van te hebben.

je meestal antwoorden zijn namelijk enigszins tegenstrijdig.
Weinig problemen, bijna nooit ruzie <-> woede aanvallen.
Alles goed thuis <-> zeurende moeder.
Je geeft aan dat je vriend zonder reden laat vallen <-> geeft aan vaak ruzie met hem te hebben.
Dit hoeft niets te beteken! Maar in een direct gesprek is dit makkelijker uit te werken. Tevens geeft dit medium je te veel bedenk tijd en je kunt dus je reactie overlezen en wijzigen.

(en mijn opmerking over adolesentie blijft staan hoor)

[Verwijderd]

Ik denk eigenlijk juist neit dat huisartsen en dergelijke een goede oplossing is. Het lijkt mij juist het beste er zelf proberen uit te komen of misschien met enigszins enige hulp van een bekende. Huisartsen zijn te onpersoonlijk en zullen je altijd behandelen als een standaard patient die ze in het goede hokje douwen op basis van wat symptonen.

[Martin?81]

Op dinsdag 02 april 2002 16:13 schreef spott het volgende:
Het gebeurt de laatste tijd heel erg vaak dat ik boos ben op mensen omdat die mij iets hebben aangedaan wat ik onterecht vind. Ik denk dat iedereen het wel kent, een gevoel van onmacht, je kan niets terugzeggen, je tegenstander is absoluut niet vatbaar voor argumenten.

...

Wat je hier beschrijft herken ik. Niet alleen als mensen mij in mijn ogen iets onterecht aandoen, maar ook bij een discussie of zo.

Ik heb goede argumenten of ik vind iets onterecht en men neemt niet eens de moeite om te luisteren, want men denkt zelf per definitie gelijk te hebben. Je hoeft mij echt geen gelijk te geven, maar zeg dan wel waarom niet...

Heb geen flauw idee hoeveel ik dat heb. En mensen zien het aan de buitenkant niet. Maar dat kan ik soms so chagerijnig (soms echt woedend) om worden. Ik ga dan iets doen, zoals harde muziek, gewoon weg of iets anders. En meestal is het weer snel over, soms pas na een dag. Maar ik kan me wel altijd beheersen en daarna is het weer rustig binnen.

Is het zoiets? In dat geval ben je dus niet de enige. En ik heb zoiets van, twijfel (bijna) nooit aan je zelf, dat is slecht.

[snars]

Op dinsdag 02 april 2002 16:27 schreef SAPman het volgende:

Wat je eraan kunt doen is het volgende: als je merkt dat je uit je dak gaat rustig blijven ademen en tegen je tegenpartij zeggen: "Nu even niet. Ik wil er even over nadenken en dan kom ik bij je terug." Neem de tijd om tot rust te komen, bedenk wat je allemaal kunt doen om conflicten op te lossen.

Even een zijspoor: ik neem zelf medicijnen om beter te kunnen slapen (het lichaamseigen hormoon melatonine) maar een sterke bijwerking is dat ik er extreem intolerant van word. Mensen in m'n omgeving hoeven maar iets te zeggen en ik word er al boos van. Vooral geluiden kunnen me dan mateloos irriteren. Ik kan 'het' nauwelijks binnenhouden. Dus trek ik me meestal terug op m'n kamer...en als er dan iemand binnenkomt die moeilijk wil doen geef ik aan dat het me teveel wordt. En dan wordt het conflict even opgeschort Geen probleem, zolang je er maar over praat.

[Cyberpope]

Op dinsdag 02 april 2002 23:34 schreef Aiwendil het volgende:
Ik denk eigenlijk juist neit dat huisartsen en dergelijke een goede oplossing is. Het lijkt mij juist het beste er zelf proberen uit te komen of misschien met enigszins enige hulp van een bekende. Huisartsen zijn te onpersoonlijk en zullen je altijd behandelen als een standaard patient die ze in het goede hokje douwen op basis van wat symptonen.

