Wetenschap, onderwijs en inspiratie

[cervelaatworst]

Op noorderlicht gehoord: in het eerste jaar van mijn studie werd er voornamelijk theorie uit de diktaten opgelepeld, en was het onderwijs dus weinig inspirerend. Een keer gelezen: de professoren (in nederland) kunnen de studenten niet motiveren en niet inspireren.

Is het niet zo dat je de inspiratie moet opdoen uit de inhoud , en niet uit de vorm van het onderwijs? Waarom leer je anders eigenlijk iets?. Analoog: is de kritiek op media als de TV niet vaak dat het te veel om de vorm gaat, en niet om de inhoud?
Wat is nu de vraag/topicstart Moet je geïnspireerd worden door de docent, of door het onderwerp? ("geïnspireerd" behoeft wat uitleg: inspiratie is een argument dat pleit voor het verzamelen van meer informatie over een bepaald onderwerp)

[Verwijderd]

Op donderdag 01 november 2001 20:35 schreef cervelaatworst het volgende:
Op noorderlicht gehoord: in het eerste jaar van mijn studie werd er voornamelijk theorie uit de diktaten opgelepeld, en was het onderwijs dus weinig inspirerend. Een keer gelezen: de professoren (in nederland) kunnen de studenten niet motiveren en niet inspireren.

Is het niet zo dat je de inspiratie moet opdoen uit de inhoud , en niet uit de vorm van het onderwijs? Waarom leer je anders eigenlijk iets?. Analoog: is de kritiek op media als de TV niet vaak dat het te veel om de vorm gaat, en niet om de inhoud?
Wat is nu de vraag/topicstart Moet je geïnspireerd worden door de docent, of door het onderwerp? ("geïnspireerd" behoeft wat uitleg: inspiratie is een argument dat pleit voor het verzamelen van meer informatie over een bepaald onderwerp)

Ik vind dat de docent de studenten/leerlingen moet inspireren aan de hand van de inhoud en met de inhoud. Er zijn er wel een paar die dat lukt, helaas niet zo veel.

[Lord Daemon]

Beide. Soms kan een goede docent een oninspirerend onderwerp (laten we zeggen - analyse) boeiend brengen; en soms kan een saaie docent een interessant onderwerp (bijvoorbeeld deeltjesfysica) ongeinspireerd brengen.

Als je maar door een van de twee factoren ge-inspireerd wordt is het best, het is niet per se zo dat een van de twee beter is.

[Edit]

Ik zie overigens dat je wis/natuurkunde in Leiden doet - ken je Adriaan Kroonenberg?

[cervelaatworst]

Nee, ken ik niet. Hoewel?? Nee, toch niet. Ken eigenlijk maar van zo'n 10 studenten de naam hier (toch al gauw een kleine 10 procent van het antal studenten wis/natuurkunde!).

Het lijkt mij, dat wanneer je een bepaalde studie volgt het in beginsel totaal irrelevant moet zijn hoe de professor de informatieoverdracht vezorgt (zolang de informatieoverdracht maar plaatsvindt!), omdat je een studiekeuze toch doet op basis van interesse. De fase van het reclame-maken heb je dan al gehad (neem ik aan). Inhoud is naar mijn idee dus belangrijk. Voorbeeld: de professor maakt leuke grapjes => dit is een leuk vak (dit is leuke inhoud) lijkt mij onzin.

[Lord Daemon]

Natuurlijk - maar de kwaliteiten van de docent hebben wel te maken met hoe goed jij het vak, en dus de inhoud, kan volgen. Als iemand een ondoordringbare berg afleidingen gaat opschrijven waar geen enkel begrip bij komt kijken - dan kan het onderwerp nog zo boeiend zijn, jij komt daar niet achter. (Totdat je het boek leest. Hoewel, het is ook wel eens andersom. Dat boek van optica dat ik had bijvoorbeeld was echt een bizarre ramp. )

[Verwijderd]

Op donderdag 01 november 2001 21:12 schreef cervelaatworst het volgende:

Het lijkt mij, dat wanneer je een bepaalde studie volgt het in beginsel totaal irrelevant moet zijn hoe de professor de informatieoverdracht vezorgt (zolang de informatieoverdracht maar plaatsvindt!), omdat je een studiekeuze toch doet op basis van interesse.

