Zelfmoord poging gedaan

[Verwijderd]

Ik post dit bericht onder een net aangemaakt 'fake' account omdat ik bang ben herkend te worden als ik mijn normale account gebruik... ik hoop dat jullie dat voor deze keer niet erg vinden.

Ik heb enkele dagen geleden een zelfmoordpoging gedaan. Uit het niets. Heel de avond was ik vrolijk, ik voelde me super blij. Toen m'n vrienden naar huis gingen toen voelde ik me even later ineens heel kut, en vervolgens heb ik bijna m'n polsen opengesneden. Ik besefte me toen dat dat dus niet goed was, en ik heb meteen een vriend van me opgebeld en jankend verteld wat er was gebeurd. Hij wist ook niet wat hij moest doen en hij adviseerde me om onder een koude douche te gaan staan. Dat heb ik gedaan en dat hielp. Dat was dus mijn eerste zelfmoordpoging, neigingen heb ik al enkele weken lang.

Nou goed, dit is niet zomaar gebeurd. Sinds enkele weken voel ik me zeer vaak ineens zeer klote. Ik weet van mezelf dat ik autistisch ben en daarmee heeft het zeker iets te maken denk ik. Nu is het niet zo dat mijn leven echt lijdt onder mijn afwijking (ik heb bijvoorbeeld net zoveel vrienden als een 'normaal' persoon), maar ik ben wel vrij anders. Zodra ik niet weet wat ik moet doen dan klap ik in elkaar en dan leef ik in mijn eigen wereldje. De enige reden dat ik nog goed ben in sociale contacten is omdat ik super veel nadenk. Ik denk na over alles wat er maar kan gebeuren, en hoe ik dat ga aanpakken als het gebeurt. M.a.w. ik ben net een denk/onthoudmachine. Dat is denk ik meteen ook de reden dat ik super veel slaap overdag, ik ben gewoon vermoeid van het denken.

De dag na de poging ben ik bij een andere vriend gaan uithuilen, en heb het ook aan zijn ouders verteld. Mijn ouders hebben namelijk een goede band met zijn ouders, en omdat mijn ouders nogal heel erg materialistisch zijn waardoor ik weinig sociaal contact met ze heb durfde ik het ze niet direct te vertellen. Ik heb het mijn ouders laten weten via zijn ouders.

Nu zit ik met enkele problemen:
- Mijn ouders denken alleen maar aan geld. Het klinkt misschien erg arrogant maar materialistisch ben ik zeer verwend (merkkleding wordt voor me betaald, ik krijg enkele honderden euro's zakgeld per maand, etc.). Een band met m'n ouders heb ik echter nooit gehad (en ja, ik had best dat hele materialistische gedoe willen inleveren om een goede band met m'n ouders te hebben gehad). Volgens mij hebben ze ook niet door hoe erg de situatie is geworden. Hoe maak ik dat extra duidelijk?
- Over 2 weken heb ik schoolonderzoeken. Op het moment loop ik elke les te piekeren/nadenken. Als dat zo doorgaat dan haal ik nooit voldoendes voor de schoolonderzoeken. Hoe kan ik mezelf aanzetten om me te concentreren op school? Havo heb ik al gehaald, maar dat betekent niet dat ik vwo niet hoef te halen...
- Ik voel me op het moment gewoon neutraal. Hoe zorg ik ervoor dat zodra ik me kut voel dat ik bijv. gewoon als een vaatdoek op bed ga liggen ofzo? En dus geen rare dingen ga uitspoken? Ik heb mezelf namelijk helemaal niet in de hand zodra ik me kut voel.

Gelukkig worden nu wel de juiste mensen ingeschakeld (psychiators enzo) maar dat komt niet binnen 2 weken. En binnen 2 weken heb ik wel schoolonderzoeken...

[Verwijderd]

tjah... nogal ernstig verhaal, maar misschien helpt als je meer sport of hobby ofso, dan heb je iets minder tijd om na te denken... kan domme gedachte zijn maar...

[Verwijderd]

Zoek ergens anders hulp. De mensen hier zijn namelijk heel vervelend en zullen zo beginnen te zijken dat dit niet in W&L hoort enzo.

-Ga met je ouders praten, een andere oplossing is er niet.

-Maak je geen zorgen over school, zeker niet nu je belangrijkere problemen aan je hoofd hebt. Als je VWO niet haalt kun je nog gewoon HBO ofzo gaan doen.

-Ga niet drinken, gebruik geen drugs ect.
Hou sociale contacten, als je je kut voelt bel je beste vriend(in) ofzo. Pak een stuk papier (of open word) en schrijf op wat je voelt.

Als je verder ergens hulp me nodig hebt moet je het even zeggen, ik ken iemand die veel ervaring heeft met mensen met zelfmoordpogingen. Misschien dat je eens een gesprek(via MSN) met hem moet voeren.

[Verwijderd]

Op zaterdag 23 maart 2002 02:36 schreef Mr_Blue het volgende:
tjah... nogal ernstig verhaal, maar misschien helpt als je meer sport of hobby ofso, dan heb je iets minder tijd om na te denken... kan domme gedachte zijn maar...

Probeer zelf die stap te maken om jezelf te bevrijden van het materialistische..

Leraar zei ooit tegen mij: "Je bent met niks begonnen en je zal uiteindelijk met niks eindigen"

Probeer niet zo'n groot druk op ezelf te leggen en probeer gewoon elke dag iets uitdagends. Dat geeft het leven extra dimensie en geeft je het gevoel dat je juist wil leven. (daar bedoel dus geen zelfmoordpoging mee)

En sport is ook een heel goed uitlaatklep.

[narotic]

Ik denk dat je het beste gewoon kan leren wat meer te genieten van het leven. Ik bedoel hiermee niet zoveel nadenken wat er kan gebeuren en hoe je moet reageren.

Iemand in mijn persoonlijke kring heeft ook van die neigingen om alles wat gebeurd in zijn/haar omgang met mensen etc. tig keer te overdenken en daaruit conclusies te trekken.

Maar zo zit het leven volgens mij niet in elkaar. Dingen gebeuren nou eenmaal, of je er op voorbereid bent of niet. En je kan je eenmaal niet op alle dingen voorbereiden. Bovendien is dat geeneens nodig. Mijn eerste advies is dus om het leven over je heen te laten komen. Ik besef dat je niet in een keer kan veranderen, maar op die manier zal je waarschijnlijk wel weer overal het plezier in terug krijgen.

En toch lijkt het mij het beste als je gewoon alles aan je ouders verteld. Precies vertellen hoe je je voelt en hoe je over die relatie met hun denkt. Het blijven je ouders en bovendien helpt het voor je eigen gevoel.

Hoop dat je aan mijn adviezen wat hebt en sterkte!

[KroontjesPen]

Ben je instaat om van niet materialistisch ding te genieten.
Als dat zo is dan kan je je gedachten afleiden of iig minder diep maken door eens gewoon te kijken naar bomen, vogels, de maan.
(Een dierentuin kan hier bv een goede plaats voor zijn.)
Alleen maar kijken, er niets mee moeten, en proberen het mooie er van te zien.

Dit geldt ook voor muziek. Kijk of je rustige muziek kan vinden om te ontspannen.

[daPet]

Ten eerste, verman jezelf en doe alsjeblieft geen domme dingen

Ik quote je ff stukjes, das makkelijker.

Op zaterdag 23 maart 2002 02:23 schreef fake007 het volgende:
Ik post dit bericht onder een net aangemaakt 'fake' account omdat ik bang ben herkend te worden als ik mijn normale account gebruik... ik hoop dat jullie dat voor deze keer niet erg vinden.

Ikke niet, het is goed dit als uitlaatklep te hebben.

Ik heb enkele dagen geleden een zelfmoordpoging gedaan. Uit het niets. Heel de avond was ik vrolijk, ik voelde me super blij. Toen m'n vrienden naar huis gingen toen voelde ik me even later ineens heel kut, en vervolgens heb ik bijna m'n polsen opengesneden. Ik besefte me toen dat dat dus niet goed was, en ik heb meteen een vriend van me opgebeld en jankend verteld wat er was gebeurd. Hij wist ook niet wat hij moest doen en hij adviseerde me om onder een koude douche te gaan staan. Dat heb ik gedaan en dat hielp. Dat was dus mijn eerste zelfmoordpoging, neigingen heb ik al enkele weken lang.

Ik ben blij dat je zo verstandig was niet door te zetten. Je mag ook blij zijn met je vriend.
Je wil niet weten wat je anderen hiermee kan aandoen.
Ik heb zelf ook met zulke gedachten gelopen, maar ik heb het gelukkig nooit geprobeert.

Nou goed, dit is niet zomaar gebeurd. Sinds enkele weken voel ik me zeer vaak ineens zeer klote. Ik weet van mezelf dat ik autistisch ben en daarmee heeft het zeker iets te maken denk ik. Nu is het niet zo dat mijn leven echt lijdt onder mijn afwijking (ik heb bijvoorbeeld net zoveel vrienden als een 'normaal' persoon), maar ik ben wel vrij anders. Zodra ik niet weet wat ik moet doen dan klap ik in elkaar en dan leef ik in mijn eigen wereldje. De enige reden dat ik nog goed ben in sociale contacten is omdat ik super veel nadenk. Ik denk na over alles wat er maar kan gebeuren, en hoe ik dat ga aanpakken als het gebeurt.

M.a.w. ik ben net een denk/onthoudmachine. Dat is denk ik meteen ook de reden dat ik super veel slaap overdag, ik ben gewoon vermoeid van het denken.

Waarom gebruik je je gave niet? Je denkt veel na, je onthoudt alles. Maak er gebruik van en je krijgt plezier in je leven.
Dat je autistisch bent wil niet zeggen dat je veel 'anders' bent als anderen. Je hebt ergens last van, maar heeft niet iedereen zijn eigenaardigheden/invaliditeiten? Jij zal mij en vele anderen op bepaalde vlakken zeker overtreffen, daar moet je gebruik van maken, en dan ga je het nog leuk vinden ook.

De dag na de poging ben ik bij een andere vriend gaan uithuilen, en heb het ook aan zijn ouders verteld. Mijn ouders hebben namelijk een goede band met zijn ouders, en omdat mijn ouders nogal heel erg materialistisch zijn waardoor ik weinig sociaal contact met ze heb durfde ik het ze niet direct te vertellen. Ik heb het mijn ouders laten weten via zijn ouders.

Ik denk dat je toch direct (in eigen persoon) met je ouders moet gaan praten. Zal heel moeilijk zijn (vertel me nix over ouders ), maar met hen heb je een probleem, dus met hen moet je het oplossen.

Nu zit ik met enkele problemen:
- Mijn ouders denken alleen maar aan geld. Het klinkt misschien erg arrogant maar materialistisch ben ik zeer verwend (merkkleding wordt voor me betaald, ik krijg enkele honderden euro's zakgeld per maand, etc.). Een band met m'n ouders heb ik echter nooit gehad (en ja, ik had best dat hele materialistische gedoe willen inleveren om een goede band met m'n ouders te hebben gehad). Volgens mij hebben ze ook niet door hoe erg de situatie is geworden. Hoe maak ik dat extra duidelijk?

Zeg het ze precies zo zoals je het hier ingetypt hebt, met harde feiten confronteren en je niet uit de weg laten slaan.

- Over 2 weken heb ik schoolonderzoeken. Op het moment loop ik elke les te piekeren/nadenken. Als dat zo doorgaat dan haal ik nooit voldoendes voor de schoolonderzoeken. Hoe kan ik mezelf aanzetten om me te concentreren op school? Havo heb ik al gehaald, maar dat betekent niet dat ik vwo niet hoef te halen...

