De dood

[m0nk]

Gisteravond lag ik in bed, kon niet slapen, en zat maar te denken. Op een gegeven moment kruiste mij de gedachten dat mijn hond niet lang meer te leven heeft, hij is inmiddels 12 jaar oud terwijl ze gemiddeld 10 worden. Ik zelf ben nu 21 en heb hem al sinds pup af aan. Op een gegeven moment kon ik mijn gedachten er niet vanaf houden en ging me dingen voorstellen. En er over nadenken dat als ik straks beneden kom er gewoon geen beest ligt te snurken.
Van mijn hond gingen die gedachtes over naar de mensen die ik liefheb en die mensen in mijn omgeving die zijn overleden. Een buurmeisje bijv. van 8 jaar kreeg spontaan hoofdpijn, bleek een hersentumor te zijn en 2 weken later overleed zij. Of een ex collega die plotseling leukemie bleek te hebben en na 2 weken ook overleed. Wij mensen zijn maar een hele korte tijd op de aarde, en we zijn allemaal zo druk bezig, ik ben er daar een van, maar als je je eens voorstelt dat je straks op een punt bent aangekomen dat je echt dierbaren verliest of er zelf niet meer bent... wordt je toch wel een beetje bang van.. want je ziet diegene gewoon nooit meer. als je er eens echt goed over nadenkt. nooit meer, raar eigenlijk. ben ik bang voor de dood.. ben ik bang om iemand kwijt te raken.. weet het niet Ik heb ook veel respect voor mensen die al mensen zijn kwijtgeraakt, zo ken ik bijv iemand waarvan zijn vader plotseling overleed, zal je denk ik nooit overheen komen, maar ik vind het knap hoe hij in zo'n korte tijd door is gegaan. Ik weet echt niet hoe ik me zou gedragen. Het is zo onvoorstelbaar, maar het is er, en als je eraan denkt.. kan het je toch aardig wat rillingen opleveren. De dood, tja.. het zal ooit eens gebeuren.. iK vraag me af hoe jullie hier over denken, of jullie mensen hebben verloren en hoe je ermee om bent gegaan..

[Verwijderd]

Het is gewoon een ontzettend moeilijk onderwerp. Het is voor veel mensen ook niet makkelijk om over te praten, maar toch is het meestal wel beter. En de dood lijkt altijd onverwachts te komen. Als iemand kort lijd (zoals b.v. 2 weken) dan gaat het voor jouw gevoel veel te snel. Maar heb je er wel eens over nagedacht hoe het zou zijn als diegene misschien wel een jaar ziek was geweest? Dat is waarschijnlijk nog erger.

Ik denk dat je gewoon moet proberen door te gaan na een sterfgeval. Het is natuurlijk heel makkelijk om het zo te zeggen, maar dit is niet altijd zomaar gedaan. Ik vind dit zelf een goede instelling: "Het leven is nou kut, maar het gaat vanzelf wel weer beter" als je maar lang genoeg wacht gaat dit meestal wel op. Je moet proberen niet al te diep in de put te zitten want naar mijn mening bereik je daar niets mee. Rouw is natuurlijk nooit weg, maar er zijn ook nog andere dingen in het leven. Probeer gewoon altijd het positieve op te zoeken, zo bekijk ik het.

[m0nk]

Daar heb je ook zeker gelijk in, ik denk ook dat dat de drijfveer is om door te gaan. Tis niet zozeer dat ik nu rauw, maar even een gedachte die mij passeerde gisteravond.
Maar toch erg moeilijk. Thanks voor je respond.

[Dethroned]

Dood hoort bij de magische cyclus van het leven. Ik ben niet bang om dood te gaan, alleen de manier waarop zou ik graag voor het kiezen hebben. Ik zou niet mijn laatste uren/minuten/seconden in pijn doorbrengen vanwege een één-of-andere slopende ziekte.

Verder zal het me een zorg zijn wanneer het mijn tijd is. Het gaat er niet om wat je nog in de toekomst hebt te doen, maar wat je gedaan hebt en of je daar tevreden en blij mee bent.

[Christiaan]

Dood is inderdaad iets wat komt zonder waarschuwing. Meestal althans. Komt het wel met een waarschuwing dan betekent dat vaak een slopende ziekte. Ik zelf zou het liefste in mijn slaap dood gaan ofzo, maar ja, je kunt niet kiezen natuurlijk (of je moet een eind aan je leven maken - maar ik ben VEEL te nieuwsgierig naar mijn toekomst om dat ook maar serieus te overwegen).

Hoe dan ook. Ik denk dat het niet zoveel zin heeft je hier extreem druk over te maken. Natuurlijk is het niet erg om erover te denken. Maar besef wel dat erover denken je leven niet veel beter zal maken. Het zal je eerder bang laten worden voor je leven en de altijd optredende dood.

