Is het een rare gedachte dat het verlopen van tijd (althans onze ervaring daarvan) en het uitzetten van het heelal op hetzelfde neerkomt? Ik probeer het even uit te leggen:
Het lijkt me geen vreemd idee dat ons 3D heelal het oppervlak is van een 4D bol. Hiermee valt de 'grenzeloos, doch niet oneindig'-eigenschap te verklaren. Verder ervaren wij tijd, wat echter geenszins wil zeggen dat er echt zoiets bestaat als tijd. Het is evengoed mogelijk dat wij slechts op elk moment een ander 'frame' (als in tekenfilm frame) van een statisch, tijdloos universum waarnemen.
Het idee dat ik vanochted kreeg was dit: zou het kunnen dat ons universum een tijdloze 4D bol is (dus niet een oppervlak ervan, maar de hele bol), waarbij onze waarnemning is beperkt tot een naar buiten toe bewegende laag of 'schil', wat een 3D deelruimte is, die voldoet aan de eerdergenoemde eigenschappen. Dit naar buiten toe bewegen van onze waarneming, is dan wat wij ervaren als het verloop van tijd. En het uitzetten van het heelal is dan een logisch gevolg van het feit dat dezelfde objecten over een groter oppervlak wordt verdeeld (de 3D schillen van de 4D bol worden groter naarmate je verder naar buiten gaat).
Ik vergelijk het nog even met een tekenfilm, net zoals ik pas in een andere thread heb gedaan. Het universum is dan een gewone (3-dimensionale) bol, en tijd bestaat niet. De frames van de tekenfilm zijn schillen of lagen in de bol. De richting van het centrum van de bol naar buiten is 'tijd', latere frames (verder van de kern) hebben dus een groter oppervlak dan eerdere frames (dichter bij de kern). De tekenfilm figuren zien er vanuit ons perspectief uit als slierten naar het midden. Elk frame is eindig, maar niet begrensd (het is een boloppervlak).
Het lijkt me geen vreemd idee dat ons 3D heelal het oppervlak is van een 4D bol. Hiermee valt de 'grenzeloos, doch niet oneindig'-eigenschap te verklaren. Verder ervaren wij tijd, wat echter geenszins wil zeggen dat er echt zoiets bestaat als tijd. Het is evengoed mogelijk dat wij slechts op elk moment een ander 'frame' (als in tekenfilm frame) van een statisch, tijdloos universum waarnemen.
Het idee dat ik vanochted kreeg was dit: zou het kunnen dat ons universum een tijdloze 4D bol is (dus niet een oppervlak ervan, maar de hele bol), waarbij onze waarnemning is beperkt tot een naar buiten toe bewegende laag of 'schil', wat een 3D deelruimte is, die voldoet aan de eerdergenoemde eigenschappen. Dit naar buiten toe bewegen van onze waarneming, is dan wat wij ervaren als het verloop van tijd. En het uitzetten van het heelal is dan een logisch gevolg van het feit dat dezelfde objecten over een groter oppervlak wordt verdeeld (de 3D schillen van de 4D bol worden groter naarmate je verder naar buiten gaat).
Ik vergelijk het nog even met een tekenfilm, net zoals ik pas in een andere thread heb gedaan. Het universum is dan een gewone (3-dimensionale) bol, en tijd bestaat niet. De frames van de tekenfilm zijn schillen of lagen in de bol. De richting van het centrum van de bol naar buiten is 'tijd', latere frames (verder van de kern) hebben dus een groter oppervlak dan eerdere frames (dichter bij de kern). De tekenfilm figuren zien er vanuit ons perspectief uit als slierten naar het midden. Elk frame is eindig, maar niet begrensd (het is een boloppervlak).
:strip_icc():strip_exif()/u/51489/heforshe_logo_detail.jpg?f=community){kind=logo}
