Kunst - en DE vraag

[Verwijderd]

Wat is het meest dierbare voorwerp dat u zou willen meenemen wanneer u wordt gedwongen huis en haard te verlaten? En waarom ligt dat object u zo na aan het hart?

Uitleg :
Tine Wilde is gedistingeerd conceptueel kunstenaar in de filosofie. Op dit moment is zij o.a. bezig met het verzamelen van reacties op vier beschouwingen, geschreven tijdens een 14-daagse logeerpartij in de atoomschuilkelder van Dalfsen
en kenbaar gemaakt aan het publiek door middel van kranten
juli en augustus 1998... hieronder de aanleiding :

(bron : www.tinewilde.com)

Onder het gemeentehuis in Dalfsen, een plaatsje aan de Overijsselse Vecht, is een atoomschuilkelder ingericht. Een grote, lege ruimte die compleet van de buitenwereld is afgesloten. Oorspronkelijk was deze ruimte bedoeld om aan een aantal bevoorrechte burgers een veilig onderdak te bieden tijdens een atoomramp of atoomoorlog. Na de afbraak van het IJzeren Gordijn en de ontspanning tussen Oost en West wordt de kelder nu gebruikt door kunstenaarsinitiatief Stichting Safe op voorwaarde dat de atoomschuilkelder bij calamiteiten onmiddellijk weer operationeel kan worden gemaakt.

In het boek Geen paniek - bescherming tegen rampsituaties uit 1987 legt Joris Voorhoeve uit hoe men zich kan beschermen tegen rampspoed en geeft hij een exposé van manieren om te overleven. Naast een doeltreffende huisapotheek heeft hij een noodrantsoen samengesteld voor veertien dagen overleven in een afgezonderde ruimte. Dit noodrantsoen wordt op zijn waarde getoetst evenals de haalbaarheid van dergelijke overlevingsscenario's.

Van maandag 27 juli tot en met zaterdag 8 augustus 1998 sluit ik mijzelf twee weken lang op in deze atoomschuilkelder met als centrale vraag wat er gebeurt wanneer een mens op deze manier wordt afgezonderd van zijn leefgemeenschap en wordt teruggeworpen op zichzelf. Aan de hand van vier brieven wordt het publiek op de hoogte gehouden van deze logeerpartij.

Ik heb vervolgens even de auteur uigehangen en kwam op dit schrijfseltje.. misschien grappig, misschien te lang.

Wat is het meest dierbare voorwerp dat u zou willen meenemen wanneer u wordt gedwongen huis en haard te verlaten? En waarom ligt dat object u zo na aan het hart?

Dus .. we "leven" in oorlog. Met mijn relativeringsvermogen blijft het lastig emoties toe te laten. Mijn vriendin is buiten. Ik zit binnen.. te "genieten" van de schijnzekerheid die schuilkelder heet. Mijn ogen staan vol tranen, maar huilen kan ik niet. Te vaak is mij gewezen op mijn relativerende karakter en hoe prettig dat voor anderen kan zijn. Twee kinderen staan aan mijn jas te trekken, terwijl ik met mijn betraande ogen in de verte zit te staren... Het kleine houten stoeltje waar ik op zit kraakt.

Onwillekeurig denk ik aan de Big Mac die ik twee weken geleden naar binnenschoof. Heerlijk ! Hoe ik in mijn luxe wagen langs het raampje reed. "Dat is dan 2 euro 50, mag u doorrijden naar het 2e raam." Doorrijden naar het tweede raam ! Dat is alles wat ervoor nodig is ! Het is maar een paar meter naar zo'n heerlijke Big Mac ! Het zonnetje stond op een uur of 11. Er zaten wat vogeltjes op de prullenbak die eigenlijk altijd te vol was. "Mensen eten teveel", denk ik, terwijl ik een hap neem. Op de radio hoor ik mensen zingen. "Life is Life". De eerste keer dat ik dit hoorde ben ik helemaal uit mijn dak gegaan. Natuurlijk kon dat nu niet, want ik zou dan zeker mijn Big Mac laten vallen. Ik besloot dus om een beetje met mijn schouders heen en weer te schokken op de maat van de muziek. Met een brede grijns en mijn ogen dicht neem ik een tweede hap.. Life is Life... heerlijk... ... Als ik mijn ogen opendoe, zie ik weer de betonnen muur. De mensen rennen heen en weer.. Ik zit op een stoeltje. De schuilkelder. Alles wordt donker om me heen. Het gegil ervaar ik als duizend brekende glazen. Een enorm lawaai.. lawaai waarin alle emoties hoorbaar zijn. In mijn trillende handen houd ik een blikje. Op het etiket staat te lezen: "gecondenseerde melk.".. ik kijk ernaar. Langzaam veranderen de letters. Een voor een, woord voor woord..ik lees: "Not quite your Big Mac".

