Wat is nu eigenlijk radioaktiviteit

[Verwijderd]

Proces -> kernsplijting
resultaat -> hoop energie en radioaktiviteit

Wat is dat nu eigenlijk ??
waarom blijven de gespleten kernen van de atomen nu straling uitzenden in de vorm van radioaktiviteit, maar wat is dat dan ? waarom kan die materie 20.000 jaar dat blijven doen... ????

Via de search kon ik geen enkele topic vinden over radioaktiviteit dus dat maakt deze topic gloedje nieuw

[Verwijderd]

Wat is dat nu eigenlijk ??

Je hebt 3 soorten straling,

namelijk....

alfa-straling --> electronen

beta-straling --> bestaat uit 2 neutronen en 2 protonen (eigenlijk dus gewoon een helium-ion)

gamma-straling --> fotonen

De laatste is het meest schadelijk, de eerste het minst!

waarom kan die materie 20.000 jaar dat blijven doen... ????

Heeft met de halfwaardetijd te maken

[Verwijderd]

Kun je es wat dieper ingaan op je verhaal, want ik weet niet wat halfwaardetijd is...

[Verwijderd]

Ik ook niet! (precies)

Maar het heeft iets te maken met de stabiliteit van het atoom. (Dacht ik)

[Verwijderd]

Halfwaarde tijd is niet zo moeilijk,

Als iets straling uitzendt vervalt de helft in een bepaalde tijdsduur. Als iets steeds de helft vervalt kan het heeeeeel lang duren voordat hier een eind aan komt...

10/5/2.5/1.25/0.625/0.3125 etc...

[Verwijderd]

Het heeft met verval te maken. Bepaalde isotopen van (bijv) uranium vervallen in andere isotopen, en hierbij komt straling vrij.
De halfwaardetijd geeft aan hoe snel dit gebeurt. De halfwaardetijd geeft aan wanneer 50% van de isotopen zijn vervallen naar de (stabielere) isotopen.

Alfa-straling is overigens WEL gevaarlijk, maar deze is heel makkelijk tegen te houden.

Gammastraling is moeilijk tegen te houden en dit maakt het (mede) gevaarlijk.

[Verwijderd]

Op zondag 17 maart 2002 02:00 schreef Rummbler het volgende:

[..]

alfa-straling --> electronen

beta-straling --> bestaat uit 2 neutronen en 2 protonen (eigenlijk dus gewoon een helium-ion)

Err, doe maar andersom. Alfastraling bestaat uit heliumkernen en betastraling uit electronen.

De laatste is het meest schadelijk, de eerste het minst!

Dat is niet zonder meer waar. Gammastraling heeft een groter doordringingsvermogen. Alfastraling is alleen gevaarlijk wanneer je het binnen je lichaam krijgt (door bronnen van alfastraling in te ademen of op te eten). Maar dan is het ook goed gevaarlijk, hoor..

edit:
Hmmz, net te laat

[Tomas Zwinkels]

Radio activiteit is verval van deeltjes... zoals hier boven gezegt heb je 3 verschilende soorten straling.

Waarom stoffen nog heel erg lang radioactief blijf heeft met de halfwaarden tijd te maken inderdaad.
Maar wat houd dat nou in?:
Als een hoeveelheid stof vervalt dan heeft dit tijd nodig,
1 gram stof bevat bv 250 mol van die stof.. (ik noem maar iets)

al die 250 mol moeten deeltje voor deeltje vervallen om een ander stof te vormen, en dit heeft gewoon tijd nodig. (overigens vervallen nooit alle deeltje.. (als je 10 oneindig door 2 deel kom je nog steeds nooit op 0 uit)

De tijd die een stof nodig heeft om te vervallen loopt overigens zeer sterk uit een, je hebt stoffen die er inderdaad 20000 jaar over doen, maar ook stoffen die in enkele nanoseconde vervallen..

[Verwijderd]

Op zondag 17 maart 2002 02:00 schreef Rummbler het volgende:

Je hebt 3 soorten straling,

namelijk....

alfa-straling --> electronen

beta-straling --> bestaat uit 2 neutronen en 2 protonen (eigenlijk dus gewoon een helium-ion)

gamma-straling --> fotonen

De laatste is het meest schadelijk, de eerste het minst!

maar fotonen is niet radio-actieve straling; het is EM straling.

simpel gezegd: radio-actieve straling is fragmenten/onderdelen van atomen, altijd met vrij sterke electrische lading (en daardoor schadelijk).
maar EM straling kan ook schadelijk zijn als de frequentie en de energie hoog genoeg is (bvb ook röntgen straling).