Ga praten met je docent, en leg het hem uit. Dat blijft wel binnen zijn muren en hij moet weten waarom je slechter functioneert. Wellicht krijg je uitstel om zaken op orde te krijgen of mocht je anders zakken krijg je wellicht een herkansing.

- Ik voel me op het moment gewoon neutraal. Hoe zorg ik ervoor dat zodra ik me kut voel dat ik bijv. gewoon als een vaatdoek op bed ga liggen ofzo? En dus geen rare dingen ga uitspoken? Ik heb mezelf namelijk helemaal niet in de hand zodra ik me kut voel.

Ga naar iemand toe. Zorg voor iemand om je heen. mocht je gek gaan doen, kan de ander ingrijpen. Die iemand kan je veel steun geven op vervelende momenten.

Gelukkig worden nu wel de juiste mensen ingeschakeld (psychiators enzo) maar dat komt niet binnen 2 weken. En binnen 2 weken heb ik wel schoolonderzoeken...

Het is goed dat je professionele hulp krijgt.

Tip1: Ga naar je huisarts! die hebben vaak een zeer goed luisterend oor en weten ook waar je terecht kan.
Tip2: Ik zeg het nog eens, praat met je ouders. Vertel ze dat je al die spullen niet hoeft te hebben, maar dat je liefde nodig hebt.
Tip3: Forceer jezelf ergens anders aan te denken, geef je hersenen wat te doen, voor afleiding.

Ik ben dan niet autistisch maar het verhaal klinkt me erg bekend in de oren (qua relatie met ouders).


Sterkte!!

[big_clarence]

dit lezende krijg ik het idee dat je sterker bent dan je zelf doorhebt. Je weet zelf al een aantal mogelijke oorzaken voor je gevoel te geven.

Dat zal je erg van pas komen wanneer je hulp krijgt, ik vermoed dat je de hulp beter zal oppakken dan menig ander.
Mensen met zelfmoordneigen hebben soms geen idee waar het vandaan komt, en zien soms niet in dat het een ernstig probleem is.

Hou je vast aan het feit dat je vrienden hebt (zo logisch is dat niet), en probeer je ouders te waarderen voor wat ze zijn. Materialisme is vaak een manier om sociaal onvermogen te verbergen. Je ouders willen misschien wel, maar kunnen niet.

Voor een buitenstaander als ik is het natuurlijk moeilijk om zinvolle adviezen te geven, ik ben geen professional..... Maar ik hoop dat je er wat mee kunt.
Uit wat ik lees lijk je me intelligent en sociaal vaardig, eigenschappen die je zeker van pas zullen komen. Zorg in ieder dat de hulp die je krijgt bij je past.
Veel succes

[Verwijderd]

Uhm, een bescheiden toevoeging van mijn kant:
Je verteld dat je je die avond 'superblij' voelde en even later heel erg kut.
Een klein advies:
Geef niet toe aan extreme stemmingen. Als je je superblij voelt, probeer dan wat te relativeren, dan komt dat kutgevoel later minder hard aan.
Want dat superblije gevoel wat je dan hebt is denk ik op weinig gebaseerd.
suc6!

edit:
Als je het gevoel hebt dat je de enigste bent... half nederland is depressief. Alleen kunnen veel mensen hun depressie heel goed camoufleren wat uiteindelijk in hun nadeel werkt.

[Thijsch]

ik moet zeggen dat ik hier heel veel in herken. ik heb nu waarschijnlijk een ernstige depressie en(het schijnt, ik herrinner me er nix van) de nodige psychotische bij-effecten.

Dat denken herken ik zo.Ik denk altijd voordat ik iets ga zeggen precies uit wie wat gaat zeggen, hoe ze er op reageren, en wat ze vervolgens van me denken.Ook denk ik telkens aan wat overal fout bij kan gaan. dat bijvoorbeeld de hond onder een auto komt, dat mn ouders een auto ongeluk krijgen, maar ook bij simpele dingen. dan zit ik bijvoorbeeld iets uit te knippen en dan bedenk ik me dat ik per ongelijk in mezelf geknipt zou kunnen hebben. autisme is bij mij verder nooit geconstateerd, maar ik ben er ook nooit op getest.

Ik heb nu 3 verschillende soorten medicijnen en heb laatst op een avond overwogen om ze allemaal tegelijk in te nemen om eidelijk verlost te zijn... maar ik heb het toch niet gedaan

Ik zit al een tijdje bij het RIAGG, en ik heb gehoord dat ik woensdag opgenomen ga worden in Utrecht(tenzij er in het weekend een spoedgeval binnenkomt), ik hoop maar dat het daar een beetje leuk is...

[Verwijderd]

Je schrijft een paar dingen die me wel aan het denken zetten, en dat is ten eerste, dat die kut-stemmingen heel heftig zijn en heel snel opkomen. Dat wijst imho op een probleem dat idd door een psychiater zou moeten worden onderzocht en dat misschien met medicijnen is te stabiliseren. Wat me verbaast is, dat je na zo'n crisis twee weken zou moeten wachten op een afspraak met een psychiater. Het lijkt me dat je er nu met een deskundige over moet spreken, en het lijkt me goed als je je ouders als het ware onder druk zet om dat te regelen. Zeker als ze dat kunnen betalen. Ook je slaapgedrag kan wijzen op een depressie, en dat is te behandelen!

Verder sluit ik me aan bij Mr_Blue, Dobie en KroontjesPen, raar genoeg kan sporten je écht helpen om je beter te voelen. Desnoods alleen een stukkie joggen. School is niet het belangrijkste, dat komt wel goed. Desnoods wat later, no sweat. Proberen te genieten van gewone dingen, en eventjes niet te drinken en zeker geen drugs gebruiken, lijken me heel goede adviezen. Ik zou er aan willen toevoegen: Let ook eens op je eten. Ik heb natuurlijk geen idee van je eetgewoonten, maar kijk of dat beter kan en als je bijv. erg veel snoept, probeer dat wat te minderen.

Enne, als je nou weer zo'n kut-voel-aanval voelt opkomen en je voelt je niet in staat om met een ouder of een vriend te praten, post dan hier een bericht. Altijd luisterende mensen hier met goeie ideeën.

Tenslotte, je zit in een tijd waarin je onder grote druk staat (examens, puberteit), en het is volkomen 'normaal' als af en toe de stoppen doorslaan, en al helemaal als je gewend bent om niet zo veel met mensen te communiceren als 'normaal' zou zijn (je autisme). Wat ik maar wil zeggen is: Denk niet dat je gek bent als je af en toe flipt. In zekere zin hoort het erbij.

Sterkte man!

[Verwijderd]

Beste,

Die momenten met schoolonderzoeken heb ik ook gehad. Super vervelend en het veroorzaakt een heleboel niet nodige stress. Het leven is al zo kort.
Het verhaal over je ouders hoor ik heel vaak. Zodra mensen geld verdienen in het begin is het een stimulans, later bezitten de mensen het geld niet meer maar het geld bezit de mensen. Waarschijnlijk is dit het geval met jouw ouders. En ja, psychiaters kunnen je slecht helpen, omdat zij slecht symptomen bestijden en niet de oorzaak van het probleem. Zij geven je, als je vaker depressief blijft, allerlei troep zoals ritalin en prozac. Dit zijn anti-depressiva, en deze werken slechts tijdelijk. Het gevaarlijke van de middelen is, is dat ze na een tijdje (2 weken) niet meer het gevoel geven zoals deze in het begin werkten. En daarbij, word je niet echt vrolijk van deze medicijnen, je wordt nog depressiever. Toen ik schoolexamens deed, gebruikte ik vaak de five flower remedie. Dit is een bloesemextract, dat geen kwaad kan bij normaal gebruik. Het zorgt ervoor dat je tijdens je examen en ook al daarvoor geen blackouts krijgt en ook niet al te veel stress ondergaat. Toen ik het gebruikte voor mijn examens, werkte het echt super. En als je iets meer wilt weten, laat het mij dan weten. Ik help je graag verder en uit de problemen!

Het is noodzakelijk dat de problemen die je hebt, opgelost worden. Het is dus essentieel dat niet de symptomen bestreden worden, maar dat de oorzaak behandeld wordt.

[Christiaan]

Het helpt misschien om een dagboek bij te gaan houden. Dat vul je aan wanneer je iets hebt om op te schrijven. Als je nu heel depri of blij bent, schrijf dan meteen op waarom dat is. Probeer te achterhalen wat de oorzaak is.

Door een 'traditie' te maken van het schrijven van een dagboek, krijg je een overzicht van je leven en kun je patronen gaan herkennen in je gedrag. Dat kan heel erg helpen.

[Verwijderd]

Op zaterdag 23 maart 2002 10:27 schreef Good_Evans het volgende:

En ja, psychiaters kunnen je slecht helpen, omdat zij slecht symptomen bestijden en niet de oorzaak van het probleem.

Nou, spreek voor jezelf zeg! Dat is een zwartgallige schets die zeker niet voor iedereen opgaat.

Zij geven je, als je vaker depressief blijft, allerlei troep zoals ritalin en prozac. Dit zijn anti-depressiva, en deze werken slechts tijdelijk. Het gevaarlijke van de middelen is, is dat ze na een tijdje (2 weken) niet meer het gevoel geven zoals deze in het begin werkten. En daarbij, word je niet echt vrolijk van deze medicijnen, je wordt nog depressiever.

Hé hé hé! Om te beginnen is Ritalin geen antidepressivum maar een amfetamine dat wordt gebruikt om ADHD te behandelen. Daarbij beginnen middelen als Prozac pas na twee weken te werken, en houdt die werking helemaal niet op na korte of middellange tijd. Waarmee ik die middelen niet heilig wil verklaren, maar ze (er zijn er veel meer) kunnen toch écht goed helpen tegen depressies.

[Confusion]

Het enige advies dat ik kan geven is: ga naar je huisarts, zeg dat je dit hebt gedaan en zorg dat je bij een psycholoog terechtkomt (die je dan eventueel kan doorverwijzen naar een psychiater, maar dat is vaak niet eens nodig). Je kan daar je verhaal kwijt en zo'n persoon kijkt er op een hele andere manier tegenaan dan jij. Het heeft mij in ieder geval geholpen, ook al had ik niet het idee dat zo'n man/vrouw me zou kunnen helpen.

NB. Ik sluit me bij de post van Diadem verder hieronder aan.

[Verwijderd]

Iedereen heeft momenten in zijn leven dat hij bepaalde zaken niet meer ziet zitten.

Om te zeggen dat het bij de 1 ernstiger is dan bij de ander durf ik niet te zeggen, want dat ligt compleet in de belenswereld van het "slachtoffer"

zoals je zelf ook hebt ondervonden heeft het geen nut om jezelf nog meer slachtoffer te maken door je daad. Ik hoop echt dat je dat goed beseft. Ook al lijkt het soms dat je wereld in elkaar stort... veel mensen in je omgeving hebben je meer nodig dan je kan beseffen.

Ook geef je aan dat je eigenlijk een probleem hebt met je ouders... juist de communicatie die je graag wenst en genegenheid wordt uitgedrukt bij hun in geld. Dit is een moeilijke kwestie zeker omdat je dus eigenlijk met hun wilt praten duidelijk te maken wat jij voelt en denkt... probeerde je niet onbewust met deze actie eigenlijk aandacht van hun te trekken?
Als je met hun erover gaat praten, ik weet niet hoe ze zullen reageren. Misschien kijken ze opeens de wereld met andere ogen. En zullen ze het leven serieus nemen en niet meer in financiele middelen uitdrukken.... maar dat weet ik niet zeker... En hulp voor je ouders krijgen ze alleen als ze dat zelf willen.

Voor jou is het denk ik belangrijk te praten, krop niet je emoties op. Tov niemand, zeg wat je voelt, dat is echt heel belangrijk, want je moet er niet van uitgaan dat mensen zomaar begrijpen wat er allemaal in je hoofd omgaat (al doen we dat allemaal wel eens).

