hallow 
sinds kort houd ik een "dagboek" bij, dat wil zeggen dat ik als er iets is dat ik heb meegemaakt ik het opschrijf, maar geen opsomming, ik ga er helemaal bij filosoferen en mijn probs komen erin enzow (en soms ook gedichten naar aanleiding van gevoelens)
hier even een stukje uit mijn dagboek
ik ben iemand die gelooft dat iedereen zo radicaal zichzelf is, en zo vreemd als zichzelf denkt, dat iedereen de wereld HELEMAAL kan veranderen, alles erin, alles ervan.
de denkwijze dan iig...
Het probleem is, mensen kunnen en willen die dingen niet verwoorden, bang om uit de maatschappij getrapt te worden, bang om (bijv) hun baan te verliezen.
of ze kunnen het niet, alles dat ze bedenken kunnen ze niet omzetten naar woorden, en niet vertellen aan de wereld.
ik kan het, dat heb ik van mezelf gemerkt, ik wil het ook, het maakt mij nml niets uit als ik "uit deze maatschappij verbannen wordt"...
het probleem is, HET KAN NIET MEER!
Deze hele maatschappij is ingesteld op een paar gedachtes ->
• macht
• geld
• mensen om je heen
• 'doen wat je moet doen'
ik kan dus niet ECHT mezelf worden, nooit, dat staat dit alles gewoon niet toe...
ik hoop dat jullie snappen hoe ik denk (een beetje) en dat jullie een beetje begrijpen wat ik wil zeggen, maar nu is mijn vraag ->
denken jullie dat je deze samenleving kan veranderen (in welke manier dan ook)
en denken jullie dat dat nog kan, niet of de mensen zullen luisteren, maar of de maatschappij het nog toelaat...
geef me jullie visie aub
sinds kort houd ik een "dagboek" bij, dat wil zeggen dat ik als er iets is dat ik heb meegemaakt ik het opschrijf, maar geen opsomming, ik ga er helemaal bij filosoferen en mijn probs komen erin enzow (en soms ook gedichten naar aanleiding van gevoelens)
hier even een stukje uit mijn dagboek
ok, nu de uitleg7 - 12 - 2001
En dan Pa. Hij heeft hier al een apart plekje gekregen merk je wel...
Huub (mijn pa) maakt constant opmerkingen die ik zie als commentaar (op houding, gedrag, van alles)
Eerst zegt'ie dat hij het niet eens is met mijn gedrag, blijft dan een tijd lang redelijk snel op zijn teentjes getrapt (deze laatste maanden) en vindt het nu vreemd als ik dingen van hem als kritiek beschouw...
Snapt hij dan niet dat ik een kluizenaarsleven wil gaan lijden, iig hier in dit gezien
Dat ik op mezelf wil zijn, en van die beperkingen af wil. Die #$%*&# beperkingen van adolescentie en "het nog thuis wonen" kwijt wil raken. Rust wil...
Ik hoef mijn gelijk niet te krijgen, zolang ik maar in mijn eigen waan kan blijven.
De fantasie is werkelijkheid genoeg om in te leven en lijden. zolang je er maar niet uitgehaald wordt constant...
Hmm, toch maar eens iets synthetisch proberen (tegen al mijn principes in) om die waan sterk op te houden en te kunnen bezinken in mijn eigen gedachtes, degenen waar ik niets mee kan, maar wel degenen die de wereld zullen veranderen qua perspectief
Alles lijkt nml zo onbelangrijk en verbleekt in de schaduw van jezelf.
Jij bent de enige die er is, maar "de jij" moet kunnen zijn, en niet een klein deeltje van de maatschappij representeren...
In het zijn van jezelf kun je namelijk leven zonder grenzen, je kunt je barrires doorbreken. Dit komt omdat alleen JIJ het bent, en niet iemand anders waar je op dat moment rekening mee moet houden, het zit allemaal in je geest.
En hierin kan je nog wel een sociaal mens zijn, maar wel in je eigen bestaan blijven, en als men dat inziet, dan heb je pas mentale revolutie.
Ik weet niet wat ik allemaal bedenk, omdat ik maar 10% kan verwoorden, maar als ik weet wat er allemaal door mijn hoofd heen gaat in de mist, dan ben ik pas in staat 'mezelf' te worden. Door alle gedachtes te vertalen, kun je ze interpreteren, en daardoor zien wat voor mens je bent en hoe je denkt.
[...]
Net weer met Huub gepraat, al dacht hij anders dan ik. Ik dacht namelijk over mezelf en mijn plaats, en Huub had het over dit gezin, en mijn plaats daarin (die ik zowat op wil geven, ik wil me onttrekken aan de sociale contacten tot welke ik verplicht ben, en dat gaat van dit gezin tot mijn MSN-lijst...)
Het probleem is, Huub heeft gelijk.
Zonder een verschoppeling te worden waarmee niemand iets te maken wil hebben, kan je niet jezelf zijn/vormen.
je kan simpelweg niet buiten deze maatschappij stappen.
Ik denk dat je nog het dichtst in de buurt komt door een nummer te worden in de samenleving, en rustig te verdwijnen tegen de achtergrond, maar ben je dan nog actief jezelf?
Ik denk het wel, maar zonder dat het iemand op zal vallen
ik ben iemand die gelooft dat iedereen zo radicaal zichzelf is, en zo vreemd als zichzelf denkt, dat iedereen de wereld HELEMAAL kan veranderen, alles erin, alles ervan.
de denkwijze dan iig...
Het probleem is, mensen kunnen en willen die dingen niet verwoorden, bang om uit de maatschappij getrapt te worden, bang om (bijv) hun baan te verliezen.
of ze kunnen het niet, alles dat ze bedenken kunnen ze niet omzetten naar woorden, en niet vertellen aan de wereld.
ik kan het, dat heb ik van mezelf gemerkt, ik wil het ook, het maakt mij nml niets uit als ik "uit deze maatschappij verbannen wordt"...
het probleem is, HET KAN NIET MEER!
Deze hele maatschappij is ingesteld op een paar gedachtes ->
• macht
• geld
• mensen om je heen
• 'doen wat je moet doen'
ik kan dus niet ECHT mezelf worden, nooit, dat staat dit alles gewoon niet toe...
ik hoop dat jullie snappen hoe ik denk (een beetje) en dat jullie een beetje begrijpen wat ik wil zeggen, maar nu is mijn vraag ->
denken jullie dat je deze samenleving kan veranderen (in welke manier dan ook)
en denken jullie dat dat nog kan, niet of de mensen zullen luisteren, maar of de maatschappij het nog toelaat...
geef me jullie visie aub