1) Hangt erg van je huisarts af.
2) je kunt niet overal alleen uit komen hoor. Dit is afhankelijk van de ernst van je klachten.

Tuurlijk kun je het beste zelf proberen eruit te komen, echter als dat niet lukt, schroom niet om hulp te zoeken. Soms is professionele hulp net wat je nodig hebt. Juist het onpersoonlijke kan een perpectief geven dat je weer op weg helpt. Bekenden en jezelf zijn vaak "blind" voor sommige oplossingen. Je hebt namelijk vaak bekenden die er ongeveer dezelfde denktrant op na houden. Tevens is het voor een bekende vaak moeilijk om je een critische spiegel voor te houden, terwijl dit vaak het belangrijkste begin is. Sommige mensen (ik kan niet oordelen over dit geval) hebben gewoon een "goede trap onder hun reet" nodig, die een bekende moeilijker kan geven.

[Verwijderd]

Tot 10 tellen...

klinkt misschien stom, maar het is toch echt wel zo!

Gewoon proberen jezelf weer rustig te krijgen, en niet teveel ingaan op wat die ander zegt.

[EL_Loco]

ik denk op zo'n momen meestal aan andere dingen, heel hard op concentreren, maar las ik dan thuis kom, dan ga ik me afreagen op een boksbal en of stenen muur.
dat werkt bij mij het beste

[Zegato]

Op woensdag 03 april 2002 11:07 schreef Haco het volgende:
ik denk op zo'n momen meestal aan andere dingen, heel hard op concentreren, maar las ik dan thuis kom, dan ga ik me afreagen op een boksbal en of stenen muur.
dat werkt bij mij het beste

Dit ventje --> <-- doet dat ook
Ik leef me altijd uit op het deurkozijn, doet niet zo gek veel pijn en je beschadigd (meestal ) niets.
Maar vooral gewoon proberen rustig te blijven.
Ik had ook last van zo'n woedeaanvallen toen ik klein was.
Alleen deed ik dat dan altijd op mijn broertje afreageren...
En dat was natuurlijk fout.

[EL_Loco]

Op woensdag 03 april 2002 11:16 schreef Juniorrules het volgende:

[..]

Dit ventje --> <-- doet dat ook
Ik leef me altijd uit op het deurkozijn, doet niet zo gek veel pijn en je beschadigd (meestal ) niets.
Maar vooral gewoon proberen rustig te blijven.
Ik had ook last van zo'n woedeaanvallen toen ik klein was.
Alleen deed ik dat dan altijd op mijn broertje afreageren...
En dat was natuurlijk fout.

funny, maar dit doe ik met mijne vuisten
en die muur die beschadig ik echt niet hoor, alleen soms m'n handen een beetje

[Verwijderd]

Ehmmm, misschien gewoon gestressed?
Pubertijd lijkt me niet
Ik heb zelf een tijd gehad dat ik gewoon helemaal doorgebrand was... Als ik savonds thuis kwam begon ik op alles te schelden, ik begon zomaar te huilen, was altijd moe en liet alles kapotvallen... maar das gewoon een burnout geloof ik ...
Ik hoorde laatst ook iets... Men neme een persoon die iets heel erg moeilijks heeft meegemaakt, veel last van stress en een onregelmatige suikerspiegel... Zo'n persoon word dan heel snel pissig, en niet zo'n beetje ook... Het heet iets van hypercholermie... ik kan er alleen niks van vinden... Ik kende wel een meisje/vrouw die het had, ze kwam er weer vanaf door een of ander streng diee1

[wustenveld]

Op dinsdag 02 april 2002 16:46 schreef spott het volgende:
hoe kan ik accepteren dat mijn beste vriend me laat vallen dan? Zonder enige uitleg

Sorry dat ik het zeg maar gewoon accepteren en vergeef hem en ga door met je leven. Je kunt wel heel lang bij één probleem blijven stilstaan maar dat belemmert je leven en je vrijheid. Het is goed om even na te denken maar pak dan snel je spullen op en ga door. Mensen doen nu eenmaal vreemde dingen die je niet verwacht, daar zijn we nu eenmaal mens voor. Je zult veel vaker meemaken dat mensen je zullen teleurstellen, alleen dat hoeft niet te betekenen dat die jou kapot hoeft te maken. Het is helemaal aan jou hoe jij je er onder voelt, het heeft te maken met je denken.