Probeer ook eens wat afleiding te vinden... ik ben zelf ook altijd een denker geweest altijd denken over bepaalde situaties en gevolgen... je hoofd kan er echt van overlopen... ga lekker de natuur in, ga wandelen of fietsen. Kom een beetje los van de dagelijkse sleur. Probeer af en toe een dagje ergens heen te gaan, om ook andere aspecten van het leven te zien en te voelen, zodat je niet alleen maar ALLEEN met je gedachten zit.

Als je echt ermee zit met je ouders en de manier waarop ze jouw liefde beantwoorden, raad ik je toch aan, om zelf met ze te praten, zeg gewoon duidelijk dat geld en spullen niet de manier is waarop jouw liefde beantwoord kan worden. Dat je gewoon wil dat je ouders van je houden en dat je niet zoveel geeft om al die materialistische dingen.

En wat school betreft, maak je daar niet te druk over... ik wil niet zeggen dat een opleiding niet belangrijk is... maar zie het als een spel... je hoeft niet perse nu alles te onverwinnen daar krijg je alle tijd voor. Of je nou wat jaren langer over je studie doet... who cares... pieker daar echt niet om.

Succes

[WFvN]

Op zaterdag 23 maart 2002 03:07 schreef daPet het volgende:
Ga praten met je docent, en leg het hem uit. Dat blijft wel binnen zijn muren en hij moet weten waarom je slechter functioneert. Wellicht krijg je uitstel om zaken op orde te krijgen of mocht je anders zakken krijg je wellicht een herkansing.

Hier wil graag even commentaar op geven.

fake007: Ik heb absoluut geen ervaring met jouw problemen (gelukkig niet, als ik je verhaal zo lees). Veel kan ik je dan ook niet aanraden/afraden.

Maar als het gaat over het bovenstaande stukje quote, wil ik je toch even waarschuwen:

Niet iedereen heef ervaring met jouw problemen (ik heb het nu over de mensen die jou kunnen proberen te helpen).
Veel tweakers hier, geven commentaar met (ongetwijfeld) de beste bedoelingen; maar of het het juiste is (is sowiezo moeilijke stof; ik denk dat geen enkele opleiding tot 'helper in deze situatie' alle mogelijke aspecten kan bevatten om goed advies te kunnen geven; de geest van de mens zit zo ingewikkeld in elkaar... De enige die er de meeste vat op heeft, ben je zelf....)

Maar terug naar die docent.

Ik denk dat praten (wat je nu hier op GoT doet) wel belangrijk is. Ook praten met je docent kan dus verlichting (of hopelijk oplossing) geven. Maar de kans is vrij groot dat die docent niet de nodige cursussen heeft gehad om goed om te kunnen gaan met jouw situatie. Van zo'n docent vragen/eisen dat hij/zij het volledig voor zich houdt, is niet reëel.

Dat je het mij (en andere GoTters) vertelt, maakt voor mij (ons) niet zoveel uit; zeker nu je anoniem post. Wij kennen je niet (tenminste... zoals de situatie hier nu is). Voor ons is het dan ook ver weg; Ik kan vanavond rustig gaan slapen en mogelijk deze hele post vergeten zijn. Dit geldt NIET voor de personen in je omgeving; vrienden/kennissen/ouders/docenten die je dit vertelt, zullen toch aardig wat meer problemen hebben om dit zomaar bij zich neer te leggen. Zo'n docent zal met een beetje mazzel wel je verhaal willen aanhoren; maar ook advies willen geven (indien hij/zij iets weet), maar dit verhaal ook verder naar school toe brengen, zodat het ook bij de mensen terecht komt die WEL weten welke instanties benaderd kunnen/moeten worden.

edit:

* WFvN is docent en zal in een zware situatie als deze absoluut het probleem niet voor zichzelf houden maar het in ieder geval voorleggen aan de vertrouwenspersoon van school of een leidinggevende persoon; afhankelijk van wie de persoon (met een vergelijkbaar probleem als jij hebt) zelf als voorkeur aangeeft!

Dat je van je docent vraagt om het niet aan de leerlingen door te bazuinen, is zeer reëel maar kijk uit met het vragen/eisen van geheimhouding!!! Hiermee kan je ook anderen enorm in de problemen helpen.

Mijn verontschuldigingen voor dit commentaar waar je misschien niet zo blij mee bent, maar ik denk dat het ook voor jou zeer belangrijk is.
1) Jij moet en wil geholpen worden
2) Daarvoor heb je andere mensen nodig
3) Die andere mensen moeten dan wel zo goed mogelijk in de gelegenheid gesteld worden!!!
4) Die mensen zullen toch aardig wat op hun brood krijgen. Zij zullen toch zeer waarschijnlijk iets willen doen; probeer ze daar niet volledig van te onthouden! Als zij niets kunnen doen behalve luisteren en tegen jou praten, dan zullen zij waarschijnlijk ook met een zware last naar bed toe gaan en opstaan. Ze zullen daar niet vrolijker van worden. En als je wel iets WIL doen maar iets niet KAN/MAG doen, wordt je stemming minder/zin/concentratie. Met als gevolg dat jij dan ook weer minder aan die mensen zal hebben op den duur. En op die manier krijg je dus een neerwaartse spiraal!!!

Nogmaals, sorry dat ik geen direct advies voor jou en jouw probleem heb... Maar ik hoop dat dit wel kan meedragen aan een oplossing voor jou.

Doe geen domme dingen. Denk aan mensen die je absoluut enorm zullen missen op een moment dat je toch weer op de rand staat of richting de rand loopt. Probeer in ieder geval de positieve zaken van jouw leven te zien... (wat betekenen mensen voor jou en omgekeerd... en uiteraard in positieve zin!!)

Succes in ieder geval met je herstel.

[Verwijderd]

Het enigste wat helpt is: vrienden. Echte vrienden. Die oprecht stil zijn, je verzorgen, en geduldig zijn.
Van zelfmoordneigingen weet ik alles, van pogingen ook. Opnames, therapie, mooie kluitjes voor het riet.
Medicijnen kunnen wel helpen overigens.

Maar een opname raad ik af. Heb er 1 maal ervaring mee, 't werkt averechts. De formule "stop alle zieken bij elkaar" werkt niet. Wie heeft het ooit kunnen bedenken.

Zoek vrienden die je niet vol willen schreeuwen met adviezen over hoe en wat niet allemaal te doen, maar die luisteren, oprecht. En je vooral AL je keuzes respecteren.

En vergeet niet, goede of slechte keuzes bestaan niet.

Sterkte.

[Verwijderd]

Mensen blijf alsjeblieft ontopic...

Als je het niet eens bent met andermans postings reageer dat dan niet hier, maar bij LA of SU.

-----------------

Voor de topicstarter als je nog met iets zegt vragen hebt of wat dan ook, laat gerust wat van je horen...

sterkte

[Delerium]

grom: reply opgevroten door IE.

Korte herhaling: kies een leven zodat je trots op jezelf kan zijn door je verdienstelijk te maken.

Kleine dingen die je eigenwaarde vergroten door bv vrijwilligerswerk te verrichten in verzorgingstehuizen (enkele user per week, goed voor sociale contacten). Indien mogelijk desnoods een jaar in India zoiets doen (ontwikkelingshulp?), dan kom je als ander mens terug en boeit geld, status en zelfs IQ/onderwins niet meer.

Ratelband heeft boeken geschreven over hoe louterend 'iets anders doen' kan zijn. Doe iets onverwachts, help een ander een beetje. Daarmee bouw je zowel sociale vaardigheden als eigenwaarde mee op.

[Vorige stukkie was een lap langer en duidelijker vrees ik]

[Morgoth]

Even wat totaal nutteloze posts verwijderd, ik wil iedereen verzoeken om normaal te reageren hier, dit is een heel serieus topic.

[edit by Diadem]
Ik heb ook even de reactie's op gedelete nutteloze posts verwijderd.

[Diadem]

Wat heel belangrijk is is iemand waarmee je kunt praten, iemand die je helemaal kunt vertrouwen en waar je je problemen kwijt kunt. Dit hoeft helemaal geen professional zoals een psycholoog te zijn, zolang die persoon je maar een beetje begrijpt. Naar je huisarts gaan kan bijvoorbeeld een goed idee zijn, maar dat hangt van de huisarts af, als je een slechte huisarts hebt schiet het niet op. Zelfde geldt voor vertrouwenspersonen op school. Ik kan je dus niet echt aanraden naar wie je zou moeten gaan, maar iemand proberen te vinden is een goed idee, denk ik.

Je schoolonderzoeken zijn een probleem. Maar probeer dit een beetje te relativeren, zelfs als je die heel slecht maakt is dat nog geen ramp. Het ergste wat er dan kan gebeuren is dat je je examen niet haalt en dus een jaar verliest. Dat is vervelend, maar ook niet meer dan dat. Er zijn genoeg mensen die een jaar verliezen op school om allerlei redenen.

Je zou kunnen proberen heel erg hard te gaan leren. Soms helpt dit om afleiding te zoeken, en sla je dus 2 vliegen in 1 klap: Je hoeft niet aan je problemen te denken en je maakt je schoolonderzoeken goed. Dit werkt echter niet bij iedereen, helaas.

Wat je ouders betreft is het moeilijk je advies te geven. Zoals ze op mij overkomen lijkt het erop dat je weinig steun van hen kunt verwachten. Die steun zul je dus bij anderen moeten zoeken. Wat je iig kunt proberen is je ouders zo ver te krijgen dat ze het probleem accepteren. Dat ze dus niet boos zullen worden als je nu bv. blijft zitten ofzo. Als je een goede psycholoog (of huisarts of vertrouwenspersoon, of zoiemand) weet te vinden zou je die kunnen vragen met je ouders te praten hierover. Dat soort mensen hebben officieel verstand van zaken, en je ouders zullen daar dus sneller naar luisteren.

Verder kan ik je alleen maar sterkte toewensen. Probeer jezelf te blijven. Volgens mij heb je zelf het probleem al voor een heel eind door, en dat is de eerste stap richting een oplossing. Dat is dus erg positief.

Tot slot een heel praktische tip: Ik begrijp dat je professionele hulp zoekt. Dat is erg verstandig. Als je echter een probleem met wachtlijsten hebt, of je niet tevreden bent over je psychiater, aarzel dan niet iets verder te kijken. Het allerbelangrijkste bij professionele hulp is namelijk dat je een goede therapeut is, die je helemaal kunt vertrouwen en die je begrijpt. Alternatieve therapievormen worden tegenwoordig vaak ook door je ziektekostenverzekeraar vergoed. Je zou kunnen uitzoeken welke dit zijn, en die eens proberen. Hier heb je vaak een betere keuze uit wie je neemt als therapeut, en geen wachtlijsten.

[XElD]

Denk niet die je de enige bent die een dosis autisme heeft meegekregen.
Ben jij in vaktermen misschien asperger?
Ik ben dat volgens allerlei deskundigen iig. wel, niet in een al te zware vorm, een beetje zoals jij als ik je verhaal zo leest...

Vroeger dacht ik altijd dat er weinig mensen zoals mij rondliepen, gelukkig weet ik nu wel beter, er zijn een heleboel mensen die dit ook hebben, als ze ouder zijn bevinden ze zich vaak een de betere maatschappelijke, materiele, en ja zelfs sociale posities.
Veel mensen aan de top van grote bedrijven zijn dit waarschijnlijk ook.
De grote massa denkt blijkbaar dat autisten zich niet kunnen aanpassen, dat zijn de extreme gevallen.
Ik ken ondertussen verscheidene mensen die in dezelfde postie zitten als ik, soms weten ze het volgens mij zelf niet eens, soms zijn ze zich het heel bewust.
Ik ken ook iemand die het stevig heeft, zeg maar tussen extreem en onopvallend, ik schaar mijzelf in die laatste categorie, dat soort mensen zijn niet in staat zich in sociaal opzicht zover aan te passen dat het niet opvalt.
Eigenlijk zijn mensen zoals jij en ik de ultieme proffesionals, zeker daar wij ons ergens helemaal op kunnen storten, in mijn geval nu auto`s en een beetje GoT ...

