De toekomst kan door niemand voorspeld worden, maar uit de geschiedenis kan veel geleerd worden en van de geschiedenis weten we allemaal dat ze zich telkens herhaalt. Oorlog en andere conflicten hebben daar een grote invloed op.
Nu, vreedzaam samenleven is helemaal niet zo makkelijk. Laten we eerst eens kijken hoe het bij de dieren gaat. Dieren vechten om territorium te verwerven. Van territoriumbezit hangt veel af; de ene grond is vruchtbaarder dan de andere, op de ene plaats kan je veel makkelijker leven dan op de andere, het klimaat/weer speelt ook zijn rol,... Dit zijn allemaal factoren die bepalend zijn voor de slaagkans van het bestaan en overleven van een soort, kolonie of familie. Bij de mens komen daar nog verschillende andere factoren bij. Brengt het gebied veel op aan belangrijke grondstoffen of andere kostbaarheden? Is het gebied toeristisch aantrekkelijk? Is het er gezond om leven? Hoe is de toestand op religieus en etnisch vlak*? Deze en nog vele andere elementen zijn belangrijk als het op verwerven van grondgebied aankomt. 'We' waren zo ingesteld toen we nog sponzen, primitieve zoogdieren, apen en primitieven waren. Nu zijn we tot mens geëvolueerd maar dat streven naar territorium krijg je er niet zomaar uit.
*Religieuze en etnische verdraagzaamheid kan al veel vergroot worden door een goede opvoeding. Een opvoeding waarin je moet leren dat je de dingen altijd van twee kanten moet bekijken. Klinkt heel eenvoudig maar is al een grote stap in de goede richting. Denk altijd: niemand heeft zichzelf gemaakt en niemand heeft zichzelf opgevoed...
Als buitenstaander is oorlog niet zo goed te begrijpen, maar éénmaal het op jouw gebied ontstaat denk je daar heel anders over. Dan pas besef je dat je je hachje moet redden en daarvoor is vluchten niet altijd een bevredegende oplossing. Soms sterft een mens nog liever dan de vernedering te moeten ondergaan. Op zo'n moment vecht je voor jezelf en al je dierbaren.
Wanneer je dan wint weet je dat je nageslacht een goed/beter leven zal hebben. Na oorlog komt immers altijd een bloeiperiode en oorlog brengt vernieuwing. In sommige situaties kan het niet anders dan dat er slachtoffers vallen, en als je dan toch moet kiezen heb je natuurlijk liever slachtoffers aan de overzijde dan aan eigen zijde*. Als je verliest daarentegen weet je dat je familie en je volk het moeilijk(er) zullen hebben om nog te overleven in de toekomst. Dat streven zit nu éénmaal in de mens ingebakken en dat krijg je er niet zo gemakkelijk uit. Daarvoor moet niet alleen een mentaliteitsverandering komen, maar de mens zou zodanig moeten evolueren dat zijn instinct een minder sterke invloed heeft op de beslissingen die hij neemt. Daarvoor is echter veel tijd nodig en we weten niet of dit zelfs ooit zal lukken. Het is waar dat veel conflicten met woorden kunnen worden opgelost, maar een kleine minderheid moet op de harde manier beslecht worden, soms op kleine, soms op grote schaal.
*Let wel: dit geldt voor àlle conflicten en onder slachtoffers hoef je natuurlijk niet telkens een gewonde of dode te verstaan, er zijn veel conflicten die met minder drastische gevolgen hoeven af te lopen!
