wat ik nogal vaak terugvind in de geloofsdiscussies, is het feit dat gelovigen altijd helemaal verrukt zijn als ze uitleggen wat voor een gevoel over ze heen is gekomen op het moment 'dat god in hun hart kwam'.
Maar ze kunnen nooit uitleggen WAT ze dan voelen. Ze zeggen alleen maar, 'lees de bijbel maar, dan zul je het begrijpen'. Nou als ik 1 regel lees kom ik al niet meer bij van het lachen.
Of 'als je gaat bidden, merk je het vanzelf'. Nou als ik het al voor elkaar kan krijgen om in mijn eentje tegen niks aan te gaan zitten lullen, bekruipt me nog steeds geen speciaal gevoel (althans bepaald niet in positieve zin dan).
Kan een gelovige nou eens een poging wagen dat gevoel in begrijpelijke taal te verwoorden, en zoniet WAAROM ze dat niet kunnen verwoorden dan...
Verder vraag ik me af of ze een verklaring hebben voor het feit dat ongeveer elke gelovige een ander godsbeeld heeft.
Voorbeeld: er zijn gelovigen die homoseksualiteit veroordelen, dus die zeggen dat een god dat niet goedkeurt.
Er zijn echter ook zat homoseksuele gelovigen; die zien ongetwijfeld een god die daar geen moeite mee heeft. En waarschijnlijk staan beide groepen daar voor meer dan 100% achter, aangezien 'god ze dat zelf verteld heeft'.
Is dat godsbeeld dan niet gewoon zelfreflectie? Want zo zijn er nog diverse andere voorbeelden te bedenken van verschillen in wat mensen denken over wat van een god wel of niet mag.
Als jullie nou echt contact hebben met een god, waarom zou die dan de ene groep wat anders vertellen dan de andere?
Daar kan ik toch niet helemaal bij met mijn gezonde verstand.
Maar ze kunnen nooit uitleggen WAT ze dan voelen. Ze zeggen alleen maar, 'lees de bijbel maar, dan zul je het begrijpen'. Nou als ik 1 regel lees kom ik al niet meer bij van het lachen.
Of 'als je gaat bidden, merk je het vanzelf'. Nou als ik het al voor elkaar kan krijgen om in mijn eentje tegen niks aan te gaan zitten lullen, bekruipt me nog steeds geen speciaal gevoel (althans bepaald niet in positieve zin dan).
Kan een gelovige nou eens een poging wagen dat gevoel in begrijpelijke taal te verwoorden, en zoniet WAAROM ze dat niet kunnen verwoorden dan...
Verder vraag ik me af of ze een verklaring hebben voor het feit dat ongeveer elke gelovige een ander godsbeeld heeft.
Voorbeeld: er zijn gelovigen die homoseksualiteit veroordelen, dus die zeggen dat een god dat niet goedkeurt.
Er zijn echter ook zat homoseksuele gelovigen; die zien ongetwijfeld een god die daar geen moeite mee heeft. En waarschijnlijk staan beide groepen daar voor meer dan 100% achter, aangezien 'god ze dat zelf verteld heeft'.
Is dat godsbeeld dan niet gewoon zelfreflectie? Want zo zijn er nog diverse andere voorbeelden te bedenken van verschillen in wat mensen denken over wat van een god wel of niet mag.
Als jullie nou echt contact hebben met een god, waarom zou die dan de ene groep wat anders vertellen dan de andere?
Daar kan ik toch niet helemaal bij met mijn gezonde verstand.