Op zondag 11 november 2001 20:01 schreef Ragonite het volgende:
Hier denk ik vaak over na.
Soms wil dit zelfs weleens zien. Alles achterlaten. Niet in de zin van geen zin meer in het leven maar uit pure intresse wat hierna komt. Wat denken jullie?
Interessante vraag. Zelf was ik ook wel eens aan het denken en kwam tot een volgende optie (maar overtuigd ben ik nog niet echt helemaal van mezelf..)
Een bijna-dood-ervaring is iets dat veel mensen op een gelijke(nd)e wijze omschrijven, maar toch maakt iedereen het mee terwijl hij leeft (of we moeten de definitie van doodgaan aanpassen; volgens mij is nu geaccepteerd dat dit slechts 1x kan...).
Aangezien je leeft terwijl het gebeurt, verzin je de ervaring zelf. Verzinnen klinkt misschien een beetje denegrerend, maar ergens halen je hersenen de ervaring vandaan. Waar? Geen idee, dat is dan het volgende probleem.
Typisch is dat vele mensen het fenomeen gelijkend omschrijven. Dat doet veel denken aan de theorie van het collectief onderbewustzijn, zoals dat volgens Jung (of toch Freud?) bestaat. Waar dat collectief onderbewustzijn dan weer vandaan komt? Tja...
Zelf neig ik ernaar om te denken dat het na dit leven ophoudt. Denken aan een hemel roept bij mij gevoelens op van het ouderwetse christendom: de gelovigen oproepen zich nederig en niet opstandig te gedragen, omdat ze in de hemel wel verlost zullen worden. De Verlichting liet eindelijk dit idee los en ik ben nu eenmaal nogal een aanhanger van de wetenschap.... Maar ja, als er niks is, maakt het ook zo kaal he?