Hoe zit het dan met de toekomst op gezondheidsvlak? Tja, ook hier zijn er enkele zeker- en onzekerheden. Het staat vast dat de medische kennis zal blijven groeien, het staat ook vast dat er telkens nieuwe en hardnekkige ziektes zullen komen. De mens zal altijd proberen de natuur slimmer af te zijn, maar zal dat ook lukken? Het overleven en voortplanten mag dan al grotendeels op een onrechtvaardige manier gebeuren, het is wel mooi dat in een biologisch systeem telkens de best aangepasten overleven en dat het niet zo gemakkelijk is om de omgeving aan de soort (in dit geval de mens) aan te passen. Dus als het zo blijft duren zal de mens vroeg of laat wel moeten boeten voor zijn egoïstisch gedrag. Maar het zal hard tegen onzacht zijn. De mens met zijn (zeer) uitgebreide kennis zal het moeten opnemen tegen de kracht van de natuur (waar we zelf trouwens deel van uitmaken), en hier hebben we het dus niet over fysische dreigingen - want daartegen kunnen we ons al behoorlijk beschermen - maar over dreigingen zoals virussen. Maar het gevaar komt ook van niet-organische zijde. De kankers die we heden ten dage kennen zeggen al genoeg over onze slechte leefgewoonten. Toch moeten we dit alles niet zo pessimistisch bekijken. Enerzijds is in beide gevallen het aantal slachtoffers slechts beperkt tot een klein percentage van de totale mensheid en anderzijds is het toch niet zo erg dat er enkele (miljoenen) slachtoffers vallen, de mens wordt immers toch al veel ouder dan vroeger en het is waar dat er te veel mensen beginnen te komen op ons planeetje. Dat zijn nu éénmaal de regels van het systeem, een levensvorm moet geven en nemen indien het wil blijven bestaan...
Tot daar de strijd om gezond te blijven. Maar hoe zit het nu met bionische opties waarvan we in de toekomst gebruik zullen van kunnen maken? Hoe ver zijn mens en technologie nog van elkaar verwijderd? Vandaag kunnen blinden al weer zien dmv een bionisch oog en de komende jaren gaat dat bionische oog nog kunnen voorzien worden met nachtkijker, IR-visie,... Maar dit is slechts een begin. Binnen enkele jaren gaat het mogelijk zijn om complexe chips te verbinden met onze hersenen. Dan worden de mogelijkheden pas onbeperkt! Binnenkort gaat een Brits chirurg proberen om een neuraal netwerkje te maken met zijn vrouw. Het gaat als volgt: Beide krijgen een chip ingeplant in hun arm, deze chips zullen verbonden zijn met enkele zenuwbanen in hun arm. De chips gaan ook draadloos kunnen communiceren met elkaar. In het begin zullen we spreken over slechts enkele vage signalen, maar de technoligie ligt niet stil en het is goed mogelijk dat we binnen enkele decennia bvb. een chip kunnen aansluiten op onze hersenen om zodoende te beschikken over hele gigabytes aan kennis. Sluit daarop nog een krachtige processor aan en je beschikt over een rekenkracht en opslagcapaciteit waarmee je bvb. op je eentje doodleuk het weer over de hele wereld kan voorspellen (mits de nodige waarnemingen gedaan worden), kernbomsimulaties kan uitvoeren in je hersenen terwijl je op je gemak ligt te zonnen op je vakantiebestemming. Enzovoort, enzovoort. Klinkt misschien ongelooflijk maar fysisch is het niet onmogelijk, het enige wat we nog ontbreken is de precisietechnologie, een grotere miniaturiseringsgraad en kennis. Ik zou hier nog veel verder kunnen uitbreiden over quarkcomputers, DNA-computers en stofdeeltjes uitgerust met chips die ingezet worden voor spionagedoeleinden maar dan zou het geen filosofie meer zijn!
Neen, laten we eens nadenken over de mogelijke gevolgen hiervan: Alleen rijken gaan zoiets kunnen financieren met als gevolg dat deze rijken steeds slimmer, gezonder en genetisch gezien perfecter gaan worden en dus in staat zullen zijn nog meer geld binnen te rijven. Zodoende gaat de kloof tussen arm en rijk nog vergroten, net zoals nu trouwens al het geval is... Om dit te voorkomen zal er een goed en stevig beleid moeten komen dat het mogelijk zal maken hierover strenge wetten goed te keuren zodat zulke onmenselijke (of zijn het toch menselijke!) toestanden vermeden kunnen worden. Maar het zou het leven niet zijn moest dit van een leien dakje lopen! Wie zit er immers aan de top? Inderdaad, veel rijken! Het woordje democratie is allemaal goed en wel in de theorie maar in praktijk gebeuren nog elke dag dingen die niet democratisch te noemen vallen.
Jullie kennen wel de theorie van Darwin. Een simplistisch voorbeeldje: als je in een bos met een donkerbruine ondergrond enkele lichtbruine en enkele donkerbruine kikkers hebt, dan zullen uiteindelijk grotendeels donkerbruine kikkers overleven omdat ze beter aangepast zijn aan de omgeving en dus een kleinere kans hebben om ten prooi te vallen aan andere dieren. Zo is dat met elk morfologisch kenmerk van elk organisme. Giraffes met hun lange nek, mensen met handen om te grijpen,....