Iedereen gaat ooit dood. Je kunt je proberen voor te bereiden op de dood van een dierbare, maar ik denk niet dat je ooit echt voorbereid kan zijn.

Zelf hebben we hier ook een kat lopen, 5 jaar, en ik zou er ook niet aan moeten denken hem kwijt te raken. Onze vorige poes is ook ineens verdwenen en nooit meer teruggekomen. Dat was echt erg. Maar je kunt je beter niet gaan voorstellen hoe zo'n beestje aan zijn einde is gekomen. Dit soort pijn gaat in de loop der tijd vanzelf weg. De dood van dierbaren is hetzeflde lot (gelukkig maar) beschoren en langzaam leer je te leven met de pijn en het verdriet. Gelukkig zijn mensen experts in het onthouden van alleen datgene wat ze leuke herinneringen vinden. Uiteindelijk blijft er een geidealiseerd beeld van de overledene over (hoe onterecht ook), en dat maakt het allemaal dragelijker denk ik.

Zelf ben ik, en dat is al bij de meesten duidelijk geloof ik, gelovig. Ik ben niet bang voor de dood zelf. Ik ben wel bang voor het proces ernaar toe. De meeste mensen stappen het leven uit door eerst ernstig ziek te worden. Dat lijkt het vreselijk. Die aftakeling. Ik kan me er nu wel zorgen over gaan maken, maar het maakt mijn leven niet vrolijker en bovendien zou ik daar juist al ziek van kunnen worden. Terug naar het geloof; ik ben dus niet bang voor de dood omdat ik geloof dat ik naar de 'hemel' ga als ik sterf. Daar zie ik de mensen die mij voorgegaan zijn. Mijn opa had, toen ie stierf (niet helemaal dus), een hele krachtige bijna-dood ervaring. Hij zag familieleden en wilde eigenlijk blijven. Zo mooi was het daar. Toen hij terug kwam was hij verdrietig. Nooit is mijn opa meer hetzelfde geweest. Hij was aardiger, liever, etc, na deze ervaring. Of het nu wel of niet waar is doet er niet toe. Feit is dat mijn opa, en ik, niet bang zijn voor de dood omdat we geloven dat we toch naar een hemel gaan en dat de dood niet het definitieve einde is.

Moraal van het verhaal: het is goed om over dit soort zaken na te denken. Maar doe het vooral niet te lang. Laat het je leven niet beheersen. Wees niet bang om vrienden te maken omdat je bang bent ze later door dood, etc weer kwijt te raken (ik ken mensen die een dergelijke filosofie hebben).

[m0nk]

Nee dat doe ik ook niet, daarom denk ik ook dat geloof iets heel belangrijks kan zijn voor de mens.
En wat je zegt is natuurlijk waar, en ik kijk ook naar de positieve dingen in mijn leven, zijn er zat. Maar je beseft wel even in die korte tijd dat je eraan denkt hoeveel je van je dierbaren houd, en dat is zowiezo een drijfveer om door te gaan. Ik ben er ook gelukkig niet dagelijks mee bezig, het passeerde mijn gedachten toevallig gisteren. En ik dacht er toen ook aan dat ik dit even in het forum ter discussie wilde gooien, kijken hoe de tweaker er over dacht. Maar dat de dood mijn leven beheerst.. zeker niet. We gaan gewoon lekker door ben 21, en er staat nog genoeg voor me te gebeuren, ik zeg daartegen: Let it come!!

edit:
zolang er pc's blijven bestaan dan

[Jaspertje]

Ik heb zelf niet het gevoel gehad bang te zijn voor de dood, maar toen mij oma (de eerste) overleed heb ik er wel veel over nagedacht. Het is zo dat het pijn doet en de gedachte dat je die persoon nooit meer ziet speelt iid door je hoofd, maar na een tijd ga je alleen het leuke onthouden van die persoon, de goede dingen die je gehad hebt. En het is waar dat kort lijden van mensen meestal een schrale troost is voor iedereen die hem/haar lief had. ik heb nu een oma (laatste inmiddels) daar is al 5 jaar bekend dat ze kanker heeft. Ze kreeg er een hernia overheen en een klapvoet. vorig jaar augustus was ze voor het laatst in het ziekenhuis en de dokters gaven er nog 6 weken. dan kan je daar 6 maanden van maken maximaal, maar ze is er nog steeds. Nu kan je denken wat fijn voor je, maar als je haar ziet liggen denk je wel anders. dan denk je dat verdient iemand niet die zoveel heeft gedaan en die nog zo jong is (69 nu).

Wat je altijd moet onthouden is dat er mensen voor je klaarstaan voor tijdens en na het overlijden van iemand die je kent, en dat de verwerking voor iedereen anders is omdat iedereen anders is. En mocht er dan iemand overlijden, probeer er dan over te praten. dat helpt..

