K'heb twee leuke artikeltjes gevonden over de Philips en de Iiyama

Philips Brilliance 17A
We hebben hem al eerder gehad, deze 17A. Destijds kwam de Philips als beste uit de test, zal het ze dit keer weer lukken? De eerste indrukken bevestigden ons oordeel uit de vorige test, dit is een goede monitor. De besturingssoftware die bij de vorige test nog in beta-stadium verkeerde, wordt nu standaard meegeleverd bij alle monitoren die de gebruikte technologie ondersteunen, waaronder deze 17A. Verder is er eigenlijk niet veel veranderd sinds de vorige test, dus zouden we het in principe hierbij kunnen laten. Omdat we er niet vanuit gaan dat iedereen de vorige test heeft gelezen (en nog minder dat degenen die hem wel hebben gelezen ook nog weten wat de conclusies waren) zullen we ook deze monitor de ruimte gunnen. Een buis met 0.26 mm gaatjesmasker en een effectief beeldoppervlak van 325x246 mm (theoretisch goed voor een maximumresolutie van 1477x1892 punten, maar lees vooral de opmerkingen over deze theorie bij de test van de Panasonic) levert een opvallend helder beeld. Ook bij de hoogst haalbare resolutie van 1600x1200@66 Hz (de handleiding geeft een maximum van 1600 x 1280 @60 Hz op, maar onze videokaart komt niet verder dan 1600x1200) is het beeld goed leesbaar, ofschoon het dan natuurlijk niet mogelijk is alle details perfect weer te geven (het verticale lijnenpatroon vertoont een opvallend egaal-grijze aanblik). Voor incidenteel gebruik is deze resolutie echter goed bruikbaar. De moir-test maakt maar weinig indruk op de 17A, evenals de geometrie- en convergentietest. Bij een resolutie van 1280x1024 worden verticale lijnen van een pixel breed nog goed van elkaar gescheiden. Aangezien wij de herkomst van deze monitor kennen weten we zeker dat het niet om een speciaal afgeregeld testexemplaar gaat.
De bediening van deze monitor kan op twee manieren gebeuren: vanaf het bedieningspaneel of via het meegeleverde soft-control programma. In beide gevallen zijn de meest belangrijke instellingen gemakkelijk uit te voeren. Het soft-control programma tovert diverse testbeelden op het scherm, en maakt het zo gemakkelijker de monitor precies af te stellen. Een ander voordeel van dit programma komt naar voren bij het afstellen van de kleurweergave. Bij gebruik van het bedieningspaneel op de monitor verschijnt er een menu op het scherm, dat de kleurweergave enigszins verstoort. Het soft-control programma heeft dit nadeel niet. Het programma wordt meegeleverd in een DOS-, Windows- en Macintosh-versie.
OS/2-gebruikers kunnen terecht bij de Windows-versie, wie met UNIX werkt zal zelf naar de knoppen moeten gaan. Philips maakt gebruik van een eigen protocol voor deze softwarematige afstandsbediening, het is niet mogelijk andere dan Philips-monitoren met dit programma te configureren.
De 17A is voorzien van een sub-D aansluiting plus kabel voor `normaal' gebruik, tevens biedt de monitor de mogelijkheid met een BNC-kabel te werken. Wie veel gebruik maakt van hogere resoluties dan 1024x768 doet er goed aan te kiezen voor een dergelijke kabel, aangezien de bandbreedte van het videosignaal in dat geval groter is dan die van een standaard VGA-kabel.
De 17A is voorzien van twee luidsprekers aan beide zijkanten van de monitor. Voor algemeen geruis zijn ze prima geschikt, een ingebouwde versterker zorgt voor een acceptabel volume. Verwacht geen hifi, zeker niet gezien de wat onhandige positionering van de luidsprekers (ze stralen hun geluid schuin naar achteren). Wie beter geluid wil kan gebruik maken van de koptelefoon-aansluiting en een goede walkman-koptelefoon.
Klinkt goed

IIyama: Vision Master 17 en Vision Master Pro17:
De Vision Master en de Vision Master Pro17 zijn vrijwel identiek, alleen de gebruikte beeldbuis verschilt. Waar de Vision Master is uitgerust met een buis met gaatjesmasker, werkt de Pro met een buis met sleuvenmasker. De Vision Master Pro biedt 324x240 mm bruikbaar beeldoppervlak, de Vision Master (zonder Pro) is iets minder royaal met zijn 319x237 mm. Theoretisch is de buis van de Pro in staat 1296 punten van elkaar te scheiden, horizontaal legt de Diamondtron met zijn sleuvenmasker met rastermaat 0.25 mm (zoals deze door Mitsubishi gefabriceerde buis wordt genoemd) geen beperkingen op. De gaatjesbuis met rastermaat 0.26 mm komt horizontaal iets verder (theoretisch is de buis goed voor 1450x1823 punten), ondanks de geringere beeldbreedte. Op papier zijn beide modellen geschikt voor dezelfde maximumresolutie van 1600x1200@68 Hz, en ook in de praktijk blijken ze elkaar niet veel toe te geven. De door ons gehaalde maximumresolutie bedroeg 1600x1200@66 Hz, waarbij de tekst nog goed leesbaar bleef (waarbij opviel dat de tekst op de Vision Master met zijn gaatjesmasker beter leesbaar was dan op de Vision Master Pro, hierbij speelt de hogere bruikbare resolutie van een buis met gaatjesmasker duidelijk een rol). In vergelijking met de Philips 17A levert iiyama maar een heel klein beetje scherpte in, waar een fors lagere prijs tegenover staat. Een nadeel van de Vision Master is dat deze monitor bij de hoogste resolutie van 1600x1200@66 Hz niet in staat was het beeld onvervormd weer te geven. Aan de linker- en rechterzijde was het beeld duidelijk samengedrukt, een effect dat ook bij de Princeton Graphics merkbaar was. De Vision Master Pro had geen last van deze verstoring. Beide iiyama's zijn voorzien van zowel BNC- als sub-D aansluitingen, er wordt een standaard VGA-kabel meegeleverd. Wie veel gebruik wil maken van de hoogste resoluties raden wij aan over te stappen op een goede BNC-kabel, het verschil is in een aantal gevallen echt zichtbaar. Voor de bediening maken beide monitoren gebruik van een menusysteem dat met drie knoppen wordt bediend. Het vergt enige gewenning, maar dan zijn ook vrijwel alle mogelijke instellingen te verrichten.
Hmmm, klinkt ook goed