[Commander Zulu]

Radioactieve straling bestaat niet.

Je hebt radioactiviteit en radioactieve stoffen. Die zenden kernstraling uit.

Radioactieve straling zou betekenen dat bepaalde straling zelf actief straling uitzendt.

Dus gebruik het woord kernstraling.

[Diadem]

De juiste term is zelfs ioniserende straling.

Je hebt hiervan dus inderdaad 3 soorten.

• Alpha straling: Dit zijn heliumkernen, oftewel 2 protonen en 2 neutronen.
• Beta straling: Dit zijn elektronen
• Gamma straling: Dit zijn fotonen, oftewel dit is gewoon elektromagnetische straling, net als licht. Het verschil tussen gammastraling en licht is echter dat de eerste iets meer energie heeft, en daardoor ook iets meer doordringend vermogen enzo.

In feite zou je ook nog rontgenstraling kunnen onderscheiden. Dit is ook een vorm van elektromagnetische straling, maar met minder energie als gammastraling. Echter wel genoeg om te kunnen ioniseren.


Ok. Hoe onstaat deze straling? Dat is eigenlijk vrij simpel. Niet alle atomen zijn stabiel, vooral bij de grotere atoomsoorten komt het nogal eens voor dat deze na verloop van tijd de neiging hebben uit elkaar te vallen. Dit gebeurt willekeurig, en is dus niet te voorspellen voor een los atoom. Wel is een halfwaardetijd te geven, de tijd waarin gemiddeld (en bij de grote aantallen die je gebruikt bij atomen klopt dat dus altijd) de helft van alle atomen van een stof uit elkaar valt. Bij sommige stoffen is dit heel kort, minder dan een fractie van een seconde, maar er zijn ook stoffen (bv. uranium) waarbij dit zo een miljard jaar duurt.

Wat gebeurd er nu als zo'n atoom vervalt? Nou, dan komt er dus straling vrij. Afhankelijk van de atoomsoort kan hij dus een elektron of 2 protonen en neutronen kwijtraken. Na verval gaat het atoom verder door het leven als een ander atoom, dat vaak zelf ook weer instabiel is en uiteindelijk vervalt.. enzovoort, enzovoort, tot je na soms vele stappen uitkomt op een stabiele atoomsoort. Gammastraling is eigenlijk een bijprodukt van het verval.

Wat is nu het probleem met deze straling? Nouja, dit ligt eigenlijk al in de naam opgesloten: ioniserende straling. De straling heeft genoeg energie om te ioniseren, dat wil zeggen: genoeg energie om, als het een atoom raakt, er elektronen uit los te slaan. Voor levende wezens is dit nogal vervelend, omdat eiwitten uit elkaar kunnen vallen, of DNA molekulen kunnen muteren, of, nouja, nog een hele verzameling andere vervelende dingen.

Geloof dat dit wel zo'n beetje alles was wat er in het kort over te zeggen valt.

[Sassie]

Yep Diadem, dat is het technisch gezien wel zo'n beetje.

Ik wou nog even een praktische noot er aan toevoegen.
Er wordt van radioactieve verschijnselen gebruik gemaakt (gelukkig meestal op een positieve manier ).

Een toepassing is idd bestraling bij kankerpatienten, als ik het goed heb kan dat zowel van binnen uit (een relaief snel vervallende radioactieve oplossing wordt in de plek ingebracht) als van buiten af (een stralen bundel wordt op de plek gericht).

Ook wordt het wel eens als contrast vloeistof gebruikt, door de radioactiviteit van een (ook weer snel vervallende isotoop) te tracken in het lichaam kun je volgen hoe de vloeistofstromen lopen (wordt ook wel in planten gebruikt).