Je past je dus aan, dit aanpassen vereist een hoop inspanning van jouw kant, ik heb hetzelfde, en geloof me, het zal nog verder verbeteren.
Hoe ouder mensen zoals jij en ik worden hoe minder het opvalt, hoe meer wij ons weten te scharen onder de mensen die niet "meer dan gemiddeld mannelijk" zijn.
Zoals dat dichtklappen, had ik tot de 4e van het VWO, daarna eigenlijk niet meer, ik heb mezelf een tijdje terug tijdens een presentatie nog een keer er op betrapt, maar daarna is het niet meer voorgekomen.

Iig. zet al dat aanpassen je wel aan het denken over de wereld om je heen, iets wat jij blijkbaar ook doet.
Iets wat je wel bekend zal voorkomen is de "wat als" gedachte, dat heb ik dus eigenlijk ook continu...

Daar licht ook de verklaring dat je deze poging ondernomen hebt, en dat het opeens zomaar kwam.
Ik heb vaak genoeg gehad dat ik op een hoge balustrade stond en dacht, wat als ik nu spring?
Hieruit heb ik overigens een behoorlijke hoogtevrees ontwikkeld...
Wat er met jouw gebeurde, je was vrolijk, losbandig, net met je vriendin mee geweest, misschien had je wel een paar biertjes op, en besloot, mischien wel gewoon uit nieuwschierigheid, de "als" maar eens te proberen.
Gestopt doordat je net op tijd besefte dat er daarna niks meer zou komen...

Ik heb dit mezelf verboden, en dat is voor jou denk ik ook het beste idee, verbied jezelf dat te doen.
Verbied je zelf nieuwschierig te zijn erna, je weet overigens als precies wat er zou gebeuren...

[Milenco]

Op zaterdag 23 maart 2002 13:53 schreef Rateltje het volgende:
Het enigste wat helpt is: vrienden. Echte vrienden. Die oprecht stil zijn, je verzorgen, en geduldig zijn.
Van zelfmoordneigingen weet ik alles, van pogingen ook. Opnames, therapie, mooie kluitjes voor het riet.
Medicijnen kunnen wel helpen overigens.

Maar een opname raad ik af. Heb er 1 maal ervaring mee, 't werkt averechts. De formule "stop alle zieken bij elkaar" werkt niet. Wie heeft het ooit kunnen bedenken.

Zoek vrienden die je niet vol willen schreeuwen met adviezen over hoe en wat niet allemaal te doen, maar die luisteren, oprecht. En je vooral AL je keuzes respecteren.

En vergeet niet, goede of slechte keuzes bestaan niet.

Sterkte.

Ik denk dat opname misschien wel kan helpen, juist omdat je autistisch bent. Ik voel me ook al een hele tijd kut, en zit sinds een paar weken in een kliniek. Voor mijn gevoel gaat het daar een stuk beter. In zo'n kliniek kan je juist met andere mensen praten die hetzelfde hebben. Voor mij is zo'n kliniek goed omdat ik juist een heel andere wereld daar niet, en niet die wereld (mijn eigen wereld) waarin ik me juist zo kut voel.

Als je (op je andere account) in SU kan komen: http://gathering.tweakers.net/forum/list_messages/430493

[Milenco]

En dan nog iets: Je moet je juist helemaal niet druk maken om school. Ik weet dat dit moeilijk is, maar als je er een tijdje bij stil staat ben je het denk ikwel met me eens (dat had ik iig).

Het is veel beter dat jij weer beter wordt, school kan altijd nog wel. Wat ik uit je verhaal opgemaakt hebt (mijn exuses als het niet zo is, en als het nogal cru overkomt), speeld geld niet echt een rol. Dus als je dat jaar over moet doen, so what? Als jij nu verder gaat met school, en je gevoelens opzij zet, komt het later weer terug, maar dan nog sterker/erger.

[Wildfire]

Waarom maak jij je druk over school? Als je op school vertelt wat er aan de hand is kun jij je schoolonderzoeken later doen, als je er weer bovenop bent. Daar zijn allemaal regelingen voor...

Eerst je leven op orde krijgen, dan pas je druk maken om andere dingen.

[Mastermind]

Interessant topic, ik zal de tips ook maar eens opvolgen die hier staan.
Sporten doe ik al, ik doe echt superveel aan afleiding, helpt echt!

[xxxMaverick]

Meestal lees ik hier, en post weinig. Maar ik ben toch wel een beetje verbaasd over veel van deze reacties. Moetne jullie het eens even terug lezen, en kijken hoeveel topics beginnen met ' ik heb dat ook' ik ken het gevoel, en dat heb ik ook gehad.
Is het zo een zieke wereld aan het worden?

maar goed. Over de topic starter. Er staan hier een paar goede adviezen in. Vooral het sporten wil nog wel eens helpen. Als je dat fanatiek doet (2 uur mountainbiken per dag ofzo) springt je conditie vooruit. En kan je lekker RUSTIG nadenken op de fiets. Helpt vaak een boel te relatieveren. Succes ermee! en zoals iemand hier al eerde zei: moet je nagaan, bijna 30% van de nederlanders heeft volgens een recent onderzoek last van depressiviteit ....

[Verwijderd]

Ik vind het een duidelijke zaak...

Elke psychiater zal na het lezen van jouw verhaal -al is het nog zo kort- tot de conclusie komen dat je 'affectief verwaarloosd' bent.

Op materieel gebied heb je genoeg gekregen maar gevoelsmatig hebben je ouders je weinig te bieden.

Dat klink hard, misschien keihard maar het is een bekend verschijnsel dat in de hedendaagse maatschappij waar materialisme en 'het-klimmen-op-de-maatschappelijke-ladder' als hoogste goed worden gezien er geen tijd meer is om aandacht te besteden aan wat het belangrijkste zou moeten zijn namenlijk de opvoeding van de kinderen.

Jij bent 'afgekocht' met een speeltje of een berg zakgeld in de hoop dat je jezelf daarmee zou kunnen redden en in ieder geval hen niet zou lastig vallen met je problemen die zij wel vermoeden (!) maar angstvallig uit de weg gaan om niet te hoeven worden geconfronteerd met hun eigen tekortkoming (!) namenlijk hun onmacht om liefde te laten blijken via 'normale' genegenheid en andere uitingsvormen van ouderlijke liefde voor het eigen kind dan materieel.

Die onmacht van je ouders kan voortkomen uit hun eigen opvoeding waarin 'flink-zijn' en 'hard werken' alsmede 'het niet tonen van je gevoel' mogelijk als belangrijker werden gezien dan een goed evenwicht tussen gevoels- en maatschappelijk leven.

Er bestaan in Nederland nog steeds 'culturen' waarin het tonen van je gevoel als een zwakte wordt gezien...

Ik denk niet zozeer dat jijzelf in therapie moet momenteel maar zeker je ouders en in een later stadium misschien jij mét je ouders...

Dat je ouders deze stap niet gemakkelijk zullen zetten is inherent aan deze problematiek.

Ik leef met je mee, vind de situatie betreurenswaardig en het maakt me tegelijkertijd kwaad maar daarvoor koop jij niks...

Ik raad je aan zo spoedig mogelijk contact op te nemen met je huisarts hem/haar de situatie in je eigen bewoordingen uit te leggen -de situatie is ernstig!- en zeker te vermelden dat je op het punt stond jezelf te beschadigen.
Je kunt rustig zeggen dat het je materieel aan niks ontbreekt maar wel aan aandacht en liefde, twee dingen waar je volkomen recht op hebt, het kind van je ouders zijnde...

Ik vermoed dat mijn mening aankomt als genadeloze kritiek op de ouders die jij liefhebt maar ik heb een nachtje nagedacht voor ik hem hier spui in de wetenschap dat zachte heelmeesters stinkende wonden maken, de situatie is inmiddels ernstig genoeg.

Mocht je sneller hulp nodig hebben of met iemand willen praten dan zijn daarvoor de bekende -SOS- nummers of de nummers van 'korrelatie' die je kunt vinden op het web.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat je samen met anderen -want alleen lukt het je niet- tot een goede oplossing komt...

[Verwijderd]

/me is het eens met koekoeksjong.

Aantal jaren geleden zat een vriend van me in ong. dezelfde situatie als de topicstarter. Dingen die hij me vertelde over zn leven, zn problemen (hij heeft ook een zelfmoordpoging gedaan, is niet gelukt gelukkig) en zn situatie thuis komen wel overeen: zeer rijke ouders, geen band met ze, moeilijkheden met het inrichten van eigen leven ivm de reflectie van de problemen op schoolresultaten, sociale contacten en algeheel welzijn.

Wat ik mis aan de posting van topicstarter is de reactie van de ouders op de zelfmoordpoging. Daarmee bedoel ik niet de eventuele schrikreactie maar het effect op hun gedrag naar de topicstarter toe. Dat is nl. van essentieel belang in deze situatie: zelfmoordpogingen, vooral de zwakke pogingen (een zelfmoordpoging mbv een trein bv is altijd dodelijk, polsen doorsnijden veel minder vaak) zijn veelal een laatste poging om de wereld te laten blijken hoe wanhopig de persoon in kwestie is. In het geval van die vriend van mij was het zo dat zn ouders niet echt tijd hadden voor hem, en zodoende niet beseften hoe ernstig de situatie was. Na de zelfmoordpoging kwam dat schrijnend aan het licht: ze begrepen er niets van. Na lang met de pa in kwestie te hebben gesproken bleek hij echt niet op de hoogte van de wanhoop van zn kind maar dat hij wel degelijk de wil toonde om dat te veranderen. Het is nu veel beter. Het zal nooit een happy voorbeeld-gezin worden maar de situatie is wel erg verbeterd: men BEGRIJPT nu de situatie die er is, omdat er gecommuniceerd wordt en men beseft wat bepaald gedrag de ander aandoet.

Topicstarter: probeer je ouders duidelijk te maken dat je wanhopig op zoek bent naar liefde van ze en probeer te definieren voor ze wat je daaronder verstaat. (want zij hebben een andere definitie dan jij) Dat je wanhopig bent mbt het inrichten van je leven en dat je niet geholpen bent met "komt wel goed" , "in mijn tijd deed ik het zo", "niet zeuren, ben jij nou een vent?", "hier, koop maar wat leuks".

Ik neem aan dat je in de pubertijd zit, gezien je schoolonderzoeken. Ouders kunnen een inmense druk leggen op hun kinderen zonder dat ze dat beseffen. Het kind gaat zichzelf beladen met "Als ik het niet haal dan worden mn ouders boos/verdrietig/schoppen ze me eruit etc" en andere onzin. Zet ZELF doelen. Als JIJ wilt dat je die schoolonderzoeken haalt, dan ga JIJ ervoor. Als jij het niet trekt en het te hoog gegrepen vindt, dan vind JIJ dat.

Examen doen is voor ieder kind belangrijk en een mijlpaal die gehaald MOET worden zo lijkt het, falen lijkt gelijk te staan aan afgaan-zonder-undo-button. Kijk er nuchter tegenaan, stel je doelen, ga bepalen wat JIJ denkt dat je moet doen om die doelen te halen en probeer het dan.