Hoe zal de mens er in de toekomst nu gaan uitzien? Ik denk lichamelijk heel zwak, alles zal immers geautomatiseerd zijn. Een mens gaat niets nog op eigen krachten moeten doen. Mannen en vrouwen gaan heel erg op elkaar beginnen lijken, want de lichamelijke activiteiten van beide zijn nu al bijna hetzelfde. Zowel mannen als vrouwen gaan tot ongeveer 18-21 jaar studeren en daarna gaan werken. Zowel lichamelijke als geestelijke arbeid zal homogeen verdeeld zijn onder beide geslachten. Het gaat dus niet meer nodig zijn om sterk te zijn op lichamelijk vlak, een mens overleeft wel met behulp van zijn kennis. Even iets over het voortplantingssysteem: met behulp van de wetenschap kan tegenwoordig zowat iedereen nakomelingen krijgen, het blijft dus bijna om het even hoe vruchtbaar je bent. Hoe zit het nu met de genitaliën van een mens? Waarom zijn ze zo verschillend van persoon tot persoon? Vroeger waren er geen hulpmiddelen om je voort te planten en was de morfologie van de geslachtsdelen dus erg belangrijk, ze moesten dus enkel en alleen efficiënt zijn. Nu, bij de mens is dat anders. Ten eerste kan een mens zich met de handen behelpen en is het dus minder belangrijk geworden dat genitaliën van beide geslachten perfect in elkaar passen. Ten tweede zijn er al vele wetenschappelijke hulpmiddelen bijgekomen; denk maar aan het opvolgen van de ovulatiecyclus, kunstmatige inseminatie, draagmoeders, erectiebevorderende middelen... Resultaat: het is helemaal niet meer zo belangrijk hoe doeltreffend geslachtsdelen zijn. Uiteindelijk zullen zelfs mensen zonder geslachtsdelen zich kunnen voortplanten, je hoeft enkel nog zaad- of eicellen te produceren, de medische wetenschap komt verder wel tussen. Wanneer je dit in gedachten houdt, samen met de evolutietheorie van Darwin (selectie en variatie) kan je dus al gaan denken hoe ze in de toekomt zullen gaan evolueren...
Even iets anders nu: De maatschappij dringt ons monogamie op, terwijl de mens van nature uit polygaam is (eigenlijk serieel monogaam, dus verschillende partners na elkaar en niet tegelijkertijd). Volkomen monogamie is een onnatuurlijke situatie voor een mens. Eén van de redenen waarom monogamie een streefdoel geworden is in onze maatschappij is het feit dat de mens niet meer geconfronteerd wil worden met het gevoel 'jaloezie', terwijl dit gevoel gewoon deel uitmaakt van het leven, net zoals verdriet, vreugde, liefde en haat. Elkeen probeert negatieve gevoelens natuurlijk ten allen koste te vermijden, maar we moeten er ons nu éénmaal bij neerleggen dat niemand op voorhand voor onszelf gereserveerd is. Een levend wezen is 'geprogrammeerd' om zoveel mogelijk zijn genen te verspreiden. Bij de man is dit beter merkbaar dan bij de vrouw omdat zaadcellen nu éénmaal veel goedkoper zijn en een vrouw meer zekerheid moet hebben om haar vrucht in een beschermde omgeving (samen met de man) te kunnen laten volgroeien. Maar een vrouw is natuurlijk even polygaam. Wetenschappelijk onderzoek heeft bewezen dat polygamie bij de mens even normaal is als bij de meeste andere diersoorten. Naast alle pure wetenschappelijke bewijzen zoals hoeveelheden zaad- en eicellen meten terwijl de partner al dan niet aanwezig is, is de allereenvoudigste reden om dit te bewijzen gewoon: jaloezie bestaat, dus de mens IS polygaam, anders zou jaloezie immers niet nodig zijn! Tijd voor een beetje meer tolerantie en minder egoïsme, zou ik zeggen. Maar het is even natuurlijk om je partner alleen voor jezelf te houden en vanuit je eigen standpunt is het je volste recht om daarvoor veel moeite te doen...