Een heel andere toepassing is het dateren van materiaal (vnl in de archeontologie en geologie), hierbij worden natuurlijk andere isotopen met een veel langere halfwaarde tijd gebruikt (oa C14 (ong 5700 jaar), K40 en een uranium isotoop). Dan wordt er gekeken hoe de verhouding is tussen moeder en dochter atomen. Want om het voorbeeld van C14 aan te houden: dat is altijd in een vaste verhouding met het niet radioactieve C13 in de atmosfeer aanwezig (wordt gevormd oiv van UVstraling dacht ik). Levende wezens (vnl planten in eerste instantie) nemen natuurlijk koolstof op uit de atmosfeer zolang ze leven. Als ze dood zijn wordt er geen 'verversing' van koolstof meer plaats en ondertussen vervalt de C14. Aan de verhouding tussen C14 en C13 kun je berekenen hoe lang geleden het dood is gegaan.
Met isotopen die nog langzamer vervallen kun je oa gesteenten dateren.

<sup>Ik weet niet hoeveel je er al over weet, en hoe oud je bent, maar een tip kijk eens in de bieb (of zoek ff op internet) als je er meer over wilt weten.

Ik denk dat dit topic er nu eentje is die heel veel info geeft</sup>

[Confusion]

Je hebt trouwens bèta⁺ en bèta^- straling: bèta⁺ straling bestaat uit positronen (dat zijn anti-elektronen).

[Verwijderd]

Op zondag 17 maart 2002 12:56 schreef Sassie het volgende:
K40 en een uranium isotoop

K40 is volgens mij kalium-40 dus kalium met 40 kerndeeltjes. Uranium is meestal U-235 en U-238.

[Verwijderd]

Op zondag 17 maart 2002 12:16 schreef Diadem het volgende:
*zeer intelligente praat*

Kijk jij snapt het. Dit bespaard mij weer typwerk en veel gezeik over het al dan niet waar zijn van mijn beweringen

[Verwijderd]

Op zondag 17 maart 2002 21:43 schreef Fused het volgende:
bèta⁺ straling bestaat uit positronen (dat zijn anti-elektronen).

Komt dat nou ook veel voor in de natuur?
in verhouding tot bèta^- ...

[cervelaatworst]

beta+ Hoe wil je die deeltjes bij elkaar houden? Werkt de sterke kernkracht ook op anti-elektronen dan?

* cervelaatworst komt weer es langs

Edit: Jezus meteen weer een typo Zo lang was het stukje toch niet.

[Confusion]

Rummbler schreef:
Komt dat nou ook veel voor in de natuur?
in verhouding tot bèta^- ...

Cervelaatworst schreef:
beta+ Hoe wil je die deeltjes bij elkaar houden? Werkt de sterke kernkracht ook op anti-elektronen dan?

Bèta^- straling ontstaat doordat een neutron vervalt in een proton en een electron.
Bèta⁺ straling ontstaat doordat een neutron vervalt in een positron en een electron.

Hoeveel het relatief in de natuur voorkomt weet ik niet, maar het komt in ieder geval van nature voor.

[Verwijderd]

beta+ Hoe wil je die deeltjes bij elkaar houden? Werkt de sterke kernkracht ook op anti- elektronen dan?

Hoe bedoel je, hoe wil je ze bij elkaar houden? Een anti-elektron is even stabiel als een gewoon elektron, het enige verschil is de lading... Elke andere kracht behalve de elektromagnetische heeft dus op elektronen exact dezelfde uitwerking als op anti-elektronen.

[Frits Flits]

Even kijken of ik het nog weet:

Alfa straling: Als de kern vervalt gaan er 2 neutronen en 2 protonen weg. Buiten het lichaam is deze straling niet schadelijk. Maar komt hij binnenin het lichaam is hij wel schadelijk. Je cellen gaan ervan muteren (kan je bijv. kanker krijgen)

Béta straling: Er verdwijnt een elektron, en een proton wordt een neutron (geloof ik ). Deze straling kan ook binnen het lichaam treden. Hij is dus wel gevaarlijk. Maar er zijn ook nuttige toepassingen van béta-straling, zoals toepassingen in het ziekenhuis.

Gamma straling: Meest schadelijk straling. Hij gaat (bijna) door alles heen. Alleen heel dik beton, en lood kunnen hem tegenhouden. Dat het fotonen waren wist ik niet (mavo heeft dat zeker niet). Maar je wilt het niet meemaken.

Nouja, dit is alles wat er nog in is blijven steken.. nog 2 maanden examen!

