:strip_icc():strip_exif()/u/3095/nietzsche.jpg?f=community)
De vreugde van de voetbalfan?, vraagt men zich af. Waar post die Lord Daemon nu weer over? Laat mij het uitleggen.
Ik zat gisteravond op mijn kamer een beetje te computeren, en ondertussen was er een wedstrijd Nederland-Frankrijk aan de gang. Ik werd op de hoogte gehouden van alle ontwikkelingen op het gebied van 'doelpunten door Nederland' door uitzinnig getoeter en gejuich van mensen buiten, en zo wist ik dat het 3-x stond tegen de tijd dat de wedstrijd afgelopen was. Nederland had gewonnen, en daardoor gebeurde er iets dat mij tot contemplaties bracht.
Dat er weer getoeter en gejuich zou komen kunt u zich voorstellen, maar dit maal ging het verder. Een aantal personen die buiten kwamen lieten hun emoties rijkelijk vloeien, en ik hoorde een paar man zeer ge-emotioneerd 'Hup Holland' en 'Fuck Frankrijk' roepen. Maar wat is hier nu vreemd aan?, roept gij.
Wat mij zeer verbaasde was de werkelijk zeer sterke, ZEER sterke, vreugde die zij hierin uitten. Ik kan begrijpen dat je blij bent als je favoriete sporter(s) een success behalen, maar in dit geval was er echt sprake van een blijheid die volledig buiten proporties was, een blijheid die zich uitte door luide kreten waarin de diepste blijdschap te horen was. Meer blijdschap dan ik ooit iemand had horen uiten. En mijn vraag is, hoe kan dit?
Hoe kunnen mensen zo buiten proporties blij worden van de verrichtingen van een bepaalde groep sporters? Waarom krijgen zij daarbij een vreugde waar zij niet eens in de buurt komen wanneer er iets gebeurt wat hun leven wel beinvloedt, wat hun leven wel beter maakt. Waarom juichen en toeteren en schreeuwen zij als hun favoriete voetballer een goal maakt, en juichen, schreeuwen en toeteren zij niet wanneer hun favoriete politicus een overwinning behaalt, of hun favoriete wetenschapper een voor de mensheid belangrijke ontdekking doet, twee gebeurtenissen die toch oneindig veel meer invloed op hun leven hebben? Gebeurtenissen die werkelijk de misiere op de wereld verkleinen of vergroten doen hen nauwelijks iets, en een gebeurtenis die onmogelijk invloed kan hebben op ook maar iets werkelijk belangrijks doet hen overlopen van een bijna beestachtige vreugde. Toen ik een jongetje van, zeg, 13 echt met vuur, met liefde en haat, hoorde roepen 'Hup Holland, Fuck Frankrijk', beangstigde mij dat bijna. Hoe heeft hij Liefde en Haat gekregen voor twee concepten 'Holland' en 'Frankrijk' die in die vorm werkelijk alleen in de geest van mensen bestaan? Zou hij net zo makkelijk Liefde en Haat binnen kunnen krijgen voor concepten als 'Ariers' en 'Joden'?
Hoe kan de mens zijn ruwste en meest krachtige passies halen uit behoorlijk onbelangrijke dingen? Hoe kan hij blij zijn met iets dat hij noch zelf heeft gedaan, noch dat enige positieve of negatieve invloed op de werels heeft? Waarom hangen mijn buren wel betekenisloze oranje vlaggetjes op en geen betekenisvolle politieke vlaggen?
Kunnen mensen ook gepassioneerd raken voor werkelijk belangrijke zaken, of zal het Nederlandse volk dan in collectieve apathie geraken, zoals in bijvoorbeeld WO2, waar het Nederlandse volk echt uitblonk in het zich niet verzetten? Kunnen mensen warmlopen voor idealen of alleen voor sport en sterren? Indien dit laatste het geval is vrees ik het ergste...
Let op!, deze topic gaat niet over voetbal, en is geen kritiek op voetbal of op gewone, normale vreugde van een sport liefhebber. Deze topic gaat over passie, de vraag waarom diepe passies voor sport zo gewoon zijn, en diepe passie voor wetenschap of politiek niet.
Passie kan iets moois zijn, maar ook iets gevaarlijks. Pas op met passie zou ik bijna zeggen. Passie begrijpen lijkt mij zeer belangrijk. In wacht in spanning op uw antwoorden.