Nu, vreedzaam samenleven is helemaal niet zo makkelijk. Laten we eerst eens kijken hoe het bij de dieren gaat. Dieren vechten om territorium te verwerven. Van territoriumbezit hangt veel af; de ene grond is vruchtbaarder dan de andere, op de ene plaats kan je veel makkelijker leven dan op de andere, het klimaat/weer speelt ook zijn rol,... Dit zijn allemaal factoren die bepalend zijn voor de slaagkans van het bestaan en overleven van een soort, kolonie of familie. Bij de mens komen daar nog verschillende andere factoren bij. Brengt het gebied veel op aan belangrijke grondstoffen of andere kostbaarheden? Is het gebied toeristisch aantrekkelijk? Is het er gezond om leven? Hoe is de toestand op religieus en etnisch vlak*? Deze en nog vele andere elementen zijn belangrijk als het op verwerven van grondgebied aankomt. 'We' waren zo ingesteld toen we nog sponzen, primitieve zoogdieren, apen en primitieven waren. Nu zijn we tot mens geëvolueerd maar dat streven naar territorium krijg je er niet zomaar uit.
*Religieuze en etnische verdraagzaamheid kan al veel vergroot worden door een goede opvoeding. Een opvoeding waarin je moet leren dat je de dingen altijd van twee kanten moet bekijken. Klinkt heel eenvoudig maar is al een grote stap in de goede richting. Denk altijd: niemand heeft zichzelf gemaakt en niemand heeft zichzelf opgevoed...
Als buitenstaander is oorlog niet zo goed te begrijpen, maar éénmaal het op jouw gebied ontstaat denk je daar heel anders over. Dan pas besef je dat je je hachje moet redden en daarvoor is vluchten niet altijd een bevredegende oplossing. Soms sterft een mens nog liever dan de vernedering te moeten ondergaan. Op zo'n moment vecht je voor jezelf en al je dierbaren.
Wanneer je dan wint weet je dat je nageslacht een goed/beter leven zal hebben. Na oorlog komt immers altijd een bloeiperiode en oorlog brengt vernieuwing. In sommige situaties kan het niet anders dan dat er slachtoffers vallen, en als je dan toch moet kiezen heb je natuurlijk liever slachtoffers aan de overzijde dan aan eigen zijde*. Als je verliest daarentegen weet je dat je familie en je volk het moeilijk(er) zullen hebben om nog te overleven in de toekomst. Dat streven zit nu éénmaal in de mens ingebakken en dat krijg je er niet zo gemakkelijk uit. Daarvoor moet niet alleen een mentaliteitsverandering komen, maar de mens zou zodanig moeten evolueren dat zijn instinct een minder sterke invloed heeft op de beslissingen die hij neemt. Daarvoor is echter veel tijd nodig en we weten niet of dit zelfs ooit zal lukken. Het is waar dat veel conflicten met woorden kunnen worden opgelost, maar een kleine minderheid moet op de harde manier beslecht worden, soms op kleine, soms op grote schaal.
*Let wel: dit geldt voor àlle conflicten en onder slachtoffers hoef je natuurlijk niet telkens een gewonde of dode te verstaan, er zijn veel conflicten die met minder drastische gevolgen hoeven af te lopen!
Hoe zit het dan met de toekomst op gezondheidsvlak? Tja, ook hier zijn er enkele zeker- en onzekerheden. Het staat vast dat de medische kennis zal blijven groeien, het staat ook vast dat er telkens nieuwe en hardnekkige ziektes zullen komen. De mens zal altijd proberen de natuur slimmer af te zijn, maar zal dat ook lukken? Het overleven en voortplanten mag dan al grotendeels op een onrechtvaardige manier gebeuren, het is wel mooi dat in een biologisch systeem telkens de best aangepasten overleven en dat het niet zo gemakkelijk is om de omgeving aan de soort (in dit geval de mens) aan te passen. Dus als het zo blijft duren zal de mens vroeg of laat wel moeten boeten voor zijn egoïstisch gedrag. Maar het zal hard tegen onzacht zijn. De mens met zijn (zeer) uitgebreide kennis zal het moeten opnemen tegen de kracht van de natuur (waar we zelf trouwens deel van uitmaken), en hier hebben we het dus niet over fysische dreigingen - want daartegen kunnen we ons al behoorlijk beschermen - maar over dreigingen zoals virussen. Maar het gevaar komt ook van niet-organische zijde. De kankers die we heden ten dage kennen zeggen al genoeg over onze slechte leefgewoonten. Toch moeten we dit alles niet zo pessimistisch bekijken. Enerzijds is in beide gevallen het aantal slachtoffers slechts beperkt tot een klein percentage van de totale mensheid en anderzijds is het toch niet zo erg dat er enkele (miljoenen) slachtoffers vallen, de mens wordt immers toch al veel ouder dan vroeger en het is waar dat er te veel mensen beginnen te komen op ons planeetje. Dat zijn nu éénmaal de regels van het systeem, een levensvorm moet geven en nemen indien het wil blijven bestaan...
