Als hij toch in SG thuishoort, zap em dan maar over.
Misschien heeft één van jullie de serie Buffy the VampireSlayer wel eens gezien? Ik moest laatst nog even denken over "principle Schneider". Voor degene die de serie niet kennen. Schneider is de rector van de school. Schneider is het typetje waar elke leerling een hekel aan zou hebben. Het is de persoon die zo vast zit in zijn beeld voor perfectie, dat er eigenlijk geen discussie met hem mogelijk is. Iedereen die naar school is geweest herkent hier wel iemand in. Een leraar of rector die zo'n perfect ideaal beeld heeft van hoe alles moet, dat hij is vergeten dat hij met echte mensen werkt. Dat hij is vergeten dat iemands anders ideeën beter kunnen zijn dan de zijne. In de serie is het een leuke personage, maar in de realiteit zou iedereen een grote hekel aan hem hebben. Iedereen zou hem het liefst de meest grootste gruwelheden toewensen. De schrijver van de serie kon het dan ook niet laten, deze Schneider aan het eind van het seizoen doet de meest grootste demoon op te laten eten die we ooit in de serie voorbij zagen komen.
Gelukkig heeft zo'n Schneider ook nog een leven buiten de school. Een wereld waar hij niet zit vastgeroest in zijn idee voor perfectie. Wellicht dat er daar wel mensen zijn die geweldig kunnen lachen met zo'n Schneider.
Er zijn in de geschiedenis echter mensen geweest met ook zo'n ontzettend vastgeroest idee voor perfectie. Mensen die niet in de discussie gingen met anderen, maar mensen die met macht en geweld deze vorm van perfectie doordrukten. Helaas hadden andere mensen hier niet altijd zo'n hekel aan. Gesteund door grote groepen mensen zijn de grootste fouten van de geschiedenis gebeurt. Dingen waar practisch iedereen van overtuigd is, dat dat nooit had plaats mogen vinden, hebben plaatsgevonden. Enkel doordat iemand net die dingen zij, wat mensen wilde horen. Iemand die datgene durft te zeggen waar jij eigenlijk ook al mee in je hoofd zit, moet dat per definitie dan de persoon zijn die weet hoe perfectie na te streven is? Misschien moeten we in onze lust naar perfectie niet vergeten naar andere te luisteren, andere denkbeelden te accepteren en vooral, accepteren dat perfectie niet bestaat.
Waarom zouden bijvoorbeeld we mensen willen klonen? Waarom willen we d.m.v. genetische manupilatie zelfs het uiterlijk van de baby van de toekomst kunnen perfectioneren? Zijn we dan niet eigenlijk een Schneider aan het worden? Vastgeroest in het idee van perfectie, vergeten dat er andere mogelijkheden zijn en vergeten dat er mensen zijn die het misschien nog beter weten dan jij, ook al zijn ze anders?
Ik ben benieuwd hoe de wereld zou zijn, als elk kind in de westerse landen, een product zou zijn van het misselijke idee van perfectie. Ik hoop het niet meer mee te maken.
Misschien heeft één van jullie de serie Buffy the VampireSlayer wel eens gezien? Ik moest laatst nog even denken over "principle Schneider". Voor degene die de serie niet kennen. Schneider is de rector van de school. Schneider is het typetje waar elke leerling een hekel aan zou hebben. Het is de persoon die zo vast zit in zijn beeld voor perfectie, dat er eigenlijk geen discussie met hem mogelijk is. Iedereen die naar school is geweest herkent hier wel iemand in. Een leraar of rector die zo'n perfect ideaal beeld heeft van hoe alles moet, dat hij is vergeten dat hij met echte mensen werkt. Dat hij is vergeten dat iemands anders ideeën beter kunnen zijn dan de zijne. In de serie is het een leuke personage, maar in de realiteit zou iedereen een grote hekel aan hem hebben. Iedereen zou hem het liefst de meest grootste gruwelheden toewensen. De schrijver van de serie kon het dan ook niet laten, deze Schneider aan het eind van het seizoen doet de meest grootste demoon op te laten eten die we ooit in de serie voorbij zagen komen.
Gelukkig heeft zo'n Schneider ook nog een leven buiten de school. Een wereld waar hij niet zit vastgeroest in zijn idee voor perfectie. Wellicht dat er daar wel mensen zijn die geweldig kunnen lachen met zo'n Schneider.
Er zijn in de geschiedenis echter mensen geweest met ook zo'n ontzettend vastgeroest idee voor perfectie. Mensen die niet in de discussie gingen met anderen, maar mensen die met macht en geweld deze vorm van perfectie doordrukten. Helaas hadden andere mensen hier niet altijd zo'n hekel aan. Gesteund door grote groepen mensen zijn de grootste fouten van de geschiedenis gebeurt. Dingen waar practisch iedereen van overtuigd is, dat dat nooit had plaats mogen vinden, hebben plaatsgevonden. Enkel doordat iemand net die dingen zij, wat mensen wilde horen. Iemand die datgene durft te zeggen waar jij eigenlijk ook al mee in je hoofd zit, moet dat per definitie dan de persoon zijn die weet hoe perfectie na te streven is? Misschien moeten we in onze lust naar perfectie niet vergeten naar andere te luisteren, andere denkbeelden te accepteren en vooral, accepteren dat perfectie niet bestaat.
Waarom zouden bijvoorbeeld we mensen willen klonen? Waarom willen we d.m.v. genetische manupilatie zelfs het uiterlijk van de baby van de toekomst kunnen perfectioneren? Zijn we dan niet eigenlijk een Schneider aan het worden? Vastgeroest in het idee van perfectie, vergeten dat er andere mogelijkheden zijn en vergeten dat er mensen zijn die het misschien nog beter weten dan jij, ook al zijn ze anders?
Ik ben benieuwd hoe de wereld zou zijn, als elk kind in de westerse landen, een product zou zijn van het misselijke idee van perfectie. Ik hoop het niet meer mee te maken.