Conclusie(s):
De prijzen van monitoren blijven hoog, zeker in vergelijking met de prijsval die andere computer-randapparatuur in de afgelopen jaren hebben doorgemaakt. Een goede 17-inch monitor kost nog altijd minimaal 1.600,- en wie het beste uit de test wil hebben moet rekenen op een prijs boven de 2.400,-. De kwaliteit van de monitoren is er de laatste jaren gelukkig wel op vooruitgegaan. De vlakkere beeldbuizen, gecombineerd met technieken als dynamische scherpstelling (zorgt dat het beeld tot aan de randen van de buis scherp is) zorgen voor een goede beeldkwaliteit bij de tegenwoordig gangbare hoge resoluties.
In deze test springen de monitoren van Philips, EIZO en iiyama eruit als overtuigende koplopers. Het onderscheid in beeldkwaliteit tussen deze koplopers is niet echt groot, maar voor wie echt op de details let komen de EIZO en de Philips er als besten uit. De bediening van de Philips via het Softcontrol-programma is onovertroffen, daar staat weer tegenover dat de EIZO het gemakkelijkst te bedienen is vanaf het frontpaneel. Ook de EIZO kan eventueel vanaf de PC worden geconfigureerd, maar dit vereist een speciale kabel tussen monitor en PC en een programma, beide worden niet standaard meegeleverd. Dan is de oplossing van Philips toch een stuk handiger. Beide iiyama-monitoren vallen vooral op door de goede beeldkwaliteit en de ruime mogelijkheden tegen een relatief lage prijs.
Hmm, alle drie de monitoren komen dus goed uit de test, met Philips als koploper qua helderheid en Iiyama qua beeldkwaliteit...
Tis wel niet de Eizo F56, maar zet et stukkie er toch ff bij...
EIZO FlexScan T563-T
Met zijn heldere Trinitron-beeldbuis, geslaagde bedieningspaneel en goede beeldkwaliteit weet de EIZO al snel te overtuigen. De maximumresolutie bedroeg in onze test 1600x1200@66 Hz, waarbij de leesbaarheid van 10-punts tekst nog redelijk te noemen was. De Trinitron-buis heeft met zijn 0.25 mm rastermaat en een actief oppervlak van 324x240 mm eigenlijk niet voldoende oplossend vermogen (de buis kan maximaal 1296 punten horizontaal scheiden) om deze hoogste resolutie echt scherp weer te geven, maar het resultaat is bruikbaar voor incidentele gevallen. Bij een resolutie van 1280 x 1024@75 Hz kan echt worden gesproken van een scherp en rotsvast beeld.
EIZO wint het van alle andere monitoren - met mogelijke uitzondering van de Philips in combinatie met het meegeleverde softcontrol-programma - op het gebied van bedieningsgemak. Een enkele draaiknop en een om deze knop gedrapeerde druktoets zorgen in soepel samenspel voor een eenvoudige instelmogelijkheid van zo ongeveer alles wat er aan een monitor kan worden ingesteld. De meest verrichte instellingen zijn ook nog eens apart via een druktoets onder de beeldbuis bereikbaar, zodat je je niet door het menu heen hoeft te werken om het beeld even in het midden te zetten. Ook vinden we daar de knop met het opschrift Auto, waarmee de beeldgeometrie voor een deel automatisch kan worden ingesteld. Dit werkt niet altijd even goed, maar het biedt een geschikt uitgangspunt voor handmatige fijnafstelling. De monitor kan eventueel via een (optioneel leverbare) seriële kabel met de PC worden verbonden, waarna het (bij de kabel geleverde) ScreenManager-programma gebruikt kan worden voor configuratie `op afstand'.
EIZO levert bij deze monitor een standaard VGA-kabel met sub-D connectoren, maar het is ook mogelijk een kabel met BNC-pluggen te gebruiken.
Heeft iemand trouwens nog een plaatje van die
Philips Brilliance 17A ?
Bron:
http://net.info.nl/ci/604/monitor2.htm