Ik ben ook vaak genoeg in de steek gelaten door mensen die zogenaamd vrienden van mij waren, maar ja als je me laat vallen ben je ook geen vriend van mij en ik ga gewoon vrolijk door. Als ik het tot mijn probleem maak wordt ik uiteindelijk gewoon een brok ongeluk, en er is een ding waar ik niet in wil vervallen en dat is zelfmedelijden.

Dus accepteer het, vergeef hem en leef door

[wustenveld]

Op dinsdag 02 april 2002 23:16 schreef spott het volgende:
mijn beste vriend (nou niet meer dus) maar ik heb niet het idee dat alles door hem komt, er moet iets meer achter zitten, daar ben ik wel van overtuigd.

Het grappige is dat veel mensen die problemen hebben met anderen gaan denken dat het door de ander komt. Hierdoor ontstaat een probleem dat die ander zou moeten veranderen en dat is iets wat jij niet kan doen. Je stelt je dus afhankelijk tov van een ander mens. Je geeft die ander op dat moment dus de macht en zeggenschap over jou geluk en je vrijheid terwijl je dit in eigen hand moet hebben.

Als je problemen hebt met je beste vriend (waar je vaak ruzie mee had) zoek de oorzaak alleen bij je zelf niet bij de ander. Als je namelijk iets bij jezelf vind is dit makkelijker te wijzigen dan als je het bij de ander ziet.
Op die manier hou je je vrijheid en geluk in eigen hand en ben je een individu en niet iemand die afhankelijk is van anderen. Jij bent verantwoordelijk voor je eigen leven, en de ander voor zijn eigen leven.

[Verwijderd]

Spott, ik heb nog niet alle adviezen gelezen die je van de mensen hier hebt gekregen, het enige wat ik tegen je kan zeggen is dat ik het herken omdat ik enorm veel stemmingswisselingen ervaar omdat ik lichamelijk niet in orde ben en daardoor depressief en zielig wordt.

Wat ik je wil zeggen: laat je niet op de kast jagen - denk gewoon "ja lekker belangrijk" en ga door met je leven. Het leven is te mooi en véél te kort om je gek te laten maken door mensen en situaties.

Liefs,
Laura

[Verwijderd]

ennuh... vergeet alsjeblieft NOOIT dat je het recht hebt om zo nu en dan eens lekker uit je vel te barsten als je daar zin in hebt - daar ben je mens voor. Persoonlijk vind ik het heerlijk om zo nu en dan eens flink te schelden, dat lucht op. Ennuhm, misschien heb je net als ik wel ergens wat Italiaans bloed door je adertjes stromen, dat wil er ook nog wel eens voor zorgen dat je temperamentvol bent (zo noem ik mijn uitbarstingen met een brede grijns: "temperament").

Hihihihihihi! Succes ermee in elk geval.

[Verwijderd]

Op woensdag 03 april 2002 11:21 schreef Haco het volgende:

[..]

funny, maar dit doe ik met mijne vuisten
en die muur die beschadig ik echt niet hoor, alleen soms m'n handen een beetje

Toen ik vorig jaar voor de verandering me eens uitleefde op de deur ipv de muur zat er een gat in dus nooit de deur daar voor gebruiken zijn namelijk van triplex gemaakt

[Verwijderd]

Er zijn twee zaken die me opvallen,
dat is om te beginnen al de vraag waarmee je dit 'topic' opent namenlijk:

"Hoe blijf ik normaal"...

Ik weet het, het is niet beleefd om een vraag met een wedervraag te beantwoorden maar ik zou graag willen weten waarom je zo graag 'normaal' zou willen zijn en wat je daar dan onder verstaat.

(Bovenstaande is zeer serieus bedoeld hoor... ).