Daar valt natuurlijk heel veel over te zeggen; er is ook veel onderzoek naar gedaan.

Studiekeuze is vaak niet gebaseerd op belangstelling voor het vak zelf maar op toekomstmogelijkheden of bijvoorbeeld het idee dat men het aankan. Zo'n studie als natuurkunde kan iemand bijvoorbeeld ook kiezen omdat die voor mensen met aanleg niet al te veel inspanning met zich meebrengt. Echt iets voor luie intelligente mensen.

Iedere studie blijkt in de praktijk wat minder interessante onderwerpen te bevatten waar men toch doorheen moet.

Motivatie bij de studie kan door een heleboel factoren worden gestimuleerd. Anderen in je omgeving hebben er ook belangstelling voor; je vriendin vindt je studie leuk. Je wordt serieus genomen door je docent. Je bent geinteresseerd in een kleurijke figuur die dat vak ook heeft beoefend en die je als je voorbeeld beschouwt. Enz.

De werkvormen die gebruikt worden bij de kennisoverdracht spelen ook een rol. En daar speelt de bekwaamheid van de docent natuurlijk mee. Hij kan bijvoorbeeld door de keuze van zijn opdrachten een stimulerende rol spelen.

Gemotiveerd zijn valt wel mee, gemotiveerd blijven is de kunst en daarbij kunnen alle mensen in je omgeving een grote rol spelen.

[Confusion]

[off topic]
Welk optica boek?
[/off topic]

[on topic]
Een docent kan je dingen vertellen die je nergens kan vinden en die je niet kan weten. Mooie toepassingen van de stof, echte praktijkvoorbeelden.

Bijvoorbeeld optica was bij ons leuk, omdat afbuiging van licht in een waterstraal werd gedemonstreerd, een snelheidsmeting van licht werd gedaan en hoe je daarmee snelheden van deeltjes kon meten, etc.

Ruwe theorie is niet leuk; het zijn de toepassingen (door leuke opgaven te geven kan je ook al veel bereiken) die het hem doen. Vanuit een leiding met druk A gas in een voordien ge-evacueerd vat laten stromen en concluderen op grond van theorie dat de druk in het vat lager is dan erbuiten uiteindelijk. Dat had ik graag gedemonstreerd gezien. Ik vind het jammer dat de meeste colleges zinloos zijn, doordat de docent feitelijk delen van het dictaat/boek verteld die je letterlijk kan lezen.
[/on topic]

[Lord Daemon]

Welk optica boek?

Lauterborn, Kurz, Wiesenfeld; Coherent Optics

De auteurs hebben ergens het bizarre idee vandaan gehaald dat het erg inzichtelijk is als je at random factoren als 2Pi uit je formules gooit, als je alles uitlegt aan de hand van concrete experimenten (inclusief alle parameters die daarbij horen), dat formules er mooier op worden als je 'exp' gebruikt in plaats van gewoon e-machten, en als je alles zo opschrijft dat ik in ieder geval er niet doorheen kwam.

[cervelaatworst]

Mijn ervaring leert mij dat ik opgaves en oefeningen stukken minder interessant vind dan de ruwe theorie. Ook vind ik het efficiënter om hoorcolleges bij te wonen dan het boek te lezen, want alles wat in twee uur wordt verteld, scheelt mij weer 2 uur lezen. Bovendien heb je de mogelijkheid vragen te stellen. Ik gebruik de hoorcolleges als leidraad, en gebruik het lezen daarna om zaken die ik extra leuk of interessant vond (of niet geheel begreep) verder uit te zoeken. Mijns inziens wordt er namelijk meer niet dan wel verteld (kan bijna niet anders), en sommetjes gaan altijd over zaken die je al hebt gehad . Ik denk dat je nuttiger zaken leert door nieuwe kennis tot je te nemen, dan door bekende zaken beter te doorgronden. Gedachte erachter: interdisciplinaire vakken zijn belangrijk aan het worden, en het ontdekken van de interconnectiviteit (jawel!) van bepaalde vakgebieden geeft vaak (meer) kennis over beide vakgebieden, dan een disjuncte (fijn woord!) studie van beide gebieden.