[Verwijderd]

Eigenlijk, MastahBlastah;
lag je in bed na te denken over het leven...

Op een gegeven moment komt er een dag (nacht!)
dat je je realiseert dat 'het aardse' eindig is en kun je
daarna proberen de 'zaken des levens' enigszins
te relativeren .

Zelf geloof ik in reïncarnatie en dat 'geloof' is mij
natuurlijk ingegeven door de angst voor het eindige.

Op die manier tracht ik het 'eindige' van
het leven, de dood dus, draaglijk te maken...

[salutem]

a la freek de jonge:

"Na de dood ! na de dood er is leven er is leven na de dood !"

[KroontjesPen]

Mijn tweeling broer is maar 45 jaar jong geworden en is aan een hersen tumor overleden. Gelukkige was ik er bij toen hij dit leven verliet. Hoewel ik heel veel steun heb aan mijn spiritualiteit mis ik hem best wel als mens, zo nu en dan.
Mijn vader was 78 toen hij in 1995 overging. Dat gebeurde onverwacht en ben er daardoor er niet bij geweest.
Van zijn kant is, na het heen gaan van een oom, er niemand meer van zijn generatie. Mijn moeder, 79 jaar, is aan haar kant de laatste.
Zoals ik al zei vind ik veel steun in mijn spiritualiteit en beschouw de 'sterfdagen' als nieuwe verjaardagen. Ze leven voor mij verder alleen zonder stoffelijk lichaam.

Je moet er helaas aan wennen dat hoe ouder je wordt hoe meer 'risico' je loopt om dierbare personen of dieren te moeten missen op deze manier.

Een advies is om niet met ruzie ofzo afscheid te nemen.
Probeer als je oudere familie of vrienden heb er toch regelmatig eens langs te gaan.
Als ze dan heen gaan zul je jezelf geen verwijten hoeven te maken

[Verwijderd]

Een oom van mij die heeft niet lang meer. Hij maakt er zelf grapjes over: "Een dezer dagen lig ik niet meer te snurken in me stoel". Gister zag ik 'm nog, ik ging een kast bij 'm halen. Toen maakte hij weer grapjes. Ik ging met 'm mee en bij het afscheid zei ik: Nou oom Piet, als ik u niet meer zie, veel sterkte in uw nieuwe huis".

Vandaag besefte ik me pas wat dat zou betekenen, hem nooit meer zien. Ik heb op mijn linkerhand een redelijk groot litteken zitten. Die heb ik gekregen toen ik mijn eerste zaagles kreeg. Ik kreeg die zaagles van mijn oom. En hij lachen omdat ik in mijn hand had gezaagd. Vandaag de hele dag naar dat litteken lopen staren. Wat er ook gebeurd, die herrinnering zal ik altijd bij me dragen.

Het is heel makkelijk om voorbij te gaan aan alle sterfgevallen in de wereld door te zeggen "ik ken ze toch niet". Maar op het moment dat er maar 1 persoon uit je omgeving verdwijnt maakt dat al een impact. Laat staan als je hele familie uitgemoord wordt.

Zelf ben ik niet bang voor de dood. Het enige waar ik bang voor ben is het moment dat ik in de spiegel kijk en besef dat oud ben geworden, en me dan afvraag waar mijn leven gebleven is...

[Verwijderd]

De dood is inderdaad iets mysterieus... misschien hoort het ook wel zo....
Ik ben er zelf niet bang voor ofzo, ik weet dat het ooit een keer zal komen, bij mij en anderen... Ik heb zelf nog niet een sterfgeval gehad in m`n familie (ik ben 15 maarja...)

Ik heb wel een sterfgeval gehad van een leraar van me, toen was ik 10 of 11 ofzo.... was even een rot-tijd, je mist em wel....
maar na een maand heb ik het achter me gezet en geaccepteert dat ie er niet meer is, snap je ??

Als je de dood weet te accepteren, ben je er niet bang voor, en besef je ook wel dat het toch ooit komt, en als het komt, in je buurt ofzo, het is even rot, maar je komt er heus wel overheen, want de tijd die stopt niet...
Je leven gaat gewoon door...

Grtz, Quick

[Japser]

Tsja...de Dood.....


T'is onvermijdelijk, t komt altijd toch onverwacht en je hebt tock ook weer te veel tijd om je erop "voor te bereiden" (of hoe je het ook wilt noemen)

[Termy]

tja, ik heb een opa en een oma verloren. ik was echter pas 9 en 10 dus echt bewust meegemaakt heb ik het niet. maar toch was het een voor mij toen onwerkelijk idee dat "ze er niet meer zijn".... ik moet er dan ook vooral niet aan denken dat ik eens thuiskom (of zo) en me vader zeikt me niet meer af of me moeder die niet meer zeurt en zeikt... hoe erg je ze ook haat nu (ik niet hor) je zal ze erger missen dan je zou denken als ze daadwerkelijk weg zijn...

ik ben 100% atheist dus ik geloof niet in een hemel of iets dergelijks. zou wel mooi zijn, m'n oma of zo weer eens spreken.... (snif, tranen komen weer op )

voor iemand zo perfect als god had ie er wel ff voor kunne zorge dat we dit niet hoeven mee te maken... rot god....

