Op maandag 03 december 2001 11:27 schreef Kyori het volgende:
Dat is helemaal niet waar ik op doel; jij neemt dat alleen klaarblijkelijk meteen aan. Ik heb het over datgene wat het veroorzaakt, niet over genetische aanpassingen. Stel: longkanker wordt alleen veroorzaakt door roken. Je roeit het uit door de productie van rookwaren te stoppen.
Waar het om ging waren ziekten die erfelijk waren, ik noemde ze expliciet. Jij las er zeker per ongeluk overheen. Ik doelde op wat anders. Jij neemt blijkbaar dingen aan. Als je die erfelijke dingen wilt voorkomen zal je aan genen moeten sleutelen. En dat wil je toch niet.
Ik heb het niet over verplichtingen, maar over mogelijkheden.
Hier heb jij het zelf wel over erfelijke dingen. En ik zeg ook nergens dat het verplichtingen zijn. Dat neem jij blijkbaar zomaar aan. Ik stel alleen dat mensen nu eenmaal mensen zijn en dat je dus niet 6 miljard mensen zover kan krijgen dat ze afzien van kinderen zodra ze dragers zijn van erfelijke ziekten. Afgezien van het feit dat je ze gewoon niet allemaal op alles kan testen.
Dat zou geheel en al afhangen van mijn verdere levensomstandigheden.
Dat klopt...en dat was dus de vraag waar je nog steeds geen antwoord op geeft. Je komt alleen met een stel tot in het extreem doorgevoerde voorbeelden waarvan je de consequenties gewoon onder het tapijt veegt.
Voor je mij er van beschuldigt dat ik extreme dingen zeg: Mijn opmerkingen waren bedoeld om de gevolgen van jouw ideeen te laten zien.
Dat slaat werkelijk nergens op, maar dat snap je hopelijk zelf ook wel. Ik vind verrassingen en willekeur iets interessants;
Mensen hebben de neiging om dingen als erfelijke borstkanker en hartfalen niet als erg plezierig verrassingen te ervaren. En mensen die op sterven liggen hebben een heel andere kijk op het leven dan iemand die 30 jarige in de kracht van zijn leven. Die als verrassing ziet: Tijdens een busreis door Tibet krijgt je een lekke band en je moet overnachten in een klooster. Om de een of andere reden willen (de meeste) mensen blijven leven. En passen ze spontaan hun ideeen over wat een goede verandering is en wat een slechte is aan.
Bovendien: Die vrouw met dat kind met reuma kan exact jouw argumenten gebruiken: Ik houd van verrassingen. Niet al mijn kinderen zullen het krijgen en misschien krijgt ze het wel niet.
ik heb het al eerder met mensen erover gehad dat je dan een later (bij wijze van spreken) een soort 'kind-o-maat' krijgt, waar je alle kenmerken (uiterlijk en innerlijk) op kan geven en zo zelf alles aan je kind kan bepalen. Dat is in mijn ogen enorm saai.
Het gaat helemaal niet over blauwe ogen op bestelling. Iets waar jouw ideeen trouwens ook toe leiden. Dat is nl het gevolg van het niet krijgen van kinderen als ze niet de gewenste eigenschappen hebben, reuma bv. En zoals ik al schreef, maar wat je wijselijk overslaat in je commentaar: Dat verandert per jaar.
Je kan daar twee richtingen mee op.
A) Je verplicht niets...dan helpt het ook niet. Erfelijke dingen blijven gewoon in de genenpool.

Je verplicht het wel, en dan is het iets vreslijks.
En vergeet niet dat he geven van 'voorlichting' ook een vorm van dwang is. Mevrouw: Natuurlijk mag u uw baby houden. Hij heeft alleen maar het sydroom van Down. Hij zal altijd zwak begaaft blijven...en ja, een dikke kans op een hartkwaal voor hij 30 is. En tegen de tijd dat hij 20 is moet hij een inrichting in, want dan kunt u hem niet meer aan. Maar het is UW keuze hoor.
Als je het kind dan houdt, dan kijkt iedereen je aan of je gek bent. Jij zelf geeft het al aan: Je vindt het afschuwelijk dat een vrouw haar reuma heeft doorgegeven. Zo zijn er ook die erfelijke borstkanker doorgeven.
Leg mij eens uit wat er erger is:
Iemand er van overtuigen dat hij of zij de laatste van de lijn is en dat er geen kinderen meer moeten komen.
Iemand een behandeling aanbieden zodat een defect gen (borstkanker, reuma, spierdystrofie) niet meer tot expressie komt?
Vergeet bij dat laatste niet dat erfelijke ziekten vaak maar bij een deel van de kinderen uit komen. Als de kans op SD 25% is, mag je dan de andere 75% ook niet laten komen.