Punt twee is je opmerking elders dat je een vrij 'gewoon' mens bent 'die bijna nooit ruzie heeft met iemand'; ook niet met je familie, vrienden en kennissen.

Ruzie ís heel gewoon en is een normale vorm van 'communicatie' of zo je wilt contact;
het is zelfs erger:
géén ruzie of conflicten kennen, duidt op 'conflictvermijdend gedrag' dat natuurlijk op den duur conflicten veroorzaakt...

Hoop dat ik nog te volgen ben....

Dus mijn -tussentijds- advies luidt dat je beslist moet ophouden met het streven naar 'normaal' zijn, spring maar 'es uit de band en gooi iedereen direct in zijn/haar gezicht wat je van hem/haar denkt....

Niet dat dat op den duur de juiste manier is maar het zou kunnen dat het je op zou luchten en 'medicinaler' werkt dan welke pil dan ook...

Indien het waar is dat je -bewust maar waarschijnlijker onbewust- ruzie uit de weg gaat dan zul je je daar toch wat meer op moeten toeleggen en conflicten dúrven aangaan.

Ik begrijp ook wel dat dat laatste erg eng kan lijken en heb je daar moeite mee dan zou je er met je huisarts over kunnen praten en er 'trainingen' voor kunnen gaan volgen.

Ruzies en conflicten zijn zaken die we als negatief zijn gaan zien maar van oorsprong zeer menselijke en onvermijdelijke vormen van 'contact' zijn.

Erg hevige contacten zelfs dus alle reden om die contacten eens aan te gaan halen, op die wijze zou het kunnen dat je tot een ontlading komt van de opgekropte gevoelens die je beschrijft en die je nu lijken te verlammen en bovendien een 'normale' omgang met je vriend lijkt te belemmeren....

Door met een flinke ruzie je partner eens duidelijk te laten weten hoe jij over zaken denkt kan veel helderheid verschaffen en hevigheid is soms geboden om de ander te bereiken...

Bovendien kun je ruzie na een tijdje weer bijleggen...

Angst voor een conflict veroorzaakt er vaak een...;
en daar mag je dit weekend verder over nadenken....

[Verwijderd]

Je bent zo als je bent er is geen normaal mens op deze wereld als iedereen normaal is zal de wereld een saaie bedoeling worden ook al schiet je hier niets mee op het is wel zo.

[Verwijderd]

moet je naar de dieren arts gan en om een spuitje vragen

[xentric]

Op zondag 14 april 2002 20:34 schreef timmy-2000 het volgende:
moet je naar de dieren arts gan en om een spuitje vragen

Ja en jij moet een klap voor je hersens krijgen...
Een beetje botte opmerkingen maken als een ander het moeilijk
heeft met zichzelf.

Eikel

[Verwijderd]

kheb een paar daagjes niet gekeken en echt superbedankt dat jullie nog steeds blijven posten.

Ik vind het heel raar om nu te lezen wat ik heb geschreven omdat momenteel alles gewoon prima met me gaat, het is moeilijk om me te bedenken hoe zo'n 'aanval' ook al weer voelt terwijl ik afgelopen zaterdag weer eens volledig ben doorgeflipt. Ik vind het in ieder geval echt heel fijn dat jullie hier posten. Ik heb het idee dat het al weer beter met me gaat, maar ja dat gevoel heb ik altijd, totdat ik weer helemaal ga flippen.

Als ik weer es gek dreig te worden zal ik weer eens posten want nu lijkt het zo ver weg, kan het niet echt uitleggen, raar.