Ineens wordt ik me duidelijker bewust van de kinderen. ... Ik trek ze op mijn schoot. In hun grote donkere ogen zie ik angst... Hun lippen trillen... Mensen schreeuwen nog steeds. Heel even vormen wij.. twee kinderen en ik.. een onoverwinnelijk geheel. De kinderen kijken naar mijn ogen.. Ik naar de hunne. Ik moet sterk zijn.. anderen hebben daar zoveel aan.. Ik kijk ze aan.. hun zwarte haartjes zitten tegen hun hoofdjes gekleefd. Shampoo is een luxe waar we het op dit moment zonder moeten stellen. Een traan hangt aan de neus van het jongetje. De drie-eenheid.. hoe we daar zitten. Met z'n drieeen.. op dat ene houten stoeltje.. Ik kijk het meisje aan.. ze is stil .. iedereen schreeuwt.. "mijn" kinderen zijn stil.. ik fluister: "Ik ben ook bang..." de kinderen leggen hun hoofdjes op mijn schouders.. Ik doe mijn ogen dicht.. ik huil. Voor het eerst in mijn leven huil ik.. omdat ik bang ben. Door mijn tranen heen zie ik het blik... "Not quite your Big Mac".

...

Ik besef me dat er buiten niets meer is... ik zal een nieuwe modus moeten vinden om het leven in te ervaren. Ergens ben ik blij dat ik niets heb meegenomen dat me herinnert aan de vorige manier van leven...

[Verwijderd]

Oh die is simpel!! Even buiten mijn vriendin om...
Het belangrijkste ding dat ik mee zou nemen zijn mijn oude strips die ik getekend heb.
Het gaat hier om een stapeltje van 100 a4tjes opgeborgen in een mapje. Met daarop de avonturen van Slinger en Jimmy.
2 slangen!
Deze strips heb ik gemaakt over een periode van toen ik 9 was totdat ik 13 was. Deze zijn mij heeeel dierbaar en ook mijn startpunt in mijn creatieve carriëre!

[Verwijderd]

klinkt misschien raar, maar mijn 2 harde schijven,
daar staat op het moment 6 jaar geschiedenis op, heel mijn pubertijd, al mijn websites al mijn conversaties met dierbare mensen, foto's, Filmpjes, flash projecten, Liefdesbrieven, strips idd. Muziek die me raakt en die me doet denken aan gelukkige en ongelukkige tijden,.
dat is me best dierbaar op het moment. en als ik nog een hand vrijhad zou ik graag wat zelfgedrukte kleren meenemen. maar dat mag natuurlijk niet.

[Verwijderd]

Op vrijdag 01 februari 2002 15:47 schreef OrangRadar het volgende:
klinkt misschien raar, maar mijn 2 harde schijven,
daar staat op het moment 6 jaar geschiedenis op, heel mijn pubertijd, al mijn websites al mijn conversaties met dierbare mensen, foto's, Filmpjes, flash projecten, Liefdesbrieven, strips idd. Muziek die me raakt en die me doet denken aan gelukkige en ongelukkige tijden,.
dat is me best dierbaar op het moment. en als ik nog een hand vrijhad zou ik graag wat zelfgedrukte kleren meenemen. maar dat mag natuurlijk niet.

Ik wist wel dat dat jouw antwoord zou zijn. (sorry muizz, dat dit je even weinig zegt)
Ik begrijp de waarde van jouw digitale database.
Je hebt bijna alle avonden waarop er bezoek was gefilmd met je webcam. Verder bezit je echt voor honderden uren aan werk op de schijven. Daarom vond ik het ook bijna een eer om een back-up te mogen maken van je schijf.

Digitale spullen kunnen ook een emotionele waarde hebben vind ik, ook al komen ze uit een ijzeren bak.