[WFvN]

Ehm... nu lees ik heel wat keren ioniserende straling... dat geldt volgens mij wel voor alpha en voor beta straling maar NIET voor gammastraling; dat is elektromagnetische straling
Bij Diadem komt het er ook wel zo ongeveer uit, maar niet helemaal duidelijk imho... nu ik het nog een keer lees, denk ik dat je z'n verhaal op 2 manieren kan lezen.

Maar voor de duidelijkheid:
Alpha- en betastraling zijn ioniserende straling
Gammastraling is elektromagnetische straling

[Diadem]

Op maandag 18 maart 2002 23:42 schreef wfvn het volgende:
Ehm... nu lees ik heel wat keren ioniserende straling... dat geldt volgens mij wel voor alpha en voor beta straling maar NIET voor gammastraling; dat is elektromagnetische straling

gammastraling is inderdaad elektromagnetische straling. Maar dat wil niet zeggen dat het daarom niet ioniserend is. Dat is het namelijk wel, daarom is het ook schadelijk.

[Verwijderd]

Nog een toevoeging:

Gammastraling is een elektromagnetische golf met een kleine golflengte, daarom heeft het een grote energie:

Ef = h * (c/l)

l is dan eigenlijk labda, de golflengte, h is constante van Planck, en c is de lichtsnelheid. Ef is de energie van het foton.

Nog een detail over alphastraling: omdat het een heliumdeeltje is, is het dus vrij groot in vergelijking tot de andere stralingssoorten, en het komt ook vrijwel niet ver. Als je bijv alphastraling op je krijgt, zal het nooit door je huid kunnen komen, dus echt schadelijk is het niet (tenzij je het opeet misschien)

Ook nog iets over beta⁺ straling:
beta^- ontstaat als een neutron (neutraal) uiteenvalt in een proton (positief) en dus ook een elektron (het beta^- deeltje) om de lading hetzelfde te houden. beta⁺, het positron, ontstaat als een proton (positief) uiteenvalt in een neutron (neutraal) en een positief elektron, het positron.

Het enige vreemde hieraan is dat de massa's raar gaan doen, want je zou verwachten dat een neutron dus even zwaar is als een proton en een elektron, en een proton even zwaar als een neutron en een positron. Dat zou logischerwijs zeggen dat een positron een negatieve massa heeft, wat niet zo is (uiteraard). Hoe dit precies zit weet ik ff zo snel niet, dan zou ik even in een boek moeten kijken maar dat heb ik hier niet, weet iemand misschien hoe dat ongeveer zit?

_{Dit is misschien een post met een iets hoger niveau dat topicstarter bedoelt, maar dit is een beetje achtergrond info, aanvullend meestal op de posts van Diadem. Want er zijn hier ook een aantal posts gemaakt die niet helemaal kloppen. Ik doe dit even uit mijn hoofd, dus als er iets niet klopt dan zou dat best kunnen, spel/schrijf/typ/inhoudelijke fouten voorbehouden}

[Confusion]

K-Mile schreef:
Ook nog iets over beta⁺ straling:
beta⁺, het positron, ontstaat als een proton (positief) uiteenvalt in een neutron (neutraal) en een positief elektron, het positron.

Protonverval is nog nooit waargenomen.

[Verwijderd]

Op dinsdag 19 maart 2002 12:23 schreef K-Mile het volgende:
Ook nog iets over beta⁺ straling:
beta^- ontstaat als een neutron (neutraal) uiteenvalt in een proton (positief) en dus ook een elektron (het beta^- deeltje) om de lading hetzelfde te houden. beta⁺, het positron, ontstaat als een proton (positief) uiteenvalt in een neutron (neutraal) en een positief elektron, het positron.

Beta⁺ straling onstaat wanneer er eerst in een kern paarvorming optreedt (energie van de kern wordt omgezet in een positron en een elektron). En daarna smelt een proton met een elektron samen en wordt het een neutron. De positron blijft over en wordt uitgestraald.

Een neutron kan dus overgaan in een proton en een elektron en vise versa. Een positron ontstaat alleen wanneer energie (een foton) wordt omgezet in een elektron en een positron.

[Confusion]

wieikke schreef:
Beta⁺ straling onstaat wanneer er eerst in een kern paarvorming optreedt (energie van de kern wordt omgezet in een positron en een elektron). En daarna smelt een proton met een elektron samen en wordt het een neutron. De positron blijft over en wordt uitgestraald.