Heb niet de illusie dat de situatie tussen jou en je ouders ineens opklaart en je vrolijk je schoolonderzoeken kunt gaan halen. Dit uit eigen ervaring. Je eigen doelen stellen, die zelf behalen levert, althans dat is mijn ervaring, wel de benodigde vreugde op om tegenslagen weer wat het hoofd te bieden: mochten je ouders ondanks je zelfmoordpoging niet talen naar je problemen en niet genoeg moeite doen de situatie te verbeteren, kun je iig zeggen dat je je doelen hebt gehaald, en het zelfvertrouwen dat daaruit voortkomt gebruiken om die tegenslag beter te verwerken en zo die moeilijke periode te doorstaan.

Maar een panklare oplossing is er niet, helaas.

[ntsx]

je moet het zo zien: iedere mens op deze aarde is een ontzettende winnaar... reden hiervoor: bij een zaadlozing komen miljarden spermacellen vrij... jij bent degene die het eerst zijn doel heeft bereikt!!! voel je je toch super ineens? vergelijk het met een marathon door amsterdam! 1 miljard mensen staan naast je bij de arena en jij bent de eerste die in de luxe coupe is gekropen op amsterdam centraal!

[creative8500]

Op zondag 24 maart 2002 16:53 schreef ntsx het volgende:
je moet het zo zien: iedere mens op deze aarde is een ontzettende winnaar... reden hiervoor: bij een zaadlozing komen miljarden spermacellen vrij... jij bent degene die het eerst zijn doel heeft bereikt!!! voel je je toch super ineens? vergelijk het met een marathon door amsterdam! 1 miljard mensen staan naast je bij de arena en jij bent de eerste die in de luxe coupe is gekropen op amsterdam centraal!

Wat bedoel je hiermee? Wil je zeggen dat hij zich hierdoor opeens super moet gaan voelen ofzow?

[Servowire]

dit lijkt verdacht veel op het borderline syndroom......

[ntsx]

Op zondag 24 maart 2002 17:00 schreef cREATiVe8500 het volgende:

[..]

Wat bedoel je hiermee? Wil je zeggen dat hij zich hierdoor opeens super moet gaan voelen ofzow?

ja.

[Verwijderd]

Op zondag 24 maart 2002 17:03 schreef Servowire het volgende:
dit lijkt verdacht veel op het borderline syndroom......

Borderline is dit IMHO niet. Borderline is een diagnose die je vooral bij pubers snel kunt vaststellen, maar het veelal niet blijkt te zijn, vandaar dat hulpverleners veelal wachten tot na de pubertijd met het vaststellen van Borderline Syndrome. Zoek voor meer info over borderline bij google met als keywords: dsm IV borderline

[Verwijderd]

Ik heb ook wel eens een heel leeg gevoel gehad enzo.
Ook toen me vrienden net weg waren.
Alleen, ik ben dat gevoel gaan opvullen.
Ook d.m.v. een soort online bestaan, ik ken vrij veel mensen online, en kep bijna nooit problemen.
Toen ik de 3e kwam, merkte ik dat er ook meer mensen waren met dezelfde interesses als mij.
Zo heb ik vrienden die ik van school kent, maar die ook gewoon bij mij op irc zitten.
Verder heb ik ook muziek vrienden. We spelen allemaal gitaar (behalve de drummer ofcourse ), en tis heel leuk om samen muziek te maken.

En over je schoolproblemen. Ik heb zelf ook al is diep in de shit gezeten, k moest constant huilen enzo.
Uiteindelijk dacht ik: Fuck it, ik leer gewoon lekker relaxed mn stof, en ik zie wel waar het schip strand.
Dat werkte en kep het tot nu toe wel gehaald tot havo5.

Als je voelt dat je nix te doen hebt, gaan dan gamen, casemodden of zoiets dergelijks.
Works for me.

Ik hoop dat je deze dip weer te boven komt, en mocht je zelfmoordneigingen krijgen, denk dan: als ik nu zelfmoord pleeg, dan mis ik duizenden leuke dingen die me nog te wachten staan. Er komen nog leuke dingen in het leven, echt.

Suc6.

[Verwijderd]

Waarom gebruik je je gave niet? Je denkt veel na, je onthoudt alles. Maak er gebruik van en je krijgt plezier in je leven.
Dat je autistisch bent wil niet zeggen dat je veel 'anders' bent als anderen. Je hebt ergens last van, maar heeft niet iedereen zijn eigenaardigheden/invaliditeiten? Jij zal mij en vele anderen op bepaalde vlakken zeker overtreffen, daar moet je gebruik van maken, en dan ga je het nog leuk vinden ook.

Ik heb zelf het vermoeden dat ik bepaalde dingen vrij goed kan onthouden omdat mij ooit is verteld dat ik telefoonnummers zeer snel onthoud. Ik heb vervolgens een 'Casio FX-82 Super' rekenmachine (1e fase rekenmachine, dus geen grafische) gepakt en ik heb hem een random getal laten genereren. (Shift-Punt en dan de worteltoets, om een mooi lang getal te genereren). Dan krijg je een kommagetal van 10 cijfers en dat probeerde ik vervolgens zo snel mogelijk uit m'n hoofd te leren. Ik deed gemiddeld 10 seconden over 1 getal. Iemand anders schreef dat getal dan op, en na 5 aantal 10-cijferige getallen mocht ik laten horen wat ik er nog van wist... Ik wist ze alle 5 nog, zonder maar 1x na te hoeven denken. Misschien kan ik getallen sneller leren als ik er wat meer op zou oefenen...

Ik denk dat je toch direct (in eigen persoon) met je ouders moet gaan praten. Zal heel moeilijk zijn (vertel me nix over ouders ), maar met hen heb je een probleem, dus met hen moet je het oplossen.

Momenteel praat ik wel met mijn ouders, maar nog steeds in het bijzijn van de moeder van m'n beste vriend. Simpelweg omdat ik me dan meer op mijn gemak voel omdat ik het anders nooit met mijn ouders over dit soort dingen heb. Waarom ik me meer op mijn gemak voel met de moeder van mijn beste vriend? Ik denk dat dat komt omdat ik met die vriend over letterlijk alles kan praten...

Ga praten met je docent, en leg het hem uit. Dat blijft wel binnen zijn muren en hij moet weten waarom je slechter functioneert. Wellicht krijg je uitstel om zaken op orde te krijgen of mocht je anders zakken krijg je wellicht een herkansing.

Ik heb met mijn studiebegeleider gepraat. Ik heb hem lang niet alles verteld, alleen datgene wat mij noodzakelijk leek. Ik heb hem dus verteld dat mijn schoolsituatie lijdt onder mijn prive-situatie, dat er wel hulp onderweg is, en dat ik me niet kan concentreren in de les omdat ik teveel pieker. Dat is dus heel zachtzinnig gezegd maar ik denk dat hij wel het nodige weet om mijn schoolsituatie erop te verbeteren.

Ga naar iemand toe. Zorg voor iemand om je heen. mocht je gek gaan doen, kan de ander ingrijpen. Die iemand kan je veel steun geven op vervelende momenten.

Die vriend heeft me al gezegd dat ik altijd bij hem terecht kan, en hij woont slechts een paar blokken verderop. Ik moet eerlijk toegeven dat ik zeer blij ben dat ik echte vrienden heb, en ik denk dat dat de voornaamste reden is dat ik dat mes hard tegen de muur heb gegooid.

Tip1: Ga naar je huisarts! die hebben vaak een zeer goed luisterend oor en weten ook waar je terecht kan.
Tip2: Ik zeg het nog eens, praat met je ouders. Vertel ze dat je al die spullen niet hoeft te hebben, maar dat je liefde nodig hebt.
Tip3: Forceer jezelf ergens anders aan te denken, geef je hersenen wat te doen, voor afleiding.

Tip2: Het is voor iemand zeer moeilijk om van een materialistisch leven af te komen. Ik zou het wel willen, maar zou ik het wel kunnen? Ik heb laatst nog nagedacht hoe het zou zijn om na school een half jaartje vrijwilligerswerk te doen in een ontwikkelingsland. Simpelweg om te leren dat het leven ook anders kan. Mensen om me heen verklaren me voor gek, maar ik denk dat dat een goede (en misschien zelfs nog een leuke) oplossing is.

Sterkte!!

Mijn dank

[Verwijderd]

***Over 2 weken heb ik schoolonderzoeken. Op het moment loop ik elke les te piekeren/nadenken. Als dat zo doorgaat dan haal ik nooit voldoendes voor de schoolonderzoeken. Hoe kan ik mezelf aanzetten om me te concentreren op school? Havo heb ik al gehaald, maar dat betekent niet dat ik vwo niet hoef te halen...***

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

maak je niet al te druk over je school , dat komt erna wel allemaal en dat komt wel goed ... mijn faalangst heb ik ook overstaan en dat kan iedereen, je moet er alleen zelf in geloven
en je kunt het let maar op alles komt goed, Heel veel sterkte toegewenst !

[Verwijderd]

Meestal lees ik hier, en post weinig. Maar ik ben toch wel een beetje verbaasd over veel van deze reacties. Moetne jullie het eens even terug lezen, en kijken hoeveel topics beginnen met ' ik heb dat ook' ik ken het gevoel, en dat heb ik ook gehad.
Is het zo een zieke wereld aan het worden?

Normaliter lees ik ook graag, en ik post vrij weinig... en ik vond het eerlijk gezegd moeilijk om te reageren in dit topic omdat ik een beetje bang was om mijn blije gevoelens kwijt te raken.

maar goed. Over de topic starter. Er staan hier een paar goede adviezen in. Vooral het sporten wil nog wel eens helpen. Als je dat fanatiek doet (2 uur mountainbiken per dag ofzo) springt je conditie vooruit. En kan je lekker RUSTIG nadenken op de fiets. Helpt vaak een boel te relatieveren. Succes ermee! en zoals iemand hier al eerde zei: moet je nagaan, bijna 30% van de nederlanders heeft volgens een recent onderzoek last van depressiviteit ....

Ik lees dit topic helaas niet heel vaak omdat ik, zoals ik net al zei, bang ben om mijn blije gevoelens kwijt te raken. Maar ik moet echt zeggen dat er zeer veel goede tips tussen staan. Ik denk dat sporten de belangrijkste tip is op het moment, en dat ga ik zeker zeer snel weer doen. Overigens vertelde iemand me dat ze had gelezen dat 1 op de 25 Nederlanders autistisch is...

[Verwijderd]

Op zondag 24 maart 2002 17:00 schreef cREATiVe8500 het volgende:

[..]

Wat bedoel je hiermee? Wil je zeggen dat hij zich hierdoor opeens super moet gaan voelen ofzow?

Nouja goed, ik kon er wel om lachen

[Verwijderd]

Ik hoop dat je deze dip weer te boven komt, en mocht je zelfmoordneigingen krijgen, denk dan: als ik nu zelfmoord pleeg, dan mis ik duizenden leuke dingen die me nog te wachten staan. Er komen nog leuke dingen in het leven, echt.

Is ook helemaal zo. Het is echter moeilijk om aan iets leuks te denken zodra je in een dip zit.

Ik heb inmiddels ook mijn speciale plekje gevonden. In een park 3 minuten lopen van huis, waar ik heel lang geleden bijna gewond ben geraakt door een exploderende jerry-can (als kind zijnde wil je vaak dinge uitproberen). Een tijd terug durfde ik daar niet meer te komen, nu kom ik er graag om na te denken. Als ik daar ben dan voel ik me altijd neutraal...

[Verwijderd]

Ik wil graag iedereen bedanken voor de vele reacties.

Ik heb me de afgelopen week nog enkele keren minder goed gevoeld, maar omdat ik weet dat ik er niet alleen voor sta was het lang niet zo erg meer.

Hulp is nog niet echt op gang gekomen, maar...
Ik heb enkele vrienden verteld wat er met mij gaande is zodat ze daar een beetje rekening mee kunnen houden. Mijn beste vriend heeft zelfs voorgesteld om mij een beetje te 'sturen' in situaties waarin ik door mijn autisme niet helemaal goed reageer.

