Volgens mij hebben veel mensen hier een beetje een verkeerd beeld op wat het christelijk geloof voorsteld. Alhoewel ik hier nieuw ben heb ik al in een paar threads laten doorschemeren dat ik zelf ook protestants gereformeerd ben (sinds 6 maanden - dat wel).
Goed. Ik word een beetje niet goed van alle mensen die het idee hebben dat geloof een keurslijf is waar je eigenlijk in vast zit. Zo moet je het niet zien want het ware geloof (en het interesseert me niet of dat islam, christendom, boedhisme, etc is) heeft volgens mij nooit als doel om je gevangene te laten worden.
Omdat ik van het christelijk geloof het meeste weet beperk ik me hier even toe. Geloof is geenszins bedoeld als totale levenswijze. Daarmee bedoel ik dat het vooral niet zo is dat je de hele dag bezig moet zijn met geloven. Het is een lijdraad, een hulp, een verzameling, over het algemeen, goede normen en waarden.
Ook als ik met bekenden over mijn, of welk ander dan ook, geloof praat dan verzandt je meestal in een oeverloze overtuigings-wedstrijd dat god echt wel of echt niet bestaat. Dat laatste interesseert mij niet. Natuurlijk, het is leuk als het achteraf (alsof er ooit een 'achteraf' komt
) toch blijkt te kloppen. Maar dan nog, als God niet bestaat en de hemel onzin is, etc, dan heb ik nog steeds steun en hulp gehad aan het idee dat er iemand met mij meekijkt.
Ik ervaar God als een energie die in ons allemaal zit. God is geen man en geen vrouw, 'het' is overal en komt voor uit het goede van de mensen. Wat je de duivel zou kunnen noemen (waar ik eigenlijk niet in geloof) zou je kunnen zien als een verzameling van al het slechte uit mensen. In mijn dagelijks leven kijkt hij een beetje over mijn schouder mee maar bemoeit zich er verder niet echt mee. Ik heb overigens wel dingen meegemaakt die achteraf wel heel erg goed uitkwamen, maar ja, wie zegt dat dat dat geen toeval was...
En dan bidden. Ook een leuk onderwerp. Veel mensen zien God, of bidden in het algemeen, als een rits aan zorgen en problemen die je hebt. Je sluit het af met de wens dat het nu toch echt tijd voor wereld-vrede is en dat was het weer - tot morgen. Zelfde tijd, zelfde kanaal.
Bidden is een soort van rustpunt. Zo zie ik het. Het is meer een reflectie op de voorbij gegane dag. Net als dat sommige mensen een dagboek bijhouden (ik ook overigens), kan het helpen om orde te scheppen in de chaos die inherent is aan het leven dat wij in deze westerse wereld leiden. Maar hoe moet je dan bidden? Ook die vraag hoor ik vaak. Bidden is heel simpel. Het enige wat je nodig hebt is rust. Vervolgens denk je na over de dag, en over wat er in je leven speelt en wat je bezighoudt. Eventueel praat je hardop of in je hoofd. Ik zie mijn gebeden meestal als een soort telefoongesprek met God, lekker informeel enzo. Alleen wel eenrichtingsverkeer. Ik kan niet zeggen dat ik ooit een antwoord terug heb gehad
. Maar ja, dat hoeft ook niet natuurlijk.
Maaruh; wat wil ik nu eigenlijk met deze post? Ik wil in ieder geval niemand overtuigen. Wat ik wel wil is de vooroordelen van zoveel mensen wegnemen. Ik denk overigens dat de doelgroep niet hier op W&L zit, want de meeste mensen hier zijn wel redelijk open-minded geloof ik. Maar goed, ik wilde dit ff kwijt. Hier sta ik voor.
Goed. Ik word een beetje niet goed van alle mensen die het idee hebben dat geloof een keurslijf is waar je eigenlijk in vast zit. Zo moet je het niet zien want het ware geloof (en het interesseert me niet of dat islam, christendom, boedhisme, etc is) heeft volgens mij nooit als doel om je gevangene te laten worden.
Omdat ik van het christelijk geloof het meeste weet beperk ik me hier even toe. Geloof is geenszins bedoeld als totale levenswijze. Daarmee bedoel ik dat het vooral niet zo is dat je de hele dag bezig moet zijn met geloven. Het is een lijdraad, een hulp, een verzameling, over het algemeen, goede normen en waarden.
Ook als ik met bekenden over mijn, of welk ander dan ook, geloof praat dan verzandt je meestal in een oeverloze overtuigings-wedstrijd dat god echt wel of echt niet bestaat. Dat laatste interesseert mij niet. Natuurlijk, het is leuk als het achteraf (alsof er ooit een 'achteraf' komt
Ik ervaar God als een energie die in ons allemaal zit. God is geen man en geen vrouw, 'het' is overal en komt voor uit het goede van de mensen. Wat je de duivel zou kunnen noemen (waar ik eigenlijk niet in geloof) zou je kunnen zien als een verzameling van al het slechte uit mensen. In mijn dagelijks leven kijkt hij een beetje over mijn schouder mee maar bemoeit zich er verder niet echt mee. Ik heb overigens wel dingen meegemaakt die achteraf wel heel erg goed uitkwamen, maar ja, wie zegt dat dat dat geen toeval was...
En dan bidden. Ook een leuk onderwerp. Veel mensen zien God, of bidden in het algemeen, als een rits aan zorgen en problemen die je hebt. Je sluit het af met de wens dat het nu toch echt tijd voor wereld-vrede is en dat was het weer - tot morgen. Zelfde tijd, zelfde kanaal.
Bidden is een soort van rustpunt. Zo zie ik het. Het is meer een reflectie op de voorbij gegane dag. Net als dat sommige mensen een dagboek bijhouden (ik ook overigens), kan het helpen om orde te scheppen in de chaos die inherent is aan het leven dat wij in deze westerse wereld leiden. Maar hoe moet je dan bidden? Ook die vraag hoor ik vaak. Bidden is heel simpel. Het enige wat je nodig hebt is rust. Vervolgens denk je na over de dag, en over wat er in je leven speelt en wat je bezighoudt. Eventueel praat je hardop of in je hoofd. Ik zie mijn gebeden meestal als een soort telefoongesprek met God, lekker informeel enzo. Alleen wel eenrichtingsverkeer. Ik kan niet zeggen dat ik ooit een antwoord terug heb gehad
Maaruh; wat wil ik nu eigenlijk met deze post? Ik wil in ieder geval niemand overtuigen. Wat ik wel wil is de vooroordelen van zoveel mensen wegnemen. Ik denk overigens dat de doelgroep niet hier op W&L zit, want de meeste mensen hier zijn wel redelijk open-minded geloof ik. Maar goed, ik wilde dit ff kwijt. Hier sta ik voor.