[ViNcE]

Ik vind het heel moeilijk om te bepalen of het nu een psychische kwaal is of een lichamelijke. Heb je deze buien pas gekregen nadat je ruzie kreeg met die vriend, of had je het al eerder? Het kan natuurlijk zijn dat je je op dat moment heel erg gekwetst voelde en dat je nu niet meer naar proporties reageerd.
Maar als je dit al langer hebt dan zou ik je toch aanraden om hulp te zoeken bij een psycholoog. Ik ken iemand en die had zulke dingen minimaal 1 keer per dag. En mijn vriendin heeft ook die neiging. Bij een woede uitbarsting zo extreem reageren dat er iets kapot moet. Zo buiten je zelf dat rationeel denken niet meer mogelijk is, tot 10 tellen is dus geen optie. Vaak na de uitbarsting enorme spijt hebben en misschien zelfs niet meer weten waarom je zo boos werd. Als het bij jou ook zo extreem is dan zou ik zeker hulp zoeken.
Ik denk dat iedereen gebaat is bij een bezoekje aan de psycholoog, daar hoef je je echt niet voor te schamen. En als jij behoefte hebt om te veranderen, dan kan zo iemand je daar bij helpen. Ik zit momenteel ook bij een therapeut, niet omdat ik me slecht voel, maar juist omdat ik me goed genoeg om aan mezelf te gaan werken...

Heel veel succes!

ps Als het niet zo vaak voorkomt, dan kan je er misschien mee leren leven, dat is iets waar je zelf over moet nadenken.

[Lord_Salo]

Op dinsdag 02 april 2002 16:13 schreef spott het volgende:
Mijn vraag is wat ik eraan kan doen.

Lees het boek 'Emotienele Intelligentie'. Wedden dat je verandert..!

[RareGast]

Op dinsdag 02 april 2002 16:13 schreef spott het volgende:
Het gebeurt de laatste tijd heel erg vaak dat ik boos ben op mensen omdat die mij iets hebben aangedaan wat ik onterecht vind. Ik denk dat iedereen het wel kent, een gevoel van onmacht, je kan niets terugzeggen, je tegenstander is absoluut niet vatbaar voor argumenten.

Bij mij is het vaak zo dat ik helemaal kan doorflippen, totaal alles niet meer zie zitten, en weet ik wat allemaal meer. Als zo'n bui weer over is ben ik weer volkomen normaal maar ik word zo langzamerhand helemaal gek van mezelf, ik heb dit soms een keer in de week, soms 2 keer, soms helemaal niet, ligt van de situatie af. Mijn vraag is of jullie dit herkennen en wat ik eraan kan doen.

Ik het herken het nog al heel erg. Wat ik volgens mij dan het beste kan doen is mezelf maar afzonderen. Als het avond is dan lekker vroeg naar bed. Want de dag er na is er weer een dag.

Als het nog niet avond is dan gewoon je zelf afzonderen op je bed gaan liggen of zo een beetje dromen. Je gedachten van de problemen af proberen te schermen..

Het is misschien een beetje rare oplossing. Maar misschien is je lichaam en je geest een beetje gestressd.. gewoon rustig aan doen. Je bent misschien geen puber meer maar dat betekend niet dat je geen rare dingen meer kunnen over komen.. dus lekker slapen dat ga ik ook maar doen.. er is vandaag toch weinig te beleven. En veel sterkte er mee...



Als het niet overgaat kun je altijd nog iemand er bij halen.

[Morgoth]

Even wat zinlose posts verwijderd.

[JackBol]

slapen ja, heel goed advies hoor, maar dat gaat dus echt NIET, moet eerst even helemaal doorflippen en weer tot rust komen, als ik mezelf als het inhou dan is het pas stressen

[Verwijderd]

Er zijn zoveel te bedenken redenen waarom dit zou kunnen gebeuren en zo ontzettend raar is het ook niet. Iedereen heeft wel eens woede aanvallen denk ik, sommige kortzichtige mensen schijnen die ook op te wekken
Ik zou er eens met wat mensen over praten, dat hoeft niet per se een psycholoog te zijn maar wel iemand die je wat beter kent, het liefst in het echt natuurlijk maar online kan ook, alleen op zo'n forum kan je niet echt vrij praten. Je kan mij ook wel mailen als je behoefte hebt om er met een buitenstaander over te praten, ik heb in ieder geval wel wat ervaring met dit soort dingen (don't ask here..)