[Verwijderd]

10-10-1999 om 10 voor half 10 s'avonds overleed mijn vader, hij werd 72 jaar.
Hij was lang ziek geweest en het laatste jaar was echt een lijdensweg.
Dus aan een kant heel veel verdriet maar aan de andere kant ook een soort van blijheid dat ie nu niet meer lijdt, heel dubbel allemaal....
Op 15-10-1999 is hij gecremeerd , vergeten zullen we hem nooit maar we hebben er vrede mee.


10-10-2000
Proberen een vriendin van mij en mijn vrouw te pakken te krijgen , maar zowel thuis als mobiel wordt er niet opgenomen .
De dagen erna blijven we bellen en op donderdag 12 okt. besluit ik om bij haar huis te gaan kijken, ze woonde op een hoog , alle licht brande kon zien dat de tv aanstond maar op aanbellen en telefoneren wordt niet gereageert ik ga weer weg maar blijven de dagen erna nog steeeds bellen en voice-mails inspreken en sms'en.
Zondag , 15-10-2000
Ss'middags wordt haar mobiel opgenomen maar door vreemde mensen die zeggen haar niet te kennen en dat ik wel verkeerd gedraaid zal hebben, dit baart mij grote zorgen en ga wererom terug naar haar huis , het is inmiddels s'avonds.
Daar aangekomen is de situatie hetzelfde als een paar dagen ervoor en ik besluit aan te bellen bij de beneden buren.
Die hebben haar ook al een paar dagen niet gezien en maken zich ook zorgen, gezamelijk besluiten we een ladder in de tuin te zetten om op haar balkon te klimmen, wat ik ga doen.
Ik zal hier niet de details neerzetten maar in ieder geval , daar lag ze , dood. naar later bleek maar wat ik al vermoedde vermoord.
Wat je dan meemaakt is niet te beschrijven , politie gebeld , huis opengebroken , recherche, verhoren, identificatie.
Samen met de recherche de zaaak kunnen oplossen , en de dader
is gepakt en heeft nu , een jaar later, 12 jaar aan zijn broek, veel te weinig in mijn optiek .
Ze werd 34 jaar , Mandy je ruste in vrede en we zullen je nooit vergeten.
Ondanks dat mijn vader natuurlijk veel closer was , blijft
Mandy me veel meer bij en hebben we daar nog steeds veel verdriet van.
Snappen eigenlijk zelf niet waarom.
Om bij de topic terug te komen, hoe verwerk je de dood van een dierbare?
uit eigen ervaring kan ik zeggen, heel verschillend, het hangt van heel veel factoren af, waardoor je met de een meer vrede hebt dan met andere.
Het is wel een lang verhaal geworden voor een reactie, sorry daarvoor maar toen ik eenmaal aan het typen was moest ik het even van me afschrijven.

Aad

[MaDLiVe]

Je snapt het leven pas wanneer je weet dat er aan alles een einde komt.

Ook aan het dierbare leven.


Iedereen zal ooit iemand die hem dierbaar is kwijtraken, het is onvermijdelijk, daarom moeten we het maar accepteren en er zo goed mogelijk mee omgaan.

De dood wacht niet op een antwoord van ons
Hij wacht op niemand
Hij zit stil en hij kijkt
Hij wacht op het moment
En wanneer het zover is neemt hij je mee
Hij neemt je mee...
Naar de plek die je verdient..

De plek, de plekken die jij in je leven voor ogen hebt gehad.

[m0nk]

Op vrijdag 09 november 2001 20:32 schreef Heaven het volgende:
10-10-1999 om 10 voor half 10 s'avonds overleed mijn vader, hij werd 72 jaar.
Hij was lang ziek geweest en het laatste jaar was echt een lijdensweg.
Dus aan een kant heel veel verdriet maar aan de andere kant ook een soort van blijheid dat ie nu niet meer lijdt, heel dubbel allemaal....
Op 15-10-1999 is hij gecremeerd , vergeten zullen we hem nooit maar we hebben er vrede mee.


