Als ik op m'n fiets door de stad rijd, kijk ik altijd goed om me heen. Misschien is het onbewust, wellicht omdat ik opgegroeid ben in een klein dorpje. Maar het feit wil, dat ik me soms mateloos irriteer aan het gedrag van mensen die ik dan tegenkom. Racende scooters die mij net kunnen ontwijken, rondhangende zwervers die iemand lastigvallen (gaat dan meestal net goed). Maar ik heb het ook in het uitgaansleven, jongeren die zich geniepig gedragen en wanneer ze mij zien kijken, schreeuwen ze zoiets als: "wat kijk je nou, flikker op!"
Soms zeg ik er wel eens wat van. Ik fiets op het fietspad, en voor mij probeert een 14-jarige puber een wheely. Ik fiets sneller, dus ik wil eromheen, maar die puber zit me dan in de weg. Dus ik zeg: "doe maar even normaal" zonder stemverheffingen zonder extra geladenheid wat zou kunnen worden opgevat als aggressief. Ik krijg dan een opmerking terug in de trant van: 't Gaat toch goed? Zeur niet zo!
Maar soms gaat het ook wel eens verkeerd. Bevrijdingsfestival 1998 of zo, Groningen, Oosterparkstadion. De laatste act is geweest en de Groninger jeugd begint het terrein te slopen. D'r lopen daar
een aantal meisjes vuilniscontainers omver te schoppen. Ik erger me daaraan, dus ik zeg: "hoe voel je je nou? blond zeker?" (ze waren idd blond). Zij schreeuwen, prima... 'k Had ff niet in de gaten dat hun vriendjes (geen haar, wel petje) achter mij stonden en besloten mij er maar eens van langs te geven. Ok, heb ik dat ook eens meegemaakt. 't Is trouwens niet echt geweldig om in je gezicht geschopt te worden als je op de grond ligt. En van die films met Steven Seagal klopt ook niets, mijn gezicht spatte meteen helemaal open.
Ok, terug naar het onderwerp. Ik blijf mensen aankijken, ik draai me niet weg als er iets gebeurt. Wordt er iemand geschept door een scooter (vorige week nog), dan ben ik degene die de politie belt (ambulance was niet nodig), wacht tot ze er zijn, en ondertussen iedereen een beetje gerust stel.
Ik fiets dus door de stad. Mijn vriendin, die dan wel eens meefietst zegt dan: kijk niet zo! bemoei je er niet mee! wat kan jou dat schelen!
Ik denk dan bij mezelf: als iedereen es wat meer betrokkenheid toont bij wat andere mensen doen, ze op hun vingers tikt wanneer ze iets doen wat niet door de beugel kan, iets wat niet normaal is, dan zou de wereld toch een stuk beter af zijn? Of denk ik te simpel, te ambitieus, of krijgen jullie misschien het idee, dat ik mezelf te goed voor deze wereld vind
Of... of... word ik oud?
Soms zeg ik er wel eens wat van. Ik fiets op het fietspad, en voor mij probeert een 14-jarige puber een wheely. Ik fiets sneller, dus ik wil eromheen, maar die puber zit me dan in de weg. Dus ik zeg: "doe maar even normaal" zonder stemverheffingen zonder extra geladenheid wat zou kunnen worden opgevat als aggressief. Ik krijg dan een opmerking terug in de trant van: 't Gaat toch goed? Zeur niet zo!
Maar soms gaat het ook wel eens verkeerd. Bevrijdingsfestival 1998 of zo, Groningen, Oosterparkstadion. De laatste act is geweest en de Groninger jeugd begint het terrein te slopen. D'r lopen daar
een aantal meisjes vuilniscontainers omver te schoppen. Ik erger me daaraan, dus ik zeg: "hoe voel je je nou? blond zeker?" (ze waren idd blond). Zij schreeuwen, prima... 'k Had ff niet in de gaten dat hun vriendjes (geen haar, wel petje) achter mij stonden en besloten mij er maar eens van langs te geven. Ok, heb ik dat ook eens meegemaakt. 't Is trouwens niet echt geweldig om in je gezicht geschopt te worden als je op de grond ligt. En van die films met Steven Seagal klopt ook niets, mijn gezicht spatte meteen helemaal open.
Ok, terug naar het onderwerp. Ik blijf mensen aankijken, ik draai me niet weg als er iets gebeurt. Wordt er iemand geschept door een scooter (vorige week nog), dan ben ik degene die de politie belt (ambulance was niet nodig), wacht tot ze er zijn, en ondertussen iedereen een beetje gerust stel.
Ik fiets dus door de stad. Mijn vriendin, die dan wel eens meefietst zegt dan: kijk niet zo! bemoei je er niet mee! wat kan jou dat schelen!
Ik denk dan bij mezelf: als iedereen es wat meer betrokkenheid toont bij wat andere mensen doen, ze op hun vingers tikt wanneer ze iets doen wat niet door de beugel kan, iets wat niet normaal is, dan zou de wereld toch een stuk beter af zijn? Of denk ik te simpel, te ambitieus, of krijgen jullie misschien het idee, dat ik mezelf te goed voor deze wereld vind