:strip_exif()/u/925/cookieani.gif?f=community)
Het is te lang om hier neer te zetten, en ik weet niet hoeveel van jullie ook werkelijk de elsevier lezen (of weten wat het is), maar het is echt een schitterend stuk.
Ik zal kort de strekking proberen te verwoorden.
"wie is toch die man die elke zondag het vlees komt snijden" is als Sire reclame een aanklacht aan het adres van de man, eerst lijkt het waar, dan ga je erover nadenken, en dan gaat ie irriteren.
Tegenwoordig is de wereld van de vrouw. Als man kies je niet meer tussen Leger, boer arbeider of klooster, nee. Het meeste werk zit in de dienstverlening en informatiesector. De machocultuur van enkele tientallen jaren geleden is dood, en de man blijft achter als despoot zonder rijk.
Vrouwen verwachten tegenwoordig van hun man dat die met hen praat, zijn gevoelens toont, en er is. De gebruikelijk manier waarop de man zijn liefde toonde, zoals het doen van dagelijks werk, je 14 uur per dag, 6 dagen in de week en 50 weken per jaar het apezuur werken is niet meer genoeg. Mannen maken zich steeds meer zorgen om hun uiterlijk, 2 keer meer dan 40 jaar geleden, wat toen als verwijfd gold, is nu normaal.
Als man weet je niet meer waar je staat. Bedrijven zien liever vrouwen op hoge posities, uit sociaal oogpunt, en om de lastige kortzichtige ambitie ideeen van de man.
maar is dat wel zo fout? zonder die oogklep achtige ambitie of de levensdoelen hadden we nou geen e=mc^2, geen vliegtuigen, motoren noem het maar op.
De man is in staat een hoger doel in het level te kiezen, zoals bill clinton ooit zei dat hij dat later ook wilde toen hij de president een hand gaf. De man kan zich volledig laten opgaan in zijn missie, en dat heeft de wereld gemaakt tot wat het nu is.
Onder mannen speelt er ook iets waar de vrouw nog wat van zou kunnen leren. Hierarchie. Ooit is er op een schoolplein even gekeken naar ruzies onder de kinderen. De jongens scholden elkaar even uit, misschien ook wat meer, maar daarna was het duidelijk wie gelijk had, en er werd gewoon weer verder gespeeld. Voor de man is een gesprek of een ruzie gewoon een hierarchische strijd, je moet je gelijk krijgen en zorgen dat de ander je niet onder het maaiveld kan schoppen. Dit kan heftig zijn, maar het is vaak kort, en daarna is er duidelijkheid. En dit werkt.
Bij vrouwen zijn ruzies tien keer erger. Bij sporten komt het zelfs voor dat teamgenoten die vlak voor de wedstrijd ruzie hadden elkaar niet de bal over willen spelen tijdens die wedstrijd. Ruzies kunnen reen ongelovelijke nasleep hebben. Dit is een niet te harden tekortkoming.
Ik zal het hier maar bij laten, maar de strekking is dus dat zonder de macho man, met zijn idealen en hierarchie we vandaag nog met onze voeten in het water zouden staat met de simpelste overstroming. En is de vrouw wel zo sociaal vaardig als ze niet eens normaal kunnen ruzieen. Ik zie het al voor me in de politiek, de lichste vorm van onenigheid, en het is meteen afgelopen.
Ambitie en levelsdoel is ook nog een wanhoop, neem nou maiwegge (spelling?) en netelenbos. Die tragten een doel na te streven, maar zij sloegen en slaan de plank volledig mis.
leve de man die op zondag het vlees komt snijden, daar eindigt het mee. Ik heb het hier wat verkapt neergezet, en het komt niet helemaal zo over als het stuk zelf (uiteraard) maar de man Roelt!!
Ik zal kort de strekking proberen te verwoorden.
"wie is toch die man die elke zondag het vlees komt snijden" is als Sire reclame een aanklacht aan het adres van de man, eerst lijkt het waar, dan ga je erover nadenken, en dan gaat ie irriteren.
Tegenwoordig is de wereld van de vrouw. Als man kies je niet meer tussen Leger, boer arbeider of klooster, nee. Het meeste werk zit in de dienstverlening en informatiesector. De machocultuur van enkele tientallen jaren geleden is dood, en de man blijft achter als despoot zonder rijk.
Vrouwen verwachten tegenwoordig van hun man dat die met hen praat, zijn gevoelens toont, en er is. De gebruikelijk manier waarop de man zijn liefde toonde, zoals het doen van dagelijks werk, je 14 uur per dag, 6 dagen in de week en 50 weken per jaar het apezuur werken is niet meer genoeg. Mannen maken zich steeds meer zorgen om hun uiterlijk, 2 keer meer dan 40 jaar geleden, wat toen als verwijfd gold, is nu normaal.
Als man weet je niet meer waar je staat. Bedrijven zien liever vrouwen op hoge posities, uit sociaal oogpunt, en om de lastige kortzichtige ambitie ideeen van de man.
maar is dat wel zo fout? zonder die oogklep achtige ambitie of de levensdoelen hadden we nou geen e=mc^2, geen vliegtuigen, motoren noem het maar op.
De man is in staat een hoger doel in het level te kiezen, zoals bill clinton ooit zei dat hij dat later ook wilde toen hij de president een hand gaf. De man kan zich volledig laten opgaan in zijn missie, en dat heeft de wereld gemaakt tot wat het nu is.
Onder mannen speelt er ook iets waar de vrouw nog wat van zou kunnen leren. Hierarchie. Ooit is er op een schoolplein even gekeken naar ruzies onder de kinderen. De jongens scholden elkaar even uit, misschien ook wat meer, maar daarna was het duidelijk wie gelijk had, en er werd gewoon weer verder gespeeld. Voor de man is een gesprek of een ruzie gewoon een hierarchische strijd, je moet je gelijk krijgen en zorgen dat de ander je niet onder het maaiveld kan schoppen. Dit kan heftig zijn, maar het is vaak kort, en daarna is er duidelijkheid. En dit werkt.
Bij vrouwen zijn ruzies tien keer erger. Bij sporten komt het zelfs voor dat teamgenoten die vlak voor de wedstrijd ruzie hadden elkaar niet de bal over willen spelen tijdens die wedstrijd. Ruzies kunnen reen ongelovelijke nasleep hebben. Dit is een niet te harden tekortkoming.
Ik zal het hier maar bij laten, maar de strekking is dus dat zonder de macho man, met zijn idealen en hierarchie we vandaag nog met onze voeten in het water zouden staat met de simpelste overstroming. En is de vrouw wel zo sociaal vaardig als ze niet eens normaal kunnen ruzieen. Ik zie het al voor me in de politiek, de lichste vorm van onenigheid, en het is meteen afgelopen.
Ambitie en levelsdoel is ook nog een wanhoop, neem nou maiwegge (spelling?) en netelenbos. Die tragten een doel na te streven, maar zij sloegen en slaan de plank volledig mis.
leve de man die op zondag het vlees komt snijden, daar eindigt het mee. Ik heb het hier wat verkapt neergezet, en het komt niet helemaal zo over als het stuk zelf (uiteraard) maar de man Roelt!!
Instagram | Flickr | "Let my music become battle cries" - Frédéric Chopin