10-10-2000
Proberen een vriendin van mij en mijn vrouw te pakken te krijgen , maar zowel thuis als mobiel wordt er niet opgenomen .
De dagen erna blijven we bellen en op donderdag 12 okt. besluit ik om bij haar huis te gaan kijken, ze woonde op een hoog , alle licht brande kon zien dat de tv aanstond maar op aanbellen en telefoneren wordt niet gereageert ik ga weer weg maar blijven de dagen erna nog steeeds bellen en voice-mails inspreken en sms'en.
Zondag , 15-10-2000
Ss'middags wordt haar mobiel opgenomen maar door vreemde mensen die zeggen haar niet te kennen en dat ik wel verkeerd gedraaid zal hebben, dit baart mij grote zorgen en ga wererom terug naar haar huis , het is inmiddels s'avonds.
Daar aangekomen is de situatie hetzelfde als een paar dagen ervoor en ik besluit aan te bellen bij de beneden buren.
Die hebben haar ook al een paar dagen niet gezien en maken zich ook zorgen, gezamelijk besluiten we een ladder in de tuin te zetten om op haar balkon te klimmen, wat ik ga doen.
Ik zal hier niet de details neerzetten maar in ieder geval , daar lag ze , dood. naar later bleek maar wat ik al vermoedde vermoord.
Wat je dan meemaakt is niet te beschrijven , politie gebeld , huis opengebroken , recherche, verhoren, identificatie.
Samen met de recherche de zaaak kunnen oplossen , en de dader
is gepakt en heeft nu , een jaar later, 12 jaar aan zijn broek, veel te weinig in mijn optiek .
Ze werd 34 jaar , Mandy je ruste in vrede en we zullen je nooit vergeten.
Ondanks dat mijn vader natuurlijk veel closer was , blijft
Mandy me veel meer bij en hebben we daar nog steeds veel verdriet van.
Snappen eigenlijk zelf niet waarom.
Om bij de topic terug te komen, hoe verwerk je de dood van een dierbare?
uit eigen ervaring kan ik zeggen, heel verschillend, het hangt van heel veel factoren af, waardoor je met de een meer vrede hebt dan met andere.
Het is wel een lang verhaal geworden voor een reactie, sorry daarvoor maar toen ik eenmaal aan het typen was moest ik het even van me afschrijven.

Aad

Aad, helemaal niet erg dat je er een lang verhaal vabn hebt gemaakt, ik weet natuurlijk niet hoe jij je voelt maar ik heb erg veel respect voor zo iemand als jij, die zoiets meegemaakt hebt. Succes.

[Verwijderd]

Aad, wat jou is overkomen is verschikkelijk. Toen ik het las kreeg ik brok in mijn keel. Het erge is dat dit soort dingen is dat het compleet onverwacht komt en een heel grote impact heeft, een te grote...

Hoe je het verwerkt? Naar mijns inzien door niet te vergeten dat het onvermijdelijk is (de dood, niet vermoord worden). De manier waarop het gebeurt is verschrikkelijk, maar de dood is onvermijdelijk. We moeten er allemaal eens aan geloven. Het is niet belangrijk hoe oud je wordt, het is belangrijk hoe je je tijd doorbrengt die je gekregen hebt.

[Verwijderd]

Ik ben eerlijkgezegd banger dat iemand waar ik veel van houdt overlijdt dan ikzelf. Het enige waar ik dan mee zit is dat de mensen die van mij houden (ja die zijn er, dat weet ik ) mij weer moeten missen. Een neefje van mij is vlak na zijn geboorte overleden... Dat was iets heel vreemds, en eigenlijk had ik niet echt veel verdriet want ik had hem nooit echt gekend, ik had hem zelfs nog nooit gezien toen hij nog leefde, want hij lag in een ziekenhuis in Rotterdam. Het enige rottige is dat je eraan denkt hoe mooi het had kunnen zijn als alles goed was gegaan en hij er nog wel was geweest... Toen mijn oma overleed, was had ik wel veel verdriet want ik vond mijn oma een ontzettend lieve vrouw, maartja... Ze ging al een lange tijd steeds verder achteruit, en we zagen het ook wel aankomen. Bovendie was ze al 89 dus das een mooi leeftijd toch?

[Mindwalker]

Ik denk er vaak over na, hoe het zou zijn als ik dood zou gaan. Oftewel: alle processen in je lichaam stoppen. Ik geloof niet in enige vorm van reïncarnatie, dus als het over is - is het over.

Als ik er over nadenk word ik bang - geen angst om het onbekende ofzo, maar bang omdat ik nog zoveel dingen wil doen. En als ik nu dood zou gaan laat ik zo veel mensen in verdriet achter. Ik weet dat alle mensen dood gaan, uiteindelijk, maar als je ouder bent stel je je daar meer op in. Je kunt er dan mee leven (al klinkt dat wat cru) dat je einde in zicht is.

Gisteren is hier vlakbij een dodelijk ongeluk gebeurd, dat heeft me ook weer aan het denken gezet. Een dierbaar iemand gaat de deur uit om vervolgens nooit meer terug te keren. Ik heb zoiets gelukkig (nog) niet mee hoeven maken in die vorm. Ik neem mijn petje af voor Aad dat hij hier zijn hele verhaal neer heeft gezet.