Een neutron kan dus overgaan in een proton en een elektron en vise versa. Een positron ontstaat alleen wanneer energie (een foton) wordt omgezet in een elektron en een positron.

Ik dacht dat beide delen van het gevormde electron-positron paar werden uitgezonden, dus dat bèta⁺ altijd samengaat met bèta^-?

[Verwijderd]

Op zondag 17 maart 2002 12:16 schreef Diadem het volgende:
De juiste term is zelfs ioniserende straling.

Hee, op wat kleine details na een mooi en juist verhaal.
Alleen bovenstaande is echt niet juist. Alleen Alfa-straling en beta is ioniserend, en wel omdat het zelf geladen is (Heliumkern is positief geladen, electronen negatief). Dit ioniseert inderdaad zowat alles waar het mee in aanraking komt, waardoor het ioniserende straling genoemd wordt. Gammastraling (wat dus fotonen zijn) is ook schadelijk omdat dit door z'n hoge energie celweefsel en DNA kan beschadigen, maar dat is niet omdat het ioniseert maar omdat ze de molecuulbinding (bv zoals die in DNA) gewoon at random kunnen stukslaan.

[Gnoom]

Op dinsdag 19 maart 2002 14:54 schreef Patrickje het volgende:

Hee, op wat kleine details na een mooi en juist verhaal.
Alleen bovenstaande is echt niet juist. Alleen Alfa-straling en beta is ioniserend, en wel omdat het zelf geladen is (Heliumkern is positief geladen, electronen negatief). Dit ioniseert inderdaad zowat alles waar het mee in aanraking komt, waardoor het ioniserende straling genoemd wordt. Gammastraling (wat dus fotonen zijn) is ook schadelijk omdat dit door z'n hoge energie celweefsel en DNA kan beschadigen, maar dat is niet omdat het ioniseert maar omdat ze de molecuulbinding (bv zoals die in DNA) gewoon at random kunnen stukslaan.

Hij had het wel goed hoor. De straling is niet ioniserend door de lading, maar door de mogelijkheid to wegslaan van elektronen. Dat is het lastige eraan

[Verwijderd]

Op dinsdag 19 maart 2002 15:17 schreef Gnoom het volgende:

[..]

Hij had het wel goed hoor. De straling is niet ioniserend door de lading, maar door de mogelijkheid to wegslaan van elektronen. Dat is het lastige eraan

Ik zocht op en vond:

In addition to X-rays, there are three common types of ionising radiation called alpha, beta and gamma. Alpha rays (helium nuclei) may be stopped by paper, beta rays (high speed electrons) are stopped less easily, and gamma rays (like X-rays) may need lead or concrete to stop them. Just as light will not make you glow in the dark and a chest X-ray will not make you radioactive, these ionising radiations will not make you radioactive. In a reactor there are billions of free nuclear projectiles called neutrons. When absorbed in a material they make it radioactive, i.e., it emits its own radiation.

Volgens http://www.minerals.csiro.au/safety/ionrad.htm

Oke, hij had gelijk. Ik heb een jaar of vijf geleden mijn stralingscertificaat 5b gehaald en meende het daar iets anders geleerd te hebben. Niet goed opgelet dus.

[Verwijderd]

Op dinsdag 19 maart 2002 14:40 schreef Fused het volgende:
Ik dacht dat beide delen van het gevormde electron-positron paar werden uitgezonden, dus dat bèta⁺ altijd samengaat met bèta^-?

Misschien zijn beide mogelijkheden juist. In mijn voorbeeld komen ook elektronen vrij maar die worden in de kern ingevangen om van protonen, neutronen te maken.

[Verwijderd]

Op dinsdag 19 maart 2002 12:23 schreef K-Mile het volgende:

Het enige vreemde hieraan is dat de massa's raar gaan doen, want je zou verwachten dat een neutron dus even zwaar is als een proton en een elektron, en een proton even zwaar als een neutron en een positron. Dat zou logischerwijs zeggen dat een positron een negatieve massa heeft, wat niet zo is (uiteraard). Hoe dit precies zit weet ik ff zo snel niet, dan zou ik even in een boek moeten kijken maar dat heb ik hier niet, weet iemand misschien hoe dat ongeveer zit?

Het gaat hier om anti-materie...

de post van einstein in deze topic [topic=50220/1/50] gaat hier dieper op in...