Ik zat gisteravond op mijn kamer een beetje te computeren, en ondertussen was er een wedstrijd Nederland-Frankrijk aan de gang. Ik werd op de hoogte gehouden van alle ontwikkelingen op het gebied van 'doelpunten door Nederland' door uitzinnig getoeter en gejuich van mensen buiten, en zo wist ik dat het 3-x stond tegen de tijd dat de wedstrijd afgelopen was. Nederland had gewonnen, en daardoor gebeurde er iets dat mij tot contemplaties bracht.
Dat er weer getoeter en gejuich zou komen kunt u zich voorstellen, maar dit maal ging het verder. Een aantal personen die buiten kwamen lieten hun emoties rijkelijk vloeien, en ik hoorde een paar man zeer ge-emotioneerd 'Hup Holland' en 'Fuck Frankrijk' roepen. Maar wat is hier nu vreemd aan?, roept gij.
Wat mij zeer verbaasde was de werkelijk zeer sterke, ZEER sterke, vreugde die zij hierin uitten. Ik kan begrijpen dat je blij bent als je favoriete sporter(s) een success behalen, maar in dit geval was er echt sprake van een blijheid die volledig buiten proporties was, een blijheid die zich uitte door luide kreten waarin de diepste blijdschap te horen was. Meer blijdschap dan ik ooit iemand had horen uiten. En mijn vraag is, hoe kan dit?
Hoe kunnen mensen zo buiten proporties blij worden van de verrichtingen van een bepaalde groep sporters? Waarom krijgen zij daarbij een vreugde waar zij niet eens in de buurt komen wanneer er iets gebeurt wat hun leven wel beinvloedt, wat hun leven wel beter maakt. Waarom juichen en toeteren en schreeuwen zij als hun favoriete voetballer een goal maakt, en juichen, schreeuwen en toeteren zij niet wanneer hun favoriete politicus een overwinning behaalt, of hun favoriete wetenschapper een voor de mensheid belangrijke ontdekking doet, twee gebeurtenissen die toch oneindig veel meer invloed op hun leven hebben? Gebeurtenissen die werkelijk de misiere op de wereld verkleinen of vergroten doen hen nauwelijks iets, en een gebeurtenis die onmogelijk invloed kan hebben op ook maar iets werkelijk belangrijks doet hen overlopen van een bijna beestachtige vreugde. Toen ik een jongetje van, zeg, 13 echt met vuur, met liefde en haat, hoorde roepen 'Hup Holland, Fuck Frankrijk', beangstigde mij dat bijna. Hoe heeft hij Liefde en Haat gekregen voor twee concepten 'Holland' en 'Frankrijk' die in die vorm werkelijk alleen in de geest van mensen bestaan? Zou hij net zo makkelijk Liefde en Haat binnen kunnen krijgen voor concepten als 'Ariers' en 'Joden'?
Hoe kan de mens zijn ruwste en meest krachtige passies halen uit behoorlijk onbelangrijke dingen? Hoe kan hij blij zijn met iets dat hij noch zelf heeft gedaan, noch dat enige positieve of negatieve invloed op de werels heeft? Waarom hangen mijn buren wel betekenisloze oranje vlaggetjes op en geen betekenisvolle politieke vlaggen?
Kunnen mensen ook gepassioneerd raken voor werkelijk belangrijke zaken, of zal het Nederlandse volk dan in collectieve apathie geraken, zoals in bijvoorbeeld WO2, waar het Nederlandse volk echt uitblonk in het zich niet verzetten? Kunnen mensen warmlopen voor idealen of alleen voor sport en sterren? Indien dit laatste het geval is vrees ik het ergste...
Let op!, deze topic gaat niet over voetbal, en is geen kritiek op voetbal of op gewone, normale vreugde van een sport liefhebber. Deze topic gaat over passie, de vraag waarom diepe passies voor sport zo gewoon zijn, en diepe passie voor wetenschap of politiek niet.
Passie kan iets moois zijn, maar ook iets gevaarlijks. Pas op met passie zou ik bijna zeggen. Passie begrijpen lijkt mij zeer belangrijk. In wacht in spanning op uw antwoorden.
Welch Schauspiel! Aber ach! ein Schauspiel nur!
Wo fass ich dich, unendliche Natur?
/u/3670/tweakerslogo.png?f=community)
)
.:strip_exif()/u/1816/intropdxnet96.gif?f=community)
:strip_exif()/u/2349/VU_icon.gif?f=community){kind=icon}
/u/1493/crop6810c8733548d_cropped.png?f=community)
)