[Verwijderd]

Dit zegt me juist heel erg veel, ik herken dit enorm. Sterker nog, de reden voor mij om de muizzepagina te maken, was dat mijn fotoboeken, kladblokken en muren volraakten. Ik denk dat veel mensen dit tegenwoordig doen, hun leven documenteren. Omdat het allemaal veel makkelijker terug te zoeken is een gouden schat voor eventuele kinderen / kleinkinderen etc.

Stel je voor dat je van jouw opa over overgroot opa zo'n uitgebreid ding had gehad waarin zijn leven was gedocumenteerd.. enorm !. Leuk ook om te zien hoe de vorm veranderd van de dingen die je documenteert.. erg mooi, keep it up ! Wellicht begraven ze je harde schijf ooit nog eens en wordt hij over 2300 jaar teruggevonden.. wauw

[Verwijderd]

Ik heb geen 'dierbaar' voorwerp nodig. Alle leuke en minder leuke dingen zitten bovenin op m'n eigen 'harde schijf' opgeslagen, niet dat ik er vaak aan terugdenk btw. Aan emotioneel gezever als foto's e.d. doe ik niet, sterker nog, ik heb geen enkele foto van mezelf. Vrienden schijnen zat foto's van me te hebben, maar het kan me niet echt boeien. Pluk de dag, wat gisteren was is nu niet belangrijk meer.

[Verwijderd]

Op zondag 03 februari 2002 15:36 schreef muizz het volgende:
Dit zegt me juist heel erg veel, ik herken dit enorm. Sterker nog, de reden voor mij om de muizzepagina te maken, was dat mijn fotoboeken, kladblokken en muren volraakten. Ik denk dat veel mensen dit tegenwoordig doen, hun leven documenteren. Omdat het allemaal veel makkelijker terug te zoeken is een gouden schat voor eventuele kinderen / kleinkinderen etc.

Stel je voor dat je van jouw opa over overgroot opa zo'n uitgebreid ding had gehad waarin zijn leven was gedocumenteerd.. enorm !. Leuk ook om te zien hoe de vorm veranderd van de dingen die je documenteert.. erg mooi, keep it up ! Wellicht begraven ze je harde schijf ooit nog eens en wordt hij over 2300 jaar teruggevonden.. wauw

Zeker!!! Letterlijk een back-up maken van je geschiedenis

[Verwijderd]

Op vrijdag 01 februari 2002 15:47 schreef OrangRadar het volgende:
klinkt misschien raar, maar mijn 2 harde schijven,
daar staat op het moment 6 jaar geschiedenis op, heel mijn pubertijd, al mijn websites al mijn conversaties met dierbare mensen, foto's, Filmpjes, flash projecten, Liefdesbrieven, strips idd. Muziek die me raakt en die me doet denken aan gelukkige en ongelukkige tijden,.
dat is me best dierbaar op het moment. en als ik nog een hand vrijhad zou ik graag wat zelfgedrukte kleren meenemen. maar dat mag natuurlijk niet.

Zou je ze eerst losschroeven of neem je je computerkast maar totaal mee

[Christiaan]

Ik houd zelf een digitaal dagboek bij dmv een intranetsite (met ASP) die ik ontwikkeld heb. Dit dagboek bevat per dag drie delen; wat is er buiten me gebeurd? wat is er in me gebeurd? en wat heb ik gedroomd?.

Die drie vragen beantwoord ik iedere dag. Aangezien ik de laatste tijd een beetje een gebroken hart heb mogen (want ook dat is een goede) ervaren heb ik er erg veel aan gehad. Het is nu al leuk om terug te lezen hoe ik dit alles ervaren heb. Het nadeel van een digitaal (of wat voor type dan ook) dagboek is dat je je er soms wat makkelijk vanaf maakt. Je schrijft dingen te kort of te eenvoudig op waardoor je ze later zelf niet meer begrijpt.

Om die reden heb ik mijn dagboek entries ook op internet staan. Op mijn homepage (mail naar [e-mail] als je het adres wilt hebben) staat dat dagboek. Mijn eigen dagboek site publiceert iedere dag automatisch de nieuwe entries naar de site. Het enige deel dat niet meegaat is 'wat is er in me gebeurd?'. Dat bevat vaak erg persoonlijke dingen over mensen die veel voor me betekenen. Ik wil dat soort zaken wel voor mezelf houden. Je schrijft het dagboek dus anders, want je weet dat anderen het best wel eens kunnen lezen. Bovendien staat het ook ergens anders op internet. Mocht je eigen computer crashen, dan heb je een groot deel nog elders.

