Ja dat kan de bijbel wel vertellen.
Maar ik ben in een materiële wereld opgegroeid, waar ignorance nog al eens voor de dood van veel mensen heeft gezorgd.
Is het dan vreemd dat ik eerst keiharde bewijzen wil zien, voordat ik mijn wil en leven in de hand van iets of iemand leg waarvan het bestaan al meer dan tweeduizend jaar wordt betwist en bevochten
Het is een puur en natuurlijk gevoel van zelfbehoud dat over me heen komt en me doet afkeren van dat soort beweringen.
Daarvoor hoef ik niet eens na te denken.
Ik krijg er gewoon een heel ongemakkelijk en onbehaaglijk gevoel van.
Noem het een soort natuurlijk aangeboren instinct.
Maar waarschijnlijk ziet een gelovige dat misschien als de voelsprieten van de duivel.
Toen ik een jaar of 7 of 8 was.
Toen heb ik het jesus portret wat bij me aan de muur hing, van de muur getrokken en achterstevoren achter me kast gezet.
Ik heb er daarna nooit meer naar gekeken.
Me moeder heeft er wel eens naar gevraagd en ik vertelde haar dat ik bang voor hem was.
Hij keek me zo beschuldigend aan altijd, en dat terwijl ik nog maar zo'n klein ventje was.
Ik heb mij daarna altijd als van nature van het geloof afgekeerd.
Ik heb god dus afgewezen en zal dat blijven doen.
Het is mijn eigen vrije wil en ik bepaal wat ik met mijn vrije wil doe.
edit:
Ik geloof in toeval.
En dat wij met geen hogere reden hier neer zijn gezet dan alle andere dieren op deze aarde.
Die in mijn ogen echt zomaar zonder toedoen van welke goddelijke hulp dan ook is ontstaan.
Ik ben de ketter die nog geen drienhonderdvijftig jaar geleden zonder pardon op de brandtstapel zou komen.
En ik zou de dood kiezen boven het leven met een leugen.