Tot daar de strijd om gezond te blijven. Maar hoe zit het nu met bionische opties waarvan we in de toekomst gebruik zullen van kunnen maken? Hoe ver zijn mens en technologie nog van elkaar verwijderd? Vandaag kunnen blinden al weer zien dmv een bionisch oog en de komende jaren gaat dat bionische oog nog kunnen voorzien worden met nachtkijker, IR-visie,... Maar dit is slechts een begin. Binnen enkele jaren gaat het mogelijk zijn om complexe chips te verbinden met onze hersenen. Dan worden de mogelijkheden pas onbeperkt! Binnenkort gaat een Brits chirurg proberen om een neuraal netwerkje te maken met zijn vrouw. Het gaat als volgt: Beide krijgen een chip ingeplant in hun arm, deze chips zullen verbonden zijn met enkele zenuwbanen in hun arm. De chips gaan ook draadloos kunnen communiceren met elkaar. In het begin zullen we spreken over slechts enkele vage signalen, maar de technoligie ligt niet stil en het is goed mogelijk dat we binnen enkele decennia bvb. een chip kunnen aansluiten op onze hersenen om zodoende te beschikken over hele gigabytes aan kennis. Sluit daarop nog een krachtige processor aan en je beschikt over een rekenkracht en opslagcapaciteit waarmee je bvb. op je eentje doodleuk het weer over de hele wereld kan voorspellen (mits de nodige waarnemingen gedaan worden), kernbomsimulaties kan uitvoeren in je hersenen terwijl je op je gemak ligt te zonnen op je vakantiebestemming. Enzovoort, enzovoort. Klinkt misschien ongelooflijk maar fysisch is het niet onmogelijk, het enige wat we nog ontbreken is de precisietechnologie, een grotere miniaturiseringsgraad en kennis. Ik zou hier nog veel verder kunnen uitbreiden over quarkcomputers, DNA-computers en stofdeeltjes uitgerust met chips die ingezet worden voor spionagedoeleinden maar dan zou het geen filosofie meer zijn!
Neen, laten we eens nadenken over de mogelijke gevolgen hiervan: Alleen rijken gaan zoiets kunnen financieren met als gevolg dat deze rijken steeds slimmer, gezonder en genetisch gezien perfecter gaan worden en dus in staat zullen zijn nog meer geld binnen te rijven. Zodoende gaat de kloof tussen arm en rijk nog vergroten, net zoals nu trouwens al het geval is... Om dit te voorkomen zal er een goed en stevig beleid moeten komen dat het mogelijk zal maken hierover strenge wetten goed te keuren zodat zulke onmenselijke (of zijn het toch menselijke!) toestanden vermeden kunnen worden. Maar het zou het leven niet zijn moest dit van een leien dakje lopen! Wie zit er immers aan de top? Inderdaad, veel rijken! Het woordje democratie is allemaal goed en wel in de theorie maar in praktijk gebeuren nog elke dag dingen die niet democratisch te noemen vallen.
Jullie kennen wel de theorie van Darwin. Een simplistisch voorbeeldje: als je in een bos met een donkerbruine ondergrond enkele lichtbruine en enkele donkerbruine kikkers hebt, dan zullen uiteindelijk grotendeels donkerbruine kikkers overleven omdat ze beter aangepast zijn aan de omgeving en dus een kleinere kans hebben om ten prooi te vallen aan andere dieren. Zo is dat met elk morfologisch kenmerk van elk organisme. Giraffes met hun lange nek, mensen met handen om te grijpen,....