[Verwijderd]

Dood is het enige wat zeker was vanaf het moment dat je geboren werd.

Verder kunnen we het leven zelf, met behulp van andere invullen.
Het is ook voor iedereen anders.
Situaties die we mee maken zullen door een ieder anders worden geïnterpreteerd.

Het belangrijkste is dat je een verlies verwerkt.

Gebeurtenissen in het verleden hebben invloed op gebeurtenissen in de toekomst.

Bedankt!

[WarMaster]

Op vrijdag 09 november 2001 20:32 schreef Heaven het volgende:

Een heel ontroerende anekdote...

Ik heb ongeloofelijk veel respect voor je...
Zelf zou ik zo'n situatie niet aankunnen.

[Verwijderd]

Ik denk dat je je er maar beter bij neer kan leggen, en alles gewoon moet accepteren, hoe moeilijk dat ook mag zijn. Het heeft geen zin om er over na te denken, je komt er nooit uit en maakt jezelf gek.
Je kan het dus maar beter gewoon accepteren anders leef je heel je (toch al korte) leven in angst en dan heb je dus helemaaaal geen reet aan leven.

[Mx. Alba]

Zoals anderen al gezegd hebben maar in andere bewoording:

De dood is de enige zekerheid in het leven.

De dood is een integraal deel van de kringloop van het leven.

Zonder leven is er geen dood, zonder dood geen leven.

Ik ben niet bang voor de dood. Op een vreemde manier kijk ik er zelfs een beetje naar uit, uit nieuwsgierigheid. Maar er is nog zoveel dat ik in dit leven wil doen dat ik mijn ontmoeting met het onvermijdelijke zo lang mogelijk wil uitstellen

[MaDLiVe]

Op maandag 12 november 2001 01:20 schreef Reyn_Eaglestorm het volgende:
Zoals anderen al gezegd hebben maar in andere bewoording:

De dood is de enige zekerheid in het leven.

De dood is een integraal deel van de kringloop van het leven.

Zonder leven is er geen dood, zonder dood geen leven.

Ik ben niet bang voor de dood. Op een vreemde manier kijk ik er zelfs een beetje naar uit, uit nieuwsgierigheid. Maar er is nog zoveel dat ik in dit leven wil doen dat ik mijn ontmoeting met het onvermijdelijke zo lang mogelijk wil uitstellen

Hoe kun je niet bang zijn voor de dood vraag ik me telkens weer af, hoe kun je met zekerheid bevestigen dat je er niet bang voor bent als je hem nooit hebt ervaard?

Niet....lijkt mij..je kan hem tegemoet zien maar pas wanneer het tijd is zul je kunnen zeggen, ik was niet bang voor de dood. Niet eerder...

[Verwijderd]

Ik vind het zo raar waarom nou niemand accepteert dat er gewoon niks is na de dood? Ik geloof dat je ziel energie is dan gewoon na de dood uit je lichaam vliegt en naar een nieuwe gaat. Aangezien alles wat je in je leven hebt gedaan opgeslagen is in je hersenen en gegevens niet via energie verplaatsbaar zijn merk je daar niks van!

[MaDLiVe]

Op maandag 12 november 2001 12:24 schreef sjorsie het volgende:
Ik vind het zo raar waarom nou niemand accepteert dat er gewoon niks is na de dood? Ik geloof dat je ziel energie is dan gewoon na de dood uit je lichaam vliegt en naar een nieuwe gaat. Aangezien alles wat je in je leven hebt gedaan opgeslagen is in je hersenen en gegevens niet via energie verplaatsbaar zijn merk je daar niks van!

En ook weer hier geld gij zult het pas weten als het moment daar is....:7

[Mx. Alba]

Op maandag 12 november 2001 11:57 schreef MaDLiVe het volgende:

[..]

Hoe kun je niet bang zijn voor de dood vraag ik me telkens weer af, hoe kun je met zekerheid bevestigen dat je er niet bang voor bent als je hem nooit hebt ervaard?

Niet....lijkt mij..je kan hem tegemoet zien maar pas wanneer het tijd is zul je kunnen zeggen, ik was niet bang voor de dood. Niet eerder...

Toen ik voor het eerst ging vliegen was ik daar ook niet bang voor, en dat terwijl ik het nog nooit gedaan had. Toen ik voor het eerst tractor mocht rijden (ik was toen 10) was ik ook niet bang. Andere mensen zijn als de dood als ze voor het eerst moeten gaan vliegen.

Angst voor de dood (of "lack thereof") is geen rationele angst. Angst is trouwens per definitie niet rationeel.