- De school weet inmiddels dat mijn prive situatie mijn schoolprestaties beinvloedt. Ze weten niets van mijn prive situatie af, maar ze zijn wel met extra begeleiding gekomen (op het gebied van school/huiswerk).

- Ik ga alleen uit als ik daar werkelijk zin in heb en als ik met genoeg vrienden ben. Dan weet ik zeker dat het gezellig kan worden gemaakt, en... hoe meer vrienden drinken (met mate) hoe gezelliger het kan worden.

- Sport is ook een uitlaatklep. Toen ik het druk kreeg met school (en ja, dat was alweer een jaar of 2 geleden) toen ben ik gestopt met tennis. Over enkele weken krijg ik daar weer de tijd voor aangezien dan de schoolonderzoeken voorbij zijn. Ik ga namelijk niet 16 uur per dag examens leren.

- Ik ben het er niet mee eens met de mensen die zeggen dat het niveau van GoT steeds lager wordt. In dit topic is gebleken dat de GoT-ers zeer goede adviezen kunnen geven. Hoewel ik mogelijk verwijderde berichten heb gemist omdat ik een week niet in dit topic heb gekeken omdat ik dat niet durfde, heb ik hier toch echt wel heel wat nuttige tips gevonden. De belangrijkste was overigens om een uitlaatklep te zoeken (sporten).

- Er werd gezegd dat ik met mijn ouders in therapie moest (om een ouders-zoon band te creeren), ik denk persoonlijk dat mijn situatie op het moment een natuurlijke band kan maken met mijn ouders. Als we in therapie zouden gaan dan lijkt het me dat dat meer een kunstmatige band wordt. Als ik dit samen met mijn ouders oplos, dan denk ik dat er wel degelijk een band met mijn ouders komt. Als ik bijvoorbeeld contact moet opnemen met een huisarts o.i.d. dan zal ik dat samen met mijn ouders moeten doen. Ik heb mijn ouders gevraagd om een psychiator (okee, het was niet samen met mijn ouders, maar... we gaan er wel met z'n allen heen).

En ik wil graag iedereen bedanken voor alle reacties, ik heb er in elk geval hoop in. Autisme zal helaas altijd blijven. Ik zal me er heus nog af en toe wel rot om voelen, maar dat is wel iets waarmee je kunt leren omgaan.

[Verwijderd]

zoek is op inet op "borderline persoonlijkheidsstoornis", lijkt je probleem wel wat van weg te hebben, stemmings wisseling, impulsiviteit, poging tot zelfmoord etc...

bv:
http://www.ziekenhuis.nl/ziektebeelden/181.html
herken je jezelf hierin?

lijkt me sowieso verstandig contact op te nemen met je huisarts, welk je zal doorverwijzen naar een psycholoog of psychiater

sterkte joh

edit:
duh, ik had het topic moeten doorlezen, is allemaal al langs geweest... nouja, bedoelde het goed

[Verwijderd]

Op maandag 25 maart 2002 02:12 schreef fake007 het volgende:


Hulp is nog niet echt op gang gekomen, maar...
Ik heb enkele vrienden verteld wat er met mij gaande is zodat ze daar een beetje rekening mee kunnen houden. Mijn beste vriend heeft zelfs voorgesteld om mij een beetje te 'sturen' in situaties waarin ik door mijn autisme niet helemaal goed reageer.

Autisme zal helaas altijd blijven. Ik zal me er heus nog af en toe wel rot om voelen, maar dat is wel iets waarmee je kunt leren omgaan.

Kijk 'es aan..., ik heb er vertrouwen in dat je goed gebruik zult maken van de ideeën hierboven door velen aangedragen...

Ik wens je veel succes en kom op voor jezelf, niemand kan het in deze maatschappij alleen af dus dat hoef jij ook niet en blijf je 'onzekerheden' posten, loop er niet mee rond...

Het allerbeste...

[Libertarian]

Tja...

Het is moeilijk in zo'n situatie. Je vrienden zullen je steuten waar nodig is en soms kan je misschien denken dat het niet zo is, maar sommige dingen moet alleen doen. Ze steunen je wel alleen passief en niet actief.

Ik zal iemand nooit op zijn autisme afrekenen, ik probeer mensen altijd te sturen (niet altijd duidelijk merkbaar) en daardoor je zwakke punten te verbeteren.

Mijn adviezen zijn dan ook:
* Ga wat doen in een vereniging (een beter sociaal leven opbouwen)
* Houd je contact op pijl met je vrienden
* Praat met je ouders en neem daarbij tijd voor elkaar (laat elkaar uitpraten en probeer een goede band op te stellen. Onthoudt de meeste ouderen zijn niet onredelijk)
* Ga praten met een persoon die ook deze ervaringen heeft
* Sporten werkt als een uitlaat klep
* Last but not least: De vraag is altijd waarom, probeer daarom ook een duidelijk antwoord te zoeken op die vraag.

[Verwijderd]

007fake... Ik ben blij te lezen dat het nu beter gaat want ik schrok wel even.

Je zou mijn leven eens in een flits moeten zien... ook niet bepaald normaal maar ach...

hakunamatata

[BOCmetalhead]

hmmz da's echt klote man...

het beste kan je praten met een goede vriend van je iemand die je voor de volle 200% vertrouwd dat helpt vaak beter dan met een psicholoog of psichiater te gaan praten die zeggen het goed te begrijpen maar ondertussen denken van wat stelt die gozer zich aan(een vriend van mij heeft dat gehad)Die vriend zal je helpen uit zijn eigen gevoel en een psicholoog of psichiater praten alleen maar wat ze geleerd is... schiet je vaak erg weinig mee op(ik zeg niet dat ze allemaal zo zijn) Doe waar je je zelf goed bij voelt volg je hart en het komt allemaal wel goed (al klinkt dit misschien een beetje cliche)...

Ik zou ook proberen om er met je ouders uit te komen en als ze echt zo materialistisch zijn als je zegt hou het dan bij die ouders van die vriend van je misschien kunnen zij er met je ouders over praten...


en die examens die ga je gewoon halen... als je denkt dat je ze gaat halen haal je ze ook,kracht van het positieve denken!!

suc6 in iedergeval!! je komt hier uit met hulp van goede vrienden kom je er zeker weten uit!!

[Liam]

Hmmm tja, ik heb het topic even vluchtig doorgenomen.

Ik kan je als tip geven dat als je een goede uitlaatklep / afleiding nodig hebt, je een instrument zou kunnen gaan leren spelen.

Ik speel zelf nu al enkele jaren bas, in verschillende bandjes, speel wat gitaar en drum, en ik kan je vertellen dat het een fantastische uitlaatklep kan zijn, ook voor gevoelens die je niet kan verwoorden. Zo ervaar ik het zelf althans. Bovendien geeft het een enorme kick als er mensen op jouw stukje muziek uit hun dak staan te gaan, of helemaal lopen te genieten.
Succes ermee.

[Devil]

Dit klinkt heel erg als het zogenaamde borderline syndroom.
Officiële symptomen en criteria zijn o.a.:
• stemmingswisselingen
• impulsiviteit
• moeilijk contact kunnen leggen (authisme)
• moeilijk alleen kunnen zijn
• woede-uitbarstingen
• (dreigen met) zelfdoding
• zelfverwonding
• angst, soms door agressie bedekt
• eenzaamheid, zelfs in gezelschap
• leegte, niet weten wat je wilt of vindt
• een kloof tussen gevoel en verstand
• overspoeld worden door heftige emoties waar je niets mee kan en die niet te verdragen zijn
• relaties niet kunnen aangaan en/of niet in stand kunnen houden
• werk niet kunnen volhouden
• periodes van depressie
• enorme spanning
• weinig gevoel van eigenwaarde.
En als een heel belangrijk punt het zogenaamde 'wegraken'. Dit zijn een soort rare buien waarin je het gevoel hebt weg te zakken en je bijvoorbeeld je ogen niet meer open kan houden.

edit:

Sorrie, was wat te snel met reageren, lees nu net dat dit allemaal al een keer is langsgekomen. Normaal lees ik meestal wel eerst het hele topic door, alleen dit keer wilde ik meteen reageren.

[Verwijderd]

Het gaat dus alweer zeer slecht.

- Schoolonderzoeken verpest -> Dit had ik echter al verwacht, dus dat vind ik nog niet zo heel erg

- Mijn ouders zien het hele probleem ineens niet meer in. Ik kreeg letterlijk "nou dan neem je toch lekker een overdosis" in boze woorden naar me toe gesmeten vanmiddag. Het kwam over als "waarom moesten wij in godsnaam een zoon met autisme hebben." Het leek allemaal zo veel beter te gaan, en nu moest dit ineens komen. JE EIGEN ZOON PROBEERDE ZELFMOORD TE PLEGEN EN DAN ZIT JE HEM ALS OUDER ERMEE TE PESTEN!!! Ik dacht verdomme dat het goed was om hulp te zoeken bij je ouders... Wedden dat ze me later weer 'blij' maken met een zak geld of zoiets stoms.

Wat ik het allerergst vind is dat enkele goede vrienden me niet geloven. Voor de buitenwereld lijkt mijn leven inderdaad perfect. Ik leef in een goede buurt, ik heb veel geld te besteden, ik heb zo'n beetje alle delen van de wereld gezien etc. Het feit dat ik er de laatste maanden zeer slecht uit zie (vermoeid, brak, ongelukkig) ondanks de leuke dingen die ik doe zet mijn vrienden en mijn ouders niet eens aan het denken. Het was de schooldecaan zelfs opgevallen dat mijn 'uitstraling' was verdwenen.

Ik ga morgenochtend m'n beste vriend bellen om hem advies te vragen. Hij heeft me er vanaf het punt dat ik het hem vertelde doorheen geholpen samen met zijn moeder, en hij is de enige die ik nog echt vertrouw.

[Verwijderd]

Doe dat. (je vriend bellen)

Succes er mee.

[Verwijderd]

Op dinsdag 09 april 2002 01:08 schreef fake007 het volgende:
Het gaat dus alweer zeer slecht.

Kut man. Maar het zal ook wel weer beter worden

- Schoolonderzoeken verpest -> Dit had ik echter al verwacht, dus dat vind ik nog niet zo heel erg

OK, geen Big Deal. Niet dat het niet belangrijk is, want dat is het wel, maar geen halszaak. Kun je overdoen.

- Mijn ouders zien het hele probleem ineens niet meer in. Ik kreeg letterlijk "nou dan neem je toch lekker een overdosis" in boze woorden naar me toe gesmeten vanmiddag.

Wtf is er hier aan de hand Met alle respect, maar als er hier iets of iemand niet spoort dan zijn het je ouders en niet jij. Knoop dat goed in je oren!

Onder wat voor omstandigheden dan ook, zijn dit geen dingen die je tegen je kind zegt. Zoiets verdien jij dus niet, en het is voor een kind vaak lastig om dat te blijven beseffen. Je zit er eenmaal midenin, en je trekt je automatisch verwijten aan, als ze van je ouders komen. Ook al zijn ze volkomen onterecht.

Het kwam over als "waarom moesten wij in godsnaam een zoon met autisme hebben." Het leek allemaal zo veel beter te gaan, en nu moest dit ineens komen. JE EIGEN ZOON PROBEERDE ZELFMOORD TE PLEGEN EN DAN ZIT JE HEM ALS OUDER ERMEE TE PESTEN!!!

Idd van de gekken. Absurd. Belachelijk.

Ik dacht verdomme dat het goed was om hulp te zoeken bij je ouders...