[joepP]

Op donderdag 01 november 2001 23:27 schreef Lord Daemon het volgende:

[..]

Lauterborn, Kurz, Wiesenfeld; Coherent Optics

De auteurs hebben ergens het bizarre idee vandaan gehaald dat het erg inzichtelijk is als je at random factoren als 2Pi uit je formules gooit, als je alles uitlegt aan de hand van concrete experimenten (inclusief alle parameters die daarbij horen), dat formules er mooier op worden als je 'exp' gebruikt in plaats van gewoon e-machten, en als je alles zo opschrijft dat ik in ieder geval er niet doorheen kwam.

Samen met andere falende onderwijsmethodes snap je dan wel waarom ik een paar jaar geleden gestopt ben met Natuurkunde aan de UU.

Tipje: gewoon de werkcollege-sommetjes netjes maken, eigenlijk niets fundamenteels ook maar ergens van snappen, en een 9 voor je tentamen halen. Erg motiverend allemaal he?

[Lord Daemon]

Samen met andere falende onderwijsmethodes snap je dan wel waarom ik een paar jaar geleden gestopt ben met Natuurkunde aan de UU.

Uhm... maar 90% van mijn boeken is wel goed. Ik heb hier echt hele goede dingen over Thermische Fysica, Quantummechanica en Electrodynamica staan, om maar iets te noemen.

[Confusion]

Lord Daemon schreef:
Uhm... maar 90% van mijn boeken is wel goed. Ik heb hier echt hele goede dingen over Thermische Fysica, Quantummechanica en Electrodynamica staan, om maar iets te noemen.

Laat me raden:
Kittel/Kroemer, Griffiths en nogmaals Griffiths.

Solid state van Kittel is ook erg goed.

[Lord Daemon]

De helft goed. (De helft? Ja, ik heb 2 boeken voor TF.)

Quantum heb ik Sakurai, mijn tweede (makkelijkere) TF was Schroeder.

[joepP]

Op vrijdag 02 november 2001 20:59 schreef Fused het volgende:

[..]

Laat me raden:
Kittel/Kroemer, Griffiths en nogmaals Griffiths.

Solid state van Kittel is ook erg goed.

Griffiths is een meester, dat beaam ik. Voor quantum had ik een ander boek, werkelijk COMPLEET onbegrijpbaar en vaag. En dat lag absoluut niet aan eventuele geestelijke beperkingen mijnerzijs.

Verder ligt de nadruk bij onderwijs te vaak op reproduceren, niet op het begrip van iets. Nog nooit heb ik op een tentamen iets moeten uitleggen over de stof, verder dan sommetjes maken ging het niet. Het ligt natuurlijk ook aan mij dat ik niet eens de moeite heb genomen om sommige zaken echt te begrijpen, maar als dat niet nodig is, en er door geen docent/opgave aandacht aan wordt geschonken, waarom zou je het dan doen?

Voor mij persoonlijk is de vorm misschien nog wel belangrijker dan de inhoud. Uiteraard zal het idealiter andersom moeten zijn, maar in de praktijk is het niet zo. Als een inspiratieloze, onduidelijke hoogleraar iets doceert, wordt het vak dat ook. En reken maar dat studenten die niet gemotiveerd zijn, niet naar hun kunnen presteren.

[Confusion]

joepP schreef:
En reken maar dat studenten die niet gemotiveerd zijn, niet naar hun kunnen presteren.

