Is het grote probleem van de mensheid niet dat er een grote parodox door hemzelf gecreeerd wordt:
1.) De mens beseft donders goed dat vrede, rust, veiligheid enz. essentieel zijn om vooruit te kunnen komen in het leven
2.) De mens is uit op eigen machtsuitbreiding op groot en klein niveau (ontplooing in je carriere ten koste van anderen of oorlog voeren met een ander land om je gebied uit te breiden).
3.) Eigenbelang eerst is ook juist het punt waarop besprekingen in de trant van punt 1 op vastlopen.
Wanneer je dit in gedachten houdt dan kom je toch tot de conclusie dat de mens gedoemd is in z'n eigen constructies vast te lopen?
Of zie ik het nu iets te somber in?
1.) De mens beseft donders goed dat vrede, rust, veiligheid enz. essentieel zijn om vooruit te kunnen komen in het leven
2.) De mens is uit op eigen machtsuitbreiding op groot en klein niveau (ontplooing in je carriere ten koste van anderen of oorlog voeren met een ander land om je gebied uit te breiden).
3.) Eigenbelang eerst is ook juist het punt waarop besprekingen in de trant van punt 1 op vastlopen.
Wanneer je dit in gedachten houdt dan kom je toch tot de conclusie dat de mens gedoemd is in z'n eigen constructies vast te lopen?
Of zie ik het nu iets te somber in?