[Verwijderd]

Ik zou helemaal NIKS meenemen... Als ik maar 1 ding mee zou mogen nemen, zou ik echt niet kunnen kiezen...
Bovendien: alles wat me echt dierbaar is en alles wat echt belangrijk is zijn de herinneringen, en die liggen vast in mijn hoofd, die neem ik dus sowieso al mee...

[Verwijderd]

Op zondag 03 februari 2002 16:21 schreef Creation25 het volgende:

[..]

Zou je ze eerst losschroeven of neem je je computerkast maar totaal mee

hehe, Kost me 43 seconden, Net uitgeprobeerd (inclusief schroevendraaier pakken)

[Verwijderd]

het boek "hoe bouw ik de wereld opnieuw op voor dummy's"

[sjuk425]

Er is maar weinig dat echt een waarde voor me heeft.

-Mijn muziek collectie
-Mijn pc, of iig de disks.
-Mijn Gibson (electrische gitaar).

[Verwijderd]

Op zondag 03 februari 2002 15:36 schreef muizz het volgende:


Stel je voor dat je van jouw opa over overgroot opa zo'n uitgebreid ding had gehad waarin zijn leven was gedocumenteerd..

ik denk dat ik mijn HD's ook echt wel bewaar,
stel je voor 50 jaar verder, een enorm geavanceerd OS
en mijn kinderen Bekijken mijn HD nog gewoon lekker met windows 2000, Mijn jeugd, mijn (oude) vrienden, mijn relaties mijn hersenspinsels mijn ouwe webside's

[Verwijderd]

Op donderdag 07 februari 2002 01:18 schreef OrangRadar het volgende:

[..]

ik denk dat ik mijn HD's ook echt wel bewaar,
stel je voor 50 jaar verder, een enorm geavanceerd OS
en mijn kinderen Bekijken mijn HD nog gewoon lekker met windows 2000, Mijn jeugd, mijn (oude) vrienden, mijn relaties mijn hersenspinsels mijn ouwe webside's

De bugs!!

[Ed.]

Wat ik zou doen is een plastic tas pakken (liggen hier altijd), daar snel m'n dagboekmap inschuiven, plus blindelings de stapel backupcd's die toch altijd al op m'n bureau liggen.

Lukt me binnen 30 seconden allemaal, en dan zie ik later wel welke cd's me het niet waard zijn om te bewaren en gooi ik die weg.

Het is dus zo dat ik als eerste voor m'n dagboek ga, want daar staan verhalen van mezelf in over toen ik nog maar 11 was, en terwijl ik toch al die plastic zak beet heb, kunnen die paar cd's er ook wel bij, kost me maar 5 sec om die erin te schuiven, en denk niet dat ik door die 5 sec het loodje zal leggen

[blobber]

Ik neem niks mee om de doodeenvoudige reden dat ik die kelder nooit zal binnengaan, laat die bom maar vallen dan, ik ben dood, de mensen in die bunker zullen er vroeg of laat toch uit moeten, in een dode wereld vol straling zullen ze niet lang overleven.

[Verwijderd]

Op vrijdag 01 februari 2002 15:47 schreef OrangRadar het volgende:
klinkt misschien raar, maar mijn 2 harde schijven,
daar staat op het moment 6 jaar geschiedenis op, heel mijn pubertijd, al mijn websites al mijn conversaties met dierbare mensen, foto's, Filmpjes, flash projecten, Liefdesbrieven, strips idd. Muziek die me raakt en die me doet denken aan gelukkige en ongelukkige tijden,.
dat is me best dierbaar op het moment. en als ik nog een hand vrijhad zou ik graag wat zelfgedrukte kleren meenemen. maar dat mag natuurlijk niet.

Dit zou voor mij ook gegolden hebben, voordat mn HD stierf... Alles wat ik nog had was een 2 jaar oude backup
Met die crash ben ik letterlijk vele duizenden uren aan enorme programmeerprojecten/wetenschappelijke onderzoeken/zelfgemaakte muziek/creatieve projecten [denk aan websites en ander designwerk] e.d. verloren.
Gelukkig zit het meeste nog altijd in mijn hoofd, dus wat dat betreft heb ik er niet echt veel op verloren.