wat is het nut van grammaticaal geslacht?

[Bananenplant]

kan iemand mij vertellen waarom in veel talen voorwerpen/abstracte begrippen etc een geslacht toegewezen krijgen? weet iemand hoe zich dat ontwikkeld heeft?

het is volgens mij niet nodig voor de begrijpelijkheid; het japans kan er geheel zonder.

(taalwetenschap = wetenschap, toch?)

[MIster X]

Waar het geslacht in taal precies vandaan komt, weet ik niet. Maar volgens mij geldt het in ieder geval alleen voor de Indo-Europese talen.

[Mx. Alba]

Wat is het nut van werkwoordsvervorming?

Zo begrijpen iedereen me toch ook wel? Werkwoordsvervorming zijn helemaal niet nodig, want je kunnen alles ook wel gewoon aan de hand van de woordvolgorde zien.

Oftewel, zinloze vraag.

Nut heeft het niet. Het is nou eenmaal zo.

[Verwijderd]

Het bestaan van meer dan 1 talen heeft zowiezo geen nut.

Taal is vaag, het is kunst en cultuur.

Ik vind dat taal nog behoorlijk getweakt kan worden.

[Bananenplant]

Op zaterdag 24 november 2001 01:10 schreef Reyn_Eaglestorm het volgende:
Wat is het nut van werkwoordsvervorming?

Zo begrijpen iedereen me toch ook wel? Werkwoordsvervorming zijn helemaal niet nodig, want je kunnen alles ook wel gewoon aan de hand van de woordvolgorde zien.

Oftewel, zinloze vraag.

Nut heeft het niet. Het is nou eenmaal zo.

ooit van het begrip "ambiguïteit" gehoord?

en: "het is nu eenmaal zo?" wat is dat voor "wetenschappelijke" instelling? het heeft misschien geen nut, maar het is vast wel om 1 of andere reden ontstaan...

[Mx. Alba]

Op zaterdag 24 november 2001 09:13 schreef Major_Kusanagi het volgende:

en: "het is nu eenmaal zo?" wat is dat voor "wetenschappelijke" instelling? het heeft misschien geen nut, maar het is vast wel om 1 of andere reden ontstaan...

Taal evolueert. Geslachten en naamvallen zie je heel veel in klassieke talen, maar veel minder in moderne. Dat komt omdat vroeger alleen door de intelligentia werd geschreven - en alleen dat is dus overgebleven. De echte spreektaal van al die klassieke talen is volledig verloren gegaan.

Latijn bijvoorbeeld, zoals wij het nu kennen, is de formele schrijftaal. De informele spreektaal was veel anders. Er zijn wel aanwijzingen voor gevonden over hoe die spreektaal in elkaar zat, maar dat is slechts minimaal. In ieder geval werd het in de spreektaal niet zo nauw genomen met geslachten en naamvallen, en was de betekenis veel meer afhankelijk van de plaatsing van de woorden in de zin, terwijl je in formeel schriftelijk Latijn de woorden compleet door elkaar kunt gooien en toch de zelfde betekenis houden dankzij naamvallen en werkwoordsvervoegingen.

[Basszje]

Leuk onderwerp btw.

Tja eigenlijk is taal helemaal niet efficient. Ik weet je of je 1984 kent met zijn newspeak. Daar hebben ze taal zo klein mogelijk gemaakt.

Bv waarom zou je woorden als slecht hebben als je ook gewoon ongoed zou kunnen zeggen etc.

Maar juist die onlogischheden en vele variaties maken taal imo leuk. Met woorden spelen, stijlmiddelen gebruiken etc.

Vroeger hadden geslachten in woorden misschien nut Nu niet, maar het blijft wel leuk ( maar lastig ) om ermee te stoeien en geeft taal een extra dimensie.

[Bananenplant]

naamvallen niet in spreektaal? met talen als russisch, en nog meer fins lijkt me dat best wel lastig. volgens mij komt er in die talen ook zoiets voor als de ablatief in het latijn; een soort "ingesloten voorzetsel" zeg maar. hoe kom je van zoiets af?

[Mx. Alba]

Op zaterdag 24 november 2001 13:57 schreef BaSSzje het volgende:
Vroeger hadden geslachten in woorden misschien nut Nu niet, maar het blijft wel leuk ( maar lastig ) om ermee te stoeien en geeft taal een extra dimensie.

Precies. Dat soort geavanceerde grammatica is bij uitstek geschikt voor poëzie en stilistisch proza. Vergelijk Plinius bijvoorbeeld eens met Vergilius. De stijl van Plinius is zakelijk. Hij schrijft mooi Latijn, maar het is en blijft proza. Vergilius daarentegen schrijft hoogdravend proza. Als je denkt dat je Latijn kent, pak dan een seen stukje Vergilius, en je zal er de grootste moeite mee hebben. Heel erg mooi en knap in elkaar gezet, met twintig lagen nuances en onderstromen, maar het is gewoon bijna niet te lezen.

Een mooi voorbeeld is de eerste regel van het vierde boek van de Aeneis:

At regina gravi iamdudum saucia cura

At = maar; dramatische wending
regina = de koningin
gravi = zwaar, hevig
iamdudum = al gedurende lange tijd
saucia = gewond
cura = aan haar hart

Als je dat van voor naar achteren leest zoals het daar staat, zie je een spanning die constant toeneemt, en pas bij het laatste woord wordt losgelaten. Ook zie je dat het werkwoord gewoon word weggelaten omdat het overduidelijk is dat het "was" moet zijn.

Op zaterdag 24 november 2001 14:46 schreef Major_Kusanagi het volgende:
naamvallen niet in spreektaal? met talen als russisch, en nog meer fins lijkt me dat best wel lastig. volgens mij komt er in die talen ook zoiets voor als de ablatief in het latijn; een soort "ingesloten voorzetsel" zeg maar. hoe kom je van zoiets af?

In de spreektaal werd het gewoon veel minder gebruikt dan in de schrijftaal. Een voorbeeldje daarvan: het Franse woord voor paard is chéval, het Latijnse woord voro paard is equus. Lijkt niets met elkaar te maken te hebben. Heeft het ook niet. Chéval komt van caballus, wat een ordinair Latijns woord voor paard is, wat natuurlijk in de literatuur vrijwel nooit voorkomt.

[Bananenplant]

hier wordt een etymologische oliebron aangeboord !

owja, latijnse poëzie vond ik een hel... proza leest wel gemakkelijk weg.