Hoe zal de mens er in de toekomst nu gaan uitzien? Ik denk lichamelijk heel zwak, alles zal immers geautomatiseerd zijn. Een mens gaat niets nog op eigen krachten moeten doen. Mannen en vrouwen gaan heel erg op elkaar beginnen lijken, want de lichamelijke activiteiten van beide zijn nu al bijna hetzelfde. Zowel mannen als vrouwen gaan tot ongeveer 18-21 jaar studeren en daarna gaan werken. Zowel lichamelijke als geestelijke arbeid zal homogeen verdeeld zijn onder beide geslachten. Het gaat dus niet meer nodig zijn om sterk te zijn op lichamelijk vlak, een mens overleeft wel met behulp van zijn kennis. Even iets over het voortplantingssysteem: met behulp van de wetenschap kan tegenwoordig zowat iedereen nakomelingen krijgen, het blijft dus bijna om het even hoe vruchtbaar je bent. Hoe zit het nu met de genitaliën van een mens? Waarom zijn ze zo verschillend van persoon tot persoon? Vroeger waren er geen hulpmiddelen om je voort te planten en was de morfologie van de geslachtsdelen dus erg belangrijk, ze moesten dus enkel en alleen efficiënt zijn. Nu, bij de mens is dat anders. Ten eerste kan een mens zich met de handen behelpen en is het dus minder belangrijk geworden dat genitaliën van beide geslachten perfect in elkaar passen. Ten tweede zijn er al vele wetenschappelijke hulpmiddelen bijgekomen; denk maar aan het opvolgen van de ovulatiecyclus, kunstmatige inseminatie, draagmoeders, erectiebevorderende middelen... Resultaat: het is helemaal niet meer zo belangrijk hoe doeltreffend geslachtsdelen zijn. Uiteindelijk zullen zelfs mensen zonder geslachtsdelen zich kunnen voortplanten, je hoeft enkel nog zaad- of eicellen te produceren, de medische wetenschap komt verder wel tussen. Wanneer je dit in gedachten houdt, samen met de evolutietheorie van Darwin (selectie en variatie) kan je dus al gaan denken hoe ze in de toekomt zullen gaan evolueren...
Even iets anders nu: De maatschappij dringt ons monogamie op, terwijl de mens van nature uit polygaam is (eigenlijk serieel monogaam, dus verschillende partners na elkaar en niet tegelijkertijd). Volkomen monogamie is een onnatuurlijke situatie voor een mens. Eén van de redenen waarom monogamie een streefdoel geworden is in onze maatschappij is het feit dat de mens niet meer geconfronteerd wil worden met het gevoel 'jaloezie', terwijl dit gevoel gewoon deel uitmaakt van het leven, net zoals verdriet, vreugde, liefde en haat. Elkeen probeert negatieve gevoelens natuurlijk ten allen koste te vermijden, maar we moeten er ons nu éénmaal bij neerleggen dat niemand op voorhand voor onszelf gereserveerd is. Een levend wezen is 'geprogrammeerd' om zoveel mogelijk zijn genen te verspreiden. Bij de man is dit beter merkbaar dan bij de vrouw omdat zaadcellen nu éénmaal veel goedkoper zijn en een vrouw meer zekerheid moet hebben om haar vrucht in een beschermde omgeving (samen met de man) te kunnen laten volgroeien. Maar een vrouw is natuurlijk even polygaam. Wetenschappelijk onderzoek heeft bewezen dat polygamie bij de mens even normaal is als bij de meeste andere diersoorten. Naast alle pure wetenschappelijke bewijzen zoals hoeveelheden zaad- en eicellen meten terwijl de partner al dan niet aanwezig is, is de allereenvoudigste reden om dit te bewijzen gewoon: jaloezie bestaat, dus de mens IS polygaam, anders zou jaloezie immers niet nodig zijn! Tijd voor een beetje meer tolerantie en minder egoïsme, zou ik zeggen. Maar het is even natuurlijk om je partner alleen voor jezelf te houden en vanuit je eigen standpunt is het je volste recht om daarvoor veel moeite te doen...
:strip_icc():strip_exif()/u/29415/crop5f23497c619bd.jpeg?f=community)
.
indien de mens intrinsiek polygaam is (naaien naaien naaien) is de jalousie toch iets dat tegen zijn eigen aard ingaat. mannen en vrouwen kunnen jaloers worden, dus een jaloerse man die vreemdgaat kan op zijn minst een psychische anomalie worden verweten.
/u/37143/crop666ed0cbd31fa_cropped.png?f=community)