Dat zou het ook moeten zijn, maar het is dus niet altijd zo. Je ouders weten klaarblijkelijk niet hoe ze met je om moeten gaan. Dat ligt dus niet aan het feit dat jij zo'n extreem idioot geval bent (want dat ben je niet), maar aan hen. Het zal geen opzet zijn, maar ze schieten tekort. Zoals (ook door mij) al eerder voorgesteld, moet je hulp zoeken bij iemand anders. Een goede vriend is super, maar ik denk dat je ook met een 'pro' moet praten. Ga naar je huisarts, bedenk van tevoren goed wat je wil zeggen, vertel al die rare en nare dingen die je hebt meegemaakt en verlang professionele hulp. Je hebt er 100% recht op, en wel snel, dunkt me.

Doe er niet te moeilijk over, je bent niet gek, zie het als een uitlaatklep en een manier om een onafhankelijke blik van buitenaf op je situatie te krijgen. Maar doe het, zet die stap, het is veel minder eng of naar dan je misschien denkt. (het is namelijk helemaal niet eng of naar!)

Wedden dat ze me later weer 'blij' maken met een zak geld of zoiets stoms.

Tja. Dat schiet niet op.

Wat ik het allerergst vind is dat enkele goede vrienden me niet geloven.

Dat lijkt me ook erg, maar... dáár kun je zelf wat aan doen. Als je niet wordt geloofd, zul je moeten overtuigen. Daarvoor is het wél handig als je zelf meer overzicht over je eigen situatie hebt dan je kennelijk nu hebt. En om dat te krijgen... (zie boven)

Voor de buitenwereld lijkt mijn leven inderdaad perfect. Ik leef in een goede buurt, ik heb veel geld te besteden, ik heb zo'n beetje alle delen van de wereld gezien etc.

Daar klinkt weer in door dat dat de dingen zijn waarmee je ouders 'geluk' vertalen. Het is een nogal armoedige invulling van geluk, zoals je ook zelf al eerder in dit topic uiteenzette. Dat heb dus je goed gezien. Maar onderschat je buitenwereld niet, er zitten vast mensen tussen die daar, zonder dat jij het beseft, allang doorheen hebben geprikt. Om dat te ontdekken is het wel handig als je zelf open naar die buitenwereld bent, en dat zal je met je autisme niet gemakkelijk afgaan. Maar misschien, als je gaat letten op signalen dat mensen wél ongeveer doorhebben hoe het bij jou thuis zit, dat je die gaat herkennen en er wellicht een gesprek over ontstaat.

Het feit dat ik er de laatste maanden zeer slecht uit zie (vermoeid, brak, ongelukkig) ondanks de leuke dingen die ik doe zet mijn vrienden en mijn ouders niet eens aan het denken.

Klote is dat, maar ook wel logisch. Zie het als een soort (langzaam) emancipatieproces, waar je inzit. Vrienden die het niet zien/snappen/willen snappen/kunnen snappen, die vallen langzaam af en er komen andere voor in de plaats. Tegelijkertijd wordt je zelf beter in het duidelijk maken (en dus niet verstoppen) hoe je je voelt over bepaalde dingen. Gaat allemaal niet van de ene op de andere dag.

Het was de schooldecaan zelfs opgevallen dat mijn 'uitstraling' was verdwenen.

Dat is er alvast één. Misschien heeft hij meer in de gaten over je ouders en hoe ze in elkaar steken dan je vermoedt. Is het een idee om met die man te gaan babbelen? Misschien is de drempel naar hem lager dan naar je huisarts? Je hoeft alleen maar naar 'm toe te lopen en vragen om een afspraak voor een gesprek. Hij (of zij) is ervoor!

Ik ga morgenochtend m'n beste vriend bellen om hem advies te vragen. Hij heeft me er vanaf het punt dat ik het hem vertelde doorheen geholpen samen met zijn moeder, en hij is de enige die ik nog echt vertrouw.

Cool. Goed plan man. Maar doe dat ook met een vakmens. Als het begint met 'psych-' (of dec-) is het goed

_{oh ja, nog een tip; doe iets lichamelijks! Hardlopen, wandelen, roeien, kickboksen, dansen, whatever! Desnoods alleen push-ups op je kamer! Altijd lekker! Instant relief!}

[Nielsz]

Vergeet niet dat je ouders ook maar mensen zijn. Mij kan je niet wijsmaken dat ze jou dood willen hebben. Het is dus een 'scrikreactie' net als het een schrikreactie van jou was dat je het broodmes erbij pakte. In hun eigen onmacht vliegen dingen er soms uit die er niet uitgevlogen mogen worden. Het is voor die mensen natuurlijk ook een shock: "geef ik gvd elke maand 1000 piek uit aan hem, wil hij zelfmoord plegen. Waarom zegt hij niets dan?"

Niet iedereen is even goed overal in. Jij hebt bepaalde problemen, en het probleem van je ouders is duidelijk dat ze niet kunnen communiceren. Dat kun je hun kwalijk nemen, of het proberen te accepteren en denken: "goed, mijn ouders hebben een communicatieprobleem en zijn het hun hele leven gewend om op 1 manier te communiceren." Dan is het wel ff moeilijk om ineens je heel anders te gaan gedragen als je altijd al denkt dat je een perfecte ouder bent.

[added: misschien een id om samen met je ouders naar de psych te gaan.

[Verwijderd]

Inderdaad zoek een vorm van hulp, maar dan niet de reguliere hulpverlening meer iemand die er voor jouw is en luistert naar wat jij te vertellen hebt bijvoorbeeld een pschotherapeut (maar dan wel een goeie je hebt veel kwakzalvers) en tracht uit te zoeken waar het probleem is ontstaan want dat is er.

Autisme of een aanverwante vorm hoeft er niet meteen een oorzaak van te zijn maar als jij s'nacht ligt na te denken over wat er die dag is gebeurd en wat er morgen komen gaat is dat zeer zeer en zeer vermoeiend net als wanneer je met iemand in gesprek bent je al twintig verschillende antwoorden klaar hebt om zo diplomatiek mogelijk te antwoorden. Of eindeloos antwoorden zoeken in een cirkel terecht komend (dwangmatig denken)Ik snap wel dat het iets is wat iemand radeloos maakt maar probeer iemand te zoeken waarmee je kunt spreken over dit soort dingen.

succes Jefta

[Verwijderd]

Ik denk niet dat een website de goede plek is voor hulp... Ga naar je docter, hij heeft zwijgplicht

[Verwijderd]

Wat ik lees is behoorlijk, mischien moet je bij je ouders weggaan en de wijde wereld intrekken, probeer sociale contacten op te doen...ga bijvoorbeeld op een sport of bij een club...bij voorbeeld een computer club waar mensen vaak 'fysiek' bij elkaar komen, zodat je niet over je problemen hoeft te denken.

Mischien is het wel slim om een werkgroep of zoiets te zoeken met mensen die in de zelfde situatie als jouw zitten, en praat er over, maar niet met iedereen, door angst en onbegrip zullen veel mensen er van schrikken.

Leef je uit, ga naar de kroeg (desnoods alleen) versier een lekker wijf.., (voor ur dronken), n..k er pl.t!
Zorg er voor dat je je relaxed voelt...en op zown manier kan dat bijvoorbeeld >:

Zorg dat je je niet eenzaam voelt zorg dat je sociale contacten hebt die niet enkel via de PC verlopen...

[Nielsz]

Op dinsdag 09 april 2002 11:47 schreef skunkah het volgende:
Leef je uit, ga naar de kroeg (desnoods alleen) versier een lekker wijf.., (voor ur dronken), n..k er pl.t!
Zorg er voor dat je je relaxed voelt...en op zown manier kan dat bijvoorbeeld >:

Sommige mensen kunnen niet elke week iemand versieren. En dan voel je je ook niet goed als het WEER niet lukt

[Verwijderd]

Op zondag 24 maart 2002 22:29 schreef fake007 het volgende:

[..]

Is ook helemaal zo. Het is echter moeilijk om aan iets leuks te denken zodra je in een dip zit.

Als je in een dip zit, hoef je niks leuks te doen. Het enige wat je moet doen is voorkomen dat je zelfmoord pleegt
Denk maar zo: Als je het nog ff 65 jaar uitzit, dan heb je daarna nog meer dan genoeg tijd om dood te zijn
Maarree, het leven is zo slecht nog niet, hoor... geloof me maar, je voelt je meestal een stuk beter zodra je 25 jaar of ouder bent. Ik voelde me ook zwaar kut tussen me 18de en mijn 22ste. Ik ben nu 25 en alles gaat nu toppie

[Verwijderd]

Ik heb zelf ook in een precies gelijke situatie gezeten. Ik was 16 a 17 jaar en ik zag het ook niet meer zitten. (Het is toeval maar ook bij mij ontplofde de bom vak voor een paar schooltentames). Ik heb ook wat dingen gedaan waar ik nu niet trots op ben, maar je leven gaat wel verder.

Misschien is het voor jou nu wel de kunst om niet terug te kijken op wat er zojuist gebeurd is, maar om juist vooruit te kijken. Stemmingen en gevoelens van blijheid en verdriet zijn gevoelens die je niet kan sturen en komen van diep binnen je ziel(?). Er is dus iets, of een aaneenschakeling, van gebeurtenissen die jouw stemming zo heeft gedraaid dat je tot zulke ideeen kwam.

Bij mijzelf lag de oorzaak (zover je daarover kunt praten)niet dingen die net achter mij lagen maar die ik juist al tijden achter mij aandroeg. Stukje bij beetje komt er meer te ligen op de kruiwagen met zorgen en problemen die je als mens met je meetrekt door het leven. En zoals bij jou was er die dag of avond iets de druppel die de emmer deed overlopen.

Ik heb dus ook z'n tijd gehad waarin dacht aan dit soort dingen en dat duurde mij langer dan een week of een poging, het heeft misschien wel maanden geduurd. Maar gelukkig ben ik er weer uitgekomen, en ik hoop dat jou dat ook gaat lukken, sterker nog ik weet het zeker!

Wat ik zelf eerst "fout" deed was dat ik een heel gesloten persoon was. Net zoals wat jij beschrijft had ik ook een normale vriendenkring, maar dat maakt geen verschil. Je kan wel 50 vrienden hebben maar dat wil nog niet zeggen dat je "echt" met ze praat. Het is bij mij weer beter gegaan nadat ik (net zoals wat jij gedaan hebt) "echt" ben gaan praten met mensen. Een luisterend oor is het beste medicijn, neem dat van mij aan.

Maar er is wel een hele grote kanttekening die ik hierbij wil zetten. Bij mij was "het hek van de dam", ik begon tegen iedereen alles te vertellen en dat bleek later heel erg fout. Eerst was ik iemand die nooit iets tegen iemand zei, niet tegen vrienden, ouders of wat dan ook. Als het waren leefde ik in mijn eigen wereld en daar had niemand wat mee te maken (als het waren een schild om me heen). Maar nadat ik dat schild had afgegooid en (te) open was tegen iedereen was ik heel erg kwetsbaar. Ik kreeg er elke seconden van de dag mee te maken, iedereen wou met me praten terwijl ik daar even net een half uurtje helemaal niet aan had gedacht.

Het is bij mij zo uit de klauwen gelopen dat ik van school ben gegaan (HAVO 5), omdat ook de leraren zich er mee gingen bemoeien waarmee je eigenlijk helemaal niet over dit soort persoonlijke dingen wilt praten. Op mij werk ging het er ook niet beter door en binnen mijn vriendenkring ook niet.

Het moraal van dit verhaal: "Praat er over, en ook goed. Maar wees voorzichtig met wie je daar voor kiest! Niet teveel en probeer de buitenwereld er niet teveel lucht van te laten krijgen want in hun ogen is er opeens iets "mis" met je".