De werkelijkheid is iets ingewikkelder dan mijn eerste post hier deed vermoeden. Ik heb het volgende probleem: als ik alle theorie bestudeerd heb, begrijp ik de stof. Ik begrijp de parameters van belang, de fysische effecten, de grootte-orden, etc. Echter, dan moet je nog sommetjes maken en daar gaat het mis. De sommetjes doen me stompzinnig aan, omdat ik 'weet' wat er plaatvind. Je moet de formules er bijpakken en de zaak uitrekenen en dat blijkt altijd vervelend, enerzijds omdat het langzaam gaat en ik het gevoel heb 'ik weet het al' en anderzijds omdat het zeer gevoelig is voor slordigheidsfoutjes en kleine vergissinkjes en het irriteert me als ik dat dan net even niet kan vinden.
Gezien de manier waarop ik mijn P (in 1 jaar) heb gehaald, mag ik veronderstellen mijn studie te kunnen doen. Echter, in het tweede jaar heeft mijn motivatie een nekslag gehad, waardoor ik zeer veel vakken domweg heb laten liggen: colleges gevolgd, stof 'begrepen' (voor zover je dit tot begrijpen rekent, sommigen zullen dit geen begrijpen noemen), maar niet geoefend en dus tentamens niet gedaan of grandioos gefaald. Ook omdat ik geen tentamens wilde oefenen om een vak te halen. Echter, je moet de wijze van problemen numeriek oplossen ook beheersen en dat is eigenlijk een vak apart: een vak dat mijn niet zint.

Ergens blijft de studie natuurkunde altijd wat het op het VWO was: probleem ontleden en de juiste formule erbij zoeken. Je kan ofwel het probleem naar de bekende formule toebrengen, ofwel de bekende formule omwerken zodat de gegeven variabelen erin passen. Het is me tegen gaan staan en pas nu ik (zeer prematuur) op stage ben geweest, ben ik de noodzaak van het kunnen rekenen echt in gaan zien. Het is nog steeds niet mijn favoriete aspect, maar had ik gedurende mijn eerste twee jaar daar wat meer aandacht aan besteed, dan was mijn stage beter verlopen.

Kortom, mijn motivatie is weer terug, nu kijken of ik me ook eindelijk eens studie-discipline kan aanleren...

[joepP]

Fused, jouw verhaal lijkt echt heel sterk op dat van mij!

Zonder arrogant te doen denk ik dat er maar heel weinig mensen beter zijn in wiskunde dan ik. Toen ik ging studeren koos ik ervoor om 2 studies tegelijk te doen. Mijn eerste jaar haalde ik 60 sp's, met hele goede cijfers. Nogal logisch, aangezien de hele studie toch alleen maar toetst of je secuur kan rekenen En -dat- is juist mijn sterke punt.

Na een jaar studie had ik eigenlijk nog helemaal NIETS geleerd, behalve wat trucjes en formules. Het 2e jaar hield ik op met het consequent (werk)college volgen, omdat ik daar genoeg van had. Toen ben ik het anders gaan doen: ik wilde de stof begrijpen. Maar met waardeloze docenten en dito boeken ging dat nogal lastig. En sommetjes maken wilde ik niet meer, dus tentamens gingen ook niet meer zo lekker. Na een paar tegenslagen had ik het dus helemaal gehad met de studie.

Toen ik eenmaal alle motivatie verloren had, ben ik, omdat ik een goed bijbaantje had, fulltime gaan werken. Nu is het 3 jaar later, en ik ben toch weer gaan studeren. Maar dit keer geen natuurkunde ofzo, nee, informatica. Lekker simpel, lekker concreet, en wat helemaal belangrijk is: goede docenten, duidelijk boeken, goede organisatie. Een goede vorm dus.

Ondanks dat de natuurkunde mij eigenlijk veel meer interesseert, is het de slechte vorm geweest die het voor mij heeft verprutst. Nu de vorm bij een minder interessante studie wel goed is, bevalt het me allemaal een stuk beter. Jammer, het had zo mooi kunnen zijn...