Veel mensen zijn bang voor het onbekende, en daardoor dus ook bang voor de dood. Ik niet. Het onbekende vind ik juist ongelofelijk interessant. Ik steek altijd overal mijn neus in.

[Verwijderd]

Op maandag 12 november 2001 13:41 schreef Reyn_Eaglestorm het volgende:

Veel mensen zijn bang voor het onbekende, en daardoor dus ook bang voor de dood. Ik niet. Het onbekende vind ik juist ongelofelijk interessant. Ik steek altijd overal mijn neus in.

Daar ben je niet de enige mee; ik zie alles als een soort uitdaging, een kans om iets nieuws te ervaren. Bovendien zie ik de dood ook niet als iets wat je eenmalig zal ervaren.

Veel mensen vragen zichzelf vaak af wat er na de dood is; het lijkt mij dat je - net als in je dromen - de aankleding van die wereld zelf bepaald.

_{Even off-topic: dit is mijn 700ste post en ik mag sinds vandaag in de HK en daar ben ik erg blij mee}

[m0nk]

offtopic:
Gefeliciteerd, en dat in mijn topic

Ik denk ook dat het geloof belangrijk kan zijn. En van de persoon zelf uiteraard, mijn oma bijv, die is zwaar katholiek en gelooft dat zij naar de hemel zal gaan na haar dood. En is er niet bang voor.

Ik bekijk het van 2 kanten, het idee dat er op en eens iets onbekends gaat gebeuren is best beangstigend, maar aan de andere kant wil ik genieten van wat me nog te wachten staat, en das zeker belangrijk. Gelukkig sta ik wel positief in het leven. En de dood is hoop ik nog ver weg voor me.

[r.e.n]

De dood hoort nou eenmaal bij het leven. Ik denk dat het helpt om je van niets of niemand afhankelijk te maken. (dingen niet eigen maken in je denkwereld).

[Verwijderd]

Ik wil ff iets toevoegen :)!

Ik vind het een rot onderwerp om over te praten omdat ik er best mee zit op dit moment, maar ik denk dat het beter is om het wel te doen!

Het idee van een nieuw leven op de aarde krijgen spreekt mij wel aan btw, je ziel gaat naar een nieuw lichaam.

Maar..ik hoor veel mensen over na de dood is zoiets als een droom. Nou sorry, ik moet er niet aan denken dat ik in een niet ophoudende droom zit. Dromen zijn ook vaag. Wie wil er nu zn "realfeel" kwijt. Ik iig niet!

Hoe kan je zonder computer en dingen die je leuk vind super gelukkig zijn? En wil je altijd helemaal blij zijn? Ik denk niet dat dat mogelijk is btw.

Ff iets over hersenen en herinneringen.

Sommige mensen vergelijken de hersenen met een computer die heel ingewikkeld in elkaar zit. Alleen het enige wat een compu kan doen is redeneren. De uitkomst van die redenatie zeg maar, die kan de computer niet beoordelen in de zin van kutzooi, lekker , verdriet, blij , bang (angst). Dat moet "jij" doen. Dus "jij" bent meer dan een stuk bewegend vlees met botten en een computertje er in.

Of dwaal ik nu af

[Verwijderd]

ik wil heleeeeeeeeemaaaaaaaaaaaal niet off-topic (zoals jullie dat zo mooi zeggen) gaan, maar hoorde ik jou nu net zeggen dat jij zonder computer niet gelukkig kan zijn????? Hulp misschien???????? (no offence please)

[Verwijderd]

Dat bedoel ik niet, maar je moet toch wat te doen hebben!

Misschien een beetje ongelukkig omschreven!

Of dacht jij dat ze er ook disco's hebben En dat je kon autoracen? En dat je spannende films kan kijken? Tweaken?

Spannende films al sowiezo niet, want daar komt geweld in voor :+!

...en ach..misschien is het er wel..of iets wat we ons niet kunnen voorstellen en dat misschien wel veel toffer is dan uitgaan, LAN party of weet ik veel wat!

[Verwijderd]

je haalt de computer anders wel specifiek aan in je verhaal.....dus is het niet zomaar een voorbeeld. Als dat wel zo is zet je er "bijvoorbeeld" bij

[Verwijderd]

Hmm, jah, das wel waar, kzal het er voortaan bij zetten, maar kben nogal games en LAN verslaafde, vandaar ;)!

[MaDLiVe]

Op maandag 12 november 2001 13:49 schreef Kyori het volgende:

[..]

Daar ben je niet de enige mee; ik zie alles als een soort uitdaging, een kans om iets nieuws te ervaren. Bovendien zie ik de dood ook niet als iets wat je eenmalig zal ervaren.

Veel mensen vragen zichzelf vaak af wat er na de dood is; het lijkt mij dat je - net als in je dromen - de aankleding van die wereld zelf bepaald.

Wat kun je nou nog meer dan een voorstelling maken van de dood?