Nu zei je nog iets over een "professional" waar je binnenkort naar toe gaat, kijk ook hier een beetje uit. Ik ben er ook geweest en ik werd er in eerste instantie niet beter van. Bij mij had ik initieel de verkeerde persoon tegenover me waarmee ik eigenlijk niet de band kon krijgen die ik wenste. Ik heb gevraagd of hij wou wisselen met een collega en dat "klikte" wel goed. En misschien een tweede tip is dat je met hem goed afspreekt wat hij wel en vooral NIET verteld tegen je ouders, daarmee ben ik ook flink op mijn bek gegaan.

Als je nog eens buiten dit forum om wilt praten mag je me altijd mailen op [e-mail]

[Verwijderd]

Op dinsdag 09 april 2002 11:47 schreef skunkah het volgende:
[..]
de wijde wereld intrekken
[..]

Hé, ik vind het werkelijk erg kut voor je. Ookal heb ik zelf nooit zoiets meegemaakt, ik kan me wel redelijk inbeelden hoe jij je voelt. Eveneens ben ik ook een gesloten persoon. Ik heb net even een beetje over jouw probleem nagedacht, en ben tot het volgende gekomen. Als je het er niet mee eens bent, laat het lekker langs je heen gaan, maar ik wil het je toch even ter overweging aanbieden:
Ik heb een beetje moeite met de westerse denkhouding. Alles moet in hokjes worden ingedeeld. Een perfecte illustratie hierbij las ik vandaag in een filosofie boek: Een westerling en een Indiaan ontmoeten elkaar. De westerling vraagt aan de Indiaan: 'Wat is dat voor hond?' De Indiaan zegt: 'Dat is een lieve hond'. De oorsprong van deze westerse denkwijze ligt al bij Socrates die alles indeelde.
Waar ik heen wil is het volgende: Iedereen in je omgeving, maar vooral jij zelf is/bent er van doordrongen dat je blijkbaar autistisch bent. De meeste mensen zullen denken, jah dat is zo, wat erg, laat hem in therapie gaan en laat em medicijnen slikken. Maar zo zit het niet, ik meen (kan zijn dat ik het volkomen fout heb!! negeer deze reply dan!!) maar ik meen dus, dat het een verwachting is die aan je is opgelegd. Waarschijnlijk heb je problemen gehad in je jeugd met je ouders, zoals je zelf al aangaf heb je geen goede band met ze gehad. Dit heeft misschien tot bepaalde complicaties geleid. En terwijl een indiaan misschien zou zeggen: je hebt problemen. Zo zegt een westerling meteen: Je bent autistisch, je hebt last van het borderline syndroom.

Wat jij moet doen, zoals ik ookal quotte, je moet weg uit dit land van hokjes, je moet een andere cultuur in misschien het beste zonder kenissen en vooral zonder ouders, om daar een nieuwe levenswijze op te bouwen. Je ouders zijn rijk heb je al aangegeven, misschien dat ze je zo'n reis willen geven?? Al is het maar een week, het gaat erom dat je er even tussen uit bent...

Denk er even over na, misschien dat ik je heb kunnen helpen.

[Zakkenwasser]

Kben zelf vroeger ook een beetje authistisch geweest, maar volgens mij is dit wel geneesbaar. Hoe ik vroeger was als 8-jarig jochie, als ik nooit me zin kreeg ging ik maar dingen gooien ofzo.
Toen d epubertijd op mijn 13de begon begon ik te veranderen. en nu ben ik eigenlijk meer serieus over het leven.

Probeer, hoe lastig het ook is, niet aan het hele probleem te denken, en aan andere dingen, laat je door andere gedachtens bezig houden.
ook echt proberen hoor!
hou je bijvoorbeeld bezig met opletten in de klas, enzo.

HEt vele geld dat je krijgt vna je ouders kun je ook micchien beter op de bank storten, als het hier om gaat wat ik uit vorige replies lees. je kunt voor alles betalen, maar je moet doelen maken, zoals. "ik wil later wel in een bmw 6 serie rijden" ga er voor sparen van het zakgeld! en spaar ook voor je rijbewijs, je kan niet gelukkig wezen zodra je een rijbevoegdheid heb, ik anders wel. streef ervoor.

kom ik net op, wat ook kan helpen, als je je op een moment niet zo zeker voelt, dat je dan een huisdier bij je hebt om ff op schoot te nemen en te aaien. kheb zelf 1 aaibare kat. konijn, of cavia is ook leuk om te houden.

[Nielsz]

Op woensdag 10 april 2002 11:32 schreef DaNCe2k het volgende:
Kben zelf vroeger ook een beetje authistisch geweest, maar volgens mij is dit wel geneesbaar. Hoe ik vroeger was als 8-jarig jochie, als ik nooit me zin kreeg ging ik maar dingen gooien ofzo.
Toen d epubertijd op mijn 13de begon begon ik te veranderen. en nu ben ik eigenlijk meer serieus over het leven.

Probeer, hoe lastig het ook is, niet aan het hele probleem te denken, en aan andere dingen, laat je door andere gedachtens bezig houden.
ook echt proberen hoor!
hou je bijvoorbeeld bezig met opletten in de klas, enzo.

HEt vele geld dat je krijgt vna je ouders kun je ook micchien beter op de bank storten, als het hier om gaat wat ik uit vorige replies lees. je kunt voor alles betalen, maar je moet doelen maken, zoals. "ik wil later wel in een bmw 6 serie rijden" ga er voor sparen van het zakgeld! en spaar ook voor je rijbewijs, je kan niet gelukkig wezen zodra je een rijbevoegdheid heb, ik anders wel. streef ervoor.

Je bent een beetje autistisch geweest, maar bent nu genezen
Verwar je het niet met het o zo populaire ADHD?

[Zakkenwasser]

Op woensdag 10 april 2002 11:45 schreef Nielsz het volgende:

[..]

Je bent een beetje autistisch geweest, maar bent nu genezen
Verwar je het niet met het o zo populaire ADHD?

kheb ervan gehoord, maar wat hield dan dan precies in.

Maar kheb duidelijk als kind zijnde van de arts ghoord he woord autitsch, en dat was ik ook. Kheb het net ook aan mijn mam gevraagd en het klopt ook.

Kheb het waarschijnlijk nog wel een beetje, als ik echt een ruzie heb en dan moet het echt erg zijn, en family bij meespelen, kan ik zwart zien voor mijn ogen, maar dat is al zo lang geleden, khou me liever niet met knokpartyen bezig, kben vredelievend hoor.
ik sluit me van problemen af, bleek ook makkelijk te zijn geweest tijdens de scheiding van mijn ouders een jaar terug. tis wel erg, maar khield me er niet meebezig, khad mijn eigen kleine problemen.

[greatgonzo]

Op zaterdag 23 maart 2002 13:53 schreef Rateltje het volgende:
Het enigste wat helpt is: vrienden. Echte vrienden. Die oprecht stil zijn, je verzorgen, en geduldig zijn.
Van zelfmoordneigingen weet ik alles, van pogingen ook. Opnames, therapie, mooie kluitjes voor het riet.

met het eerste ben ik het eens, vooral echte vrienden kunnen je helpen in deze voor jou moeilijke tijd.

Wat de reactie

[/b]
Medicijnen kunnen wel helpen overigens.

betreft zou ik zeggen, pas er erg mee op. ga niet lopen expirimenteren met medicijnen, ga hiervoor naar je huisarts. deze zou je trouwens ook door kunnen verwijzen naar een specialist.

Op zaterdag 23 maart 2002 17:47 schreef Milenco het volgende:

[..]

Ik denk dat opname misschien wel kan helpen, juist omdat je autistisch bent. Ik voel me ook al een hele tijd kut, en zit sinds een paar weken in een kliniek. Voor mijn gevoel gaat het daar een stuk beter. In zo'n kliniek kan je juist met andere mensen praten die hetzelfde hebben. Voor mij is zo'n kliniek goed omdat ik juist een heel andere wereld daar niet, en niet die wereld (mijn eigen wereld) waarin ik me juist zo kut voel.

Oke, dat heeft in jouw geval geholpen. Dat vind ik fijn voor je, maar niet iedereen is hetzelfde. Je moet weten dat je in zo'n instelling niet alleen mensen tegenkomt met hetzelfde probleem als jou. Het praten met lotgenoten kan ik je wel aanraden.

Je zegt dat je denkt dat het niets met autisme te maken heeft. Ik denk echter van wel. Uit ervaring (2 jaar HBO-V gedaan) weet ik dat zelfingenomenheid, weinig enthousiamse, en automutilatie (het snijden, zelfmoordPOGINGEN, wat dus niets te maken heeft met zelfmoord), veel voorkomt bij autisten.

Ik zeg niet dat jou gevoelens van dit moment een oorzaak zijn van je autisme, maar het zou kunnen. Ik raad je aan eerst met een goede vriend te gaan praten, je huisarts, maar ook je ouders. Tenslotte zie je hen het vaakst, zij moeten echt weten wat er aan de hand is.

Zoek dingen die je echt interesseren, ga sporten, uitgaan met vrienden of meer van dat soort dingen. Blijf zeker niet met je gevoelins lopen, want daar ga je aan onderdoor.

verder hoorde ik laatst een goede spreuk:

Zoek de positieve dingen, de negatieve komen vanzelf naar je toe.

[greatgonzo]

Op woensdag 10 april 2002 11:52 schreef DaNCe2k het volgende:

[..]

kheb ervan gehoord, maar wat hield dan dan precies in.

Maar kheb duidelijk als kind zijnde van de arts ghoord he woord autitsch, en dat was ik ook. Kheb het net ook aan mijn mam gevraagd en het klopt ook

ADHD (attention deficit hyperactivity disorder)is een aandoening die vooral bij jonge kinderen voorkomt. Symptomen zijn hyperactiviteit,aandachtstekort, snel afgeleid en vergeetachtigheid. De kinderen worden behandeld met antipsychotica en antidepressiva (als Ritalin)

ADHD heeft weinig te maken met autisme. In beide gevallen komt het veel bij kinderen voor en hebben de kinderen moeite ergens de aandacht op te houden.

Maar dit is in het geval van de topicstarter absoluut niet het geval

[Verwijderd]

Je kan wel met je ouders gaan praten, maar ik zal 1 ding zeggen, vragen om liefde kan niet als je dat soort ouders hebt, misschien willen ze het wel maar ik verwacht niet dat ze het kunnen, en dan krijg je van die geforceerde 'aandacht'.

Mijn ouders zijn juist het tegen overgestelde van materialistisch, het liefst willen ze met me praten en me aandacht en liefde geven, en daar heb ik echt me buik vol van

Het grote punt is waarom je geen zelfmoord moet/mag plegen is dat je vrienden, familie etc. hier een enorme, een echt enorme klap door krijgen en zich ook heel erg ongelukkig gaan voelen.

[Verwijderd]

Op zaterdag 23 maart 2002 17:54 schreef Milenco het volgende:
En dan nog iets: Je moet je juist helemaal niet druk maken om school. Ik weet dat dit moeilijk is, maar als je er een tijdje bij stil staat ben je het denk ikwel met me eens (dat had ik iig).

Het is veel beter dat jij weer beter wordt, school kan altijd nog wel. Wat ik uit je verhaal opgemaakt hebt (mijn exuses als het niet zo is, en als het nogal cru overkomt), speeld geld niet echt een rol. Dus als je dat jaar over moet doen, so what? Als jij nu verder gaat met school, en je gevoelens opzij zet, komt het later weer terug, maar dan nog sterker/erger.

zeer goeie post:

je hoeft je nu niet druk te maken over school, natuurlijk krijg je wel klamme handen als je een repetitie of examen niet goed hebt gemaakt, maar maak je er totaal niet druk om, later kijk je erna terug en denk je : waar heb ik me eigenlijk druk om gemaakt.

ja je hebt af en toe depressies, maar over een paar jaar is dat verleden tijd..

dus don't worry, be happy