Op dinsdag 25 december 2001 14:43 schreef ^JaapvR^ het volgende:
Ik stel mijn eigen gelijk voorop, maar tolereer andermans gelijk, en respecteer andermans gelijk ook. Volgens onze koninging zou onverschilligheid of gedogen niet leiden tot een vreedzame samenleving, maar waarom niet? nieuw topic?
Ik citeer eerst nog even wat Koningin Beatrix precies zei:
-
"Verdraagzaamheid is een instelling die elk mens zichzelf kan eigen maken en ook een levenshouding die van generatie op generatie moet worden doorgegeven. Respect voor de medemens vereist dat we eigen gelijk niet steeds vooropstellen. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Elkaar te begrijpen vergt veel van ons: het blijft een leerproces.
Anderen alleen maar dulden is niet genoeg. Betrokkenheid bij het leven van onze medemensen is wèl iets anders dan gemakzuchtig gedogen. Waar het gaat om de principes die vreedzaam samenleven mogelijk maken kan van onverschilligheid geen sprake zijn."
Ik weet niet precies ^JaapvR^ wat jij in jouw eerste zins-deel zegt.
Met 'ik stel mijn eigen gelijk voorop' zeg je namenlijk dat je je eigen gelijk, -ten koste van alles- zal blijven bevechten...
Het eigen gelijk ter discussie 'durven' stellen is -in mijn optie- volwassenheid en het eigen gelijk ook -eventueel- los durven laten ten gunste van andermans gelijk als hij/zij jou/mij weet te overtuigen is pas een volwassen gebaar.
Misschien bedoel je het niet zo want dan volgt: 'ik tolereer en ik respecteer andermans gelijk ook'
Dat maakt je meteen al een stuk toegankelijker

!
De koningin bedoelt waarschijnlijk (ik speel nu even voor 'catecheet') dat échte betrokkenheid (diep ingeleefde interesse) iets ánders is dan gedógen (iets door de vingers zien); specifieker bedoeld hier: het 'Islamiet zijn' wel goed vinden maar meer ook niet; -de 'not-in-my-backyard' theorie- , de 'het-zal-mijn-tijd-wel-uitzitten-mentaliteit', totale onverschilligheid dus...
Dat laatste kúnnen en mógen we ons niet (meer) permitteren volgens Beatrix want dan ontstaat er geen 'samenleving', maar een 'naast-elkaar-leving' en dat lokt strijd, oorlog en vijandschap uit.
De Koningin is in elke Kerstrede een 'hoedster van de samenleving' gebleken en een warm voorstandster van integratie en als zodanig dus een duidelijk tégenstandster van de nieuwe politieke groepering -ironisch genoeg- 'Leefbaar Nederland'- geheten.
Met mijn eigen woorden nu:
In een samenleving waarin we op elkaar zijn aangewezen en dicht op elkaar samenwonen zullen we, of we dat nu leuk vinden of niet, opréchte betrokkenheid bij elkaar moeten tonen en dat is niet eenvoudig maar vraagt een inspanning waar een ieder toe bereid zal moeten zijn...; zo niet dan zal dat gevolgen hebben in de vorm van oorlog en geweld.
Ze zegt het niet met zoveel woorden maar ze bedoelt dat het géén zaak van kiezen of delen meer is maar een zaak van leven of dood; we hebben geen andere keus dan tot integratie over te gaan anders wacht ons oorlog en verderf, dat heeft de elfde september ons doen inzien.