Je zult pas weten wat het inhoud wanneer jij aan de beurt
ben toch?

Voor die tijd kun je alle illusies/fictieve waarheden/ theorien voor jezelf uitwerken om je op het onvermijdelijke voor te bereiden.

[Verwijderd]

Of je reincarneert en je zult er nooit achterkomen dat dat gebeurt

[MaDLiVe]

Op maandag 12 november 2001 19:46 schreef Ro2 het volgende:
Of je reincarneert en je zult er nooit achterkomen dat dat gebeurt

Wie weet...

[Verwijderd]

Childsplay... mooie films bij de weg.... maar ehhh... je hebt er zo te zien wel over nagedacht... en dat was volgens jou niet de bedoeling...

mmm... tegenspreken kan, maar in in een reactie tegelijk... niet slim!

[Verwijderd]

IK vind dat de dood er ook bij hoort; je wordt geboren en je gaat weer dood, zo gaat het al eeuwen zo niet miljoenen jaren. Of je nou gereincarneerd terugkomt of gewoon in de hemel komt, je sowieso niet raden hoe het na de dood is. Volgensmij is een gelovige gewoon iemand die bang is voor wat er na de dood is en daarom iets gaat verzinnen... bijvoorbeeld reincarnatie of de hemel. Ik weet echt niet wat ik van de dood moet verwachten of dat ik er nu juist wel of juist niet bang voor moet zijn....

[Verwijderd]

Op dinsdag 13 november 2001 13:11 schreef DaErikz het volgende:
IK vind dat de dood er ook bij hoort; je wordt geboren en je gaat weer dood, zo gaat het al eeuwen zo niet miljoenen jaren. Of je nou gereincarneerd terugkomt of gewoon in de hemel komt, je sowieso niet raden hoe het na de dood is. Volgensmij is een gelovige gewoon iemand die bang is voor wat er na de dood is en daarom iets gaat verzinnen... bijvoorbeeld reincarnatie of de hemel. Ik weet echt niet wat ik van de dood moet verwachten of dat ik er nu juist wel of juist niet bang voor moet zijn....

Maar dat is nou het nadeel van de dood je kan niet zomaar iemand vragen "Is de dood nou beangstenend of moet ik me daar nou op verheugen" want die gene zou het ook niet weten (of hij/zij moet er zelf mee te maken hebben gehad.
Ik heb zelf zoiets je moet er niet bang voor zijn want je kan wachten tot je blauw ziet maar de dood komt toch.
Het is dus zeker dat de dood komt dus naar aanlijding van mijn uitleg denk ik niet dat men er bang voor hoeft te zijn.
De uitspraak geld ook: "Je gaat toch eens een keer dood dus veel lol in je leven helpt ook altijd".

[m0nk]

de dood, tis eigenlijk niet voor te stellen denk ik.
Hoe denken jullie eigenlijk aan bijna dood ervaringen??

[Verwijderd]

Op woensdag 14 november 2001 16:10 schreef MastahBlastah het volgende:
de dood, tis eigenlijk niet voor te stellen denk ik.
Hoe denken jullie eigenlijk aan bijna dood ervaringen??

Ik denk dat hier best een kern van waarheid in zit en dat die mensen die dit gezien/meegemaakt hebben ook best wel aan het randje van de dood zullen hebben gelegen. Maar of ik daar nou vrolijker van wordt......

[Verwijderd]

Met de dood van een "geliefde" is idd erg moeilijk.
(mijn moeder heeft borstkanker gehad en het nu voor de 2e x en dat is nog uitgezaaid ook )
Mijn opa heeft een jaar geleden een hartstilstand en herseninfarct gehad en de vader van mijn beste vriend is 3 jaar terug overleden.

Allemaal dingen waarbij ik ook niet weet wat ik er mee aanmoet, maar gelukkig heb ik 1 troost en dat is Christus.
Ben pas "echt" tot geloof gekomen en sindsdien verlang ik steeds meer naar de dood, omdat ik hem dan zal zien )

dit was ff mijn mening.

greetz

[Verwijderd]

Op zaterdag 17 november 2001 19:52 schreef debiel-in-inrichting het volgende:

Ben pas "echt" tot geloof gekomen en sindsdien verlang ik steeds meer naar de dood, omdat ik hem dan zal zien )

dit was ff mijn mening.

greetz

Tis maar waar je naar uitkijkt,
maar ik leef nu. En ik ga niet uitkijken naar iets waarvan niemand "weet" wat het is en of het uberhaupt iets is.

So, just enjoy yr life.

[GenetiX]

Op de meeting hadden we ook een discussie over dit onderwerp. Stel nou, dat je na de dood alles weet en hebt. Is er dan nog wel lol aan?

Ik ben overigens niet bang voor de dood, wel voor de manier waarop.